[OUD SC] onzeker verstoppen onder het speeltuinbankje

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 11:42 schreef vlindertje89 het volgende:

[..]

Wat heftig en verdrietig

Ik rammel vreselijk en er zijn nu 8 (!) mensen in m'n directe omgeving zwanger. En ik ben zo blij voor ze allemaal maar bij de aankondiging van nr 7 en 8 op één dag twee weken geleden heb ik thuis toch wel even heel hard zitten huilen. Gelukkig heb ik hele leuke buren die inmiddels ook vrienden zijn, waar ik best vaak ben of mee ga wandelen oid, met een heel lief buurmeisje van 3 en buurjongetje van 1.5 waar ik lekker mee kan spelen in de (speel)tuin. Zij blij, want even tijd voor zichzelf, en ik blij, want lieve kindjes

Niets fijners dan rustig bijna een heel topic bijlezen op de bank terwijl je je brak voelt van een avond werk.

Ik heb al jaren een wens voor een derde. Maar hoe ouder de kinderen worden en hoe meer vrijheid ik terug krijg hoe moeilijker ik de keuze vind. Geniet ook erg van m'n halve weken alleen aan mezelf denken door co-ouderschap. Maar ik zou ook heel graag een mooie, fijne zwangerschap, bevalling, kraamperiode, babytijd etc meemaken met steun en emotionele betrokkenheid van m'n man. Dat heb ik echt heel erg gemist in vorige relatie.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 11:27 schreef Declan-Harp het volgende:
Ik rammel al een tijdje maar durf het echt niet meer aan.
Zware zwangerschap gehad, weinig steun van (schoon)familie (contact met eigen familie had ik al niet meer) een man die zich na de 20wk echo mentaal afsloot.

Ik zou héél graag een gewenste, liefdevolle en fijne zwangerschap willen ervaren. Maar ik durf dat nooit weer aan, ik wil er niet nog eens alleen voor komen te staan

Oef, dat is wel echt zwaar ja .

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 12:20 schreef Phaidra het volgende:

[..]

Oef, dat is wel echt zwaar ja .

En daardoor ben ik nu al 7 1/2 jaar alleen. Ik durf gewoon niet meer.

Ik heb alles bijgelezen met een lach en heel wat tranen. Ik zou een echte bestie echt fijn vinden, maar kom bij niemand op de eerste plaats. M'n man is gelukkig fantastisch, ook met een lastige baby nu. En verder ben ik een tijdje best zeker geweest, maar nu wat minder doordat ik er door slaapgebrek als een zombie uitzie.

Wat een verdrietige verhalen weer.
Voor de dames die zo ontzettend twijfelen, of heel graag willen maar verstandelijk een andere keuze maken, is het natuurlijk gewoon heel zwaar.
Je kunt het beter met je volle verstand én gevoel zeker weten NIET te willen, dan ergens dat wrange of verdrietige gevoel te hebben.

Het leven is niet altijd vol rozen en zonneschijn.

Ik ben mijn beste vriendin kwijt omdat ik wel eens opmerkingen heb gemaakt over haar dochter. Op een bezorgde manier, ik ken het kind vanaf dat de test droog was maar ik ben er nu klaar mee. Ze is duidelijk niet in orde maar als je daar ook maar iets over zegt steekt ze haar kop in het zand. Ondertussen is ze 13, haalt ze tweeën op de laagste vorm van onderwijs en praat ze amper nog, ze liegt en ze steelt en waar ze jarenlang leuk optrok met die van mijn zus kan ze daar ook geen gesprek meer mee voeren. Ik heb het jaren geprobeerd , kind was bijna elk weekend hier,maar ik heb mijn handen er vanaf getrokken. De reden dat ik haar moeder niet meer zie is omdat ze de zoveelste nieuwe vriend heeft waar ze mee samenwoont. Dan heeft ze geen tijd voor mij. En ze heeft geen oppas meer nodig . Die vriend heeft een kinderwens. Zij absoluut niet maar als ze moet kiezen tussen de relatie en een kind zie ik haar nog wel een worp doen. Ik wil het echt allemaal niet meer meemaken. Maar wel 18 jaar vriendschap naar de haaien.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 14:07 schreef oh-oh het volgende:
Ik ben mijn beste vriendin kwijt omdat ik wel eens opmerkingen heb gemaakt over haar dochter. Op een bezorgde manier, ik ken het kind vanaf dat de test droog was maar ik ben er nu klaar mee. Ze is duidelijk niet in orde maar als je daar ook maar iets over zegt steekt ze haar kop in het zand. Ondertussen is ze 13, haalt ze tweeën op de laagste vorm van onderwijs en praat ze amper nog, ze liegt en ze steelt en waar ze jarenlang leuk optrok met die van mijn zus kan ze daar ook geen gesprek meer mee voeren. Ik heb het jaren geprobeerd , kind was bijna elk weekend hier,maar ik heb mijn handen er vanaf getrokken. De reden dat ik haar moeder niet meer zie is omdat ze de zoveelste nieuwe vriend heeft waar ze mee samenwoont. Dan heeft ze geen tijd voor mij. En ze heeft geen oppas meer nodig . Die vriend heeft een kinderwens. Zij absoluut niet maar als ze moet kiezen tussen de relatie en een kind zie ik haar nog wel een worp doen. Ik wil het echt allemaal niet meer meemaken. Maar wel 18 jaar vriendschap naar de haaien.

Dat is klote.
Mensen kunnen heel gevoelig zijn als het gaat om hun kinderen. Stel je voor dat een ander daar goedbedoeld iets over zegt. Jammer dat je vriendin dat niet inziet.
Zeker hoe die dochter zich gedraagt. Je vraagt je af wat er verder van terecht moet komen.
Wie weet draait je vriendin ooit nog eens bij.

Oh nee ik ben er echt wel klaar mee!

Mijn ex is mijn bestie
Jaren samengewoond, bijna samen aan kinderen begonnen, ze heeft mijn Mrs nog met passie gehaat en nu zijn we bestiebesties en gaan we ook prima met elkaars schatjes.
Best of both worlds

Scary story oh oh.
Vooral zielig voor het kind in kwestie.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 15:13 schreef oh-oh het volgende:
Oh nee ik ben er echt wel klaar mee!

Ging ik vanuit.
Maar meer of haar ogen openen mbt haar dochter.

Ik ken mijn bestie nog niet eens zo lang. We hebben elkaar leren kennen tijdens zwangerschapsyoga, onze jongens schelen 1 dag. We zijn nu tegelijk zwanger, schelen 5 dagen deze keer .

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 15:27 schreef Vanyel het volgende:
Scary story oh oh.
Vooral zielig voor het kind in kwestie.

Ja heel erg sneu is dat. Maar ik heb het echt los moeten laten helaas. Het gaat nu vanzelf wel helemaal mis en dat had gewoon voorkomen kunnen worden.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 12:22 schreef Declan-Harp het volgende:

[..]

En daardoor ben ik nu al 7 1/2 jaar alleen. Ik durf gewoon niet meer.

Ik wilde net vragen of dit nog goed is gekomen met je man maar blijkbaar niet dus Wat was de reden voor hem om zich helemaal af te sluiten na de echo?

Nu we het over dit onderwerp hebben, het valt mij op dat mensen vrij standaard voor een tweede gaan, alsof dit zo hoort. Zijn er ook mensen die het bewust bij 1 kind houden? Even los van medische of psychische redenen, maar gewoon van "het is goed zo". Ik heb het gevoel dat deze discussie pas weer bij een derde speelt, niet bij een tweede. Al mijn vrienden hebben twee of meer kinderen en ze kunnen nooit echt goed uitleggen waarom ze voor de tweede gaan en het niet bij 1 houden. Wij krijgen nu ook de vraag of we voor een tweede gaan maar we weten dat nog niet, ik denk het eigenlijk niet.

Wij hebben het gesprek over de tweede ook al heel serieus gevoerd hoor. Dat pakte hier uit richting wel een tweede (deels wegens 2 baarmoeders) omdat we ons kind een speelkameraadje gunden en onszelf onbezorgde tijden terwijl de kinderen met elkaar speelden.

In de praktijk pakte dat niet helemaal zo uit, maar het is wel tot 2 gekomen en daar ook bij gebleven. 3 is nooit een optie geweest hier.

Ik ken wel wat mensen die 1 kind ‘gewoon’ prima vonden. Die wisten dat gelijk al.
Alle spullen weg wanneer het kind opgroeide.
Ik krijg op werk nog weleens de vraag of er nog een 3e komt. Dat vind ik wel opvallend. Alsof dát zo vanzelfsprekend is.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:18 schreef Vanyel het volgende:
Wij hebben het gesprek over de tweede ook al heel serieus gevoerd hoor. Dat pakte hier uit richting wel een tweede (deels wegens 2 baarmoeders) omdat we ons kind een speelkameraadje gunden en onszelf onbezorgde tijden terwijl de kinderen met elkaar speelden.

In de praktijk pakte dat niet helemaal zo uit, maar het is wel tot 2 gekomen en daar ook bij gebleven. 3 is nooit een optie geweest hier.

Mag ik vragen wat je bedoelt met dat het niet zo uitgepakt is?

Mijn man en ik zijn beide flinke nakomertjes, het argument speelkameraadje gaat voor ons daarom niet op omdat wij ons als kind ook altijd heel goed hebben kunnen vermaken zonder broer of zus van dezelfde leeftijd.

Bij ons zit de twijfel er vooral in of we nog een keer het medische traject door willen, onze leeftijd en de angst dat na zo'n perfect kind we opeens een huilbaby krijgen En het voelt al best compleet zo na al die jaren

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:19 schreef vencodark het volgende:
Ik ken wel wat mensen die 1 kind ‘gewoon’ prima vonden. Die wisten dat gelijk al.
Alle spullen weg wanneer het kind opgroeide.
Ik krijg op werk nog weleens de vraag of er nog een 3e komt. Dat vind ik wel opvallend. Alsof dát zo vanzelfsprekend is.

Ik dacht ook altijd dat ik het bij 1 zou houden aangezien zwanger zijn niet makkelijk gaat. Maar zodra ik zwanger was kwam ook de wens voor een tweede om de hoek kijken, heel gek! Dat gezegd hebbende is het rationeel gezien waarschijnlijk beter om het bij 1 te houden.

Wij doen ook bijna alles weg omdat de kans dat er een tweede komt sowieso klein is, ook als we dit wel willen. Alleen de allerleukste of bijzondere spulletjes bewaar ik nu. Maar gewone kleertjes, rompers, angel sound, zwangerschapskleding etc heb ik allemaal al verkocht

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:05 schreef MaJo het volgende:

[..]

Ik wilde net vragen of dit nog goed is gekomen met je man maar blijkbaar niet dus Wat was de reden voor hem om zich helemaal af te sluiten na de echo?

Nu we het over dit onderwerp hebben, het valt mij op dat mensen vrij standaard voor een tweede gaan, alsof dit zo hoort. Zijn er ook mensen die het bewust bij 1 kind houden? Even los van medische of psychische redenen, maar gewoon van "het is goed zo". Ik heb het gevoel dat deze discussie pas weer bij een derde speelt, niet bij een tweede. Al mijn vrienden hebben twee of meer kinderen en ze kunnen nooit echt goed uitleggen waarom ze voor de tweede gaan en het niet bij 1 houden. Wij krijgen nu ook de vraag of we voor een tweede gaan maar we weten dat nog niet, ik denk het eigenlijk niet.

Ja, dat herken ik wel. En het lijkt ook vanzelfsprekend binnen 2-2,5 jaar te moeten gebeuren. Ik voel me heel vaak een soort neppe moeder die maar half mee doet, het is zó zeldzaam Ik weet niet of er ooit een tweede was gekomen - in ieder geval zeker niet na 2 jaar alweer -, maar ik had wel graag de keus gehad.

Wij houden het wel bij 1. Ik was al nooit een moederlijk type, dus heb tot mijn 33e geroepen dat ik nooit kinderen wilde. Nu heb ik er dan een, maar het valt me best zwaar. Niet dat er speciaal iets niet goed gaat, maar het continu klaar moeten staan voor een ander is best vermoeiend. Ik ben iemand die vrij veel rust en tijd voor mezelf nodig heb, en dat vind ik lastig om te vinden. Dus 1 kind is genoeg voor mij. Man zou er wel nog een willen, maar hij schikt zich er wel in.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:29 schreef MaJo het volgende:

[..]

Mag ik vragen wat je bedoelt met dat het niet zo uitgepakt is?

Mijn oudste heeft door diverse oorzaken een héél moeilijk leven. Dat maakt haar geen speelkameraadje.

Wij blijven, misschien tegen beter weten in, hopen dat wij en zij de goede dingen doen om daar zo veel mogelijk verandering in te brengen. Maar de pijnlijke realiteit is sowieso dat ze tegen de tijd dat dat (evt) ver genoeg komt te oud zal zijn om nog met hem te spelen. En hij waarschijnlijk ook.

Wij hadden voor we aan kinderen begonnen al een wens voor een tweede. En de wens voor de derde is dus een vage. Aan de ene (gevoels)kant wel, andere (praktische) kant niet.
Tijd zal het leren.

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:55 schreef Clubsoda het volgende:

[..]

Ja, dat herken ik wel. En het lijkt ook vanzelfsprekend binnen 2-2,5 jaar te moeten gebeuren. Ik voel me heel vaak een soort neppe moeder die maar half mee doet, het is zó zeldzaam Ik weet niet of er ooit een tweede was gekomen - in ieder geval zeker niet na 2 jaar alweer -, maar ik had wel graag de keus gehad.

Misschien wel heel persoonlijk, maar vond jij dan principieel dat je de keus niet had met je Mrs? Of was daar overmacht?

quote:

Op zaterdag 26 juni 2021 16:55 schreef SaskiaR het volgende:
Wij houden het wel bij 1. Ik was al nooit een moederlijk type, dus heb tot mijn 33e geroepen dat ik nooit kinderen wilde. Nu heb ik er dan een, maar het valt me best zwaar. Niet dat er speciaal iets niet goed gaat, maar het continu klaar moeten staan voor een ander is best vermoeiend. Ik ben iemand die vrij veel rust en tijd voor mezelf nodig heb, en dat vind ik lastig om te vinden. Dus 1 kind is genoeg voor mij. Man zou er wel nog een willen, maar hij schikt zich er wel in.

Ik ben er eigenlijk veel te egocentrisch voor. Dat vind ik ook lastigheel zwaar. Zeker in combi met de allesinbeslagnemende levensovername van een zorgintensief kind.

Weg sociaal leven. Weg relatie met familie (de relatie is er wel, maar het elkaar zien is zeldzaam). Weg energie.
Er blijft weinig over.