Langvoedster meldt zich af!

.

.
Het is dan toch zo ver. Na vijf jaar en twee maanden is het over en uit. I heeft bv gekregen tot ze vier jaar was (maar wat haar betreft zou ze nu nog steeds af en toe bv krijgen en ze is nu 5,5). En Ysje heeft tot 2 jaar en twee maanden bv gekregen. Hij was er duidelijk ook verzot op, maar toch een ietsepietsje minder dan z'n zus. En ik was er echt zo klaar mee. Het was ook duidelijk dat hij het vooral nog kreeg voor de gezelligheid. Ik ben half juli gestopt en soms vraagt hij er nog even om, maar gaat niet huilen als ik nee zeg. Dat was alleen de eerste dag zo en dat viel me alles mee.
Ik heb geen bewuste laatste voeding gedaan, maar dat komt denk ik omdat ik er zo duidelijk aan toe was om te stoppen dat ik er geen nostalgische gevoelens bij heb. Dat komt misschien nog wel eens. Voor nu kijk ik met verwondering terug op die ruim vijf jaar. Dat ik zo lang bv zou geven, had ik werkelijk nooit gedacht. Paar dingen die ik altijd ervan zal onthouden:
- de eerste week na de geboorte van I: de worsteling, de pijn, het doorzetten, de onhandigheid:
- het contrast met de eerste week na de geboorte van Ysje: het gemak, nauwelijks pijn, handigheid.
- het geborgen en knusse gevoel van een kind aan de borst, en zien dat ze er zo van genieten;
- de troost die het ze gaf, en de hechting die ik zo duidelijk voelde gebeuren,
- het trotse gevoel dat je dit kan en dat je kind groeit op jouw melk:
- de verwondering over mijn eigen lichaam wat dit betreft en dat mijn lichaam dit zo goed kon: geen ontstekingen gehad (en paar beginnende die ik in de kiem kon smoren), geen complicaties, op werkdagen kolfde ik nooit, maar nooit problemen met productie gehad. Tien dagen rome reis, nauwelijks kolven en bij terugkomst draad weer oppakken. Altijd zo goed in afstelling op behoefte. Wow.
- het ongemakkelijke gevoel toch ook richting mensen die niet goed begrepen dat ik een driejarige nog aan de borst had en dat ik daar ook eigenlijk maar niets over zei;
- het zoeken naar balans tussen mijn behoefte en dat van mijn kinderen, ook het zoeken naar oplossing voor mijn gewicht. Een jaar na geboorte van I woog ik nog 49/50 kilo. Dat is raar om op terug te kijken, bij foto's uit die tijd schrik ik wel een beetje van mezelf. Gelukkig ging het bij Ysje anders.
- de vele, vele momenten, op vele plaatsen, vaak in rust en harmonie, soms met onrust en frustratie, vaak achteloos, zonder nadenken, soms tegen mijn zin, soms in volledige overgave, vaak vol liefde, maar ook vaak er niet helemaal bij met mijn hart en hoofd, soms geduldig, soms ongeduldig. Ik heb het allemaal ervaren, het was mooi, en soms ook niet. En ik ben blij dat ik het heb ervaren en ze dit als start heb kunnen geven.
Veel succes iedereen, het is geen verdienste als het lukt met de bv, want het heeft heel veel met geluk te maken, maar je mag wel trots zijn en vol bewondering voor jezelf en je lichaam! Ik heb zeker in de begintijd heel veel aan dit topic gehad.

.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"