quote:
Op de lange termijn is er niemand die Lukashenko zijn reet nog kan redden, maar Putin is inderdaad de kandidaat om op de korte termijn bij aan te kloppen.
quote:
Ik heb het artikel gelezen. Naast dit artikel heb ik deze week waarschijnlijk al meer al 100 artikelen gelezen, dus onderhand ken ik alle varianten wel plus de contra-argumenten.
Ik vind het zelf te voorbarig om in dit stadium al een verder verloop te voorspellen. Het enige waar ik vrij zeker van ben:
- Rusland is nu aan zet;
- militair ingrijpen lijkt erg onwaarschijnlijk (maar er zijn natuurlijk eenvoudig argumenten te vinden als je een dergelijke positie wilt onderbouwen).
Verder is bijna alles wat je gaat lezen totdat Lukashenko een bezoek aan Moskou heeft gebracht speculatie.
Ik denk dat als je dit artikel kritisch wilt bekijken, dat je eerst de belangen van Lukashenko en Putin op een rijtje moet zetten.
De belangen van Lukashenko:
- snel aan de onderhandelingstafel komen. Willekeurige uitspraken zijn hiervoor geoorloofd, zonder dat je er van uit kunt gaan dat je er ook daadwerkelijk veel waarde aan kunt ontlenen. Zolang de situatie min of meer stabiel blijft, heeft Putin veel minder haast;
- zoveel mogelijk macht behouden. Lukashenko zal ook in deze moeilijke voor hem tijden als hij eenmaal aan de onderhandelingstafel zit geen makkelijke onderhandelingspartner zijn en hoge eisen blijven stellen aan de zijde, in een situatie waarin hij voor de buitenwereld kansloos lijkt;
- geld. Het eeuwige probleem van Lukashenko.
De belangen van Putin:
- de geopolitieke balans behouden;
- toewerken naar een situatie, waarin het politieke systeem van Belarus niet langer rondom een persoon (Lukashenko) is geconcentreerd.
Verder wil Putin natuurlijk graag gebruik maken van de situatie die zich heeft voorgedaan. In welke mate en tegen welke prijs is nu nog bron van speculatie.
Wat betreft de uitspraak van Lukashenko betreffende een gezamelijke staat van Brest tot Vladivostok denk ik dat je dat vooral moet zien als een poging om snel aan de onderhandelingstafel te komen, niet meer niet minder.
Wat betreft de Russische premier: die heeft welliswaar over de uniestaat gsproken in zijn bezoek aan Lukashenko, maar nog niet in concrete bewoording.
Wat betreft de uitspraken van Lavrov: propaganda gericht op een Westers publiek om inmenging te voorkomen.
En dan nu de grootste kritiekpunten op de variant die in het artikel wordt voorgedragen:
- de legitimiteit van Lukashenko is aangetast. Zelf Putin heeft moeten toegeven dat de verkiezingen niet ideaal zijn verlopen. Tichanovskaja is in het westen misschien niet als President erkent, maar Lukashenko is dat ook niet. Vergaande afspraken over integratie zouden door de twijfelachtige legitmiteit van Lukashenko zelf ook een twijfelachtig karakter gaan dragen. Hoewel, als deze binnen de huidige presidentstermijn nog plaats vinden, er meer grond is om ze juridisch gezien van legitimiteit te voorzien, i.p.v. dat ze pas na 5 november plaats vinden, al zal dat voor de publieke opinie geen verschil maken;
- het volk. Putin kan welliswaar als hij daar op staat een onpopulaire variant afdwingen, maar het is maar de vraag of dat economisch ook het gunstigste is. Als er een variant kan worden gevonden, die het volk meer voldoening geeft, die de geopoltieke balans bewaart en minder geld gaat kosten, dan zou je kunnen pleiten dat een dergelijke variant te preferen valt;
- Lukashenko wil geen gouvernator van een Russisch oblast worden. Als hij dat wel zou willen, dan zou hij al eerder op deze variant zijn ingegaan. Deze variant zal misschien ongetwijfeld op de onderhandelingstafel komen, maar het is geen vanzelfsprekendheid dat Lukashenko zonder slag of stoot akkoord zal gaan.