Hoe ga je op covid-19 terugkijken?

quote:

Op donderdag 29 februari 2024 19:37 schreef loveli het volgende:
Ik herinner me hoe voorzichtig ik was in februari 2020. Dat mensen in een natuurwinkel zeiden dat we het allemaal moeten krijgen voor groepsimmuniteit en dat ik daar liever nog even mee wilde wachten. Halsema riep op om vooral maar Amsterdam te komen, Schiphol bleef gewoon open en er was helemaal niets aan de hand.

Ik herinner me een agent die met spoed jongeren die op hun achterwiel op en neer fietsten van de weg haalde. Niet omdat ze gevaar liepen omdat er ook vrachtwagens reden, maar omdat ze niet met 4 jongens samen mochten zijn.

Ik herinner me een licht dementerende oom van 96 waar niemand op bezoek mocht. Hij ging die periode verschrikkelijk snel achteruit.

Ik herinner me een bejaarde man die van een flat sprong, omdat hij zijn lief niet mocht zien.

Ik herinner me een fake artikel in het meest gerenommeerde medische tijdschrift, 'The Lancet'.

Ik herinner me dat ik mezelf na mijn besmetting een bedrieger vond als ik in de supermarkt een mondkapje opdeed.

Ik herinner me een totaal onzinnige lockdown.

Ik herinner me dat je elkaar eerst niet kon besmetten als je gevaccineerd was, toen wel, toen werd de kans dat je doodging als je covid kreeg niet meer zo groot en was er opeens nooit beloofd dat het besmetting zou tegengaan.

Ik herinner me een parlementaire enquête die niet doorging toen Rutte nog missionair was.

De wereld is in korte tijd knettergek geworden en het lijkt nog niet voorbij.

Types als jij zijn knetterdergek geworden.

Ik herinner me nog deze jongeman, kende hem een jaar of tien via een gezamenlijke vriend, hij stierf hartstikke jong tijdens de eerste coronagolf als verpleger:

https://www.volkskrant.nl(...)aan-corona~bf67bcd7/

quote:

Op donderdag 29 februari 2024 19:37 schreef loveli het volgende:
Ik herinner me hoe voorzichtig ik was in februari 2020. Dat mensen in een natuurwinkel zeiden dat we het allemaal moeten krijgen voor groepsimmuniteit en dat ik daar liever nog even mee wilde wachten. Halsema riep op om vooral maar Amsterdam te komen, Schiphol bleef gewoon open en er was helemaal niets aan de hand.

Ik herinner me een agent die met spoed jongeren die op hun achterwiel op en neer fietsten van de weg haalde. Niet omdat ze gevaar liepen omdat er ook vrachtwagens reden, maar omdat ze niet met 4 jongens samen mochten zijn.

Ik herinner me een licht dementerende oom van 96 waar niemand op bezoek mocht. Hij ging die periode verschrikkelijk snel achteruit.

Ik herinner me een bejaarde man die van een flat sprong, omdat hij zijn lief niet mocht zien.

Ik herinner me een fake artikel in het meest gerenommeerde medische tijdschrift, 'The Lancet'.

Ik herinner me dat ik mezelf na mijn besmetting een bedrieger vond als ik in de supermarkt een mondkapje opdeed.

Ik herinner me een totaal onzinnige lockdown.

Ik herinner me dat je elkaar eerst niet kon besmetten als je gevaccineerd was, toen wel, toen werd de kans dat je doodging als je covid kreeg niet meer zo groot en was er opeens nooit beloofd dat het besmetting zou tegengaan.

Ik herinner me een parlementaire enquête die niet doorging toen Rutte nog missionair was.

De wereld is in korte tijd knettergek geworden en het lijkt nog niet voorbij.

Ik kan me dit eigenlijk allemaal niet herinneren. Ben zeker dement geworden door de vaccinatie.

quote:

Op donderdag 29 februari 2024 20:16 schreef Hatseflats22 het volgende:

[..]
Types als jij zijn knetterdergek geworden.

Ik herinner me nog deze jongeman, kende hem een jaar of tien via een gezamenlijke vriend, hij stierf hartstikke jong tijdens de eerste coronagolf als verpleger:

https://www.volkskrant.nl(...)aan-corona~bf67bcd7/

Mijn buurman is in de eerste golf overleden.

Ik had de zorg voor mijn ouders, beide hoog risico als ze corona zouden krijgen. Ik was de eerste met een zelfgemaakt mondkapje van een stofzuigerzak.

In mei 2020 had ik hun woning uitgerust met een raam op afstandsbediening, zodat ze konden ventileren. Luchtbevochtiger, luchtreiniger, gezond eten, vitamine D, zink, menselijk contact.

De eerste reactie op covid was te traag, de maatregelen daarna niet passend of logisch.

Waarom de supermarkt eerder dicht en niet langer open? Waarom de laatste omicron-lockdown met kerst? Waarom natuurgebieden sluiten?

In Duitsland kregen risicogroepen thuis aan het begin van een besmetting monoclonale antilichamen en/of Paxlovid, Budesonide, Fluvoxamine. Van de huisarts, toen het beschikbaar was. Hier kreeg je pas iets als je een secundaire longontsteking had.

Knettergek.

Ik kijk toch met een licht 'trauma' terug op die tijd. Ik weet dat ik begin januari in het OK stond en dat de chirurgen onder elkaar aan het praten waren over wat er waarschijnlijk op ons af ging komen (zij hadden contacten met andere chirurgen in andere landen en er gingen al iets van brieven rond) en dat we er niet klaar voor waren. Even later begon het tellen/ inventariseren van de ventilatietoestellen in het hele ziekenhuis, dus ook die van het OK en waar alles naartoe moest. De eerste personeelsvergaderingen druppelden binnen en dat we zeer zuinig moesten gaan worden met de mondmaskers van het OK. Feit was dat er te weinig ventilatietoestellen waren en dat er veel OK kamers toe moesten gaan. Weer iets later kwamen de eerste gevallen binnen met breuken vanuit de skigebieden die symptomen bleken te hebben en toen zijn die kamers al in quarantaine moeten gaan.
Ondertussen had ik de familie verwittigd en is mijn moeder mijn hoogbejaarde oma al in huis gaan halen en zijn wij als kinderen begonnen met de bevoorrading van hun. Een paar dagen later was het prijs en is alles op slot gegaan.
Vanuit de zorg erg veel drama's gezien. Veel sterfgevallen, ook van mensen die gewoon echt wel in orde waren eerst. Collega's die zijn overleden of hun familieleden die door hun besmet raakten. Verpleegkundigen die tot op de dag van vandaag niet meer kunnen werken door zware letsels van te lang liggen, klonters die permanente schade hebben aangericht. Maar ook de drama's van de bejaarden in de rusthuizen die gewoon vreselijk aan hun lot zijn overgelaten, waar geen enkel ventilatietoestel was en die ze hebben laten sterven, familie die niet binnen mocht en waar die arme oudjes dus moedersziel alleen in een kamer lagen te stikken in quarantaine DAT vind ik nog de grootste schande van het hele verhaal: mensen die alleen moesten sterven...
Een tijdje later stond ik op oncologie en die patiënten zijn ook door de hel gegaan: ineens lagen ze alleen aan de chemo, waren doodsbang om ziek te worden. Langs de andere kant ook patiënten die sowieso al palliatief waren en dus hun laatste maanden die normaal nog mooi hadden moeten zijn, deze alleen hebben moeten doorstaan om dan alleen te sterven.
Op een bepaald moment begonnen de 'wappies' te zeiken over de mondmaskers en hun avondklok en boehoe geen alcohol en rellen op straat enz. "Het was heul niet druk in de ziekenhuizen!! De afdeling was leeg waar ze lagen met hun gebarsten appendix en ze dansen alleen maar Het was een test vanuit de regeringen! Ik wil niet gemuilkorfd worden " bla bla. Ik heb mij daar zoooo ontzettend boos over gemaakt he?? Als je letterlijk mensen met bosjes rondom je ziet vallen, ook gezonde jonge mensen en collega's, als je mensen op hun buik hebt zien vechten, kelderende saturaties, alle problemen die erbij kwamen van lang liggen aan toestellen,... mensen alleen zien sterven zonder familie.. Het heeft mijn hart gebroken..
En ja natuurlijk zijn er fouten gemaakt, achteraf gezien is het makkelijk praten. Maar ik geloof oprecht dat ze toen probeerden te doen wat kon en met de weinige kennis/ wetenschap die toen bekend was. Eigenlijk wisten we niets... Er was ook niets. 'We' hebben allemaal geluk gehad dat de eerste stam van het virus zich relatief snel gemuteerd heeft naar mildere versies waarbij de saturaties tenminste niet meer zo agressief wegvielen.

Los van al deze drama's was het stilvallen van de tijd en de wereld wel weer mooi. Natuur die opleefde, geen druk meer, geen verplichtingen. Het was buiten de ziekenhuisdeuren wel vredig en toevallig ook nog eens een hele mooie lente met zonnig en warm weer.

TLDR: ik kijk met pijn, boosheid en een stukje gemis terug. Pijn om alle verliezen, boos op alle mongolen die het nog moeilijker hebben gemaakt (en een deel die dat nog steeds doen), het gemis van het niets meer moeten en de totale rust die er toen was.

[ Bericht 0% gewijzigd door Lenny77 op 26-11-2025 22:23:05 ]

@Lenny77 ik herken veel in je verhaal al werk ik zelf in de gehandicaptenzorg. Ik mis ook nog steeds collega’s en heb bewoners zien overlijden waar in principe niets mee aan de hand was. Sterkte met het verwerken, de ziekenhuizen hebben echt aan de frontline gestaan.

quote:

Op vrijdag 1 maart 2024 10:03 schreef Document1 het volgende:
@:lenny77 ik herken veel in je verhaal al werk ik zelf in de gehandicaptenzorg. Ik mis ook nog steeds collega’s en heb bewoners zien overlijden waar in principe niets mee aan de hand was. Sterkte met het verwerken, de ziekenhuizen hebben echt aan de frontline gestaan.

Voor jou ook nog veel sterkte gewenst
Veel mensen hebben toen aan de frontline gestaan die de maatschappij toch aan het draaien hebben gehouden (niet alleen de ziekenhuizen dus), met risico voor eigen leven en dat van hun geliefden.
Buiten de lockdowns en het mooie stille daarvan hoop ik dat we het nooit meer hoeven mee te maken.

Dit

Ik kon wel genieten van die rust, mensen die wel afstand houden. Nu zit je wanneer je buiten bent weer de hele zomer met in de verte de zware bass van het zoveelste kutfestival.

Ik vond het een héérlijke periode; weinig tot geen verplichte nonsens, geen kringverjaardagen, de stilte op straat, de stilte aan de andere kant van de 'online les' (maar 1 aanwezig van de 20 bijvoorbeeld ) Tijdens de avondklok kneiterstoned schichtig om je heen loeren of de popo nergens was.

Ik kijk er zo’n beetje op terug zoals @Lenny77

Werkte al in de zorg maar in een sector waar werd afgeschaald. Ben in een dag bijgeschoold om te ondersteunen in het ziekenhuis wat in een week 3/4 isolatieafdeling was geworden. Respect voor technische dienst, opleiders en zorgpersoneel die op deze wijze zo verantwoord mogelijk zoveel mogelijk mensen de zorg konden bieden die nodig was.

De gesprekken van intensivisten gehoord over de op de IC beschikbare capaciteit (nul), en dat nieuwe kritieke opnames op de SEH zo goed en zo kwaad mogelijk moesten worden behandeld.
Helicoptervluchten gezien met overplaatsingen naar andere ziekenhuizen. Zelf patiënten uitgezwaaid die naar de andere kant van het land overgeplaatst moesten worden. Door de veelheid aan nieuwe medewerkers, de diverse disciplines die allemaal opeens ‘long afdeling’ heetten en de nieuwe realiteit waarin we leefden ook een aantal medische fouten gezien… geen van allen dodelijk, maar geeft wel aan in welke crisis we zaten.
Luisterend oor geboden (vanachter masker en andere beschermende kleding) aan bange en ernstig zieke patiënten die geen bezoek mochten ontvangen. Gezwaaid vanachter de ramen van het ziekenhuis naar de buitenwereld die applaus kwam geven.

Na een poosje bleek mijn inzet daar niet meer nodig, en werd ik gevraagd om uit te gaan helpen in een verpleeghuis waar de helft van het personeel was uitgevallen.
Alle bewoners (dementie) positief getest en een duidelijke scheidslijn tussen mensen zonder klachten en doodzieke mensen. De lichamelijk zeer vitale man die ziek werd en binnen een week snakkend naar adem lag te sterven… ik vergeet het nooit meer. En ook niet de dame die kwam te overlijden. Dan mocht familie erbij, maar zij waren te bang. En hebben afscheid genomen vanuit de tuin, achter haar kamerraam.
En een andere dame die ook zou komen te overlijden… en dat inderdaad deed tijdens de overdracht. Ik kwam bij haar uit en mocht haar zo waardig mogelijk afleggen. Voor zover dat kan als iemand op dat moment een besmettingshaard is. Zo alleen sterven… je wenst het niemand toe die daar niet om gevraagd heeft.

Privé vond ik het dan wel weer een bijzondere tijd in positieve zin. Sociale leven een stuk minder en veel op afstand, lekker cocoonen. Al was dat na een intensieve dienst sowieso wel fijn.
Naast de wappies (die ik gelukkig niet in mijn omgeving bleek te hebben) ook met een warm gevoel kijken naar de hulpacties die in het land en in mijn gemeente werden uitgezet. Waarbij er vaak meer aanbod dan vraag was. Jammer dat dat stukje betrokkenheid, met het weer open gaan van de wereld, is uitgedoofd.

Ik heb twee corona verjaardagen gehad, want ik ben eind maart jarig. Dat was apart, maar felicitaties via telefoon, socials en op afstand aan de deur zijn ook fijn.
De clubs waar ik bij zit gingen uiteraard ook niet door. Dat maakte het wel stil, maar gelukkig hebben ze de lockdowns overleefd.

Niet op vakantie gaan miste ik niet zo, al ben ik in januari 2021 wel een weekend ‘gevlucht’ naar een appartement aan het strand in Zeeland. Even eruit, toen zat ik écht te lang ‘opgesloten’.
Al was dat natuurlijk relatief, want in mijn werk had ik meer contact met mensen dan vele Nederlanders.

Dus tja: gemengde gevoelens. Zware tijd, al heb ik er zowel mentaal als fysiek geen schade aan overgehouden. Maar zag natuurlijk wel van dichtbij het lijden om me heen.
En aan de andere kant ook een mooie tijd waar ik in mijn directe omgeving meer de saamhorigheid dan de complottheorieën zag.

Op tijden wel echt heftige maatregelen, al hadden wij het op zich prima geregeld met onze coronabuddies. Cirkel een tijdje vrij klein gemaakt maar daardoor wel hechter geworden met de mensen die wel in die cirkel zaten.
Denk dat veel mensen zich wel bewust zijn geworden over wat belangrijk voor ze is.

En natuurlijk een goede reminder hoeveel mensen blind vertrouwen op alles wat (toch objectief gesteld compleet ondeskundige) types als Lange Frans en Willem Engel bedenken. En dat diezelfde mensen uiteraard veel andere, prima te verifiëren, zaken als global warming dan weer niet geloven. Wel een goed inkijkje gekregen in de mechanismes van de onderbuik.

quote:

Op vrijdag 1 maart 2024 20:25 schreef onlogisch het volgende:
Dit

[ afbeelding ]

echt bijzonder, plots leidde iedereen in Nederland dit leven

Met 5 jaar ben ik heel covid vergeten.

het eerste jaar: de stilte overal vooral, werk ging met mondkapje en op gepaste afstand gewoon door.
Op het allerlaatste moment een tripje naar disneyland parijs (begin maart was dat volgens mij) afgezegd omdat ik het niet vertrouwde (letterlijk een uur of 2 van te voren besloten niet te gaan, heel lang getwijfeld).

Toen ik die ochtend het nieuws volgde bleek dat disney uberhaupt dicht zou zijn gebleven en er rijen van enkele uren stonden bij wat winkels daar,
verder geen hele bijzondere zaken gehad.


tweede jaar was anders , kreeg covid in februari, was echt doodziek 2 weken, in die maand ook een close familielid, en 2 dagen later zijn partner, overleden waar ik bij samenwoonde,dus mocht na mijn herstel direct op woningjacht

[ Bericht 0% gewijzigd door mschol op 28-02-2025 04:29:53 ]

Ik kan me nog maar twee dingen herinneren: het vele handen wassen en toen ik met een kou op bed lag de angst dat ik Corona had. Visioenen van mannen in van die witte pakken die me ondervroegen over met wie ik contact had gehad en dat ik op een brancard naar beneden zou moeten, leuk voor de buren, dat ik naar het ziekenhuis moest, dat alle buren me zouden mijden etc etc etc. En dan brak het klamme zweet me weer uit.

Meer kan ik me niet herinneren.

Het begin van Covid en de stille straten. Terwijl ik in een stil tankstation mijn diensten draaiden en om de haverklap Ambulances met zwaailicht en sirenes naar en van het ziekenhuis reden. De intens blauwe luchten.
Het medisch personeel met wallen onder de ogen en een intens trieste blik in de ogen. Mij op het hart drukte vooral op te passen. De opkomst en handhaving van de mondkapjes en de ellenlange discussies.....
De angst om mijn naasten te verliezen. En het gemis van lichamelijk contact.
De publieke ommezwaai tussen alle lof voor hulpverleners naar een kille afkeer voor al het gezag.(Nooit door mij)
Zelf Covid krijgen in een gelukkig afgezwakte vorm. Maar toch maandenlang naweeën.
En toch het verlies van enkele vrienden die zo veranderd zijn dat we er echt niet meer uitkomen.

quote:

Op donderdag 27 februari 2025 22:06 schreef winterstorm666 het volgende:
Het begin van Covid en de stille straten. Terwijl ik in een stil tankstation mijn diensten draaiden en om de haverklap Ambulances met zwaailicht en sirenes naar en van het ziekenhuis reden. De intens blauwe luchten.
Het medisch personeel met wallen onder de ogen en een intens trieste blik in de ogen. Mij op het hart drukte vooral op te passen. De opkomst en handhaving van de mondkapjes en de ellenlange discussies.....
De angst om mijn naasten te verliezen. En het gemis van lichamelijk contact.
De publieke ommezwaai tussen alle lof voor hulpverleners naar een kille afkeer voor al het gezag.(Nooit door mij)
Zelf Covid krijgen in een gelukkig afgezwakte vorm. Maar toch maandenlang naweeën.
En toch het verlies van enkele vrienden die zo veranderd zijn dat we er echt niet meer uitkomen.

Die intens blauwe lucht. Ja, dat is mij ook super bijgebleven. Was dat toeval dat we zo een mooi voorjaar hadden?
Verders vond ik de rust en het gewoon samen zijn met je gezin echt heerlijk. Geen stress, geen verplichte afspraken.
Ik heb er eigenlijk gewoon van genoten.

5 jaar na dato... toevallig van de week nog erover gesproken, hoe we van de ene maatregel in de andere vielen, thuisonderwij voor mijn oudste, het ineens niet meer met iedereen mogen spelen, inner circles maken zodat je kind toch sociaal kon blijven. Mondkapjes en teststraten... angst en onzekerheid maar ook RUST, de wereld kwam stil te staan, afspraken werden afgezegd of telefonisch gedaan en je was vooral veel thuis, het moeten kon ineens niet meer... Dat had ik graag nog wat langer vastgehouden.

quote:

Op donderdag 27 februari 2025 22:28 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
5 jaar na dato... toevallig van de week nog erover gesproken, hoe we van de ene maatregel in de andere vielen, thuisonderwij voor mijn oudste, het ineens niet meer met iedereen mogen spelen, inner circles maken zodat je kind toch sociaal kon blijven. Mondkapjes en teststraten... angst en onzekerheid maar ook RUST, de wereld kwam stil te staan, afspraken werden afgezegd of telefonisch gedaan en je was vooral veel thuis, het moeten kon ineens niet meer... Dat had ik graag nog wat langer vastgehouden.

Ja die rust. Dat was zo fijn.

Dat er nog steeds een groep mensen zo boos is vanwege alle misdaden en gifprikken. Het blijkt wel dat die mensen gewoon een onaangenaam karakter hebben.
Verder prima tijd lekker rustig.

Persoonlijk vond ik het wel heerlijk rustig, geen sociale meuk meer, lekker thuiswerken, heerlijk rustig en stil op straat. Wel vervelend dat ik sommige mensen amper tot niet zag omdat we niet besmet wilden worden. Maar ook fijn dat er een vaccin was, dat maatregelen weg konden en we weer wat konden doen, zij het voorzichtig.

Waar ik geen last van had maar wel heel erg vond was de volledige sluiting van zorginstellingen zoals verpleegtehuizen. Mensen die elkaar niet mochten zien en alleen moesten sterven. Dat was gewoon onmenselijk en is wat mij betreft de enige maatregel die echt veel meer kwaad dan goed deed. Dat moeten we echt nooit meer doen.

Voor de rest heb ik amper last gehad van corona zelf (dankzij de booster vlak daarvoor) en ben ik blij dat we dankzij een hoge vaccinatiegraad goed beschermd konden worden. De herhaalprik blijf ik nemen totdat het niet meer wordt aangeboden. Zie het als een jaarlijkse griepprik, die toch ook al moest.

Ik vond de maatregelen zalig.

Mocht niet meer naar de kroeg, of waar dan ook anders dan m'n werk en supermarkt. Was heerlijk rustig savonds.

Enige min punt dat zoveel mensen tegen elkaar waren..

Heerlijk rustig.

Vooral 's avonds uit Amsterdam naar Hillegom fietsen en thuiskomen nèt voor de avondklok was magisch.