[OUD SC] onzeker verstoppen onder het speeltuinbankje

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:59 schreef Vanyel het volgende:

[..]

Misschien wel heel persoonlijk, maar vond jij dan principieel dat je de keus niet had met je Mrs? Of was daar overmacht?

En een voor jullie en kind

[ Bericht 22% gewijzigd door Clubsoda op 27-06-2021 08:31:16 ]

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 17:04 schreef Clubsoda het volgende:

[..]

Oh, dat mag je vragen hoor. Geen echte principekwestie, het speelt wel mee, maar vooral omdat zij niet wil(de). En nu zijn we het momentum ook een beetje verloren, en hoewel de deur nog wel wat op een kier staat, voelt het als een gepasseerd station. En ik ben vrij angstig om opnieuw een relatie op te blazen, de uitgang is heel anders maar ik weet niet of ik dat aandurf.

En een voor jullie en kind

Tnx
Laatste stukje van jouw post klinkt best heftig.
Niet dat over mijn kind dan, maar daarvoor. Maar misschien leest dat anders dan je het bedoelt.

@Vanyel dat klinkt ook echt wel heftig. Verdrietig dat het zoveel impact heeft.

@Clubsoda wat Vanyel zegt, dacht ik ook.

Ik heb altijd twee of drie kinderen gewild. Maar ik heb ook altijd gedacht er in elk geval twee tussen m'n 25e en 30e te krijgen, en dat is dus niet gelukt. Ik wilde ook altijd het liefst een jaar of 3 ertussen. Dus wat ik van tevoren allemaal dacht/had gewild heb ik toch al los moeten laten. De kans dat drie nog lukt is denk ik klein, maar misschien voelt het na één ook al wel compleet, dat weet ik niet. Ik hoop dat ik daar in de komende jaren achter kan komen.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 17:02 schreef Vanyel het volgende:

[..]


Ik ben er eigenlijk veel te egocentrisch voor. Dat vind ik ook lastigheel zwaar. Zeker in combi met de allesinbeslagnemende levensovername van een zorgintensief kind.

Weg sociaal leven. Weg relatie met familie (de relatie is er wel, maar het elkaar zien is zeldzaam). Weg energie.
Er blijft weinig over.

Ja dat dus, ik ben in sommige opzichten wel een beetje egoïstisch. Al was het maar dat ik rustig wil kunnen plassen of een boek lezen zonder continu onderbroken te worden

Maaar je krijgt er wel veel voor terug, dat is echt zo. Ik zou achteraf ook zeker geen andere keuze maken, ben heel blij met mijn leven nu. Maar het is goed zo, nog een kind zou mijn balans te veel verstoren.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 17:08 schreef Vanyel het volgende:

[..]

Tnx
Laatste stukje van jouw post klinkt best heftig.
Niet dat over mijn kind dan, maar daarvoor. Maar misschien leest dat anders dan je het bedoelt.

[ Bericht 18% gewijzigd door Clubsoda op 27-06-2021 08:31:34 ]

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 17:15 schreef vlindertje89 het volgende:
@:Vanyel dat klinkt ook echt wel heftig. Verdrietig dat het zoveel impact heeft.

@:Clubsoda wat Vanyel zegt, dacht ik ook.

Ik heb altijd twee of drie kinderen gewild. Maar ik heb ook altijd gedacht er in elk geval twee tussen m'n 25e en 30e te krijgen, en dat is dus niet gelukt. Ik wilde ook altijd het liefst een jaar of 3 ertussen. Dus wat ik van tevoren allemaal dacht/had gewild heb ik toch al los moeten laten. De kans dat drie nog lukt is denk ik klein, maar misschien voelt het na één ook al wel compleet, dat weet ik niet. Ik hoop dat ik daar in de komende jaren achter kan komen.

En ook een voor jou. Moeilijk hoor.

@MaJo, ik zag je vraag over 'bewust' bij 1 kind houden. Ik had maar wat graag een 2e kindje gewild, echter op het moment dat mijn dochter 1.5 jaar was (ze is nu inmiddels 7 jaar) werd mijn man getroffen door een vrij heftige hersenbloeding, waarbij zijn motorische aansturing verstoord is geraakt. Dus de keuze werd zo wel (on)bewust voor ons gemaakt. Ik vind dat nog steeds vrij moeilijk, maar ben meer dankbaar voor het absolute feit dat ik mijn man en mijn dochter haar papa nog bij ons mogen hebben, het scheelde nml hier maar weinig of het had serieus heel anders afgelopen geweest.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:55 schreef SaskiaR het volgende:
Wij houden het wel bij 1. Ik was al nooit een moederlijk type, dus heb tot mijn 33e geroepen dat ik nooit kinderen wilde. Nu heb ik er dan een, maar het valt me best zwaar. Niet dat er speciaal iets niet goed gaat, maar het continu klaar moeten staan voor een ander is best vermoeiend. Ik ben iemand die vrij veel rust en tijd voor mezelf nodig heb, en dat vind ik lastig om te vinden. Dus 1 kind is genoeg voor mij. Man zou er wel nog een willen, maar hij schikt zich er wel in.

Goeie, eerlijke post.
Veel herkenbaarheid.

Mijn zoon was totaal ongepland. Dus ik viel er een beetje in. Ik wilde nooit echt kinderen en kiezen voor abortus ging mij te ver. Daarbij heb ik eigenlijk amper de kans gehad die keus te overwegen aangezien mijn schoonouders het diezelfde dag al wisten.

Was dit allemaal niet gebeurt, dan betwijfel ik ten zeerste of ik ooit bewust aan kinderen was begonnen.
Tussen mijn zoon en dochter zit 4,8 jaar.
Toen had ik het ‘trauma’ van mijn zoon aardig verwerkt, denk ik, en begon in 2016 de wens voor een 2e.
Dingen die bij mijn 1e misgegaan zijn (op emotioneel gebied nu ik moeder was en qua bevalling), ging veel beter bij de 2e.
Ik hou uiteraard zeer veel van allebei maar ik vind het sommige dagen nog weleens moeilijk en denk ik: “Wat als het anders was gelopen”.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 17:50 schreef Rijstebuiltje het volgende:
@:MaJo, ik zag je vraag over 'bewust' bij 1 kind houden. Ik had maar wat graag een 2e kindje gewild, echter op het moment dat mijn dochter 1.5 jaar was (ze is nu inmiddels 7 jaar) werd mijn man getroffen door een vrij heftige hersenbloeding, waarbij zijn motorische aansturing verstoord is geraakt. Dus de keuze werd zo wel (on)bewust voor ons gemaakt. Ik vind dat nog steeds vrij moeilijk, maar ben meer dankbaar voor het absolute feit dat ik mijn man en mijn dochter haar papa nog bij ons mogen hebben, het scheelde nml hier maar weinig of het had serieus heel anders afgelopen geweest.

Gelukkig maar dat je man en haar vader er nog is. Dat is heel wat waard natuurlijk.

Volgens mij zijn hier best wat mensen met 1 kindje. En kan het me ook echt wel voorstellen, dat het genoeg is. Wat mijn motivator is om er 3 te hebben? Geen idee. Ik kom uit een gezin met 3 kinderen en mijn man uit een van 5. Zelf altijd geroepen dat ik er 2 of 4 wilde omdat 3 een onhandig aantal is. Man wilde definitely geen 4, dus gingen we voor 2.

Maar de babytijd van de tweede, die viel echt tegen. Ik zat om allerlei redenen met een burnout thuis en de gedachte dat ik nooit meer een fijne babytijd mee zou maken maakte me echt extreem droevig. Het duurde even voor ik mijn man mee had, maar ben er wel echt met volle overtuiging voor gegaan.

En ik vind het eigenlijk een heel stomme reden, want als anderen kinderen krijgen omdat ze zwanger zijn en de babytijd zo geweldig vinden dan facepalm ik altijd. Maar ik denk dat dat diep van binnen bij mij een grotere rol heeft gespeeld dan ik toe wil geven.

Al voelt het bij deze baby wel anders dan bij de vorige. Bij de vorige was ik steeds overweldigd door verdrietige gevoelens dat het wel eens mijn laatste baby kon zijn, dat heb ik dit keer niet. Ik geniet intens, zit ook ontzettend veel beter in mijn vel nu, en natuurlijk vind ik het nog steeds jammer dat ik nooit meer zo'n piepkleine baby zal hebben. Dat zal ik altijd wel blijven voelen, maar ik heb er nu wel echt vrede mee.

Oh maar dat snap ik wel @SQ. Ik rammel ook nog altijd voor een derde, en een groot deel daarvan is ook het verlangen om een zwangerschap en babytijd mee te maken met hoe ik nu in het ouderschap en in het leven sta, heel anders dan 7 jaar geleden.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 19:23 schreef Burdie het volgende:
Oh maar dat snap ik wel @:SQ. Ik rammel ook nog altijd voor een derde, en een groot deel daarvan is ook het verlangen om een zwangerschap en babytijd mee te maken met hoe ik nu in het ouderschap en in het leven sta, heel anders dan 7 jaar geleden.

precies dat, al is het nog maar 3 jaar geleden dat de jongste op de wereld kwam. Al zorgt de combinatie van alles samen er nu al regelmatig voor dat de boel flink op spanning komt te staan, dus waarschijnlijk blijft het bij dromen.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:05 schreef MaJo het volgende:

[..]

Ik wilde net vragen of dit nog goed is gekomen met je man maar blijkbaar niet dus Wat was de reden voor hem om zich helemaal af te sluiten na de echo?

Nu we het over dit onderwerp hebben, het valt mij op dat mensen vrij standaard voor een tweede gaan, alsof dit zo hoort. Zijn er ook mensen die het bewust bij 1 kind houden? Even los van medische of psychische redenen, maar gewoon van "het is goed zo". Ik heb het gevoel dat deze discussie pas weer bij een derde speelt, niet bij een tweede. Al mijn vrienden hebben twee of meer kinderen en ze kunnen nooit echt goed uitleggen waarom ze voor de tweede gaan en het niet bij 1 houden. Wij krijgen nu ook de vraag of we voor een tweede gaan maar we weten dat nog niet, ik denk het eigenlijk niet.

Wij hebben dat gesprek echt wel gevoerd.

Eerst was ik psychisch niet oke, toen fysiek ook niet. Besloten om het bij 1 te houden en bijna alles weggedaan.

En toen werd ik fysiek gezonder en mentaal ook en ging het kriebelen, was erg verdrietig ook toen we ooit de beslissing namen om het niet te doen.

En toen besloten we ervoor te gaan en 4 mnd later was ik zwanger van Pep. Hb het geluk makkelijk zwanger te raken dus dat was gelukkig geen factor.

[ Bericht 2% gewijzigd door kwakz0r op 26-06-2021 19:50:39 ]

Hier geen bewuste keuze gemaakt voor een 2e. En voor de 3e dus ook niet.

Alle kinderen hebben na de bevalling in het ziekenhuis gelegen. Oudste 1 week, tweeling 4 weken. Het gemis van die eerste weken heeft er echt voor gezorgd dat ik nog heel lang heb gerammeld. Maar helaas was ook snel duidelijk dat het niet meer ging lukken.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:05 schreef MaJo het volgende:

[..]

Ik wilde net vragen of dit nog goed is gekomen met je man maar blijkbaar niet dus Wat was de reden voor hem om zich helemaal af te sluiten na de echo?

Nu we het over dit onderwerp hebben, het valt mij op dat mensen vrij standaard voor een tweede gaan, alsof dit zo hoort. Zijn er ook mensen die het bewust bij 1 kind houden? Even los van medische of psychische redenen, maar gewoon van "het is goed zo". Ik heb het gevoel dat deze discussie pas weer bij een derde speelt, niet bij een tweede. Al mijn vrienden hebben twee of meer kinderen en ze kunnen nooit echt goed uitleggen waarom ze voor de tweede gaan en het niet bij 1 houden. Wij krijgen nu ook de vraag of we voor een tweede gaan maar we weten dat nog niet, ik denk het eigenlijk niet.

Bij ons was een van de overwegingen dat we graag wilden dat de kapitein iemand zou hebben waarmee hij zijn "vroeger" deelt. Dat hij iemand van zijn leeftijd heeft die hetzelfde meemaakt, hem begrijpt ect.

We hebben de keuze meer op zijn welzijn gebaseerd dan op onze eigen wens er perse nog eentje te willen.

Majo, wij hadden eerst niet specifiek een wens voor een tweede of derde of meer. 1 was wel genoeg. Mede doordat wij in onze families best wat hebben meegemaakt waarbij we terugvielen op broers en zussen en elkaar konden helpen. Oa mantelzorg voor mijn moeder. Ik werd steeds dankbaarder en blijer met een broer en zus, samen de zorg, samen het overleg en ook samen blij nu het beter gaat.

Dat gaf voor mij eigenlijk de doorslag. Garanties heb je nooit, maar ik hoop dat B en Juul ook op volwassen leeftijd veel aan elkaar hebben.

B en Juul schelen 4 jaar en 4 maanden, we wilden ze eigenlijk dichter op elkaar maar de tweede keer zwanger worden heeft 2 jaar geduurd.
Ook daardoor is een eventuele derde nooit meer ter sprake gekomen. Daarnaast is de voorraad op van onze (anonieme) donor.

Ik wilde altijd al twee kinderen. Ik ben zelf enig kind en ook al ben ik gelukkig met mijn kindertijd, ik heb altijd die ervaring een beetje gemist. En als ik vooruit kijk naar ons gezin over een paar jaar dan zie ik twee kindjes voor mij.
Ik ben alleen niet graag zwanger en de eerste paar maanden zijn ook niet aan mij besteed. Ik had geen makkelijke baby, als dreumes is hij soms pittig en ik maak mij dus geen illusie dat het een makkelijke peuter wordt. Nu het lijkt alsof die tweede wel eens zou kunnen lukken, word ik er ook wel zenuwachtig van. Ik weet niet of ik het ga trekken, een peuter en een baby.
Liefst had ik er meer tijd tussen gelaten, maar dan zou ik boven de 40 zijn. Dan liever dit.

Wij hebben zeker geaarzeld over een tweede, en daarna duurde het lang, en nu schelen ze 4 jaar. Dus het argument speelkameraadje is relatief, maar samen opgroeien en iemand die min of meer dezelfde gekke jeugd heeft lukt hopelijk wel. Hier andere situatie dan normaal gezin, waardoor ik dat wel extra fijn voor ze vind. Maar die situatie maakt ook dat mensen het gek/dapper/onverstandig vinden.

Maar garanties dat je ze er een plezier mee doet (of jezelf) heb je nooit. En 2x zo veel te verliezen, brr.....

@Vanyel wat rot om te lezen dat jullie het zo zwaar hebben met je dochter, en zij met het leven .

Ik wou als kind al 2 jongens met een jaar ertussen (het werd 1 jaar en 10 maanden) en daarna na 5 jaar nog een meisje (het werd 4 jaar).

Manlief dacht er precies zo over..

Heel misschien als we zeker hadden geweten dat er na Li nog binnen een jaar nog een kleine rustige gezonde meid was gekomen waren we er nog wel voor gegaan, maar voor nu prima.

Alles is doorgeknipt bij manlief en ik doe alles weg voelt ook goed

@Vanyel wat verdrietig en zwaar voor haar en voor jullie. Ik wens jullie heel veel stapjes vooruit toe samen en moed om het vol te houden

Ik heb nooit nagedacht over 1 of 2 kinderen. Opgegroeid in een omgeving met hoge sociale druk en verwachtingen van vroeg trouwen en dan 2-5 kinderen. Pas na de tweede en de scheiding 2 jaar later ben ik me gaan losmaken. Toen ben ik pas gaan bedenken wat ik wil in het leven.
Bleek ik een heel ander mens te zijn

Ik zou zó zo zo graag een derde willen. Ik vind kinderen/zwangerschap/bevallen/opvoeden zo leuk. Maar man wil niet. Weet bog niet helemaal hoe ik er mee om moet gaan.

Een bestie wil ik ook graag. Nu we weer sociaal mogen doen, ben ik bij niemand eerste keus. Heb veel vrienden maar niemand heeft ooit tijd. Mijn bestie van een pasr jaar terug heeft me onwijs laten vallen. Sua ja. Yaay.

voor iedereen met moeilijke en heftige verhalen.

Mijn man wilde eerder een 2e dan ik. Ik durfde het niet aan. Daarna hoopte ik heel erg op een normalere zwangerschap en natuurlijke bevalling beide niet gelukt.

Na een hel van een hg zwangerschap geestelijk en lichamelijk en zware bevalling met lichamelijke klachten nadien en een huilbaby, waren wij heel stellig. Het blijft bij 1 kind.
We woonden heel klein dus ook alles weg gedaan.

Maar de natuur doet dat goed. Die heftigheid zakt, de “romantische” kant neemt over en na 7 jaar durfden we het na lang nadenken toch nog een keer aan. Het eindigde helaas in een miskraam maar het was binnen een aantal weken toch al heel duidelijk geworden dat dit lichamelijk en geestelijk weer een uitputtingsslag zou zijn. We hebben toen bewust de keuze gemaakt dat we het hier toch bij gingen laten. Dat was moeilijk. Ik heb van de bedrijfsarts destijds extra lang de tijd gekregen om weer terug te keren naar werk om deze beslissing een plek te geven.
Ik sta nog steeds volledig achter de beslissing gezondheid technisch voor ons allebei, ik ben 100% hier voor het kind dat ik wel heb en we kunnen zoveel met ons ene grote kind maar het kan me met vlagen nog enorm verdrietig maken.

[ Bericht 0% gewijzigd door laziness op 26-06-2021 22:04:19 ]

Bluh Room, wat stom!

Ik pink af en toe een traantje weg hier nu ik alles teruglees. Knuffel voor iedereen. Blij dat iedereen zijn verhaal hier kwijt kan.

Ik rammelde al voor een 2e tijdens de zwangerschap van Bas, maar door alles wat er gebeurd is heb ik echt wel een tijdje twijfels gehad. Tijdens therapie kwam ook toch al snel weer de wens voor nog een kindje weer naar voren. Het is dat ik niet goed ben in zwanger zijn, want anders...