R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Niet echtquote:
Je bent het gewoon of je bent het niet...
Bij jou is het gewoon chronische saaiheid ofzo denk ik.
Depressies zijn er zeker wel in meerdere vormen, zo heb je minor en mayor depression (depressief/zwaar depressief) en dystymie of hoe het heten mag. De laatste variant is gewoon chronisch, maar in mindere mate dan een zware depressie, waarbij je ook periodes kan hebben zonder klachten.quote:
[b]Op dinsdag 11 oktober 2011 23:06 schreef zwartemarktplaats het volgende:[/b]
Als Momotaro een voetbalteam was dan had jij waarschijnlijk een stadionverbod :P
Blog
Als Momotaro een voetbalteam was dan had jij waarschijnlijk een stadionverbod :P
Blog
Dus je bent te passief om echt te participeren in een gesprek (je kan ook zelf een onderwerp inbrengen of iemand vragen naar iets dat jou wél interesseert) en daardoor nuchter niet in staat om gewoon normaal contact te hebben?quote:Op zondag 19 mei 2019 13:39 schreef LlucMajor het volgende:
[..]
Uhm, nou nu je het zegt : eigenlijk alleen met alcohol, beleef ik plezier aan sociaal contact.
In beginsel heb ik gewoon vaak geen interesse in mensen. Dat is niet onaardig bedoeld, maar uit mijn ervaringen met mensen, heeft men het gewoon het liefste over zichzelf en hun successen. Als ik mijn zusje spreek, begint ze elke keer weer over de patienten die bij haar die dag op de afdeling lagen (verpleging). Dat is de eerste keer intressant, misschien ook de tweede keer, daarna houdt het echt op van mij. Want je zit te luisteren naar een verhaal over een 88 jarige man uit heerhugowaard, en die heeft weer een kleinzoon die kaas verkoopt en die kwam langs met een hele grote kaas. Heerhugowaard is 120 km van waar ik woon. Ik had nog nooit van die man gehoord, hem nog nooit gezien, en dat gaat ook nooit gebeuren. Ik heb niet het sociale vermogen om daar geinteresseerd in te zijn.
Nuchter vind ik het vermoeiend om daarnaar te luisteren. Met wat alcohol op kan ik het beter hebben en vind ik het interessanteer om naar te luisteren ofzo. (Niet veel, 5 tot 10 biertjes). En als je met mensen ergens wat gaat eten, is het toch algauw Loetje of een burgerbar ofzo (restaurants serveren sowieso altijd te vet/zout eten).
En je beweert zo rationeel te zijn, maar je komt ondertussen wel met non-issues zoals vet en zout eten terwijl het je daar niet om gaat en feitelijk geen enkel probleem is. Als je zelf oprecht twijfelt of dit bij jou symptomen van een (beginnende) depressie zijn is het ook wel zo rationeel om gewoon naar de huisarts te gaan.
Aangezien je op die suggestie van S_M niet reageert zal dit topic wel meer om het van je afschrijven gaan. An sich niets mis mee, maar op mij komt het daardoor meer over als een beetje klagen over anderen via je eigen opgeklopte issues en niet als een depressie.
Ben je overall gezien tevreden met je leven? Natuurlijk zal je wensen hebben, maar als je je leven een cijfer zou moeten geven?
Ik denk dat je interesses van je vrienden gewoon anders zijn als die van jou. Anders ga je toch op een sportclub? Samen met lui 100km fietsen op een zaterdag. Ik zou daar geen zin in hebben maar wel heb ik zin om 20 bier te drinken op zaterdag avond. Had wel gewild dat ik ook wat meer van jou had. Zou mijn lichaam een stuk leuker vinden.
Als je dat ook niet wil, maar je wilt wel alleen fietsen heb je sociaal 'iets'. Maar goed, als je zo gelukkig bent is het toch niet erg? Labels zijn niet perse verkeerd he. Iemand met een syndroom van down heeft een behoorlijk label op zijn leven zitten, maar zijn vaak heel gelukkig. Dan is er dus ook geen probleem.
Ik denk dat je interesses van je vrienden gewoon anders zijn als die van jou. Anders ga je toch op een sportclub? Samen met lui 100km fietsen op een zaterdag. Ik zou daar geen zin in hebben maar wel heb ik zin om 20 bier te drinken op zaterdag avond. Had wel gewild dat ik ook wat meer van jou had. Zou mijn lichaam een stuk leuker vinden.
Als je dat ook niet wil, maar je wilt wel alleen fietsen heb je sociaal 'iets'. Maar goed, als je zo gelukkig bent is het toch niet erg? Labels zijn niet perse verkeerd he. Iemand met een syndroom van down heeft een behoorlijk label op zijn leven zitten, maar zijn vaak heel gelukkig. Dan is er dus ook geen probleem.
Nja, kan best een gesprek een beetje sturen, maar tegenwoordig denk ik bij 95% van de gespreksonderwerpen : tja, wat heeft het eigenlijk voor nut om dit te bespreken?quote:
[..]
Dus je bent te passief om echt te participeren in een gesprek (je kan ook zelf een onderwerp inbrengen of iemand vragen naar iets dat jou wél interesseert) en daardoor nuchter niet in staat om gewoon normaal contact te hebben?
En je beweert zo rationeel te zijn, maar je komt ondertussen wel met non-issues zoals vet en zout eten terwijl het je daar niet om gaat en feitelijk geen enkel probleem is. Als je zelf oprecht twijfelt of dit bij jou symptomen van een (beginnende) depressie zijn is het ook wel zo rationeel om gewoon naar de huisarts te gaan.
Aangezien je op die suggestie van S_M niet reageert zal dit topic wel meer om het van je afschrijven gaan. An sich niets mis mee, maar op mij komt het daardoor meer over als een beetje klagen over anderen via je eigen opgeklopte issues en niet als een depressie.
Bijvoorbeeld 5-6 jaar geleden, kon ik op een feestje, stel het was de dag na de champions league finale, best meepraten over een gesprek als ''Ja die omhaal van Bale, was echt fantastisch. En die vrij Trap van Ronaldo. Ja man, Ronaldo is echt wel beter dan Messi''.
Zo'n onzin gesprek vond ik ergens nog best oke om te voeren. Nu denk ik : wat is het nut om hier over- en weer eigenlijk over te praten? Je ziet iets gebeuren op TV, en de volgende dag herhaal je op een feestje, wat je op TV hebt gezien. Ik ben daarin veel (te) nuchter geworden, in verhouding tot een jaar of 3/4 geleden bijvoorbeeld.
Maar het gaat niet alleen over conversaties. De momenten waarop ik het écht naar mijn zin heb, zijn eigenlijk de momenten waarop ik buiten ben, in de natuur, in mijn eentje. En rond dit tijdstip van het jaar, vooral rond 22:00 's avonds, als het nog niet helemaal donker is, maar wel lekker rustig buiten. Ik ga dan altijd hardlopen, en dat is eigenlijk het enige moment dat ik echt 100% blijdschap ervaar. Of wanneer ik op mijn bootje zit in de polder en ergens dobber met een krantje.
Ik maak me er wel zorgen om, dat ik er niet echt meer van kan genietene. Toen ik 25 was, vond ik het echt leuk om vrienden mee te nemen op mijn boot. Muziek luisteren, soms een wietje roken, slap ouwehoeren. Nu ben ik blij, dat zij er niet bij zijn en lekker rustig alleen. Terwijl ze niet onaardiger zijn gewoorden ofzo.
En ik wou dan juist weer dat ik 100 KM fietsen met andere lui leuker vind dan 100 KM alleen, maar ik kies steeds vaker voor alleen en vereenzaam mezelf eigenelijk ook wel.quote:
Ben je overall gezien tevreden met je leven? Natuurlijk zal je wensen hebben, maar als je je leven een cijfer zou moeten geven?
Ik denk dat je interesses van je vrienden gewoon anders zijn als die van jou. Anders ga je toch op een sportclub? Samen met lui 100km fietsen op een zaterdag. Ik zou daar geen zin in hebben maar wel heb ik zin om 20 bier te drinken op zaterdag avond. Had wel gewild dat ik ook wat meer van jou had. Zou mijn lichaam een stuk leuker vinden.
Als je dat ook niet wil, maar je wilt wel alleen fietsen heb je sociaal 'iets'. Maar goed, als je zo gelukkig bent is het toch niet erg? Labels zijn niet perse verkeerd he. Iemand met een syndroom van down heeft een behoorlijk label op zijn leven zitten, maar zijn vaak heel gelukkig. Dan is er dus ook geen probleem.
Vind dat ook wel zorgwekkend. Moet ook steeds vaker uitleggen, als ik bijv. op zondag bij mn ouders ga eten, en ze vragen : nog leuke dingen gedaan dit weekend? En ik zeg : Ja, racefietstocht gemaakt. Met wie? Alleen. Alweer alleen? Je bent wel echt vaak alleen. Vind ik toch kut. Omdat ze zich zorgen maken.
Maar het heeft ook met energie te maken. Ik heb een bepaalde energie die ik paar jaar terug had, heb ik niet meer ofzo. Een bepaald gevoel van euforie, zin in iets hebben, ergens écht gevoelsmatig blij van worden.
Ik herken mijzelf echt heel erg in je verhaal. Ik heb precies hetzelfde. Die 'drive' die ik een paar jaar geleden had, ben ik ook verloren. Gesprekken worden voor mij ook al snel saai en ik hou er totaal niet van om over koetjes en kalfjes te praten. 'Hoe gaat je studie'? 'Werk je nog daar en daar'? Domme vragen.. Dan hou ik me liever bezig met iets wat ik echt leuk vind en ja, vaak is dit alleen.
Wellicht een mogelijkheid om toch op een of andere manier gelijkgestemden te vinden? Zoals eerder al is gezegd, ga bij een sportclub of probeer mensen uit dat wereldje tegen het lijf te lopen. Mensen vinden met gemeenschappelijke interesses is toch een van de oplossingen als je het mij vraagt!
Wellicht een mogelijkheid om toch op een of andere manier gelijkgestemden te vinden? Zoals eerder al is gezegd, ga bij een sportclub of probeer mensen uit dat wereldje tegen het lijf te lopen. Mensen vinden met gemeenschappelijke interesses is toch een van de oplossingen als je het mij vraagt!
|
|
