[Q&A] Stel je vragen aan privacy-activist Michiel Jonker

quote:

Op woensdag 22 januari 2020 23:32 schreef Vallon het volgende:
Nieuwe/wedervraag.
Is het een bedrijf of organisatie toegestaan dat zij betrokkenen zonder hun expliciete toestemming (vooraf) met naam en toenaam noemt ? Het doel hierbij lijkt mij een vorm name-shaming-blaming.

Iemand maakte bezwaar tegen een (buurt)evenement qua tijdsduur en werd vervolgens door initiatiefnemers en hun consorten, uitgejouwd. Het lijkt mij dat je naam alleen genoemd mag worden wanneer dat functioneel noodzakelijk is.... wat voor particulieren imho het sws nooit kan zijn.

Ik stel de vraag ook omdat ik een VvE wil vragen geen persoonsnamen meer op te nemen in verslagen tenzij die detaillering nodig is. Ik zie niet waarom het van belang is te weten dat Pietersen iets vervelends/liefs riep. Ook omdat alles tegenwoordig (digitaal) doorzoekbaar is en eenmaal opgeslagen; bewaard blijft; uit context kan worden gebruikt en zelfs kan worden gemanipuleerd.

Antwoord Michiel:

Dergelijke tactieken van naming-shaming-blaming (een verkapte vorm van mobbing) zijn akelig, maar ze vallen voor zover ik weet niet te verbieden. In Nederland is er een journalistieke code dat als iemand vervolgd wordt voor een strafbaar feit waarvan hij of zij wordt verdacht, diens achternaam in de berichtgeving wordt afgekort tot een beginletter ("Jan J."). Maar niet alle media houden zich daaraan, en op internet... ach ja, internet...

In Nederlandse juridische procedures is mijn eigen ervaring dat er in de processtukken zorgvuldig wordt omgegaan met namen van natuurlijke personen die geen rechter en geen advocaat zijn. Die worden niet genoemd, maar bijvoorbeeld veranderd in "eiser" of "gedaagde". Wel moest ik een keer naar de telefoon grijpen om op het nippertje te voorkomen dat een dossier dat persoonsgegevens van mij bevatte en dat door de AP integraal bij de rechtbank was aangeleverd, door de rechtbank integraal zou worden doorgestuurd naar nieuwe procespartijen. De rechtbank stuurde het dossier toen terug naar de AP en gelastte de AP om het opnieuw aan te leveren, ditmaal geschoond van onnodige persoonsgegevens. Voor zover ik kan zien, heeft de AP van dat voorval geleerd en gaat sindsdien secuurder om met mijn persoonsgegevens. Ook heeft de AP later op eigen initiatief mij de gelegenheid gegeven om voorafgaand aan het opsturen van een bezwaarschrift naar een derde, aan te geven of ik bepaalde persoonsgegevens onleesbaar gemaakt wilde hebben. Zelf leerde ik er ook van en werd me beter bewust waar processtukken in een later stadium allemaal terecht kunnen komen.

Bij mijn weten is er geen plicht om in verslagen (notulen) van vergaderingen (bijvoorbeeld van een VvE) de namen van deelnemers achterwege te laten. Iedereen die overweegt deel te nemen aan een vergadering, zal dus een afweging moeten maken over de verhouding tussen de doelen die hij of zij met deelname wil bereiken, in verhouding tot de risico's die dat met zich meebrengt, ook op het gebied van "sociale veiligheid". Wat je mijns inziens wel zou kunnen verlangen van het bestuur en de verslaglegger van de VvE, is om de adresgegevens van de deelnemers niet te vermelden in het verslag. Immers, het risico dat een verslag na verspreiding onder de deelnemers ook terecht komt bij mensen van buiten de VvE, is substantieel. En die buitenstaanders hebben geen recht om adressen of telefoonnummers van deelnemers te weten te komen. Ook kun je verlangen dat er tijdens een vergadering geen foto's van je worden gemaakt, laat staan dat die achteraf in enige vorm worden gepubliceerd (op papier of op internet).

Ik ben zelf wel eens tijdens een vergadering in de situatie geweest dat ik me ergens over uitsprak en dat daarop gereageerd werd op een mobbing-achtige manier (uitjouwen en zo). Dan is het zaak om kalm te blijven, de rug recht te houden, heel precies waar te nemen wat er in de zaal gebeurt en daar in de communicatie zo effectief mogelijk mee om te gaan. Zowel tijdens de vergadering als na afloop. In het geval waar ik nu aan denk, kwam iemand die ik niet kende, aan het eind van de vergadering met kritiek op het verloop ervan. Die persoon zei, zonder namen te noemen, dat ook als men het niet met iemands mening eens was, men diegene toch op een respectvolle manier zou moeten bejegenen. Daarop reageerde de voorzitter, behoorlijk aangebrand, met de mededeling dat ik het bestuur van de betreffende organisatie zou hebben "bedreigd", alsof dat een rechtvaardiging gevormd zou hebben voor de manier waarop de vergadering onder zijn leiding was verlopen. Ik was al gaan zitten, maar liep nu weer naar voren en deelde kort mee dat ik het bestuur niet bedreigd had, en ging weer zitten. Toen vroeg iemand in de zaal, te midden van geroezemoes, of mijn schriftelijke inbreng, die bij de vergaderstukken zat, dan geen bedreiging inhield, omdat ik daarin had gewaarschuwd voor bepaalde juridische consequenties. Ik antwoordde dat "waarschuwen" niet hetzelfde is als "bedreigen". Meteen daarna sloot de voorzitter met een grimmig gezicht de vergadering.

Het is een heel heftige ervaring om in je eentje in een groep te staan die zich vijandig tegenover je opstelt. Ik zou dat zeker niet iedereen aanraden. Maar soms is er geen andere manier om een kans te creëren om een bepaald doel te verwezenlijken. Allerlei activisten kunnen daarover meepraten - of erger nog, niet meer meepraten. In veel landen lopen milieu-activisten bijvoorbeeld groot gevaar, de laatste jaren stijgt het jaarlijkse dodental. Maar ook mensen die zich binnen gevestigde organisaties (overheidsinstellingen, bedrijven, NGO's etc.) activistisch opstellen en zo hun hoofd boven het maaiveld uitsteken, lopen risico's.

Op privacy-gebied is er sprake van een catch-22. Als ik niet voor mijn eigen privacy opkom, verlies ik die. Maar als ik er wel voor opkom, dan trekt dat aandacht en verlies ik mijn privacy ook. Als ik geen publiciteit had geaccepteerd, was ik in mijn eigen privacy-acties kansloos geweest. Op een gegeven moment kwam ik tot de conclusie dat ik publiciteit moet integreren in mijn strategie, ook als het van mij vraagt dat ik bepaalde keuzes maak die een offer op het gebied van privacy met zich meebrengen. In de huidige situatie zal iedereen die opkomt voor zijn eigen privacy, bijvoorbeeld bij een sportaccommodatie (zoals jij) of bij een VvE, dergelijke afwegingen en keuzes moeten maken.

Ik vond het een mooie gedachtenwisseling hier op Fok. Graag wil ik iedereen bedanken voor de gestelde vragen. Ik hoop dat ik in mijn antwoorden een beetje heb kunnen laten zien:
a) dat privacy geen verloren zaak is;
b) dat er verdomd veel moet gebeuren om onze privacy te redden;
c) dat privacy geen stokpaardje van fanatiekelingen hoeft te zijn;
d) dat privacy geen "rocket science" is, maar wel een kwestie van goed je verstand gebruiken;
e) dat hoe we omgaan met privacy, in belangrijke mate zal bepalen hoe onze samenleving er in de toekomst uit gaat zien, en daarmee het leven van onze kinderen en kleinkinderen.

Wie op enig moment contact met mij wil opnemen, kan een contactverzoek sturen naar Stichting Privacy First: info@privacyfirst.nl. Afhankelijk van hoeveel contactverzoeken er binnenkomen, zal ik misschien keuzes moeten maken, om het voor mezelf behapbaar te houden.

Groet,
Michiel

quote:

Op zaterdag 25 januari 2020 17:35 schreef 2thmx het volgende:

[..]

Je hebt wat boekjes gelezen van mensen die de neoliberalisme-complottheorie verspreiden, waaronder de communist Klein, en bent toen tot de conclusie gekomen dat neoliberalisme geen complottheorie is. Waarachtig geniaal. Hier een daadwerkelijk onderzoek naar de term 'neoliberalisme': https://www.cis.org.au/app/uploads/2015/07/op114.pdf
[..]

Noem er eens een paar.
[..]

Dit mag met recht gewauwel van een complotdenker genoemd worden.
[..]

Wat probeer je überhaupt te insinueren?
[..]

De belastingwetten schenden ook de privacy van iedereen. Jij vindt dat kennelijk prima, wAnT dE sUpErRiJkEn.
[..]

Als 't je niet aanstaat hoe een privaat bedrijf met je privacy omgaat, dan kan je ervoor kiezen om geen klant van dat bedrijf te worden. Vind je 't, ik noem maar wat, heel vervelend dat een bioscoop geen contante betalingen meer accepteert, dan bezoek je gewoon een concurrent. Met overheden werkt dat niet zo; de enige manier om van de privacyvernietigende strapatsen van de Nederlandse belastingwetten af te komen, is door te emigreren of te sterven. Waarbij overigens alleen bij dat laatste succes is verzekerd, aangezien ook na emigratie (in bepaalde omstandigheden) nog belastingheffing mogelijk is.

De overheid is dus het grootste gevaar voor ieders privacy. Een privacyactivist die dat niet onderkent is niet serieus te nemen.
[..]

Bij dezen, zie hierboven.

Overigens, over contante betalingen gesproken: de Belastingdienst heeft ooit de (inmiddels ex-)advocaat Moszkowicz -- in jouw ogen vast (destijds) een sUpErRiJkE, dus zijn privacy doet er kennelijk niet toe --, een tijd lang gevolgd, om zo te ontdekken dat hij opvallend vaak contant betaalt. Door de privacy van alle bedrijven waar hij afrekende te schenden, heeft men toen achterhaald hoeveel hij exact overal heeft uitgegeven, om zo een schatting van zijn inkomen te kunnen onderbouwen.

Je zult nu wel van blijdschap in je handjes klappen om zoveel privacyschending gerechtigheid voor een sUpErRiJkE, maar als je er één of twee seconden langer over nadenkt, dan besef je (mogelijk) dat 't voor de Belastingdienst véél fijner is als níemand meer contant kan betalen, want dan kan men veel makkelijker zien hoeveel geld iemand uitgeeft. 't Is één van de redenen waarom de overheid steeds meer tégen contant geld is. Dat wordt nog een lastig verhaal voor 'privacyactivisten' als jij. Immers, wat weegt zwaarder: de privacy van contant geld of de strijd voor belastingheffing van sUpErRiJkEn?
[..]

Er bestaat niet zoiets als 'onschuldpresumptie in bredere zin'. Óf je onschuld wordt verondersteld, óf niet. In het belastingrecht dus niet, aangezien de bewijslast naar jou als belastingplichtige verplaatst kan worden.
[..]

Twee woorden: omkering bewijslast. Als de overheid zegt 'u heeft een massamoord gepleegd op deze en gene', dan mag jij heel hard 'art. 6 EVRM' gillen en verder je muil houden (al zal dat laatste geloof ik nog een hele opgave voor je zijn), maar als de overheid zegt 'u heeft het afgelopen jaar een miljoenmiljard euro aan bijverdiensten genoten', dan moet jij alle geëiste informatie verschaffen óf zelf maar bewijzen dat je geen bijverdiensten hebt genoten. Hoe dan ook zal je dus uiteindelijk alle denkbare financiële gegevens over jezelf prijs moeten geven, ook als je geheel onschuldig bent. Dáág privacy.
[..]

't Is te hopen dat iedereen dat doet; hoe minder geld de overheid heeft, des te minder middelen zijn er om onze privacy te schenden.
[..]

'Onderzoek' (mooi eufemisme voor grove privacyschending) naar *vermoedens van* belastingontduiking, die uiteraard wel degelijk wordt gepleegd door 'gewone burgers'. Wat is überhaupt het verschil tussen gewone en ongewone burgers? Elk bedrijf wordt uiteindelijk ook gerund door gewone burgers met dezelfde (privacy)rechten als ieder ander.

Overigens heeft de FIOD in het verleden de afluisterbevoegdheid -- die toen nog stukken minder ruim was dan tegenwoordig -- o.a. gebruikt om Guus Hiddink -- in jouw ogen vast een sUpErRiJkE, maar nochtans wel een eenvoudig privaat persoon en geen (CEO van een) multinational -- af te luisteren, toen Hiddink ervan werd verdacht dat'ie mogelijk fiscaal inwoner is van Nederland i.p.v. België. Dus laat de illusie dat dergelijke bevoegdheden alleen worden gebruikt tegen dE gRoTe BeDrIjVeN maar varen.
[..]

Die er niet is in het belastingrecht.
[..]

Waarvan akte.
[..]

Uitstekend idee.
[..]

Bij dezen.

Hoewel Michiel had aangegeven nieuwe vragen alleen nog via een direct contactverzoek via Privacy First te willen beantwoorden, wilde hij graag hier nog even op reageren.

Antwoord Michiel:

Aan "2thmx", in reactie op jouw bericht van zaterdag 25 januari 2020 @ 17:35:38 #79. Je neemt de moeite om te reageren. Soms nog steeds niet echt op een manier die ik "respectvol" zou noemen, maar ach, ik wil niet op alle slakken zout leggen. Ik waardeer het dat je het in ieder geval doet. Daarom kom ik nog even terug naar dit forum en zal op sommige onderdelen van je reactie ingaan, die ik hieronder zal citeren:

[Jij schrijft:] Je hebt wat boekjes gelezen van mensen die de neoliberalisme-complottheorie verspreiden, waaronder de communist Klein, en bent toen tot de conclusie gekomen dat neoliberalisme geen complottheorie is. Waarachtig geniaal. Hier een daadwerkelijk onderzoek naar de term 'neoliberalisme': https://www.cis.org.au/app/uploads/2015/07/op114.pdf"

Je veegt hier alle boeken die ik noemde, met een enkel gebaar van tafel. Het verbaast me te horen dat John Stuart Mill tot degenen behoort die volgens jou een "neoliberalisme-complottheorie" verspreiden. Hij publiceerde "On Liberty" in 1859, lang voordat de term "neoliberalisme" in het Engels zelfs maar bestond. Kun je uitleggen waarom hij volgens jou een "neoliberalisme-complottheorie" verspreid heeft - of klets je maar wat uit je nek?

Of Naomi Klein een "communist" is, weet ik niet. Waar baseer je dat op? En wat betekent "communist" volgens jou? Vind je bijvoorbeeld John Stuart Mill een communist omdat hij vond dat mensen een beetje rekening met elkaar moeten houden en dat de overheid moet optreden als mensen elkaar kwaad doen?

Als het gaat om "The Shock Doctrine", dan interesseert het me in beginsel niet of de auteur een "communist" is, of een "neoliberalist", of nog iets anders. Het gaat me namelijk om de inhoud van het boek, niet om de persoon van de auteur. En die inhoud kwam op mij zeer overtuigend over. Het lijkt erop dat jij dat boek niet gelezen hebt, en dan maar een etiketje "communist" plakt op de auteur om die af te serveren zonder dat je weet wat ze eigenlijk zei in dat boek.

Ik heb het linkje dat je in je tekst voegde, anoniem benaderd, maar kreeg toen een foutmelding van mijn browser dat de pagina niet werd geladen omdat de pagina een "inhouds¬beveiligings-beleid" heeft dat het laden ervan niet toestaat. Dus ik heb het niet gelezen. Ik heb wel de site bekeken. Het gaat om het "Center for Independent Studies (CIS)", een Australische neoliberale denktank en lobbygroep, waarvan de directeur schrijft:

"Since 1976, the CIS has produced valuable research that has shaped and influenced public policy. (...) The intellectual and political tide began to turn in the late 1970s when a group of classical liberals took a stand against the prevailing culture. My predecessor Greg Lindsay played a leading role in this endeavor by creating the Centre for Independent Studies. (...) From the Keynesian mindset that delivered economic turmoil in the 1970s, Australia would move in to an era of sounder policy and more durable prosperity. (...) Governments can’t create optimism, wealth and jobs; only the private sector can do it. Innovation and progress spring not from bureaucracy but from the brilliance of individuals."

Het CIS promoot dus, net als jij, het mythische dogma dat er van de overheid niks goeds kan komen, maar van private individuen en bedrijven wel. Dat is zo naïef en eenzijdig. Overheden kunnen goede en slechte dingen doen. Private individuen en bedrijven kunnen ook goede en slechte dingen doen. Als privacy-activist vind ik dat er grenzen moeten worden gesteld aan de bemoeienis van de overheid met mijn privé-leven, en ook aan de bemoeienis van private bedrijven met mijn privé-leven. Als er geen overheid was die regels handhaaft, dan had Google (een privaat bedrijf) al lang met camera's door mijn voorruit heen mijn woonkamer gefilmd en Google Streetview uitgebreid met Google Homeview. En dan was mijn computer al lang gereduceerd tot een terminal van een netwerk in de "cloud", beheerst door private bedrijven, waar ik zelf heel weinig zeggenschap meer over had.

Wat ik als individu nodig heb voor de bescherming van mijn privacy, is dat de macht tussen overheid, private bedrijven en private individuen is VERDEELD. "Verdeel en heers", weet je wel?

[Jij schrijft (over achterdeurtjes in de belastingwetten):] Noem er eens een paar.

Nee, ik ga geen achterdeurtjes in belastingwetten noemen die het omzeilen ervan makkelijker maken. Dat zou mensen maar op verkeerde ideeën brengen. Bovendien wil ik belastingadviseurs niet van de markt drukken. Die moeten immers ook in het zweet huns aanschijns hun dagelijks brood verdienen.

[Jij schrijft:] De belastingwetten schenden ook de privacy van iedereen. Jij vindt dat kennelijk prima, wAnT dE sUpErRiJkEn.

Nee hoor, ik vind dat de superrijken net zo goed als iedereen recht hebben op privacy. Maar, zoals ik al schreef, zijn superrijken dankzij hun geld prima in staat om zelf allerlei privacy-maatregelen te treffen. Dat gaat van grote hekken en bewakingscamera's rondom hun villa's tot bureaus die hun "aanwezigheid" op internet voor hen bewaken en zorgen dat onwelgevallige informatie wordt verwijderd of moeilijk vindbaar wordt gemaakt. In één van de boeken die ik noemde en die jij zo makkelijk van tafel veegde, "Capital without Borders - Wealth Managers and the One Percent" schrijft de auteur bijvoorbeeld: "The wealthy and powerful are notoriously difficult to study. Because of a variety of factors, including privacy concerns, geographic remoteness, and a formidable array of gatekeepers protecting them from outsiders, elites are 'out of reach on a number of planes: they don't want to be studied.' (...) There is also the professionals' commitment to fiduciary discretion: a code of conduct that requires them to maintain strict privacy around their clients' wealth and the means used to preserve it."

[Jij schrijft:] Als 't je niet aanstaat hoe een privaat bedrijf met je privacy omgaat, dan kan je ervoor kiezen om geen klant van dat bedrijf te worden. Vind je 't, ik noem maar wat, heel vervelend dat een bioscoop geen contante betalingen meer accepteert, dan bezoek je gewoon een concurrent.

Dit is zooo naïef! Heel vaak is er voor een klant geen alternatief, omdat er bij het betreffende private bedrijf ofwel sprake is van een (lokaal, nationaal of wereldwijd) monopolie, ofwel omdat alle private aanbieders van een bepaald product of een bepaalde dienst je privacy schenden om in de onderlinge concurrentie overeind te blijven (data = geld). De arthouse-bioscoop in mijn stad heeft een monopolie: dat is de enige plek waar ik bepaalde films kan zien wanneer die uitkomen.

[Jij schrijft:] De overheid is dus het grootste gevaar voor ieders privacy. Een privacyactivist die dat niet onderkent is niet serieus te nemen.

Het is niet of de overheid, of private bedrijven. Het is de combinatie van overheden EN private bedrijven die het grootste gevaar voor ieders privacy vormt. Vaak spelen overheden en (lobbiënde) bedrijven elkaar de bal toe. Ben jij bereid dat te onderkennen? Ik heb zelf een kleine analyse gemaakt hoe dat in de OV-sector gebeurt: "OV-data-jacht: op weg met surveillance corporatism". Je kunt dat vinden via https://www.privacyfirst.(...)ang-tot-ov-data.html. Nu denk jij misschien: als de OV-bedrijven maar helemaal waren geprivatiseerd, dan zou het goed komen. Dat zou echter super-naïef zijn om te denken. Net zo naïef als wanneer je denkt dat Facebook alleen maar "mensen met elkaar wil verbinden", zoals FB jarenlang met veel vertoon van idealisme van de daken schreeuwde. Nee, FB wil veel geld verdienen en macht vergaren. Data is handel. Data is macht.

[Jij schrijft:] Hoe minder geld de overheid heeft, des te minder middelen zijn er om onze privacy te schenden.

Alweer ongelooflijk naïef. Is het jou ontgaan hoeveel geld alleen al de volgende tien firma's tot hun beschikking hebben: Alibaba, Amazon, Apple, AT&T, Facebook, Google, Huawei, Microsoft, Palantir Technologies, Verizon? Wat denk je dat er zou gebeuren in het zeer hypothetische geval dat overheden zo weinig middelen overhouden dat ze geen enkele grip meer zouden hebben op wat deze bedrijven doen? Dan zouden deze bedrijven onze privacy snel helemaal om zeep helpen.

Ik had geschreven: "Beetje makkelijk om denigrerend over mijn actie [nl. opkomen voor contant geld] te doen, maar zelf niet met iets beters te komen." Daarop reageerde jij als volgt:

[Jij schrijft:] Bij dezen, zie hierboven. [En daarboven had je geschreven:] Vind je 't, ik noem maar wat, heel vervelend dat een bioscoop geen contante betalingen meer accepteert, dan bezoek je gewoon een concurrent. Met overheden werkt dat niet zo; de enige manier om van de privacyvernietigende strapatsen van de Nederlandse belastingwetten af te komen, is door te emigreren of te sterven.

Nee, zo gaat het niet. Er is in mijn woonplaats GEEN "concurrent" voor de enige arthouse-bioscoop. En "emigreren of sterven" vind ik een waardeloos alternatief. Bedenk eens wat beters!

[Jij schrijft:] Je zult nu wel van blijdschap in je handjes klappen om zoveel privacyschending gerechtigheid voor een sUpErRiJkE, maar als je er één of twee seconden langer over nadenkt, dan besef je (mogelijk) dat 't voor de Belastingdienst véél fijner is als níemand meer contant kan betalen, want dan kan men veel makkelijker zien hoeveel geld iemand uitgeeft. 't Is één van de redenen waarom de overheid steeds meer tégen contant geld is. Dat wordt nog een lastig verhaal voor 'privacyactivisten' als jij. Immers, wat weegt zwaarder: de privacy van contant geld of de strijd voor belastingheffing van sUpErRiJkEn?

Ik begrijp niet helemaal waarom je het woord "superrijke" steeds zo springerig typt, maar goed... Het is van mijn kant heel simpel. Ik accepteer, omwille van de privacy, dat er geen totale controle is op wat iedere individuele mens doet. Dat wordt ook wel "vrijheid" genoemd. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die misbruik maken van hun vrijheid. Maar dan vind ik het minder erg dat iemand met een laag inkomen een paar tientjes zwart bijverdient, dan dat een superrijke miljoenen naar een belastingparadijs wegsluist.

Als het gaat om belastingheffing bij superrijken, dan zou men nu eerst allerlei wegen voor legale belastingontwijking moeten afsluiten. Daar worden in EU-verband ook pogingen toe gedaan, maar sommige lidstaten, waaronder Nederland, liggen op dat punt regelmatig dwars. Hee, wat gek. Waarom doen ze dat nou?

[Jij schrijft:] Er bestaat niet zoiets als 'onschuldpresumptie in bredere zin'.

Wat een onzin. "Onschuldpresumptie" (in welke zin dan ook) is een idee. Een idee bestaat zodra iemand het bedenkt. Jij WILT kennelijk niet dat "onschuldpresumptie in bredere zin" bestaat, omdat jij dat een ongewenst concept vindt. Maar je kunt een idee niet zomaar wegtoveren. Leg maar eens uit waarom jij wenst dat "onschuldpersumptie in bredere zin" niet zou bestaan.

Ooit, lang geleden (nog voor de Romeinse tijd) was het idee van "onschuldpresumptie" (in welke zin dan ook) nog niet geboren. Toen bestond het dus echt niet. Maar zelfs toen was er waarschijnlijk al enig besef dat je iemand anders niet de hersens moet inslaan omdat hij jouw vee heeft geroofd, als die ander niet degene is die dat heeft gedaan.

Ideeën kunnen ontstaan, toegepast worden, geaccepteerd worden als norm en worden opgenomen in wetten. Normen en wetten zijn niet onveranderlijk, maar worden in de loop der tijd aangepast aan nieuwe situaties. De nieuwe situatie waarin we nu zitten, is dat er opeens technologie voorhanden is waarmee mensen tot zeer diep in hun privé-leven geautomatiseerd en grootschalig bespioneerd kunnen worden.

Maar dat dat nu technisch KAN, betekent nog niet dat het MOET of MAG. Er zijn dus nieuwe normen en wetten nodig om grenzen te stellen aan het gebruik van de nieuwe technische mogelijkheden. Dat vergt een toepassing van oude principes op de nieuwe situatie. En dat vergt weer een aanvullende interpretatie van die oude principes, zodat ze toepasbaar worden. Alsof je een nieuwe, meer robuuste profielzool onder een oude schoen zet. Bijvoorbeeld onder het aloude principe van de onschuldpresumptie.

[Jij schrijft:] 'Onderzoek' (mooi eufemisme voor grove privacyschending) naar *vermoedens van* belastingontduiking, die uiteraard wel degelijk wordt gepleegd door 'gewone burgers'. Wat is überhaupt het verschil tussen gewone en ongewone burgers? Elk bedrijf wordt uiteindelijk ook gerund door gewone burgers met dezelfde (privacy)rechten als ieder ander.

Als we het over terminologie en eufemismen hebben, dan wil ik je erop wijzen dat er in privacy-jargon onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds een feitelijke "inbreuk" op de privacy, die ofwel geoorloofd kan zijn, ofwel niet-geoorloofd, en anderzijds een "schending" van privacy, dat wil zeggen een niet-geoorloofde inbreuk. Bij "onderzoek" kan de onderzoeker een geoorloofde inbreuk doen, of een schending plegen. Wat het is, hangt af van de geldende regels en van de concrete situatie waarop die worden toegepast.

Het verschil tussen "gewone burgers" en "georganiseerde criminelen" is dat gewone burgers, als zij belasting ontduiken, dit niet in georganiseerd verband doen, maar zich daarbij hooguit laten adviseren door een malafide belastingadviseur. Jij introduceert de term "ongewone burgers". Nou, dat zijn dan misschien de burgers die hun belastingontduiking niet zelf uitvoeren, maar daarvoor andere mensen inschakelen die dan bijvoorbeeld een BV'tje of een trust in een belastingparadijs oprichten, of daar een bankrekening openen. Er hoeft dan nog steeds geen sprake te zijn van "georganiseerde criminaliteit". Die ontstaat in mijn ogen pas als het geld dat men probeert te verbergen, een illegale herkomst heeft, bijvoorbeeld drugshandel of mensenhandel, of als het om zeer grote hoeveelheden geld gaat (miljoenen). Maar ik ben wel benieuwd naar de definities die daarover in de nieuwe wet staan. Ik heb nu even geen tijd om dat op te zoeken.

[Jij schrijft:] Overigens heeft de FIOD in het verleden de afluisterbevoegdheid -- die toen nog stukken minder ruim was dan tegenwoordig -- o.a. gebruikt om Guus Hiddink -- in jouw ogen vast een sUpErRiJkE, maar nochtans wel een eenvoudig privaat persoon en geen (CEO van een) multinational -- af te luisteren, toen Hiddink ervan werd verdacht dat'ie mogelijk fiscaal inwoner is van Nederland i.p.v. België. Dus laat de illusie dat dergelijke bevoegdheden alleen worden gebruikt tegen dE gRoTe BeDrIjVeN maar varen.

Ik kende die casus niet, maar heb even Wikipedia geraadpleegd. Ik houd het voor mogelijk dat er in die casus sprake was van machtsmisbruik door de FIOD. Alleen was Hiddink (goed voor iets tussen de dertig en honderd miljoen) waarschijnlijk niet in een sterke positie om daar iets van te vinden, omdat hij inderdaad aan belastingontduiking had gedaan. Als ik het zo lees, houd ik het voor mogelijk dat er subtiel een dealtje met Hiddink is gemaakt (gentlemen's agreement, mede vanwege Hiddinks populariteit in Nederland). Iets in de geest dat hij, in ruil voor een relatief lichte straf, verder niet moeilijk zou doen (en dus ook niet over enige privacy-schending in het kader van het FIOD-onderzoek). Op Wikipedia lees ik het volgende:

"In 2006 werd Hiddink gedagvaard voor belastingfraude. In 2002 en 2003 had hij een woning in het Belgische dorp Achel, waar hij ook ingeschreven stond, maar volgens de FIOD niet woonde. Volgens het Openbaar Ministerie zou Hiddink hierdoor ¤ 3,5 miljoen aan inkomsten voor de Nederlandse belasting verzwegen hebben. Hierdoor zou hij ¤ 1,4 miljoen te weinig inkomstenbelasting betaald hebben. Hiddink moest in januari 2007 terechtstaan voor de rechtbank in 's-Hertogenbosch. De officier van justitie eiste op 6 februari een celstraf van tien maanden. Hiddink werd veroordeeld tot een boete van ¤ 45.000 en een celstraf van zes maanden voorwaardelijk. Hij werd alleen veroordeeld voor het doen van een valse belastingaangifte over 2003. Overigens voorkwam deze strafrechtelijke sanctie dat de belastingrechter Hiddink ook nog een fiscale boete kon opleggen; en die zou volgens de daartoe geldende rekenregels rond de ¤ 750.000 hebben bedragen. Ook Hiddinks belastingadviseur werd veroordeeld. Hiddink ging niet in hoger beroep." [Einde citaat uit Wikipedia.]

Even een vraagje: jij bent toch niet Guus Hiddink? Als je dat wel bent, wil ik graag respect betuigen voor wat je destijds in Zuid-Korea voor elkaar hebt gekregen. Wel jammer van dat belastingsmetje kort daarna. Maar ik neem aan dat er in 2006-2008 in Rusland niks mis is gegaan. In dat land zijn er belastingdeskundigen met wereldwijde expertise, inclusief aandacht voor privacy. Oké, met de Panama Papers ging het later een klein beetje mis, maar dat lag niet aan de Russen. Dus mocht er nog een keer een akkefietje met de FIOD komen, dan is er voor jou vast plek in Moskou of Petersburg. Dan kun je daar, gezellig voor het haardvuur, eindelijk "Atlas Shrugged" lezen, waarin Ayn Rand uitlegt wat privacy is, namelijk: een geheim dal, ergens diep in het Colorado-gebergte.

[ Bericht 0% gewijzigd door DJMO op 27-01-2020 04:13:54 ]