[Vraag wat je wil] aan iemand die intern bij een kliniek heeft gewoond

quote:

Op donderdag 4 april 2019 23:08 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Precies, die!

Al weet ik niet of ik per se in mijn positieve kind zit in dat soort gevallen hoor Ik word zoals gezegd dit jaar dus 30, maar tussen m'n oren voel ik me misschien 18 ofzo. Als ik bijvoorbeeld op Facebook kijk naar de mensen waar ik mee in de klas heb gezeten... Die wonen in rijtjeshuizen, zijn getrouwd, hebben kinderen......
Ik woon in m'n eentje in een flatje en zit elk weekend met m'n beste vriend (en VIP ) tot 6:00 in de kroeg bier te drinken... Als ik die foto's op Facebook dan soms zie moet ik wel eens slikken en denk ik dingen als "welke vent van 30 vind het nog steeds leuk om tot 6:00 bier te drinken in de kroeg en over tieten te praten, dat doen toch alleen 18-jarigen?"... Dat is niet altijd even handig dus eigenlijk

Ik vind het bijvoorbeeld ook nog steeds moeilijk om maat te houden op zo'n avond. Ik drink doordeweeks en thuis nooit alcohol, dus ik ben geen alcoholist ofzo, maar op zo'n avondje in de kroeg blijf ik wel altijd gewoon doordrinken en ga ik altijd wel redelijk aangeschoten naar huis (gelukkig niet tot kotsen aan toe, dat heb ik toen ik 16-17 was wel een paar keer gedaan, maar daar ben ik dan wél weer klaar mee ). Dan denk ik toch vaak, dat hoort niet meer op je 30e toch?

Maar het is inderdaad wél mijn vrije kind

Herkenbaar wel hoor
36, al jaren getrouwd, moeder, en zonder enige psychiatrische geschiedenis

Maar met innerlijk kind wat eeuwig 17 blijft

Gebruik het in je voordeel, dan heb je er geen last maar plezier van

Verder leerzaam om te lezen. Mooi dat je je zo bloot durft te geven

quote:

Op donderdag 4 april 2019 23:34 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Nee, daar heb ik nog geen antwoord op gegeven!

Het is natuurlijk heel lastig om er een specifiek moment aan te hangen. Bij is het in ieder geval al héél erg vroeg in mijn leven ontstaan. Vroeger was ik gewoon een vrolijk, heel oprecht kind dat informatie opzoog als een spons zeg maar. Ik kon al heel vroeg lezen, keek altijd naar het jeugdjournaal etc.. Toen ik op de kleuterschool kwam, maakte ik me bijvoorbeeld druk om hongersnood in Rwanda en vond ik het raar dat niemand in mijn klas wist wie Hitler was...
In groep 3 moest ik gewoon beginnen met lezen bij De Vis In De Kom enzo. Kortom, ik realiseerde me daar dat ik best wel heel anders dat de rest was en daar werd ik ook veel mee gepest. Daar heb ik me wel een verdedigingsmechanisme aangeleerd, wat dus bestond uit m'n mond houden, vooral niet laten merken dat ik al kon lezen en meedoen met wat er gevraagd werd. Niet opvallen dus zeg maar. Dat mechanisme is er dus keihard in gebleven en heb ik me steeds meer en meer eigen gemaakt.

Goh, wat bizar om te horen hoe dat bij jou ontstaan is dan. Het was dus puur een verdedigings- of overlevingsmechanisme door die kutkinderen bij jou in de klas

Maar nu op je 30ste zit je weer in dezelfde situatie; Nu heb jij je therapie gehad, weet je wat je vervormingen zijn, en zie je die ook bij anderen die makkelijk 25 jaar ouder zijn, en zij hebben er totaal geen weet van

Was het gezellig op de afdeling?

Ik woon zelf extern van kliniek.. of tenminste, Altrecht is om de hoek

quote:

Op donderdag 4 april 2019 23:34 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Nee, daar heb ik nog geen antwoord op gegeven!

Het is natuurlijk heel lastig om er een specifiek moment aan te hangen. Bij is het in ieder geval al héél erg vroeg in mijn leven ontstaan. Vroeger was ik gewoon een vrolijk, heel oprecht kind dat informatie opzoog als een spons zeg maar. Ik kon al heel vroeg lezen, keek altijd naar het jeugdjournaal etc.. Toen ik op de kleuterschool kwam, maakte ik me bijvoorbeeld druk om hongersnood in Rwanda en vond ik het raar dat niemand in mijn klas wist wie Hitler was...
In groep 3 moest ik gewoon beginnen met lezen bij De Vis In De Kom enzo. Kortom, ik realiseerde me daar dat ik best wel heel anders dat de rest was en daar werd ik ook veel mee gepest. Daar heb ik me wel een verdedigingsmechanisme aangeleerd, wat dus bestond uit m'n mond houden, vooral niet laten merken dat ik al kon lezen en meedoen met wat er gevraagd werd. Niet opvallen dus zeg maar. Dat mechanisme is er dus keihard in gebleven en heb ik me steeds meer en meer eigen gemaakt.

Bekend verhaal overigens.
Ik was ook altijd de "professor" van de klas, werd daar ook mee gepest en dus deed ik maar minder m'n best om maar gelijk te zijn met de anderen.
Niet dat dat iets uitmaakte overigens.

quote:

Op donderdag 4 april 2019 19:18 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Vooral veel therapieën volgen! We hadden van 7:45 tot 8:15 een therapieblok, van 8:30 tot 10:00, van 10:00 tot 10:30, van 10:30 tot 12:00, van 12:30 tot 13:00, van 13:30 tot 15:00, van 15:00 tot 15:30, van 15:30 tot 17:00, van 18:00 tot 18:30 en van 22:00 tot 22:15....

Tussendoor was het vooral je huistaak uitvoeren, zoals bijvoorbeeld koken, afwassen, tafel dekken en dat soort dingen.
Daarnaast maakte ik 's avonds meestal een wandeling in de omgeving met een paar groepsgenoten.

Van 22:15 tot 7:45 sliep ik, want het is echt supervermoeiend

Man man man, daarvan raak je toch automatisch gek...

quote:

Op donderdag 4 april 2019 23:08 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Precies, die!

Al weet ik niet of ik per se in mijn positieve kind zit in dat soort gevallen hoor Ik word zoals gezegd dit jaar dus 30, maar tussen m'n oren voel ik me misschien 18 ofzo. Als ik bijvoorbeeld op Facebook kijk naar de mensen waar ik mee in de klas heb gezeten... Die wonen in rijtjeshuizen, zijn getrouwd, hebben kinderen......
Ik woon in m'n eentje in een flatje en zit elk weekend met m'n beste vriend (en VIP ) tot 6:00 in de kroeg bier te drinken... Als ik die foto's op Facebook dan soms zie moet ik wel eens slikken en denk ik dingen als "welke vent van 30 vind het nog steeds leuk om tot 6:00 bier te drinken in de kroeg en over tieten te praten, dat doen toch alleen 18-jarigen?"... Dat is niet altijd even handig dus eigenlijk

Ik vind het bijvoorbeeld ook nog steeds moeilijk om maat te houden op zo'n avond. Ik drink doordeweeks en thuis nooit alcohol, dus ik ben geen alcoholist ofzo, maar op zo'n avondje in de kroeg blijf ik wel altijd gewoon doordrinken en ga ik altijd wel redelijk aangeschoten naar huis (gelukkig niet tot kotsen aan toe, dat heb ik toen ik 16-17 was wel een paar keer gedaan, maar daar ben ik dan wél weer klaar mee ). Dan denk ik toch vaak, dat hoort niet meer op je 30e toch?

Maar het is inderdaad wél mijn vrije kind

Ik ben ook al in de 30, en idd dat zie ik ook om mij heen en juist totaal geen zin in..gewoon lekker beetje zuipen, vakantie...beetje het studentenleven maar dan wel met de verantwoordelijkheden van een baan en eigen huis..

quote:

Op donderdag 4 april 2019 19:29 schreef FlippingCoin het volgende:

[..]

Ah. Hm... Is het echt zo dat er her en der wat mensen knikkebollende in dwangbuisen zitten en er wat mannen luidvloekend schaken en zo.


Nou ja ik bedoel hoe ver staat dit af van de realiteit eigenlijk.

deze gast.

quote:

Op donderdag 4 april 2019 19:29 schreef FlippingCoin het volgende:

[..]

Ah. Hm... Is het echt zo dat er her en der wat mensen knikkebollende in dwangbuisen zitten en er wat mannen luidvloekend schaken en zo.

Nou ja ik bedoel hoe ver staat dit af van de realiteit eigenlijk.

Die types heb je vast maar die zijn te ver heen om nog iets van therapie te volgen, hoogstens wat speltherapie voor de motorische vaardigheden.
De gemiddelde mens die therapie volgt is verder gewoon "normaal" (maar goed, wat is normaal?) maar loopt tegen bepaalde blokkades op.
je kan bijv,. therapie volgen tegen depressie maar ook therapie om meer zelfvertrouwen te krijgen.
Ik heb zelf toevallig pas een Acceptance and Commitment Therapie gevolgd, helpt om dingen te accepteren en om dingen uit te voeren.

Intern zitten betekent ook vaak gewoon meer tijd om je aan de therapie te wijden, niet dat je gek bent.
Ben je met zo'n 3 maanden klaar ipv dat je 2 jaar lang een keer per week therapie volgt.

echt zwakzinnigen worden ook niet snel in een dwamgbuis gestopt trouwens, alleen als er kas is dat ze zichzelf of anderen verwonden door bijv. spieerspasmes maar dat is niet bewust.

Interessant om te lezen hoe het er bij jou in de kliniek aan toe ging en goed dat je je verhaal deelt hier
Ik heb 5 jaar geleden een zelfde soort opname gedaan in een andere kliniek, alleen duurde die officieel 1 jaar. Alleen ben ik vanwege persoonlijke omstandigheden na ruim 4 maanden gestopt. Zo'n opname is heel intensief omdat echt alles therapie is en je constant gespiegeld wordt. Maar daardoor moet je het idd wel aan gaan en kun je niet vermijden.
Ik herken wel veel dingen die hetzelfde zijn, al waren er bij mij ook wel veel dingen anders. Zo hadden wij gewoon individuele startdata, dus geen junioren/senioren systeem. Wel kreeg je in je eindfase meer privileges, zoals een eigen slaapkamer (wij sliepen verder op 2-persoons kamers)

En wij zaten met 27!!! mensen (3 groepen van 9) in 1 huis. De meeste therapieën hadden we met onze eigen stamgroep van 9, maar dus ook wel dingen met iedereen. Bij ons was er wel 24/7 begeleiding aanwezig. En wij hadden gelukkig wel gewoon een tv, internet, pc's (of gewoon je eigen laptop) en naast de woonkamer ook nog een hobbyruimte.

Nadat ik gestopt was met de klinische behandeling ben ik nog wel verder gegaan met de 3-daagse deeltijd. Maar nu jaren later blijkt dat ik helemaal geen PS heb, maar iets anders. Maar desondanks heb ik er wel veel aan gehad en heb ik toch wel veel geleerd over mezelf.
Fijn dat het nu 2 jaar later met jou al zoveel beter gaat.

Heb je op die terugkomdagen na helemaal geen andere therapie meer gehad?

Bij ons stroomden de meesten daarna toch nog door naar een deeltijd om af te bouwen of kregen ze nog wel ambulante behandeling. En er waren ook mensen die de behandeling zelfs voor de tweede keer deden.

quote:

Op donderdag 4 april 2019 19:51 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Ja, als je dat wilde wel. Hierboven heb ik ergens neergezet hoe de opzet qua tijd was (met de twee keer 6,5 week). In elke 6,5 week zaten 2 zogenaamde VIP-avonden (dus tijdens je hele cyclus had je er 4 in totaal) met elk hun eigen thema. Als groep van 10 mochten we in totaal 35 VIPS uitnodigen (wat natuurlijk weer een stukje therapie opleverde, aangezien dit 3,5 VIP per persoon is ). Dat kon natuurlijk iedereen zijn die je maar wilde, dus ook familie ja.
Mijn VIPs waren mijn ouders en mijn beste vriend.

Ooit eens geweest toen mijn broer op zo'n afdeling zat. Toch wel een van de meest bizarre ervaringen van mijn leven.

quote:

Op donderdag 4 april 2019 19:11 schreef VraagWatJeWil het volgende:

Op een gegeven moment had ik voor het eerst in mijn leven een relatie en ik merkte aan mezelf dat ik zelfs als ik "blanco" met een nieuw persoon begin ik dezelfde fouten bleef maken. Toen besloot ik mijn leven rigoreus om te gooien en voor een stevige behandeling te gaan, wat dus een opname werd.

wat voor fouten ??
Sloeg je een nieuwe kennis gelijk op haar / zijn bek voor je hallo zei?

Kan me niets voorstellen wat je met een blanco persoon fout zou kunnen doen

quote:

Op vrijdag 5 april 2019 06:33 schreef SiGNe het volgende:

[..]

Die types heb je vast maar die zijn te ver heen om nog iets van therapie te volgen, hoogstens wat speltherapie voor de motorische vaardigheden.
De gemiddelde mens die therapie volgt is verder gewoon "normaal" (maar goed, wat is normaal?) maar loopt tegen bepaalde blokkades op.
je kan bijv,. therapie volgen tegen depressie maar ook therapie om meer zelfvertrouwen te krijgen.
Ik heb zelf toevallig pas een Acceptance and Commitment Therapie gevolgd, helpt om dingen te accepteren en om dingen uit te voeren.

Intern zitten betekent ook vaak gewoon meer tijd om je aan de therapie te wijden, niet dat je gek bent.
Ben je met zo'n 3 maanden klaar ipv dat je 2 jaar lang een keer per week therapie volgt.

echt zwakzinnigen worden ook niet snel in een dwamgbuis gestopt trouwens, alleen als er kas is dat ze zichzelf of anderen verwonden door bijv. spieerspasmes maar dat is niet bewust.

Ah ja oké, ald ik zie hoe veel therapie dat dan weer is per dag snap ik dat ja.

Volgens mij heb je wel een "lichte" gedragsstoornis of niet? Zijn daar gradaties in?
Mijn neef heeft dit ook en die komt zijn huis helemaal niet uit, bijna nooit gewerkt, en zit al 8 jaar in een uitkering. Die heeft ook de vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Het lijkt me sterk dat je daar in 3 maanden vanaf kunt komen.

quote:

Op vrijdag 5 april 2019 10:13 schreef VraagWatJeWil het volgende:
Zo, ik zit weer de kantoorslaaf uit te hangen, dus nog even een paar antwoorden zo tussendoor
[..]

Ik startte al heel snel met verkeerd gedrag dat ik altijd al had, met name veel liegen tegen haar. Dus dat. Niet fysiek uiteraard

waarom zou je liegen, het creëert een muur tussen jou en je naasten , die nauwelijks weer af te breken is,
Tenzij je bang bent de waarheid te vertellen uit angst voor de consequenties, maar dan nog moet je een eenheid met je partner blijven
Althans proberen

Zonder naasten ben je alleen in de wereld
Je wilt ook niet dat zei tegen jou liegen

Ben je wel eens verliefd geworden op een psycholo(o)g(e) ?

Had je ook een aha moment en wat was dat?
Heb je de indruk dat het verblijf je echt geholpen heeft?
Vind je de therapieën niet enorm naïef geitenwollensokkerig?

Je leeft dan dus 3 maanden lang vrijwel continue met psychologen in hun professionele context enerzijds en mensen met toch wel serieuze mentale problematiek anderzijds.

Hoe was dat voor je? En deed dat niet iets met je beeld van de gemiddelde mens, als in dat je het erop gaat lijken dat dergelijke problematiek de norm is? Dus dat je toen je weer buiten was eraan moest wennen dat er ook een heleboel mensen zijn zonder dergelijke problematiek, wiens leven eigenlijk wel soepeltjes loopt en met wie je niet zo'n diepe openheid zult hebben als met je therapiegenoten?

quote:

Op vrijdag 5 april 2019 23:11 schreef isax het volgende:
niet alles gelezen.

-weg-

welke vorm van therapie volgde je?

Lees dan wél alles. Dan wist je dat hij in dit topic niet gaat vertellen waar hij gezeten heeft (en ook niet wil dat iemand die het uit de context opmaakt het hier vertelt). Ook zijn therapievorm is al uitgebreid besproken.

quote:

Op donderdag 4 april 2019 23:19 schreef Moonah het volgende:
Weet je, toen ik pas weer thuis was had ik echt het idee dat iedereen eens intern zou 'moeten'. Het brengt je zó veel, je leert jezelf zó door en door kennen. Plus ik heb veel meer inzicht gekregen in menselijk gedrag en drijfveren in zijn algemeenheid.

Dat lijkt mij nou ook. Op mijn middelbare school hadden we zoiets in het klein. We zaten een paar dagen achter elkaar in een vakantiehuisje met de klas (of de helft?). We sliepen wel thuis, maar de rest van de tijd waren we dan ook zonder afleiding aan het werk met dit soort thema's. Het contact met de klasgenoten had die dagen veel meer diepgang dan normaal gesproken op school, we leerden elkaar en onszelf beter kennen, en gingen elkaar en onszelf zo automatisch meer waarderen. Wel jammer dat die fijne vibe toch vrij snel weer verdween, eenmaal terug in het normale leven.

[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 06-04-2019 09:31:28 ]

Welke soorten therapie had je allemaal?

En had je psychotherapeuten of psychologen?

Wat voel je?