[Centraal] Persoonlijkheidsstoornissen #23 Wachten duurt lang.

quote:

Op dinsdag 15 oktober 2019 20:14 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Ja, dat ervaar ik ook zo. Het probleem is namelijk dat ik eigenlijk geen robot ben en ik ook mijn PS niet ben. Dus heel stiekem wil ik wel diepgaand contact met mensen hebben, maar die behoefte is in mijn geval heel erg afgevlakt.

Ik snap je. Ervaar dat zelf ook. Ik wil ook graag met ze omgaan, maar heb simpelweg de drive niet om het te doen. Stiekem maak ik mij dan weer boos om de drama's van een ander, haha.

quote:

Op dinsdag 15 oktober 2019 20:16 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Helemaal opgaan in een vriendschap of liefde ken ik ook. Dan wil je alles voor ze doen en oh wee als het schip strand! Ik kan dan alles meteen afkappen en de deur dichtgooien voor een hele lange tijd. Kan altijd boos worden om die oppeppers, haha. Ze bedoelen het goed voor, maar het zijn vaak enorm open deuren die ze je sturen.

Vind het altijd wel fijn om alleen te zijn. Ook tijdens diepe dalen die komen en gaan. Voel mij vaak moedeloos tussen de mensen. Alsof zij het altijd maar leuk hebben en ik niet.

Hoe zou een depressieve kat er dan uitzien, volgens jou?

Ik kan ook goed alleen zijn. Maar ik kan me tegelijkertijd ook heeel eenzaam voelen. Wanneer je dan zou vragen of je iets kunt doen of langs moet komen krijg nog een nee ook Het is meer een gevoel.


Geen idee. Ik weet alleen dat katten ook depressief kunnen worden.

Soms heeft Macho wel van die dagen. Dan loopt ie rondjes door mijn hele appartement. Blijft ie niet lang op 1 plek liggen, speelt niet. Dan merk je dat ie zijn draai niet helemaal kan vinden. Is vaak maar 1 dag. Maar wanneer hij aan me vast plakt en me niet alleen laat omdat ik me zo slecht voel denk ik 'waar heb ik jou aan verdiend en hoezo wil je bij me liggen ik me alleen maar heel vedrietig en somber nu'. En dan denk ik dus 'dalijk wordt hij ook depri omdat ik alleen maar depri ben.

quote:

Op dinsdag 15 oktober 2019 20:23 schreef ConqueringChaos het volgende:

[..]

Ik kan ook goed alleen zijn. Maar ik kan me tegelijkertijd ook heeel eenzaam voelen. Wanneer je dan zou vragen of je iets kunt doen of langs moet komen krijg nog een nee ook Het is meer een gevoel.

Geen idee. Ik weet alleen dat katten ook depressief kunnen worden.

Soms heeft Macho wel van die dagen. Dan loopt ie rondjes door mijn hele appartement. Blijft ie niet lang op 1 plek liggen, speelt niet. Dan merk je dat ie zijn draai niet helemaal kan vinden. Is vaak maar 1 dag. Maar wanneer hij aan me vast plakt en me niet alleen laat omdat ik me zo slecht voel denk ik 'waar heb ik jou aan verdiend en hoezo wil je bij me liggen ik me alleen maar heel vedrietig en somber nu'. En dan denk ik dus 'dalijk wordt hij ook depri omdat ik alleen maar depri ben.

Katten zullen zoiets wel aanvoelen. Andere dieren hebben dat ook.

Voelde je je ook weleens eenzaam in relaties? Dat je gewoon wist dat de ander je maar niet begreep en daardoor je geliefde weg ging duwen?

quote:

Op dinsdag 15 oktober 2019 20:33 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Katten zullen zoiets wel aanvoelen. Andere dieren hebben dat ook.

Voelde je je ook weleens eenzaam in relaties? Dat je gewoon wist dat de ander je maar niet begreep en daardoor je geliefde weg ging duwen?

Mijn 1e relatie was een korte traumatische relatie op mijn 17e.

Heb daarna 1x een relatie gehad van 5 jaar. Ik heb wel eens in blinde paniek geroepen 'ik wil dood als je weggaat bij me' of juist 'we moeten maar uit elkaar gaan'. Ik ben een typische binnenvetter. Ik vind het moeilijk om steeds maar te moeten vertellen hoe ik me voel. En daardoor praat ik maar niet. In die 5 jaar heb ik me ook wel suf geblowd waardoor we soms beiden nogal een muur/afstand creërde. Ik wist dat hij van mij hield, en ik van hem. Maar ik heb ook vaak gezegd 'Ik denk dat je gelukkiger bent zonder mij'. Na 5 jaar van van periodes van afstand en nabijheid konden we het ook beiden niet aan. Naast dat ik de kliniek in ging had hij semi dezelfde problemen (zou me niks verbazen als hij ook een persoonheidsstoornis oid zou hebben, iig trekken van). En dus zijn we uit elkaar gegaan en sindsdien (2013) ben ik geen relaties meer aangegaan.


Wat zijn jouw ervaringen? Of jullie, wie er ook wil delen

quote:

Op dinsdag 15 oktober 2019 20:40 schreef ConqueringChaos het volgende:

[..]

Mijn 1e relatie was een korte traumatische relatie op mijn 17e.

Heb daarna 1x een relatie gehad van 5 jaar. Ik heb wel eens in blinde paniek geroepen 'ik wil dood als je weggaat bij me' of juist 'we moeten maar uit elkaar gaan'. Ik ben een typische binnenvetter. Ik vind het moeilijk om steeds maar te moeten vertellen hoe ik me voel. En daardoor praat ik maar niet. In die 5 jaar heb ik me ook wel suf geblowd waardoor we soms beiden nogal een muur/afstand creërde. Ik wist dat hij van mij hield, en ik van hem. Maar ik heb ook vaak gezegd 'Ik denk dat je gelukkiger bent zonder mij'. Na 5 jaar van van periodes van afstand en nabijheid konden we het ook beiden niet aan. Naast dat ik de kliniek in ging had hij semi dezelfde problemen (zou me niks verbazen als hij ook een persoonheidsstoornis oid zou hebben, iig trekken van). En dus zijn we uit elkaar gegaan en sindsdien (2013) ben ik geen relaties meer aangegaan.

Wat zijn jouw ervaringen? Of jullie, wie er ook wil delen

Heftig verhaal om te lezen. Vind het wel dapper om na 5 jaar alsnog de handdoek in de ring te gooien. Je wil zoiets toch een kans geven.

Tot nu toe heb ik alleen maar in kortstondige relaties gezeten. Twee keer zelfs met dezelfde vrouw. Het stak mij enorm dat ook een tweede keer niet wilde lukken, maar goed. Dat is alweer 4 jaar geleden. Daarna (op een affaire na) geen relatie weer gehad. Het klinkt best triest als ik het zo weer teruglees.

quote:

Op dinsdag 15 oktober 2019 20:40 schreef ConqueringChaos het volgende:

[..]

Mijn 1e relatie was een korte traumatische relatie op mijn 17e.

Heb daarna 1x een relatie gehad van 5 jaar. Ik heb wel eens in blinde paniek geroepen 'ik wil dood als je weggaat bij me' of juist 'we moeten maar uit elkaar gaan'. Ik ben een typische binnenvetter. Ik vind het moeilijk om steeds maar te moeten vertellen hoe ik me voel. En daardoor praat ik maar niet. In die 5 jaar heb ik me ook wel suf geblowd waardoor we soms beiden nogal een muur/afstand creërde. Ik wist dat hij van mij hield, en ik van hem. Maar ik heb ook vaak gezegd 'Ik denk dat je gelukkiger bent zonder mij'. Na 5 jaar van van periodes van afstand en nabijheid konden we het ook beiden niet aan. Naast dat ik de kliniek in ging had hij semi dezelfde problemen (zou me niks verbazen als hij ook een persoonheidsstoornis oid zou hebben, iig trekken van). En dus zijn we uit elkaar gegaan en sindsdien (2013) ben ik geen relaties meer aangegaan.

Wat zijn jouw ervaringen? Of jullie, wie er ook wil delen

Ja, wel wat gehad, maar mijn probleem is dat ik mijn interesse heel snel kan verliezen. Ik schijn behoorlijk gestimuleerd te moeten worden om mijn interesse te behouden, want dat ik heb niet van mezelf met mijn type PS.

Mijn meisje is in C, vaak erg last van.
Ik zelf ben gezond mentaal.

quote:

Op vrijdag 18 oktober 2019 14:39 schreef Burner82 het volgende:
Verslavingszorg gaat niet door, want ze hebben een patiëntenstop voor mensen met verzekering X....

Whut ??

Mooi klote. (Zacht gezegd)


En nu?

PsyQ adviseert mij om schematherapie te gaan doen.

Ik heb al twee intensieve behandelingen achter de rug. Ik zie dit advies eigenlijk niet zitten - omdat het weer een herhaling is van wat ik al ken. Ik kan wel weer 1x per week over mijn gevoelens praten en bedenken hoe ik het moet gaan aanpakken. Maar verandering komt alleen als ik het ook daadwerkelijk doe. Heel vaak kan ik dat niet opbrengen, omdat ik door de chaos in mijn kop het niet overzie of heel vermoeid ben.

Ik ken schematherapie al een beetje en ik heb sowieso het schema mislukking.

Ik zit nu bij afdeling ADHD. Mensen die dat hebben, hoeven zeker niet persé persoonlijkheidsstoornissen te hebben, maar ik heb wel gemerkt dat ze vaak meer emotionele bagage hebben en begrijpen hoe moeilijk het soms kan zijn. Er hangt ook een veel betere sfeer.

Bij persoonlijkheidsstoornissen is de focus vooral op 'verkeerde denkpatronen'. Ik ben er nogal klaar mee dat mensen mij weer gaan vertellen dat ik op een verkeerde manier denk en maar naar hen moet luisteren omdat ik het anders niet goed doe. En maar in mijn ziel blijven knijpen, zodat ik weer besef dat ik mij weer alleen voel. Maar dat lost niks op.

Ik heb het altijd toegelaten dat mensen mij klein hielden. Iedereen zei dat ik me kwetsbaar moet opstellen en hulp moet aanvaarden. Ik heb dat gedaan. Ik ben door schade en schande wijzer geworden.

Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik mezelf meer serieus kan nemen en wat meer schijt moet krijgen aan anderen.

quote:

Op zondag 20 oktober 2019 14:41 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik mezelf meer serieus kan nemen en wat meer schijt moet krijgen aan anderen.

Hoe ga je dat dan doen?

quote:

Op zondag 20 oktober 2019 19:02 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Hoe ga je dat dan doen?

Ik merk dat ik in die zin al veranderd ben.

Voorheen zou ik bijvoorbeeld al meteen akkoord gegaan zijn met deze therapie, want anderen zeggen immers dat ik dat moet doen en dat het goed is voor mij.

Ik kan nu beter bij mezelf blijven en me afvragen wat het mij überhaupt gaat opleveren.

Wat ik al zei, als het er uiteindelijk op neerkomt dat ik na de therapie weer in hetzelfde patroon kom, is het alleen maar tijdverspilling.

Het is veel waardevoller de problemen op zich aan te pakken dan het allemaal op borderline te gooien en daarvoor therapie te volgen.

Hoi! Ik loop sinds mei vorig jaar bij GGZ, bijna schematherapie afgerond voor hoofdzakelijk een vermijdende persoonlijkheidsstoornis en word binnenkort getest op ADD. Ik heb pas net mn account weer geactiveerd, moet dus ook nog even bijlezen maar ik zag dit topic en wil graag met jullie meepraten.

quote:

Op zondag 20 oktober 2019 19:33 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]

Ik merk dat ik in die zin al veranderd ben.

Voorheen zou ik bijvoorbeeld al meteen akkoord gegaan zijn met deze therapie, want anderen zeggen immers dat ik dat moet doen en dat het goed is voor mij.

Ik kan nu beter bij mezelf blijven en me afvragen wat het mij überhaupt gaat opleveren.

Wat ik al zei, als het er uiteindelijk op neerkomt dat ik na de therapie weer in hetzelfde patroon kom, is het alleen maar tijdverspilling.

Het is veel waardevoller de problemen op zich aan te pakken dan het allemaal op borderline te gooien en daarvoor therapie te volgen.

Heb je voor ogen welke problemen je aan wil pakken ? Je hoeft niet heel specifiek te zijn hoor. Maar zij die op te lossen zonder bepaalde therapie ?

@Speedfight welkom

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 19:04 schreef Speedfight het volgende:
Hoi! Ik loop sinds mei vorig jaar bij GGZ, bijna schematherapie afgerond voor hoofdzakelijk een vermijdende persoonlijkheidsstoornis en word binnenkort getest op ADD. Ik heb pas net mn account weer geactiveerd, moet dus ook nog even bijlezen maar ik zag dit topic en wil graag met jullie meepraten.

Hallo! Pak een stoel en kom er bij zitten. Hoe kwam het zo dat je de diagnose kreeg?

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 19:10 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Hallo! Pak een stoel en kom er bij zitten. Hoe kwam het zo dat je de diagnose kreeg?

Hahaha, gezellig.
Ik kreeg bijna 3 jaar terug een burn-out, ik was pas 25. Na een jaar weinig verbetering en intensieve gesprekken met een psycholoog ben ik doorgestuurd naar het ggz voor schematherapie waar erg duidelijk probleempatronen naar boven kwamen. Nu ben ik de schematherapie aan het afronden en ben ik me aan het verdiepen in narcisme. Ik begin me steeds meer te beseffen dat ik opgevoed ben door narcistische ouders en daardoor heel erg ben vastgelopen in onzekerheid en gevoel van falen.

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 19:45 schreef Speedfight het volgende:

[..]

Hahaha, gezellig.
Ik kreeg bijna 3 jaar terug een burn-out, ik was pas 25. Na een jaar weinig verbetering en intensieve gesprekken met een psycholoog ben ik doorgestuurd naar het ggz voor schematherapie waar erg duidelijk probleempatronen naar boven kwamen. Nu ben ik de schematherapie aan het afronden en ben ik me aan het verdiepen in narcisme. Ik begin me steeds meer te beseffen dat ik opgevoed ben door narcistische ouders en daardoor heel erg ben vastgelopen in onzekerheid en gevoel van falen.

Nou, lekker dan. Hopelijk ga je iets hebben aan de schematherapie. Hoe gaat het verder dan met je?

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 19:48 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Nou, lekker dan. Hopelijk ga je iets hebben aan de schematherapie. Hoe gaat het verder dan met je?

Eigenlijk wel goed. Ik vind het een heftige periode van veel puzzelstukjes op zn plek plaatsen maar ik heb ook eindelijk weer het gevoel van vooruitgang
Schematherapie heb ik ontzettend veel aan gehad, was een lange weg maar ik ben steviger in mn schoenen gaan staan en leer anders naar mezelf en mijn omgeving te kijken.

Wat is jouw verhaal?

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 19:54 schreef Speedfight het volgende:

[..]

Eigenlijk wel goed. Ik vind het een heftige periode van veel puzzelstukjes op zn plek plaatsen maar ik heb ook eindelijk weer het gevoel van vooruitgang
Schematherapie heb ik ontzettend veel aan gehad, was een lange weg maar ik ben steviger in mn schoenen gaan staan en leer anders naar mezelf en mijn omgeving te kijken.

Wat is jouw verhaal?

Kijk aan, je gaat er wel dus wel komen. Vind zoiets altijd weer knap van mensen.

Zal het kort samenvatten voor je? Officieel borderliner sinds 2013, daarvoor ook al het één en ander meegekregen in een diagnose. Werd al kind niet gepushed in dingen, waardoor veel in mijn hoofd werd getriggered. Gelukkig wel hoog functionerend in mijn borderline gedrag, dat scheelt een hele hoop. Heb diverse therapie vormen gevolgd. Ben nu uitbehandeld en hopen op het beste.

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 19:59 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Kijk aan, je gaat er wel dus wel komen. Vind zoiets altijd weer knap van mensen.

Zal het kort samenvatten voor je? Officieel borderliner sinds 2013, daarvoor ook al het één en ander meegekregen in een diagnose. Werd al kind niet gepushed in dingen, waardoor veel in mijn hoofd werd getriggered. Gelukkig wel hoog functionerend in mijn borderline gedrag, dat scheelt een hele hoop. Heb diverse therapie vormen gevolgd. Ben nu uitbehandeld en hopen op het beste.

Heb je zelf ook het gevoel dat je "uitbehandeld" bent? Ik ken die term niet, is dat iets wat je zelf bepaald of komt dat vanuit de gezondheidszorg?

quote:

Op maandag 21 oktober 2019 20:04 schreef Speedfight het volgende:

[..]

Heb je zelf ook het gevoel dat je "uitbehandeld" bent? Ik ken die term niet, is dat iets wat je zelf bepaald of komt dat vanuit de gezondheidszorg?

Psych bepaalde het en ik ben het er ook mee eens. Het had geen zin om nog verder te gaan praten over het verleden en heden. Heb ook wel het idee dat de scherpe kantjes ervan af zijn.