abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_188795050
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op woensdag 4 september 2019 22:31 schreef livelink het volgende:

[..]

Vreselijk. Lijkt me zo eng.
Met terugwerkende kracht word ik boos op je huisarts.
Bewaar je energie maar voor mensen die het wel verdienen 😉

Het was ook doodeng, in dat weekend werd een meisje door een psychotische man met een stuk hout doodgeslagen, ik voelde mij alsof ik naar die dader zou transformeren.

Het weggaan was ook nog een gedoe, de assistente(vrouw van mr. Huisarts) wist mij te vertellen dat het wisselen van huisarts niet kon. Gelukkig had ik mijn 'huiswerk' al gedaan en na een welles/nietes geeist dat ik binnen een dagdeel onze dossiers kon komen halen, hier ging ze uiteindelijk mee akkoord.

De vrouwelijke huisarts (er waren 2 huisartsen in de praktijk) was wel heel begaan. Na dat eerste belabberde weekend heb ik echt voldoende hulpaanbod gehad.
Riagg-gesprekken en medicatie (anti-psychotica, anti-depressiva, benzodiapinen - ik wilde zo weinig mogelijk slikken omdat ik nog wilde functioneren in mijn gezin) . Helaas toen ook al veel personeelswisselingen.
Een vrij gevestigde gynaecoloog die zich gespecialiseerd had in vrouwen met een post partum depressie, daar heb ik ook veel praktische tips van gehad zoals het opbergen van alle scherpe voorwerpen in huis. Die man bracht dat op zo'n manier alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, dat voelde wel prettig . Hij was er van overtuigd dat een hormonale verstoring de hoofdzaak was, en schreef mij Duphaston voor en 50 mg Vit B6
Via een huis aan huisblad zag ik in een 'vrouwencentrum' een aantal bijeenkomsten (dacht 10) staan voor vrouwen met een Postnatale depressie, hier had ik echt het 'feest der herkenning' en kreeg weer hoop op een leven zonder nare beelden. Na afloop van die bijeenkomsten raadde de 'cursusleidster' mij een intensievere behandeling aan bij een psychiatrische kliniek. Ik heb dit toen besproken met mijn vrouwelijke huisarts omdat er bij het Riagg een groot verloop was, en zij heeft dat voor mij geregeld.
Van het Riagg ging ik naar een psychiatrische dagbehandeling van 4 middagen per week, ik heb daar enorm veel geleerd over mijzelf en mijn valkuilen. Ik ben toen ook de bezoeken aan de gynaecoloog en het gebruik van Duphaston en vit b6 af gaan bouwen. Mijn jongste was toen ongeveer 12 maanden.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188795245
quote:
0s.gif Op woensdag 4 september 2019 23:03 schreef Thinkk-Pinkk het volgende:
Jemig wat een waardeloze huisarts was dat.

En wat fijn dat je er nu toch met je kinderen over hebt kunnen praten.

Hebben ze er ooit iets van gemerkt? Of zijn er dingen die nu beter voor ze op hun plek vielen?
Ja, er zijn veel dingen op hun plaats gevallen voor ze. Ik heb altijd geprobeerd mijn kinderen heel ver van mijn depressie te houden. Dus bij een klotedag, had mamma hoofdpijn en als ze zagen dat ik had gehuild, had mamma een zielig filmpje gekeken. Mijn kinderen moeten er wat van hebben meegekregen, maar ik heb mijn best gedaan om dit tot een minimum te beperken.

Ik heb ook veel kracht uit mijn kinderen geput en had voor mijzelf besloten dat ik geen kinderen op de wereld had gezet om ze als halfwees op te laten groeien.
Als een psychiater een 'contract' met mij wou afsluiten om mij geen zelfmoord te laten plegen, zei ik ook altijd ik ben dat op de eerste plaats aan mijn kinderen verschuldigd dus ik hoef niets te tekenen.
Maar de waarheid gebiedt mij ook te zeggen dat ik in de diepste dalen van mijn depressie ook heb nagedacht om mijn kinderen mee te nemen uit 'dit leven' om 'elders' in een vreedzame wereld verder te kunnen leven. Je voelt zo'n alles verzengende pijn in je borst, dat dit de enige oplossing lijkt. Achteraf snap ik de bezorgheid van de psychiater heel goed. Deze vreselijke gedachtes heb ik nooit in detail durven bespreken met mijn kinderen dus.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188795307
quote:
0s.gif Op woensdag 4 september 2019 23:47 schreef Postbus100 het volgende:

[..]

Hoeveel kinderen heb je nou eigenlijk? :? Mixed signals in je topic.
2 kinderen, mijn oudste was 4 toen zijn broertje geboren werd.
We hadden de wens om 3 kinderen te mogen krijgen, maar heb bewust gekozen om mijn kinderen niet het risico op het nogmaals meemaken van een post natale depressie bij hun moeder.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  donderdag 5 september 2019 @ 00:35:21 #29
111675 squatt3r
Wees ambitieus, upgrade naar #
pi_188795344
registreer om deze reclame te verbergen
Ik vind het mooi dat je dit deelt. Hoop dat ik deze vragen mag stellen en antwoord krijg:

- Je benoemt het geslacht van je huisartsen steeds, is dat omdat je het idee hebt dat er een samenhang is tussen hun geslacht, hun handelen en je tevredenheid daarover,

- Heb je andere mensen ontmoet met dezelfde klachten en wel eens het idee gehad dat het aanstelleritis was, nepklachten om meer vrij te krijgen of gebrek aan zin om het kind op te voeden en hiermee de mensen die deze klachten wel ervaren benadelen?

-Hoe was de reactie van je omgeving?
Wees ambitieus, upgrade naar #ANONIEM
  donderdag 5 september 2019 @ 00:36:37 #30
111675 squatt3r
Wees ambitieus, upgrade naar #
pi_188795348
Laatste vraag indirect gerelateerd aan dit topic: je wilde kinderen, heb je ooit overwogen te adopteren of pleeggezin te zijn ipv per se (biologisch) eigen kinderen te willen?
Wees ambitieus, upgrade naar #ANONIEM
  donderdag 5 september 2019 @ 00:39:27 #31
111675 squatt3r
Wees ambitieus, upgrade naar #
pi_188795366
Nu echt de allerlaatste: je schreef dat je je schuldig had gevoeld omdat je dacht gefaald te hebben en er nu anders over te denken. Maar klopt de hypothese dat je kind(eren) geen gemiddelde opvoeding in die jaren hebben ervaren? Dat de leraar te laat komen accepteerde lijkt dat te illustreren. Je kinderen hadden te maken met gedragingen die niet gemiddeld zijn. Zou je daar ook positieve kanten van kunnen zien? (Dat ze gewend zijn aan afwijking etc)
Wees ambitieus, upgrade naar #ANONIEM
pi_188795465
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 00:35 schreef squatt3r het volgende:
Ik vind het mooi dat je dit deelt. Hoop dat ik deze vragen mag stellen en antwoord krijg:

- Je benoemt het geslacht van je huisartsen steeds, is dat omdat je het idee hebt dat er een samenhang is tussen hun geslacht, hun handelen en je tevredenheid daarover,
Nee, ik doe dat om duidelijk het verschil tussen die 2 aan te geven. Ik had misschien beter over huisarts A en huisarts B kunnen noemen. De huisarts waar ik naar toe ben gegaan is een hele begripvolle en lieve man, dus het heeft niets mer het geslacht te maken maar met de persoon.

quote:
- Heb je andere mensen ontmoet met dezelfde klachten en wel eens het idee gehad dat het aanstelleritis was, nepklachten om meer vrij te krijgen of gebrek aan zin om het kind op te voeden en hiermee de mensen die deze klachten wel ervaren benadelen?
Het is niet aan mij om andere mensen hierop te beoordelen. Mensen zijn complexe wezens.
Waar ik mij wel enigzins aan kan ergeren zijn mensen die goedbedoeld het advies geven om leuke dingen te doen en van de kleine dingen te genieten, en dat zijn nou net de dingen die absoluut niet lukken als je in een diep dal zit.
quote:
-Hoe was de reactie van je omgeving?
Eigenlijk best wel geschrokken, maar ook onwennig om ermee om te gaan. Op zich ben ik altijd assertief en goedgebekt van nature en daar past een depressie niet vanzelfsprekend bij.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188795471
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 00:36 schreef squatt3r het volgende:
Laatste vraag indirect gerelateerd aan dit topic: je wilde kinderen, heb je ooit overwogen te adopteren of pleeggezin te zijn ipv per se (biologisch) eigen kinderen te willen?
Ja, ik heb dat overwogen maar mijn man wil(de) dat niet.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188795529
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 00:39 schreef squatt3r het volgende:
Nu echt de allerlaatste: je schreef dat je je schuldig had gevoeld omdat je dacht gefaald te hebben en er nu anders over te denken. Maar klopt de hypothese dat je kind(eren) geen gemiddelde opvoeding in die jaren hebben ervaren? Dat de leraar te laat komen accepteerde lijkt dat te illustreren. Je kinderen hadden te maken met gedragingen die niet gemiddeld zijn. Zou je daar ook positieve kanten van kunnen zien? (Dat ze gewend zijn aan afwijking etc)
Wat beschouw je als een gemiddelde opvoeding?

Dat te laat komen heeft hooguit 3 maanden geduurd, dus niet een hele schoolcarriŤre.
Ik had mijn kinderen zeker een niet depressieve moeder gegund, maar deze 'moeder met een vlekje' heeft haar uiterste best gedaan om er het beste van te maken.
(ik heb een hele goede band met mijn zoons, en ze vragen mij nog regelmatig om advies voor uiteenlopende zaken van hypotheek tot conflicten op het werk)
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  donderdag 5 september 2019 @ 08:12:09 #35
108371 sinterklaaskapoentje
Wie komt er alle jaren...
pi_188796357
Denk je dat je kind er schade aan heeft ondervonden
:')
  donderdag 5 september 2019 @ 08:27:51 #36
267443 Cue_
Cuecumbergirl
pi_188796438
quote:
0s.gif Op woensdag 4 september 2019 21:40 schreef VraagWatJeWil het volgende:
en ik heb er recent met ze zelf over kunnen spreken.
Hoe reageerden zij daarop, wat gaven zij aan ervaren te hebben?
pi_188796534
Wauw, wat goed dat je zo'n heftig verhaal deelt!

- Hoe denk je dat mensen jou hebben ervaren die jij niet hebt ingelicht? Was het aan je te zien, gedroeg je je anders etc.?
- Je schrijft dat je er nog altijd last van hebt/gevoelig voor bent. Hoe belemmert het je nu nog? Hoe uit zich dat? Voel je het aankomen en kun je het dan in de kiem smoren of lig je er dan weer helemaal af?
- Weet je of jouw verhaal 'gemiddeld' is voor vrouwen met PND of had jij het heel zwaar te pakken?
- Begrijp ik nou goed dat je wel al die tijd thuis hebt gewoond? (Je spreekt over middagen) Was er ooit sprake van opname en waarom wel/niet?
- Heeft je oudste er herinneringen aan?
- Is er een reden dat jij dit hebt gekregen? Kunnen ze dat Łberhaupt zeggen?
All you need is tea & warm socks
pi_188796567
quote:
0s.gif Op woensdag 4 september 2019 23:47 schreef Postbus100 het volgende:

[..]

Hoeveel kinderen heb je nou eigenlijk? :? Mixed signals in je topic.
Aaah, ik dacht dat je jezelf voorstelde. Maar je zei: ik had een kindje van vier en toen werd ik zwanger. Nu snap ik het ^O^
Somebody that I used to know
pi_188796729
niet om dit topic te downplayen aangezien wij thuis er ook mee te maken hebben gehad, maar voor de mensen die dit niet wisten je kan als man ook een postnatale depressie ontwikkelen.
pi_188796784
quote:
2s.gif Op donderdag 5 september 2019 09:06 schreef kovenant het volgende:
niet om dit topic te downplayen aangezien wij thuis er ook mee te maken hebben gehad, maar voor de mensen die dit niet wisten je kan als man ook een postnatale depressie ontwikkelen.
Oja? Hoe ontstaat dat dan?
Somebody that I used to know
pi_188796810
quote:
2s.gif Op donderdag 5 september 2019 09:14 schreef Postbus100 het volgende:

[..]

Oja? Hoe ontstaat dat dan?
combinatie van factoren.
voor mij was het acceptatie van nieuwe rol als vader van een kind waarvoor ik dacht klaar te zijn wat nog niet helemaal het geval was.
het overlijden van een naaste tijdens de tweede kraamdag.
huilbaby.
en kindje zat vanaf dag 1 in het gips met been.

uiteindelijk door ontwikkeld in Post traumatisch stress stoornis.

dit gaat geen topic kaap worden trouwens, heb ik ook geen behoefte aan
pi_188796860
quote:
2s.gif Op donderdag 5 september 2019 09:16 schreef kovenant het volgende:

[..]

combinatie van factoren.
voor mij was het acceptatie van nieuwe rol als vader van een kind waarvoor ik dacht klaar te zijn wat nog niet helemaal het geval was.
het overlijden van een naaste tijdens de tweede kraamdag.
huilbaby.
en kindje zat vanaf dag 1 in het gips met been.

uiteindelijk door ontwikkeld in Post traumatisch stress stoornis.
Zo, heftig.

(zit ondertussen ook even te googlen en kom dit tegen: https://www.rtlnieuws.nl/(...)het-bestaat-hormonen )

Jouw verhaal en degene in de bijlage, en misschien ook wel het verhaal van deze TS, doet bij mij de vraag rijzen: wat is het verschil tussen een post'natale' (=postpartum blijkbaar) depressie en een 'gewone' depressie? Een depressie ontstaat door een combinatie aan factoren, en dat kan dus ook een geboorte zijn. Vanwaar de aparte aanduiding, waarom noemt men het niet gewoon een depressie? Zitten daar nog verschillen in.
Daaraan gerelateerd dacht ik namelijk altijd dat een postnatale depressie te maken had met hormonen en alles, vandaar dat ik verbaasd ben dat het ook bij mannen kan ontstaan. Dus blijkbaar toch niet (alleen) hormonen. Dus dat roept de vraag op waarin het verschilt van de reguliere depressie.

Edit: ik hoef er eigenlijk geen antwoord op. Was meer een filosofische vraag die ik voor mezelf opwerp.

[ Bericht 2% gewijzigd door Postbus100 op 05-09-2019 09:28:12 ]
Somebody that I used to know
  donderdag 5 september 2019 @ 10:11:43 #43
319308 Tink89
To live is to dance
pi_188797389
Volgens mijn gyn en de pop-poli hier is het verschil vooral dat een ppd (postpartum inderdaad) te maken heeft met je hormoonhuishouding en de komst van een baby.

Geen idee hoe zwart-wit dat is....

TS: is er bij jullie in de buurt een pop-poli? En was je daar misschien beter geholpen, denk je? Ik merk dat de doorverwijzing daarnaartoe hier in het ziekenhuis bij de gynaecoloog heel makkelijk gaat en dat mijn huisarts er ook niet al te ingewikkeld over doet, maar dat een goede vriendin zo ongeveer moest smeken of ze daarheen mocht 'omdat ze niet ernstig genoeg was'. Hoe denk jij erover: zou dat zo laagdrempelig mogelijk moeten zijn? En is er nog winst te behalen qua patientvoorlichting? Ik wist door andere factoren van de pop-poli af, maar echt bekendheid wordt er hier niet aan gegeven...


Nog een vraag: zou je zelf kersverse moeders kunnen en willen ondersteunen? Door bijv voorlichting te geven of een facebookgroep te starten ofzo?
K&W / Tink's droomhuis deel 3: Vur goan beginne! Ofzoiets....
maandag 30 september 2013 07:58 schreef Brighteyes het volgende:
En over de chocola... Tink is van een andere planeet. ;) Die heeft dat niet nodig. ;)
pi_188797836
quote:
2s.gif Op donderdag 5 september 2019 09:22 schreef Postbus100 het volgende:
wat is het verschil tussen een post'natale' (=postpartum blijkbaar) depressie en een 'gewone' depressie? Een depressie ontstaat door een combinatie aan factoren, en dat kan dus ook een geboorte zijn. Vanwaar de aparte aanduiding, waarom noemt men het niet gewoon een depressie? Zitten daar nog verschillen in.
Daaraan gerelateerd dacht ik namelijk altijd dat een postnatale depressie te maken had met hormonen en alles, vandaar dat ik verbaasd ben dat het ook bij mannen kan ontstaan. Dus blijkbaar toch niet (alleen) hormonen. Dus dat roept de vraag op waarin het verschilt van de reguliere depressie.
De term postnataal/postpartum geeft vooral aan wanneer het ontstaat (al blijkt dat niet altijd te kloppen, achteraf gezien kan de depressie ook al tijdens de zwangerschap begonnen zijn). Het onderscheid met een toevallige reguliere depressie kort na de bevalling is inderdaad niet te maken (behalve misschien achteraf). Ik denk wel dat het nuttig is dat er een aparte term voor is en dat die algemeen bekend is. Vroeger dacht men dat alle vrouwen dolgelukkig op een roze wolk zaten na de geboorte van hun kind, dus was de drempel hoger om hulp te vragen en te krijgen.
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 10:11 schreef Tink89 het volgende:
TS: is er bij jullie in de buurt een pop-poli? En was je daar misschien beter geholpen, denk je?
Ze gaf aan dat haar kinderen inmiddels volwassen zijn. ;) POP-poli's bestaan nog niet zo lang. Als ik haar verhaal zo lees had ze vooral in de acute fase beter geholpen moeten worden, dus voordat ze bij een behandelaar terecht kon.
pi_188797972
Ik vindt het heel knap dat je dit hier durft aan te geven, Mijn vrouw heeft na de geboorte van onze zoon hetzelfde gehad, na 1,5 - 2 jaar was ze weer "beter" verklaard. Uiteindelijk een paar jaar later (na 2 miskramen waarbij ze na de 2e weer psychotische klachten kreeg) is ze gediagnosticeerd met PTSS en een Bi polaire (type 2) stoornis.

Heftig verhaal en zeer herkenbaar
pi_188798121
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 10:45 schreef ViviRAWRS het volgende:
De term postnataal/postpartum geeft vooral aan wanneer het ontstaat (al blijkt dat niet altijd te kloppen, achteraf gezien kan de depressie ook al tijdens de zwangerschap begonnen zijn). Het onderscheid met een toevallige reguliere depressie kort na de bevalling is inderdaad niet te maken (behalve misschien achteraf). Ik denk wel dat het nuttig is dat er een aparte term voor is en dat die algemeen bekend is. Vroeger dacht men dat alle vrouwen dolgelukkig op een roze wolk zaten na de geboorte van hun kind, dus was de drempel hoger om hulp te vragen en te krijgen.
Helder, dank ^O^
Somebody that I used to know
pi_188798625
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 08:12 schreef sinterklaaskapoentje het volgende:
Denk je dat je kind er schade aan heeft ondervonden
Ik weet het niet. Mijn beide kinderen zijn gediagnosticeerd met ADHD in hun kindertijd dus moest ik zowiezo daar rekening mee houden.
(er zijn veel ADHD ers in mijn familie)
Mijn oudste hoogbegaafd en mijn jongste een non-verbale leerstoornis die nu tot een stoornis autistisch spectrum zou worden gerekend. Ze hebben dus wel issues maar deze zijn niet voor 100% aan mijn depressie toe te rekenen.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188798716
quote:
6s.gif Op donderdag 5 september 2019 08:27 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Hoe reageerden zij daarop, wat gaven zij aan ervaren te hebben?
Zij hebben er duidelijk moeite mee dat hun moeder deze verdietige periode heeft gehad, ik begrijp dat maar wil niet dat ze daar zelf nog verdriet om hebben of 'rekening' met mij gaan houden. Het leven gaat door, ze moeten hun eigen leven oo de rit krijgen en dat is in deze tijd lastig genoeg.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188798913
quote:
0s.gif Op donderdag 5 september 2019 08:43 schreef B.ertha het volgende:
Wauw, wat goed dat je zo'n heftig verhaal deelt!
Ik hoop hiermee in ieder geval 'iemand' te helpen om hun verhaal te doen.
quote:
- Hoe denk je dat mensen jou hebben ervaren die jij niet hebt ingelicht? Was het aan je te zien, gedroeg je je anders etc.?
Ik was duidelijk meer in mijzelf gekeerd, mijn spontaniteit en humor waren ver te zoeken. Mijn man heeft het ook zwaar gehad, hij is geen 'prater' en ging dus maar van alles doen om het mij naar de zin te maken. Als ik dan bijv opperde dat ik mettertijd de open haard uit de woonkamer zou willen hebben, ging hij direct met een moker de schouw wegslopen, terwijl dat van mij niet hoefde, ik had behoefte aan rust. Pas jaren later hebben we er uitgebreid samen over gesproken en gehuild. Mijn man vond het vreselijk dat ik langere tijd apathisch ben geweest, dit is de eerste maanden het ergst geweest ook door de antipsychotica, ik zat letterlijk kwijlend op de bank en verzorgde mij zelf amper. Dat was voor mijn man moeilijk om toe te moeten zien. Maar we zijn er doorheen gekomen.

quote:
- Je schrijft dat je er nog altijd last van hebt/gevoelig voor bent. Hoe belemmert het je nu nog? Hoe uit zich dat? Voel je het aankomen en kun je het dan in de kiem smoren of lig je er dan weer helemaal af?
In periodes van stress kan ik pseudo - hallicinaties krijgen. Dit gaat overigens de laatste 4 jaar goed, maar ik weet dat ik die 'gevoeligheid' bij mij draag.
Zo'n pseudo-hallucinatie is bij mij een visueel iets. Ik zie dan bijv een stuk van de vloer of de muur bewegen alsof het als water gaat stromen. Ik heb zelf nooit 'getript' maar het lijkt op wat ik lees over mensen die trippen op drugs. Als ik dat krijg weet ik dat ik weer wat meer 'rust' moet nemen. Maar zoals ik al schreef het gaat een stuk beter nu. Wel neem ik als ik op vakantie ga altijd wat anti-psychotica mee op vakantie, dat voelt gewoon fijner.

Wat wel een issue was dat mijn depressie 2 jaar geleden in alle hevigheid terug kwam ondanks het gebruik van antidepressiva(fluoxetine). Schijnbaar deed de fluoxetine niet meer zoveel bij mij. Ik heb met de psychiater verschillende soorten anti depressiva uitgeprobeerd maar uiteindelijk zijn wij uitgekomen bij Prozac (het 'originele ' merkmedicijn van fluoxetine) Waarschijnlijk is het net een andere combi van hulpstoffen waardoor Prozac wel werkt en generieke fluoxetine niet. De psychiater vertelde mij dat ze dit bij fluoxetine vaker tegen kwam dan bij andere anti depressiva.

quote:
- Weet je of jouw verhaal 'gemiddeld' is voor vrouwen met PND of had jij het heel zwaar te pakken?

Ik denk dat elk mens uniek is en ook de mate van klachten die ze tijdens een Postnatale depressie ervaren. De psychotische kenmerken maakten het niet gemakkelijk, maar het lijkt mij vreselijk om te moeten ervaren geen liefde voor je kind te hebben of geen behoefte te hebben aan de moederlijke zorgplicht. 'Leed' kun je niet met elkaar vergelijken.

quote:
- Begrijp ik nou goed dat je wel al die tijd thuis hebt gewoond? (Je spreekt over middagen) Was er ooit sprake van opname en waarom wel/niet?

Ik kon al die tijd thuis blijven wonen, omdat mijn moeder bij ons in huis kwam wonen voor enkele maanden. De weekenden als mijn man vrij was, ging ze dan naar huis. Alle scherpe messen en scharen waren in die tijd opgeborgen. De dagbehandeling noemden ze wel een opname maar ik mocht gewoontthuis slapen, deze dagbehandeling duurde ruim een jaar. Daarna heb ik nog een tijdje in een andere groep van 1 hele dag therapie gevolgd.
quote:
- Heeft je oudste er herinneringen aan?

Ik heb dit niet expliciet nagevraagd, maar ik heb zijn vragende gezichtje als hij mijn tranen ontdekte nog steeds op mijn netvlies staan. Ik zal dit toch nog eens met hem bespreken.
quote:
- Is er een reden dat jij dit hebt gekregen? Kunnen ze dat Łberhaupt zeggen?
Ik heb veel verschillende 'oorzaken' en neven-diagnoses voorbij horen komen.
Maar duidelijk zijn dat mijn hormonale gevoeligheid, doorgemaakte trauma's en een familiaire aanleg voor depressies de basis hebben gelegd voor mijn postpartum depressie. Mijn zwangerschapsbegeleiding liep via de gynaecoloog omdat ik daar bij mijn eerste kindje ook bij liep, vroeger was dat zo. 1e kind 'medisch' dan een volgend kind ook 'medisch'. Mijn eerste zwangerschap was met een spiraaltje die pas na de bevalling in de moederkoek mee naar buiten kwam, vandaar de begeleiding door een gynaecoloog. Tegen het einde van mijn eerste zwangerschap ging mijn bloeddruk omhoog, vandaar een gynaecoloog bij zwangerschap nr 2.
Toen de bevalling zich aankondigde zette de ontsluiting niet goed door, ik had al 24 uur weeŽn en nog maar 2 cm ontsluiting. De art-assistent raadde mij aan om uit te rusten om fit te zijn als de ontsluiting volledig was. Ze gaf mij een temazepam(inslaper) dit kon absoluut geen kwaad voor de baby en raadde mij aan om de temazepam in te nemen en daarna een warm bad te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar eenmaal uit het bad kwam er een soort van weeŽn storm op en vertrokken we weer naar het ziekenhuis, toen had ik 8 cm ontsluiting en kon ik daar blijven. Ik heb dus half versuft de bevalling meegemaakt, persweeŽn liepen ook niet lekker. Volgens mijn zus die ook bij de bevalling was ben ik ook tussen de weeŽn door 'weg' gevallen, slapend tussen de weeŽn door! Dit heeft in mijn optiek veel getriggerd. Maar het blijft een aanname. Mijn hormonale gevoeligheid bleek al eerder door PMS klachten en het niet kunnen verdragen van de anti conceptie pil.

[ Bericht 26% gewijzigd door VraagWatJeWil op 06-09-2019 23:44:47 ]
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188799154
Gaf je borstvoeding?
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')