GC General Chat
Hier kun je praten over van alles en nog wat. Eigenlijk alles wat niet in een van de andere rubrieken thuishoort.
Uiteindelijk begrijp je het allemaal pas echt als je het meegemaakt. Ik kom uit een familie die nogal van mening is dat iemand die dakloos is geen rechten heeft. Wat anderen mensen zeggen moeten ze zelf weten, maar familie heeft mij veel pijn gedaan. Vooral omdat ze ook tegen mijn vrouw constant gingen zeggen dat ze moest werken.quote:Op woensdag 20 maart 2019 10:34 schreef flipsen het volgende:
Wat vind je van mensen die in het wilde weg roepen: "In Nederland hóef je niet dakloos te zijn, het is een keuze!"?
Was het lastig voor je vrouw om in een ziekenhuis opgenomen te worden (ik ga er even blind vanuit dat je ook de ziektekosteverzekering niet meer kon betalen)?
Heel goed dat je dit wil doen hier op FOK!, waar kortzichtigheid nogal een ding is in de regel
Gelukkig ben je in Nederland niet zomaar je rechten in een ziekenhuis kwijt. Ze kon gelukkig opgenomen worden. De eerste keer in die periode hebben we niet gezegd dat we dakloos waren, de andere keren wel.
Ik ben ook blij dat ik het doe. Op die manier kan ik mijzelf uiten en ik ben blij verrast met alle goede vragen.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Het is natuurlijk een erg vervelende periode geweest voor je (en je vrouw), maar zijn er in die donkere periode ook nog lichtpuntjes voor je geweest. Bijvoorbeeld 'leuke' dingen die je hebt meegemaakt die je zonder dakloos te zijn nooit had meegemaakt?
Op maandag 24 augustus 2015 11:34 schreef Yasmin23 het volgende:
Als je maar genoeg moeite doet past alles.
_____
TV / Het post-apocalyptische/dystopische film topic
Als je maar genoeg moeite doet past alles.
_____
TV / Het post-apocalyptische/dystopische film topic
Al voor het dakloos zijn zag ik het allemaal al aankomen en raakte ik al flink depressief. Toch ben ik iemand die altijd doorgaat en ik had ook weinig tijd en ruimte om er te lang bij stil te staan.quote:Op woensdag 20 maart 2019 10:39 schreef klappernootopreis het volgende:
In welke mate van radeloosheid ben je wel eens geweest, en berust je je nu in je situatie?
Ik ga heel even wat eten, maar op deze vraag wil ik zo graag verder gaan, omdat je het meest radeloos wordt van instanties.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Is het een goede zaak dat er een gedeelte van je bijstand wordt ingehouden omdat je geen vaste verblijfplaats hebt?
Ik heb vrienden en familie. Familie kon ik niet naartoe, ook niet een nachtje. Je kan ook niet vaak bij iemand slapen, want dan krijgt diegene problemen met de belasting.quote:
Had je geen vrienden of familie waar je terecht kon
1 vriend heeft mij drie keer op zijn bank laten slapen. Die avond ervoor hebben we de hele avond Xbox gespeeld.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Ik heb helemaal geen bijstand gekregen. Zodra wij bijstand gehad zouden hebben kon mijn vrouw teruggestuurd worden naar land van herkomst.quote:
Is het een goede zaak dat er een gedeelte van je bijstand wordt ingehouden omdat je geen vaste verblijfplaats hebt?
Verder begrijp ik die regel wel. Toen ik net in de opvang kwam hoorde ik dat mensen wel eens naar een hotel gingen. Dat vond ik achterlijk. Na een paar maanden onveilig zijn en je vrouw missen zit je uiteindelijk toch soms in een hotel.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
De gemiddelde dakloze is wat lastig te selecteren. Vroeger waren het allemaal mensen met drank/drugsproblemen, maar daar zijn er niet zo veel meer van in de opvang. Die slapen meestal buiten en zitten al meer dan 10 jaar in deze situatie. "Op straat voel ik me vrij" en "Normale mensen die elke dag moeten werken en een huis moeten onderhouden, ik voel hun pijn" zijn kreten van personen die echt nooit meer terug in de maatschappij komen.quote:
Waarmee kunnen wij, FOK!kers, de gemiddelde dakloze het beste helpen? Waar had jij het meeste behoefte aan?
Een kop koffie? Interpersoonlijk contact? Iets te eten? Contant geld? Iets anders?
Ik bedoel, natuurlijk wilde je je gezin om je heen op een veilige plek. Maar dat kan de gemiddelde voorbijganger op straat niet direct voor je regelen.
Daarnaast was ik 1 van de zeer weinige die geen strafblad had.
Komt een dakloze naar je toe voor geld, mag je zelf beslissen wat je gaat doen. In Rotterdam heb je geen contant geld nodig voor een slaapplaats, in Den Haag wel. Het enige wat ik erg prettig vond was als een mens behandeld te worden. Kop koffie met sigaretje kan zeker iets zijn wat iemand weer een dag of twee kan laten knokken. Maar de meeste daklozen wil ik niet in mijn huis, haha.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Jazeker, zelfs op de meest klote momenten maak je een hoop mooie dingen mee. Je moet er wel oog voor hebben. Ik vond de eerste paar dagen leuk dat je ineens overal daklozen zag. Bijvoorbeeld; je loopt langs de HEMA en ziet dat daar zeker wel 10 daklozen zitten in het restaurant. De meeste hebben niets gekocht, maar zitten graag even warm en tussen de 'normale' mensen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 10:48 schreef LTVDK het volgende:
Het is natuurlijk een erg vervelende periode geweest voor je (en je vrouw), maar zijn er in die donkere periode ook nog lichtpuntjes voor je geweest. Bijvoorbeeld 'leuke' dingen die je hebt meegemaakt die je zonder dakloos te zijn nooit had meegemaakt?
Daarnaast ben ik iemand die opleeft door iemand te helpen, erbij te betrekken of zijn verhaal te laten doen. Sommige beleven klagen, maar je zag andere mensen ook opbloeien. De grootste criminelen zouden mij nu op straat omhelzen. Daar heb ik een hoop voldoening uit gehaald. Iemand die de taal niet spreekt en geen stap verder komt verder helpen. De meeste waardeerde het enorm dat ik persoonlijke vragen aan ze stelde. Op een gegeven moment kwam er een hele zware jongen bij mij zitten, omdat hij 'positiviteit' nodig had. Het zouden niet mijn vrienden zijn en ik hoef niet aardig gevonden te worden, maar zo maakte ik een veilige plek voor mij die toch een beetje als 'thuis' voelde.
Soms gingen we op zondag met een bus weg. Een keer gingen we naar de bioscoop. Met 20 man, waarvan de meeste in slaap vielen en dus snurkte tijdens de voorstelling. Elke dag werd je om 6.30 gewekt, dus ik kon mij er wel wat bij voorstellen.
Ik sta bij de koffieautomaat te praten met een Marokkaanse man van 55 jaar. We wachten op onze koffie en iemand begint te zeuren dat hij erbij wil tegen mij. Die Marokkaan draait zich rustig om en zegt bijzonder kalm: "Ik wil niet dat je zo tegen hem praat, respect voor hem. Kom mee naar buiten en ik maak je dood". Daar ben ik helemaal niet van, maar het klonk heel respectvol, haha. Die gozer ging niet mee naar buiten, overigens.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Denk je dat de groep drank/drugs prioriteit heeft tov de "normale" dak/thuisloze? Omdat dit "probleem" al is opgelost?
Mag ik je vandaag weer eens irriteren?
Wauw! Wat geweldig dat je hierover wilt praten met ons!
Ik ervaar een tweestrijd wanneer een dakloze meneer/ mevrouw mij om geld vraagt. Geld geef ik nooit, maar koop wel af en toe wat te eten of drinken voor mensen. En als ik besluit dat niet te doen, kijk ik de mensen altijd bewust aan, schenk hen een glimlach en begroet ze. Met het idee hen te laten weten dat ik hen als mens zie. Ik vraag mij telkens weer af of dat ook zo overkomt of dat het als schijnheilig ervaren wordt.
Als het voor jullie niet mogelijk was om een uitkering aan te vragen en jullie hebben niet gebedeld. Hoe kwamen jullie dan aan het geld om jullie zelf te onderhouden? En hebben jullie je dochter veel gezien/ bezocht tijdens die 10 maanden?
Ik ervaar een tweestrijd wanneer een dakloze meneer/ mevrouw mij om geld vraagt. Geld geef ik nooit, maar koop wel af en toe wat te eten of drinken voor mensen. En als ik besluit dat niet te doen, kijk ik de mensen altijd bewust aan, schenk hen een glimlach en begroet ze. Met het idee hen te laten weten dat ik hen als mens zie. Ik vraag mij telkens weer af of dat ook zo overkomt of dat het als schijnheilig ervaren wordt.
Als het voor jullie niet mogelijk was om een uitkering aan te vragen en jullie hebben niet gebedeld. Hoe kwamen jullie dan aan het geld om jullie zelf te onderhouden? En hebben jullie je dochter veel gezien/ bezocht tijdens die 10 maanden?
Ik begrijp wat je hiermee wilt zeggen, maar om eerlijk te zijn vind ik het een debiele regeling.quote:
[..]
Ik heb helemaal geen bijstand gekregen. Zodra wij bijstand gehad zouden hebben kon mijn vrouw teruggestuurd worden naar land van herkomst.
Verder begrijp ik die regel wel. Toen ik net in de opvang kwam hoorde ik dat mensen wel eens naar een hotel gingen. Dat vond ik achterlijk. Na een paar maanden onveilig zijn en je vrouw missen zit je uiteindelijk toch soms in een hotel.
Wanneer je volledige bijstand krijgt, heb je een grotere kans om meer te sparen en dus sneller weer op eigen poten staan (mits je verslaafd bent of in de sanering zit natuurlijk).
Doordat je weinig tot niets kunt sparen ben je afhankelijk van allerlei instanties en houdt je nog langer tussen wal en schip.
Ik ben zelf namelijk ook dakloos geweest en weet dus waar je het over hebt en vele problemen zijn zeer herkenbaar.
Maar jij bent hier aan het woord en wil je topic niet kapen.
Eerst komt er een wijkteam langs. Die gaan je 'helpen'. Ik woonde in een dorp en daar hadden ze geen ervaring met daklozen. Ze hadden drie afspraken voor ons gemaakt bij een instantie en drie keer hebben we daar een hele dag voor niets gezeten, omdat het niet op die manier kon gaan. Zij hebben vervolgens dingen in ons dossier gezet waar wij het niet mee eens zijn. Bij elke begeleider komt dat dossier weer boven, natuurlijk.quote:
In welke mate van radeloosheid ben je wel eens geweest, en berust je je nu in je situatie?
Wij zouden altijd als familie behandeld worden, maar werden vanaf de eerste week apart behandeld. Dan wordt er een plan samengesteld, terwijl je nog helemaal onder de indruk bent van de situatie. Inmiddels heb ik meer dan 10 begeleiders gehad, waarvan er maar 1 betrouwbaar was. De rest doet maar wat. Uiteindelijk kwam er een mevrouw van de gemeente Rotterdam bij. Die heeft ons geholpen. Bleek dat wij de eerste week al hadden kunnen wonen op de plek waar ik nu woon, en dus niet 10 maanden in opvang.
Zij heeft geregeld dat er gesprekken met familie en instanties aan 1 tafel kwamen. Met familie liep het niet lekker. We zouden er allemaal samen uitkomen qua bezoek e.d., maar als snel kwam er vanuit familie een regeling waar we ons strikt aan moesten houden. De afspraak was dat we soms onze dochter van school mochten halen en blijven slapen. Maar uiteindelijk mochten we eens in de twee weken 3 uurtjes langskomen. Ook op haar verjaardag. Verder werden we overal buiten gehouden, waar we normaal altijd bij waren. Uiteindelijk heeft die mevrouw van de gemeente ervoor kunnen zorgen dat het plan van die eerste week aangepast kon worden. Ook bij de straatadvocaat geweest en die zei: "We raden iedereen aan bij aanmelding als dakloze om eerst een biertje te drinken, want dan word je sneller geholpen."
Nu woont onze dochter bij ons en wil familie een een flexibele omgangsregeling... Ik en mijn vrouw hebben een keer ruzie gehad in de laatste drie maanden. Daar heb ik het met mijn moeder over gehad en die heeft gelijk naar mijn zus gebeld om te zeggen dat zij pleegzorg moest bellen. En dan komt men gewoon je kind voor een weekend weghalen, zonder hoor en wederhoor. Die mevrouw van de gemeente zit al een tijd niet meer op onze zaak, maar helpt ons soms, omdat wij ook rechten hebben. Ik vertrouw bijna niemand meer, vooral geen begeleiders, maar als je daarover je mening geeft ben je lastig en dat komt dan weer in je dossier.
Tegen alles in heb ik de laatste maand als dakloze gewerkt bij een bedrijf waar ze een flinke screening doen en ik werd aangenomen als eerste dakloze ooit. Op het moment heb ik de diagnose overwerkt gekregen en ben ik aan het re-integreren. Veel hulp van psychologen en bedrijfsartsen. Na jaren van doorgaan kon ik echt niet meer. Radeloos kan ik soms nog steeds zijn, maar ik ben blij dat ik niet meer naar de opvang hoef. Maar ik ben er zeker nog niet gerust op. Als een begeleider een fout maakt moet je die slikken, andersom is er geen plaats voor een fout.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Dat je een keer ruzie met je vrouw krijgt in zo'n gestreste periode is vrij normaal. Denk je dat die "experts" oversensitief reageren of valt dat mee?quote:
[..]
Eerst komt er een wijkteam langs. Die gaan je 'helpen'. Ik woonde in een dorp en daar hadden ze geen ervaring met daklozen. Ze hadden drie afspraken voor ons gemaakt bij een instantie en drie keer hebben we daar een hele dag voor niets gezeten, omdat het niet op die manier kon gaan. Zij hebben vervolgens dingen in ons dossier gezet waar wij het niet mee eens zijn. Bij elke begeleider komt dat dossier weer boven, natuurlijk.
Wij zouden altijd als familie behandeld worden, maar werden vanaf de eerste week apart behandeld. Dan wordt er een plan samengesteld, terwijl je nog helemaal onder de indruk bent van de situatie. Inmiddels heb ik meer dan 10 begeleiders gehad, waarvan er maar 1 betrouwbaar was. De rest doet maar wat. Uiteindelijk kwam er een mevrouw van de gemeente Rotterdam bij. Die heeft ons geholpen. Bleek dat wij de eerste week al hadden kunnen wonen op de plek waar ik nu woon, en dus niet 10 maanden in opvang.
Zij heeft geregeld dat er gesprekken met familie en instanties aan 1 tafel kwamen. Met familie liep het niet lekker. We zouden er allemaal samen uitkomen qua bezoek e.d., maar als snel kwam er vanuit familie een regeling waar we ons strikt aan moesten houden. De afspraak was dat we soms onze dochter van school mochten halen en blijven slapen. Maar uiteindelijk mochten we eens in de twee weken 3 uurtjes langskomen. Ook op haar verjaardag. Verder werden we overal buiten gehouden, waar we normaal altijd bij waren. Uiteindelijk heeft die mevrouw van de gemeente ervoor kunnen zorgen dat het plan van die eerste week aangepast kon worden. Ook bij de straatadvocaat geweest en die zei: "We raden iedereen aan bij aanmelding als dakloze om eerst een biertje te drinken, want dan word je sneller geholpen."
Nu woont onze dochter bij ons en wil familie een een flexibele omgangsregeling... Ik en mijn vrouw hebben een keer ruzie gehad in de laatste drie maanden. Daar heb ik het met mijn moeder over gehad en die heeft gelijk naar mijn zus gebeld om te zeggen dat zij pleegzorg moest bellen. En dan komt men gewoon je kind voor een weekend weghalen, zonder hoor en wederhoor. Die mevrouw van de gemeente zit al een tijd niet meer op onze zaak, maar helpt ons soms, omdat wij ook rechten hebben. Ik vertrouw bijna niemand meer, vooral geen begeleiders, maar als je daarover je mening geeft ben je lastig en dat komt dan weer in je dossier.
Tegen alles in heb ik de laatste maand als dakloze gewerkt bij een bedrijf waar ze een flinke screening doen en ik werd aangenomen als eerste dakloze ooit. Op het moment heb ik de diagnose overwerkt gekregen en ben ik aan het re-integreren. Veel hulp van psychologen en bedrijfsartsen. Na jaren van doorgaan kon ik echt niet meer. Radeloos kan ik soms nog steeds zijn, maar ik ben blij dat ik niet meer naar de opvang hoef. Maar ik ben er zeker nog niet gerust op. Als een begeleider een fout maakt moet je die slikken, andersom is er geen plaats voor een fout.
Mag ik je vandaag weer eens irriteren?
Ik had eerder psychologische hulp gezocht voor mezelf, omdat alles om mijn vrouw ging. Of ons dat uit de situatie had gehouden weet ik niet. Sommige familieleden en vrienden hebben het over het probleem bespreekbaar te maken. Heb ik geprobeerd. Resulteerde bij een bezoek in mij constant te moeten verantwoorden, terwijl ze mijn verhalen over mijn zieke vrouw niet voor waar aannamen, omdat doktoren niets vonden.quote:
Hoe zou je dit opnieuw aanpakken?
Zou je dan wel/niet dakloos zijn?
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Hoe komt het dat je niet genoeg geld had om jezelf te onderhouden (als in een dak boven je hoofd houden). Zat al je geld in iets anders, had je een verslaving of iets?
En kon je niet gewoon gaan werken om dit te voorkomen zoals..nja..iedereen eigenlijk. Ik kan mij niet voorstellen dat je écht nergens werk hebt kunnen vinden wat geen dak boven je hoofd kan houden tenzij er ergens (anders dan je GWL+eten) een flinke lading geld heen gaat.
En kon je niet gewoon gaan werken om dit te voorkomen zoals..nja..iedereen eigenlijk. Ik kan mij niet voorstellen dat je écht nergens werk hebt kunnen vinden wat geen dak boven je hoofd kan houden tenzij er ergens (anders dan je GWL+eten) een flinke lading geld heen gaat.
Op donderdag 20 augustus 2020 17:36 schreef Notorious_Roy het volgende:
Naast alle onzin die je uitkraamt heb je af en toe ook gewoon heel verstandige posts.
Op dinsdag 10 augustus 2021 16:32 schreef yvonne het volgende:
@:Jimbo voor mod, yeah *O*
Naast alle onzin die je uitkraamt heb je af en toe ook gewoon heel verstandige posts.
Op dinsdag 10 augustus 2021 16:32 schreef yvonne het volgende:
@:Jimbo voor mod, yeah *O*
Hoe oud ben je eigenlijk?
Mag ik vragen waar je vrouw vandaan komt? Als je dat om privacy redenen niet wil zeggen, prima natuurlijk.
Heb je er soms over gedacht om hier de boel de boel te laten en naar het land van je vrouw te vertrekken met je familie? Of is dat nooit een optie geweest?
Mag ik vragen waar je vrouw vandaan komt? Als je dat om privacy redenen niet wil zeggen, prima natuurlijk.
Heb je er soms over gedacht om hier de boel de boel te laten en naar het land van je vrouw te vertrekken met je familie? Of is dat nooit een optie geweest?
Ik hou me bezig met het organiseren van reizen naar Argentinie, Chili en Peru voor Tipica Reizen.
Moeilijke vraag. Ik wil niet zeggen dat alle drugverslaafden niet willen, maar het is wel een groep waar alle aandacht heengaat. Helaas zie je die groep vaak falen of voor overlast zorgen. Vaak zijn het juist diegene die nooit meer in de maatschappij komen. Er zijn er best veel die werken, of willen werken, maar die dan of moeten stoppen met werk of geen begeleiding krijgen wegens afspraken tijdens kantooruren. Als je niet kan werken ga je of de hele dag buiten lopen (dat heb je vrij snel gezien wegens geldgebrek enzo) of in de opvang zitten naast allerlei mensen met allerlei problemen.quote:
Denk je dat de groep drank/drugs prioriteit heeft tov de "normale" dak/thuisloze? Omdat dit "probleem" al is opgelost?
Wat ik vooral erg vond was het aantal mensen die zulke psychische problemen hadden en die zouden vroeger niet als dakloze worden opgevangen. Alles zit nu aan 1 tafel met alle problemen van dien. Je wordt uiteindelijk zelf gek, als je met 24 man op een kamer ligt hoef je er maar 1 te hebben die de boel wakker houdt, er waren er meerdere... Harddrugs, bellende mensen, schreeuwende mensen, knokkende mensen, mensen die uit hun bed worden gehaald door politie e.d.
Ik mag soms plaatsnemen bij een denktank van de gemeente Rotterdam om met ideeën te komen. Een andere aanpak voor mensen zonder drugsverslaving is een van de belangrijkste punten. Mensen die willen werken zijn toch vaak de mensen die echt willen. Het uiteindelijke probleem is wonen. Je kan niet zomaar overal gaan huren, zo moet je in Rotterdam gaan wonen. Daar zijn de regels bij wat wijken verandert die er precies voor zorgen dat je er niet kan komen wonen als exdakloze. En als er dan maar weinig huizen beschikbaar zijn dan wordt de sitiuatie uitzichtloos. Het is dat ik persoonlijk geholpen ben door iemand van de gemeente en straatadvocaten, anders had ik er nog maanden gezeten.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Hulp is inderdaad beter dan een aalmoes of medelijden. Mijn vriendin heeft eens een kennis laten bivakkeren in haar tuinhuisje. Ze had wel een extra slaapkamer maar dat huisje gaf die kennis een soort van onafhankelijkheid die ze dan ook bitter nodig had. Ze hoefde er ook niet voor te betalen, maar zo nu en dan een paar boodschapjes mee nemen. Hunkerde jij ook naar je onafhankelijkheid? of was dat geen issue?quote:
[..]
Moeilijke vraag. Ik wil niet zeggen dat alle drugverslaafden niet willen, maar het is wel een groep waar alle aandacht heengaat. Helaas zie je die groep vaak falen of voor overlast zorgen. Vaak zijn het juist diegene die nooit meer in de maatschappij komen. Er zijn er best veel die werken, of willen werken, maar die dan of moeten stoppen met werk of geen begeleiding krijgen wegens afspraken tijdens kantooruren. Als je niet kan werken ga je of de hele dag buiten lopen (dat heb je vrij snel gezien wegens geldgebrek enzo) of in de opvang zitten naast allerlei mensen met allerlei problemen.
Wat ik vooral erg vond was het aantal mensen die zulke psychische problemen hadden en die zouden vroeger niet als dakloze worden opgevangen. Alles zit nu aan 1 tafel met alle problemen van dien. Je wordt uiteindelijk zelf gek, als je met 24 man op een kamer ligt hoef je er maar 1 te hebben die de boel wakker houdt, er waren er meerdere... Harddrugs, bellende mensen, schreeuwende mensen, knokkende mensen, mensen die uit hun bed worden gehaald door politie e.d.
Ik mag soms plaatsnemen bij een denktank van de gemeente Rotterdam om met ideeën te komen. Een andere aanpak voor mensen zonder drugsverslaving is een van de belangrijkste punten. Mensen die willen werken zijn toch vaak de mensen die echt willen. Het uiteindelijke probleem is wonen. Je kan niet zomaar overal gaan huren, zo moet je in Rotterdam gaan wonen. Daar zijn de regels bij wat wijken verandert die er precies voor zorgen dat je er niet kan komen wonen als exdakloze. En als er dan maar weinig huizen beschikbaar zijn dan wordt de sitiuatie uitzichtloos. Het is dat ik persoonlijk geholpen ben door iemand van de gemeente en straatadvocaten, anders had ik er nog maanden gezeten.
Mag ik je vandaag weer eens irriteren?
Het verschilt per mens. Je kan er wel vanuit gaan dat bedelen iets is waar je niet zomaar aan begint. Maar ik denk als je eenmaal zo laag gaat, dat het dan makkelijker is. Veel van hen zullen vast niets geven om jouw lach, maar uiteindelijk wil iedereen zich mens voelen. Bedelen, uit prullebakken eten, sigaretten oprapen, dat zijn dingen die je doet als je jezelf niet meer als mens ziet.quote:
Wauw! Wat geweldig dat je hierover wilt praten met ons!
Ik ervaar een tweestrijd wanneer een dakloze meneer/ mevrouw mij om geld vraagt. Geld geef ik nooit, maar koop wel af en toe wat te eten of drinken voor mensen. En als ik besluit dat niet te doen, kijk ik de mensen altijd bewust aan, schenk hen een glimlach en begroet ze. Met het idee hen te laten weten dat ik hen als mens zie. Ik vraag mij telkens weer af of dat ook zo overkomt of dat het als schijnheilig ervaren wordt.
Als het voor jullie niet mogelijk was om een uitkering aan te vragen en jullie hebben niet gebedeld. Hoe kwamen jullie dan aan het geld om jullie zelf te onderhouden? En hebben jullie je dochter veel gezien/ bezocht tijdens die 10 maanden?
Voor slapen had je geen geld nodig, voor eten kon je klusjes doen, een maat gaf wel eens een pakkie sigaretten en verder heb ik een paar weken gewerkt als verkoper via telefoon. Dat kan ik helemaal niet, maar goed het gaf mee een maand geld. Zelfs mijn vrouw heeft even gewerkt. Ging niet lang goed, maar bracht ons een weekdn in een hotel.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Weet je wat het is. Met zoveel instanties en begeleiders is dat moeilijk te zeggen. Een instantie krijgt een melding en dan pakt men jouw dossier erbij. Na meer dan 10 begeleiders staat daar van alles in. Let wel: jij hebt er niets ingezet, maar zij wel. Wat er staat wordt niet in twijfel getrokken, zelfs niet als jij het ter discussie stelt. Ik kan mensen het niet kwalijk nemen dat ze het dossier erbij pakken, ik ben uiteindelijk iemand die hulp nodig heeft. Vanaf de eerste dag staan er fouten in en heeft familie het aangevuld met gebeurtenissen van meer dan 15 jaar geleden. Bij elke nieuwe instantie begin je op -10.quote:
[..]
Dat je een keer ruzie met je vrouw krijgt in zo'n gestreste periode is vrij normaal. Denk je dat die "experts" oversensitief reageren of valt dat mee?
Wat ik veel vervelender vind is dat familie het niet begrijpt. Zij zien ons als criminelen zonder rechten (letterlijk zo gezegd). Dan belt een zus iemand van de familie van mijn vrouw om te vragen of zij daar ook altijd banen kwijtraakte en loog. Achter haar rug om. Dat ze maanden lang in het ziekenhuis heeft gelegen wil er maar niet ingaan. Geen probleem als ze er verder niets mee te maken hadden, maar blijkbaar hoeven ze maar 1 keer te bellen en er gebeuren dingen. Dan zou mijn dochter op maandag naar school worden gebracht en dat heeft men niet gedaan. Als ik instanties hier op aanspreek dan zeggen ze dat mijn dochter nog niet leerplichtig is, terwijl de afspraak was dat ze gebracht zou worden en dat het daarnaast ging om een weekend even uit te blussen en geen gevolgen. Men heeft tegen haar gelogen dat het nog vakantie zou zijn. Dan komt er een crisis team langs...met weer dat dossier natuurlijk...om te kijken of het wel veilig is.
Ik begrijp de procedure, maar je wordt telkens gezien als foute mensen, terwijl dat nooit het probleem is geweest.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
De fout is het participatiesysteem, maar dit mag je natuurlijk niet zeggen. Wat zou je de politiek adviseren om al dit soort problemen op te lossen?quote:
[..]
Weet je wat het is. Met zoveel instanties en begeleiders is dat moeilijk te zeggen. Een instantie krijgt een melding en dan pakt men jouw dossier erbij. Na meer dan 10 begeleiders staat daar van alles in. Let wel: jij hebt er niets ingezet, maar zij wel. Wat er staat wordt niet in twijfel getrokken, zelfs niet als jij het ter discussie stelt. Ik kan mensen het niet kwalijk nemen dat ze het dossier erbij pakken, ik ben uiteindelijk iemand die hulp nodig heeft. Vanaf de eerste dag staan er fouten in en heeft familie het aangevuld met gebeurtenissen van meer dan 15 jaar geleden. Bij elke nieuwe instantie begin je op -10.
Wat ik veel vervelender vind is dat familie het niet begrijpt. Zij zien ons als criminelen zonder rechten (letterlijk zo gezegd). Dan belt een zus iemand van de familie van mijn vrouw om te vragen of zij daar ook altijd banen kwijtraakte en loog. Achter haar rug om. Dat ze maanden lang in het ziekenhuis heeft gelegen wil er maar niet ingaan. Geen probleem als ze er verder niets mee te maken hadden, maar blijkbaar hoeven ze maar 1 keer te bellen en er gebeuren dingen. Dan zou mijn dochter op maandag naar school worden gebracht en dat heeft men niet gedaan. Als ik instanties hier op aanspreek dan zeggen ze dat mijn dochter nog niet leerplichtig is, terwijl de afspraak was dat ze gebracht zou worden en dat het daarnaast ging om een weekend even uit te blussen en geen gevolgen. Men heeft tegen haar gelogen dat het nog vakantie zou zijn. Dan komt er een crisis team langs...met weer dat dossier natuurlijk...om te kijken of het wel veilig is.
Ik begrijp de procedure, maar je wordt telkens gezien als foute mensen, terwijl dat nooit het probleem is geweest.
Mag ik je vandaag weer eens irriteren?
Zoals ik al zei hierboven, als ik op mijn werk was dan zat mijn dochter thuis met iemand die niet eens kon zitten of soms praten. Dat vond ik ook erg. Ik heb toen veel voor mijn dochter en vrouw moeten zorgen, bijstand kon niet wegens verblijfsvergunning van mijn vrouw. En nee ik heb geen verslaving. Als je eerst allebei werkt dan heb je een heerlijk leven. Contract van mijn vrouw werd niet verlengd, net voordat ze onze dochter kreeg. Het idee was dat ze daarna weer aan de slag zou gaan, maar dat kreeg ze niet meer voor elkaar. Ik heb zelf nog even een uitkering gehad en kon toen thuis helpen met de hoop dat ze weer beter zou worden. Maar dat werd ze dus niet.quote:
Hoe komt het dat je niet genoeg geld had om jezelf te onderhouden (als in een dak boven je hoofd houden). Zat al je geld in iets anders, had je een verslaving of iets?
En kon je niet gewoon gaan werken om dit te voorkomen zoals..nja..iedereen eigenlijk. Ik kan mij niet voorstellen dat je écht nergens werk hebt kunnen vinden wat geen dak boven je hoofd kan houden tenzij er ergens (anders dan je GWL+eten) een flinke lading geld heen gaat.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Ik ben 38, mijn vrouw komt uit de USA. Ik kan daar helaas niet zomaar naar binnenlopen. Het was wel het plan om daar te gaan wonen, maar we hebben uiteindelijk voor NL gekozen.quote:
Hoe oud ben je eigenlijk?
Mag ik vragen waar je vrouw vandaan komt? Als je dat om privacy redenen niet wil zeggen, prima natuurlijk.
Heb je er soms over gedacht om hier de boel de boel te laten en naar het land van je vrouw te vertrekken met je familie? Of is dat nooit een optie geweest?
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
|
|
