Dit is duidelijk niet mijn plek. Net als iedereen ben ik te waardevol om me dit te laten gebeuren.
De primaat van het hoogste soort heeft geweten en gedachten.
Het denkt, voelt, en is verward daar waar het zich onderscheid, dus de angst daavoor duikt onder in de massa.
De verwachting is vervolgens verdwenen, de hoop vervlogen en het eigenbeeld vertroebeld.
Het leven is een kunstje. Een zegen ook als ik dat woord even mag gebruiken.
Iedere ochtend dat je opstaat is een reden om te zingen, omdat je er bent.
Angst voor de dood is niet belangrijk. De vlinder spreidt zijn vleugels, en legt zich gedwee neer als het weet dat het over is.
En er is geen haat, geen verwijten. Niet daarvoor nog effe geniepig een vleugel eraf trekken.
Daarom hou ik van dieren.
Ze sluiten je op op het balkon en staan alletwee met een dom hoofd te kijken voor de deur.
Ze pikken je ondergoed en rukken het inlegkruisje aan flarden.
Blij dat je vrijgezel bent ligt je bulldogje te snurken als een kerel naast je. I love it