Ouder worden: 'Heimwee' naar vroeger.

30 is het nieuwe 12.

Kijk anders mafia films met johnny depp?

quote:

Op zondag 17 juli 2022 10:28 schreef Donnie-Brasco het volgende:
Goedemorgen mede-zolderkamerhelden.

Zoals TT al aangeeft heb ik de laatste tijd echt "heimwee' naar de monenten van vroeger toen ik een kind was of student.

Sidenote dat ik vorig jaar 30 ben geworden, dus wellicht dat dat al de grootste verklaring is. Anyway, ik kijk echt met pijn in mijn buik en verlangen terug naar de afgelopen 25 jaar. Wat op zich vreemd is want het is niet altijd even makkelijk geweest (wellicht herkennen sommige mij nog, naar was vaste klant in het Depressie en Angst topic in '14-'16).

Momenteel is mijn leven zo goed als "perfect" volgens de normen van de maatschappij. Leuke vriendin waar ik mee samen woon, hondje erbij. Beiden goede baan, financieel geen zorgen. Leuke familie en vrienden waar ik veel steun kan zoeken.

Toch kan ik er niet van genieten. Ik denk terug aan tijden op de basisschool, de middelbare school, universiteit. De tijd dat ik bij mijn ouders woonde, de schoolvakanties. Maar bijvoorbeeld ook naar de tijd dat ik samen met m'n vriendin net afgestudeerd was en we opzoek waren naar een woonruimte. Ik loop rond met een soort nostalgisch gevoel.

Het uit zich in terug kijken van oude foto's, terug kijken van Disney films, het langs fietsen van oude plekken die vroeger iets betekende, maar nu niet meer (studentenhuis, bijbaantje, universiteit)

Mensen die dit herkennen en wellicht tips hoe dit te doorbreken. Ik leef heel erg in het verleden, alsof een goede vriend is overleden, maar waar ik geen afscheid van wil/kan nemen.

Ik ben 45 en het verleden kan mij geen biet meer schelen.
Leuke dingen kijk ik nog wel op terug maar het verleden heeft voor mij zijn relevantie verloren.
Ik leef in het hier en nu en ik vind het best.

Nee geen last van. Ik vind het juist fijn als volwassene alle vrijheid te hebben en mijn eigen keuzes te kunnen maken. Hooguit soms wel eens dat ik bepaalde dingen niet gedaan heb of bepaalde dingen anders had willen doen. Maar dat was ook een leerproces.

Maar wat helpt is om steeds nieuwe plannen te maken en die uit te voeren.

quote:

Op zondag 17 juli 2022 10:28 schreef Donnie-Brasco het volgende:
Mensen die dit herkennen en wellicht tips hoe dit te doorbreken. Ik leef heel erg in het verleden, alsof een goede vriend is overleden, maar waar ik geen afscheid van wil/kan nemen.

je geeft zelfs een aantal aanwijzinge dat het niet eens een 'vriend' is, maar dat je in het verleden eerder zeer ongelukkig en depressief was en je het nu eigenlijk veel beter voor elkaar hebt.
je vermeld zelfs een beetje zuurderig 'dat je eigenlijk gelukkig zou moeten zijn'

punt is echter wel dat je iets dat ver weg ligt makkelijk kunt 'romantiseren', wat met de dagelijkse realiteit last is en daarom zijn er zo ontzettend veel mensen die zo vaak beweren dat alles vroeger beter was...
om je een geheimpje te verklappen, dat was het niet, het verleden was een grote kutzooi en we mogen blij zijn dat het nu niet meer zo'n troep is...

was er in het verleden een pandemie, stierven gewoon een heel groot aantal mensen, de rubber-tegel-generatie van nu zit te janken dat ze een 'maskertje' moest dragen en dat de vaccins, die binnen een jaar beschikbaar kwamen, hen een dagje koppijn opleverden.

Maar juist dat is ook het punt, het 'klagen' is een vorm van zelfbescherming... zolang je klaagt kun je lekker het gevoel hebben dat je het zo moeilijk hebt, dat je benadeeld wordt en dat iemand anders daar 'schuld' aan zou zijn, maar ook dat het nog ooit 'beter' zal worden....

niks groters dan de angst dat het huidige leven het gewoon ook is, en het volwassen-worden niet dat enorm grote feest is dat je misschien ooit gehoopt had dat het zou zijn, in die tijd die je nu romantiseert.

Je hebt het echter verder zelf in de kant, je kunt zelf continue keuzes maken, die ook je eigen beleving zullen beinvloedden en ook dat of je je geluk voelt, is gewoon eenkwestia van je openstellen om je eigen geluk te beleven...
nee, dat is niet enkel een groot feest (zoals bv van die bekeerde jezusfreaks graag de indruk wekken, dat als je 'jezus toelaat in je leven iedere dag feest is', ook zij voeren daar een theaterstukje uit, gericht op het winnen van zieltjes), maar er is wel degelijk genoeg om wél van te kunnen genieten en waarmee je tevreden kunt zijn (of waarbij je ook kunt specificeren welke dromen je het wel waarde vind verder na te volgen en proberen te bereiken)

Ik heb het niet. Maar het leven heeft altijd gewoon de nodige hobbels gekend. Geen droomjeugd, dat sowieso niet.

Hooguit zat de wereld een paar decennia terug wat lekkerder in elkaar, op bepaalde vlakken, maar gezien het gebrekkige bewustzijn daarvan op die leeftijd is dat ook maar een gok.

15/20 jaar terug keek ik wel warmer op 'vroeger' terug dan nu, maar dat kan best met dat hierboven te maken hebben. Onwetendheid.

quote:

Op zondag 17 juli 2022 21:43 schreef Daboman het volgende:
...

Verder vermoed ik dat de sleur er wel eens in geslopen zou kunnen zijn. Hier heb ik zelf vanwege instabiel werk niet heel veel last van gehad, maar ik merkte wel bij m'n meest stabiele banen dat de sleur erin sloop. Alles is geregeld, weer een dag naar werk, je ding doen en weer naar huis. Dus zoek ook eens naar opties om de sleur te doorbreken.

Eentje: op vakantie gaan naar een plek waar je nul komma niks kent.

[ Bericht 4% gewijzigd door Eightyone op 19-07-2022 05:31:16 ]

Heel herkenbaar, heb ook wel eens van die momenten. Ook ik ben helemaal gesetteld, 2 kids, hondje, leuke vriendin en toffe vrienden, maar toch mis ik soms iets.

Bij mij is het voornamelijk te wijten aan het ontbreken van spanning. "Vroeger", toen ik nog bij mijn ouders woonde (of op mezelf woonde), deed ik alles wat god verboden heeft. Ik zal niet teveel in detail treden maar mij bracht dit een soort spanning in mijn leven waar ik goed op ging. Als ik nu terugdenk is het best wel sneu maar op dat moment was het voor mij doodnormaal en ik genoot er ook echt van. Als een handeltje goed uitpakte en ik flink wat had verdiend dan barstte ik van de Endorfine en dat maakte mij op dat moment een gelukkig persoon.

Allerlei soorten handeltjes drijven (drugs, vuurwerk, merkgoederen, sigaretten, etc.)
Naar iedere thuiswedstrijd van NAC gaan en straalbezopen thuiskomen
Beoefenen van vechtsport op wedstrijdniveau
Stappen met vrienden en soms lekker doorhalen tot de volgende dag
Ongeplande vakanties
Ongepland ergens naartoe rijden en wildkamperen
Flirten en contact met andere vrouwen
Vistrips naar Frankrijk
etc..

Nu, met kids en een stabiele thuissituatie, probeer ik me toch enigszins te gedragen. Mocht ik mijn baan cq. inkomen kwijtraken dan breng ik het hele gezin in de problemen. Ik heb in ieder geval mijn verantwoordelijk op orde maar toch kriebelt het altijd nog om 'foute' dingen te ondernemen (voornamelijk doe ik het voor mijn gezin door hiermee extra inkomen te genereren). Het ergste is dat we het helemaal niet nodig hebben en ik soms toch nog met dat gevoel zit.

Wellicht dat ik bepaalde dingen weer oppak als de kinderen wat ouder zijn, maar voor nu vindt ik het eigenlijk wel prima. Iets met hebzucht tot het een keer fout gaat.

Als oplossing zit ik graag aan het water te genieten van de flora en fauna. Dit brengt me op een of andere manier weer terug in de realiteit dat ik met heel weinig al gelukkig kan zijn.

quote:

Op maandag 18 juli 2022 08:19 schreef PietjePuk2000 het volgende:

[..]
Ik denk dat voor veel mensen zonder kids (of kinderwens) vanaf hun 30ste het echte moeten er ook wel een beetje vanaf is. Dan heb je een vaste baan, de grote doelen uit je jeugd zijn gehaald, de schoolpapiertjes zijn binnen, er is in principe juist weinig reden tot stress. Zeker ook omdat je tegenwoordig tot je 50ste in normale gevallen weinig fysiek ongemak hebt.

Dat er geen of minder stress is zou je juist als iets heel positiefs kunnen zien. Want ik denk echt dat het leven van een scholier of student vaak vele malen chaotischer is.

Vaak zijn die grote doelen niet behaald toch? Wie dacht in zn jeugd nou om later lekker elke dag op kantoor te zitten of in een fabriek te werken? Misschien zijn de doelen aangepraat door de maatschappij gehaald, maar veel mensen willen vaak diep van binnen toch iets anders. Denk dat veel mensen zoiets hebben van is dit het nou.

[ Bericht 3% gewijzigd door FLATTTENtheCURVE op 18-07-2022 18:38:09 ]

Wat voor mij help is veel meer in het nu leven. Alles wat je nu beleeft, wordt ooit in de toekomst ook een onderdeel van je nostalgie. Waarom daar dan geen gebruik van maken. Het was voor mij dan ook weer een reden om te beginnen met fotograferen.

Heel veel dingen zijn natuurlijk ooj makkelijker gezegd dan gedaan. Wat als je voor veel van die dingen niet ontvankelijk bent? Tja, ik snap heus wel wat sommigen bedoelen, maar het slaat niet aan.

Wel herkenbaar, ja, maar ik blijf er niet (meer) zo in hangen als jij dat doet, denk ik. Getrouwd, prima vrienden, kindje dit dat, allemaal leuk en aardig, maar ik mis zo nu en dan echt wel het epische van vroeger; je hebt zo'n beetje alles wel gezien en gedaan. Als we als vrienden bij elkaar komen, zijn er altijd momenten op zo'n avond dat je het hebt over die onnozele shit die je vroeger uitvrat, maar daar komen nooit echt nieuwe momenten bij. Je snapt oorzaak en gevolg beter, waardoor je niet meer op de motorkap van een auto gaat zitten, scheurend met 90 km/h over de weg. Op verjaardagen zit je nu in een kringetje. Vakanties vier je nu met je gezin en i.p.v. coke snuif je nu cultuur. Je hebt het nu over een etentje het afgelopen weekend, over hypotheken, verbouwingen, kinderen, werk - vre-se-lijk, maar dat terzijde - i.p.v. dat je ladderzat bent geworden, stijf van de drugs hebt gestaan op Defqon, hebt gevochten, hoeren hebt gesnoerd, de muziek zó hard dat de politie elke week wel aan de deur heeft gestaan, twee weken lang alleen maar hebt zitten zuipen in Tsjechië of Zuid-Frankrijk of wie de meeste uren van school die week geskipt had.

Dat je dit soort dingen niet meer doet, maakt het leven ontzettend saai en eentonig. Af en toe doe je eens wat leuks, maar over tien jaar heb je het daar - logischerwijs - niet over, het is niet episch meer. Vier jaar geleden had ik daar erg veel last van, nu heb ik er vrede mee. Het is wat het is. Je wordt ouder en daar ontkom je helaas niet aan. Kun je twee dingen doen: of je blijft teveel in het verleden hangen en je komt nooit vooruit waardoor elk decennium weer dezelfde vraag in je hoofd spookt, of je laat de koppeling met leeftijd los en doet gewoon lekker je ding. Doseer 'vroeger'; dan blijft het speciaal en episch. Dat lukt mij nu aardig.

[ Bericht 0% gewijzigd door DjVero op 20-07-2022 17:15:31 ]

quote:

Op zondag 17 juli 2022 11:07 schreef Document1 het volgende:
Dat laatste stuk uit je laatste comment is heel herkenbaar voor mij. Had een goede baan bij de Rabobank maar werd er niet gelukkig van. Na lang soul searchen een totale switch gemaakt en doe nu werk waarbij ik mensen echt help en verder laat komen in hun leven. Ik verdien alleen 50% minder nu.

Dan maar geen dikke auto en regelmatig 6 gangen diners, daar werd ik toch niet gelukkig van.

Ga opzoek naar wat je echt wil, je weet het wel diep van binnen, en ga daarvoor. Geluk kan je niet kopen.

Ik heb hetzelfde ervaren, door schade en schande en veel ongeluk. Ik neem genoegen met minder geld en meer geluk.

Het enige wat me kwelt is dat je als man naarmate je ouder wordt niet automatisch meer op jonge wijven kunt afstappen zonder dat het raar is. Ik moet er niet aan denken om de rest van mijn leven ouwe, uitgezakte wijven te moeten doen. Maar ja, het is wat het is

quote:

Op woensdag 20 juli 2022 17:08 schreef DjVero het volgende:
Wel herkenbaar, ja, maar ik blijf er niet (meer) zo in hangen als jij dat doet, denk ik. Getrouwd, prima vrienden, kindje dit dat, allemaal leuk en aardig, maar ik mis zo nu en dan echt wel het epische van vroeger; je hebt zo'n beetje alles wel gezien en gedaan. Als we als vrienden bij elkaar komen, zijn er altijd momenten op zo'n avond dat je het hebt over die onnozele shit die je vroeger uitvrat, maar daar komen nooit echt nieuwe momenten bij. Je snapt oorzaak en gevolg beter, waardoor je niet meer op de motorkap van een auto gaat zitten, scheurend met 90 km/h over de weg. Op verjaardagen zit je nu in een kringetje. Vakanties vier je nu met je gezin en i.p.v. coke snuif je nu cultuur. Je hebt het nu over een etentje het afgelopen weekend, over hypotheken, verbouwingen, kinderen, werk - vre-se-lijk, maar dat terzijde - i.p.v. dat je ladderzat bent geworden, stijf van de drugs hebt gestaan op Defqon, hebt gevochten, hoeren hebt gesnoerd, de muziek zó hard dat de politie elke week wel aan de deur heeft gestaan, twee weken lang alleen maar hebt zitten zuipen in Tsjechië of Zuid-Frankrijk of wie de meeste uren van school die week geskipt had.

Dat je dit soort dingen niet meer doet, maakt het leven ontzettend saai en eentonig. Af en toe doe je eens wat leuks, maar over tien jaar heb je het daar - logischerwijs - niet over, het is niet episch meer. Vier jaar geleden had ik daar erg veel last van, nu heb ik er vrede mee. Het is wat het is. Je wordt ouder en daar ontkom je helaas niet aan. Kun je twee dingen doen: of je blijft teveel in het verleden hangen en je komt nooit vooruit waardoor elk decennium weer dezelfde vraag in je hoofd spookt, of je laat de koppeling met leeftijd los en doet gewoon lekker je ding. Doseer 'vroeger'; dan blijft het speciaal en episch. Dat lukt mij nu aardig.

Prachtig verwoord, ik kan het niet anders zeggen

quote:

Op donderdag 21 juli 2022 11:28 schreef Academicus het volgende:
Het enige wat me kwelt is dat je als man naarmate je ouder wordt niet automatisch meer op jonge wijven kunt afstappen zonder dat het raar is. Ik moet er niet aan denken om de rest van mijn leven ouwe, uitgezakte wijven te moeten doen. Maar ja, het is wat het is

wie zegt dat? dat kan gewoon hoor.

Voor mij maar al te herkenbaar. Ik begin me ook steeds meer af te vragen wat het leven na je, laten we zeggen, 30e nog leuk maakt. Het helpt ook niet echt dat je mensen in je omgeving langzamerhand maar richting een volgende levensfase ziet bewegen. Niet omdat je dat zelf niet hebt maar omdat je daar nog niet eens aan wilt denken: het burgerlijk saaie leven.

quote:

Op zondag 31 juli 2022 12:39 schreef PzKpfw het volgende:
Ik begin me ook steeds meer af te vragen wat het leven na je, laten we zeggen, 30e nog leuk maakt.

Dat kinderen voldoening kunnen geven, en dat het interessant kan zijn om van alles aan ze door te geven, geloof ik best.

Maar daar moet je maar net geschikt voor zijn (ikzelf waag het er maar niet op, nog los van de wereld waarin ze terecht zouden komen).

quote:

Op zondag 17 juli 2022 10:28 schreef Donnie-Brasco het volgende:
Goedemorgen mede-zolderkamerhelden.

Zoals TT al aangeeft heb ik de laatste tijd echt "heimwee' naar de monenten van vroeger toen ik een kind was of student.

Sidenote dat ik vorig jaar 30 ben geworden, dus wellicht dat dat al de grootste verklaring is. Anyway, ik kijk echt met pijn in mijn buik en verlangen terug naar de afgelopen 25 jaar. Wat op zich vreemd is want het is niet altijd even makkelijk geweest (wellicht herkennen sommige mij nog, naar was vaste klant in het Depressie en Angst topic in '14-'16).

Momenteel is mijn leven zo goed als "perfect" volgens de normen van de maatschappij. Leuke vriendin waar ik mee samen woon, hondje erbij. Beiden goede baan, financieel geen zorgen. Leuke familie en vrienden waar ik veel steun kan zoeken.

Toch kan ik er niet van genieten. Ik denk terug aan tijden op de basisschool, de middelbare school, universiteit. De tijd dat ik bij mijn ouders woonde, de schoolvakanties. Maar bijvoorbeeld ook naar de tijd dat ik samen met m'n vriendin net afgestudeerd was en we opzoek waren naar een woonruimte. Ik loop rond met een soort nostalgisch gevoel.

Het uit zich in terug kijken van oude foto's, terug kijken van Disney films, het langs fietsen van oude plekken die vroeger iets betekende, maar nu niet meer (studentenhuis, bijbaantje, universiteit)

Mensen die dit herkennen en wellicht tips hoe dit te doorbreken. Ik leef heel erg in het verleden, alsof een goede vriend is overleden, maar waar ik geen afscheid van wil/kan nemen.

Zijnde 2,5 maal zo oud als jij, wil ik zeggen, profiteer en geniet van je leven nu, van de mogelijkheden die je nu hebt. Zodat je straks ook weer met weemoed kunt terugdenken aan die mooie onbezorgde tijd van nu, met vriendin en hondje, geld, baan, huisje. Misschien reizen, een duurdere hobby wat jij, jullie willen.

Klingt verder een beetje alsof je toch nog wat depri bent. Misschien kan die fijne situatie nu de gelegenheid zijn daar eens controle over te krijgen. Weet niet wat, mij heeft NLP goed geholpen, opleiding van 2,5 jaar gedaan. Kost geld tijd en je moet er de rust voor hebben, zou nu dus kunnen. Of een therapeut of een andere vorm.

quote:

Op zondag 31 juli 2022 12:39 schreef PzKpfw het volgende:
Voor mij maar al te herkenbaar. Ik begin me ook steeds meer af te vragen wat het leven na je, laten we zeggen, 30e nog leuk maakt. Het helpt ook niet echt dat je mensen in je omgeving langzamerhand maar richting een volgende levensfase ziet bewegen. Niet omdat je dat zelf niet hebt maar omdat je daar nog niet eens aan wilt denken: het burgerlijk saaie leven.

Eigenlijk hetzelfde als voor je 30ste hoor.

Hobby’s, uitgaan, vrienden, familie, ga zo maar door.
Als je geen burgerlijk leven wil hoeft dat niet, wil je dat wel dan maakt ook dat het leven leuk.

Wel herkenbaar hoor, maar het is ook goed om je te realiseren dat je uitsluitend heimwee hebt naar een geromantiseerd beeld van het verleden en niet naar het verleden zoals het hoogstwaarschijnlijk daadwerkelijk was. Omdat je weet hoe het is gelopen, heb je de sterke neiging om al je onzekerheden en andere strubbelingen weg te denken en alleen de leuke dingen te zien.

Ik ben zelf ook afgelopen jaar 30 geworden en herken veel van wat je schrijft over het nostalgische. Zo ga ik met mijn vriendin regelmatig kamperen in Frankrijk en dan merk ik hoe erg dat gelijk een trip down memory lane en hoe me dat bezig kan houden tijdens zo'n vakantie. Alleen al het herkennen van de grote parkeerplaatsen langs de grote snelwegen waar we vroeger altijd stopten (vanwege een specifieke speeltuin bijv.) of de plaatsjes waar we op campings hebben gestaan destijds, waar we toen gegeten hebben etc.

Daarvan heb ik wel geleerd: probeer er af en toe van te genieten als het toevallig voorbij komt, maar laat het je leven niet leiden. Accepteer dat die tijd toch niet terugkomt. Zo helpt het mij om het verlangen naar mijn studententijd te onderdrukken door mij te realiseren dat ik er nu echt niet maar moet denken dat ik zoveel zou drinken als destijds Daardoor ben ik me ook meer bewust van de dingen die ik nu leuk en belangrijk vind en kan ik daar meer van genieten.

Kortom, leuk om er af en toe eens aan te denken, maar accepteer voor jezelf dat tijden veranderen en je nu een ander persoon bent dan toen. En dat het ook gewoon prima is dat je leven er nu anders uitziet dan toen, ook al zou je daar destijds keihard om gelachen hebben.

quote:

Op maandag 1 augustus 2022 10:26 schreef Cause_Mayhem het volgende:

[..]
Eigenlijk hetzelfde als voor je 30ste hoor.

Hobby’s, uitgaan, vrienden, familie, ga zo maar door.
Als je geen burgerlijk leven wil hoeft dat niet, wil je dat wel dan maakt ook dat het leven leuk.

Ja, je / men moet (je) misschien eens realiseren hoeveel goede mensen hunkeren, het hun grote droom is, om een rustig burgerlijk leventje te kunnen leiden met partner, gezin, familie, vrienden,. Dat de kinderen veilig naar school kunnen, in de weekenden eens op bezoek bij opa en oma en niet te laat naar huis want morgen is weer een werk en school-gaan dag. Veilig en gezapig oud worden, met je gezin. Voor velen bestaat er niets mooiers.

quote:

Op maandag 1 augustus 2022 17:56 schreef LeesFoknl het volgende:

[..]
Je / men moet (je) misschien eens realiseren hoeveel goede mensen hunkeren, het hun grote droom is, om een rustig burgerlijk leventje te kunnen leiden met partner, gezin, familie, vrienden,. Dat de kinderen veilig naar school kunnen, in de weekenden eens op bezoek bij opa en oma en niet te laat naar huis want morgen is weer een werk en school-gaan dag. Veilig en gezapig oud worden, met je gezin.

Klopt en daar is ook echt niets mis mee. Dat kan heerlijk geborgen en fijn aanvoelen. Hartstikke gezellig kan het ook zijn trouwens.

Ik mag het zelf graag afwisselen. Kan volop genieten van die standaard bbq in de tuin met familie, neefjes en nichtjes die ronddartelen. Of een heerlijk gezapig avondje op de bank met een boek terwijl ik lekker tegen mijn lief aanleun die wat zapt op tv.
Maar ga ook nog uit, of op een leuke reis, of nodig vrienden uit om tot diep in de nacht te ouwehoeren en te drinken.

Het kan allemaal woon nog, het is maar net waar je op dat moment behoefte aan hebt. De enige beperking ben je zelf.