Depressie & Angst #154 Op naar de winter...

quote:

Op maandag 19 november 2018 08:32 schreef aeque het volgende:

[..]

Welke verwachtingen bedoel je dan? Die van jezelf?

Aan wat ik mag verwachten qua eenzaamheid. Als je mensen zelf wegduwt en vriendschappen afkapt mag je dan wel klagen dat je eenzaam bent?

Ik ben denk ik een beetje lastig met sociale contacten. Alsin, ik erger mezelf snel aan de mensen die me heen zijn, vind mensen snel stom, of heb het idee dat ze me niet goed behandelen. En dan neem ik afstand.

Ik heb het idee dat het deels komt omdat ik een groot deel van mijn vriendenkring aan het ontgroeien ben. Hun manier van communiceren is wat stil komen te staan qua ontwikkeling en ik kan me er enorm aan ergeren dat alles op een in mijn ogen erg onvolwassen manier gaat. Plus een overdreven focus op een gedeelde hobby en een specifieke manier waarop men vind dat die bedreven moet worden. Van die groep heb ik wat afstand genomen.

Nu heb ik het laatste jaar in veel meer vriendschappen dat het rommelt. Ik erger me aan eigenschappen, vind het lastig die irritaties los te laten en zit ergens maar te hopen dat ik leukere mensen tegenkom die 'normaal' en gezellig doen. Ik mis wat dat betreft echt mensen waarmee ik bepaalde dingen kan delen.

Terwijl als ik naar mezelf kijk ik zelf helemaal niet zo'n goede vriendin ben voor anderen. Ik ben niet altijd aardig voor mensen, zie bovenstaande. Ik kan best hard sneren naar mensen die zich in mijn ogen onvolwassen gedragen.

Dus eigenlijk kort gezegd: ik heb de afgelopen tijd heel wat afgekapt omdat ik gevoelsmatig een groep mensen ontgroeid ben. Dat brengt wat eenzaamheid met zich mee. Maar ik twijfel of ik niet te onverdraagzaam ben. En of ik het wel verdien gezien mijn eigen grilligheid, en of ik het allemaal wel zo juist zie.

quote:

Op maandag 19 november 2018 08:17 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik weet het niet... misschien wel. Eigenlijk is er in het weekend weinig anders dan door de week... Het kan ook toeval zijn natuurlijk. Dat ik net het even moeilijk heb op het moment dat er sprake is van weekend.

Eenzaamheid is een rot gevoel En redelijkheid hoort niet bij gevoelens. Je voelt wat je voelt. Een hele dikke knuffel

Ja dat kan natuurlijk ook. Ik vind weekenden wel altijd anders voelen aan doordeweeks. Kalmer, maar ook echt leger.

quote:

Op maandag 19 november 2018 10:07 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Aan wat ik mag verwachten qua eenzaamheid. Als je mensen zelf wegduwt en vriendschappen afkapt mag je dan wel klagen dat je eenzaam bent?

Ik ben denk ik een beetje lastig met sociale contacten. Alsin, ik erger mezelf snel aan de mensen die me heen zijn, vind mensen snel stom, of heb het idee dat ze me niet goed behandelen. En dan neem ik afstand.

Ik heb het idee dat het deels komt omdat ik een groot deel van mijn vriendenkring aan het ontgroeien ben. Hun manier van communiceren is wat stil komen te staan qua ontwikkeling en ik kan me er enorm aan ergeren dat alles op een in mijn ogen erg onvolwassen manier gaat. Plus een overdreven focus op een gedeelde hobby en een specifieke manier waarop men vind dat die bedreven moet worden. Van die groep heb ik wat afstand genomen.

Nu heb ik het laatste jaar in veel meer vriendschappen dat het rommelt. Ik erger me aan eigenschappen, vind het lastig die irritaties los te laten en zit ergens maar te hopen dat ik leukere mensen tegenkom die 'normaal' en gezellig doen. Ik mis wat dat betreft echt mensen waarmee ik bepaalde dingen kan delen.

Terwijl als ik naar mezelf kijk ik zelf helemaal niet zo'n goede vriendin ben voor anderen. Ik ben niet altijd aardig voor mensen, zie bovenstaande. Ik kan best hard sneren naar mensen die zich in mijn ogen onvolwassen gedragen.

Dus eigenlijk kort gezegd: ik heb de afgelopen tijd heel wat afgekapt omdat ik gevoelsmatig een groep mensen ontgroeid ben. Dat brengt wat eenzaamheid met zich mee. Maar ik twijfel of ik niet te onverdraagzaam ben. En of ik het wel verdien gezien mijn eigen grilligheid, en of ik het allemaal wel zo juist zie.

Ik trap even voor jou op de rem nu.
Dat je, door wat dan ook, geen aansluiting voelt, is niet jouw fout. Ik heb het vermoeden dat je een heel ander leven hebt dan de mensen om je heen. En soms ontgroeien mensen elkaar gewoon. Als het niet meer klikt, ga je je sneller ergeren. Je hebt behoefte aan X en krijgt dat niet. En ondertussen zie je de rest wel tevreden zijn.
Geef jezelf niet zo keihard de schuld

quote:

Op maandag 19 november 2018 10:10 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ja dat kan natuurlijk ook. Ik vind weekenden wel altijd anders voelen aan doordeweeks. Kalmer, maar ook echt leger.

Ik denk ook door de kliniek een negatieve associatie met weekenden opgebouwd te hebben. Het is ook deels omdat je de weekenden leuk moet vinden. Iedereen is blij als het weekend is, en ik niet. Daarnaast heb ik op woensdag en vrijdag leuke clubjes en val dan zo in het niet.

quote:

Op maandag 19 november 2018 10:02 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

het moment dat ik besloot niet meer naar Oud en Nieuw-feestjes te gaan, was voor mij een verlichting. Ineens vind ik het gewoon een leuke avond
En met kerst zit ik altijd bij mijn moeder, ongedwongen, gezellig en fijn (gewoon even verwendaagjes

Probeer die druk van "ik moet blij zijn" los te laten. Doe gewoon wat je hart je ingeeft. Wil je naar feestjes, dan ga je naar een feest. Als je dat niet wil, doe je dat gewoon niet. Probeer die sociale druk los te laten

Meest klote is gewoon dat bijna al m'n oude vrienden nog steeds in een relatie zitten of in een grote stad wonen en ik juist net terug was verhuisd (met ex om gezinnetje te starten) naar een kleinere en rustigere stad met weinig jongere mensen.

quote:

Op maandag 19 november 2018 10:22 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik denk ook door de kliniek een negatieve associatie met weekenden opgebouwd te hebben. Het is ook deels omdat je de weekenden leuk moet vinden. Iedereen is blij als het weekend is, en ik niet. Daarnaast heb ik op woensdag en vrijdag leuke clubjes en val dan zo in het niet.

Ja dat herken ik ook wel, iedereen kijkt uit naar het weekend, maar ik heb wisselende werktijden, vind het juist maar een leeg tijdvak. En het idee dat iedereen dan wel leuke dingen doet is vervelend, gevoel dat je er niet bij hoort of er alleen voor staat.

quote:

Op maandag 19 november 2018 11:16 schreef EasyLife het volgende:

[..]

Meest klote is gewoon dat bijna al m'n oude vrienden nog steeds in een relatie zitten of in een grote stad wonen en ik juist net terug was verhuisd (met ex om gezinnetje te starten) naar een kleinere en rustigere stad met weinig jongere mensen.

Dat is ook gewoon behoorlijk naar in mijn vriendenkring ik ben ik de enige bewust vrijgezel en dat maakt dingen soms wel lastig.Ik herken dat wel.

quote:

Op maandag 19 november 2018 11:22 schreef EasyLife het volgende:

[..]

Ja dat herken ik ook wel, iedereen kijkt uit naar het weekend, maar ik heb wisselende werktijden, vind het juist maar een leeg tijdvak. En het idee dat iedereen dan wel leuke dingen doet is vervelend, gevoel dat je er niet bij hoort of er alleen voor staat.

Ik werk of studeer niet (beetje teveel rommel in mijn hoofd) en dan verwacht ik dat het weekend heel anders is, maar dat is dan niet zo

quote:

Op maandag 19 november 2018 11:26 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Dat is ook gewoon behoorlijk naar in mijn vriendenkring ik ben ik de enige bewust vrijgezel en dat maakt dingen soms wel lastig.Ik herken dat wel.

[..]

Ik werk of studeer niet (beetje teveel rommel in mijn hoofd) en dan verwacht ik dat het weekend heel anders is, maar dat is dan niet zo

Ik woon best wel dicht bij scholen en de sportschool enzo en een klein bedrijventerreintje en als ik dan doordeweeks met de hond loop of gewoon uit het raam kijk dan is er altijd van alles te doen en fietsen overal mensen.

In het weekend voelt het dood en de sportschool laat open en vroeg dicht, scholen dicht, beetje verlaten boel, vroeger niet erg, was ik toch brak, maar nu ben ik altijd van 07:00 tot 23:00 klaarwakker en heb niks te doen en niemand om naartoe te gaan.

Ook heb ik vlak na de relatiebreuk heel lang bijna niks gegeten of slecht gegeten en ben toen flauw gevallen (nare val van de trap), in ziekenhuis beland en mocht toen 3 maanden niet meer rijden, dat heeft de afgelopen tijd nog geisoleerder gemaakt, kan nergens even snel heen. Gelukkig duurt dat nog 2 weekjes.

quote:

Op maandag 19 november 2018 10:20 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik trap even voor jou op de rem nu.
Dat je, door wat dan ook, geen aansluiting voelt, is niet jouw fout. Ik heb het vermoeden dat je een heel ander leven hebt dan de mensen om je heen. En soms ontgroeien mensen elkaar gewoon. Als het niet meer klikt, ga je je sneller ergeren. Je hebt behoefte aan X en krijgt dat niet. En ondertussen zie je de rest wel tevreden zijn.
Geef jezelf niet zo keihard de schuld

Die is wel raak.

quote:

Op maandag 19 november 2018 11:37 schreef EasyLife het volgende:

[..]

Ik woon best wel dicht bij scholen en de sportschool enzo en een klein bedrijventerreintje en als ik dan doordeweeks met de hond loop of gewoon uit het raam kijk dan is er altijd van alles te doen en fietsen overal mensen.

In het weekend voelt het dood en de sportschool laat open en vroeg dicht, scholen dicht, beetje verlaten boel, vroeger niet erg, was ik toch brak, maar nu ben ik altijd van 07:00 tot 23:00 klaarwakker en heb niks te doen en niemand om naartoe te gaan.

Ook heb ik vlak na de relatiebreuk heel lang bijna niks gegeten of slecht gegeten en ben toen flauw gevallen (nare val van de trap), in ziekenhuis beland en mocht toen 3 maanden niet meer rijden, dat heeft de afgelopen tijd nog geisoleerder gemaakt, kan nergens even snel heen. Gelukkig duurt dat nog 2 weekjes.

Dat herken ik wel...
Wat heftig dat je zo slecht voor jezelf gezorgd hebt... Ik hoop dat je dat steeds een beetje beter lukt...
Die stilte en rust herken ik wel idd... dat is lastig... maar het is wel belangrijk dat een mens die rust heeft. Even bijkomen van alle hectiek in de week.

Veel sterkte

quote:

Op maandag 19 november 2018 11:43 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Die is wel raak.

Sorry

Eigenlijk sinds de laatste keer dat ik in het zkh belandde, voel ik me ongelooflijk slecht. En dat maakt alles ongelooflijk moeilijk. Ik wil er graag over praten. Alleen ik wil mijn omgeving niet tot last zijn en ik wil niet dat ze mij zat worden. Het maakt me heel erg verdrietig. Ik wil gewoon even geknuffeld worden, beetje comfort. Ik zit er zo alleen mee... Ik kan niet eens uitleggen wat me dwars zit, maar niks lukt. Ik zorg slecht voor mezelf (eten, drinken, douchen, tandenpoetsen...). En ik weet dat ik nog minimaal zes weken het op deze manier volhouden, voordat ik bij het fact terecht kan.

Het lukt me ook niet goed om thuis wat leuks te doen. Ik heb teveel keus... Nu ik dit typ, weet ik wat ik moet doen. 1 knutsel. De rest aan de kant. En stukje bij beetje alles afmaken... Pronkrol en kleed knopen. De rest even weg. En als dat klaar is pronkrol en weer wat anders ernaast... maar ik word er niet gelukkig van

Nou... geen kleedknopen, maar alle kerstknutsels

quote:

Op maandag 19 november 2018 11:57 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Dat herken ik wel...
Wat heftig dat je zo slecht voor jezelf gezorgd hebt... Ik hoop dat je dat steeds een beetje beter lukt...
Die stilte en rust herken ik wel idd... dat is lastig... maar het is wel belangrijk dat een mens die rust heeft. Even bijkomen van alle hectiek in de week.

Veel sterkte

[..]

Sorry

Geen sorry zeggen.

Dankjewel... 't maakt het voor mij ineens een behapbaar ding.

Alsin, niemand doet iets fout, er is geen eng rot conflict waar ik vanalles mee moet of juist van weg moet lopen. Ik ben simpelweg veranderd en een kant op gegaan die niet meer goed matcht met de mensen om me heen. En dat is niemands schuld.

Die realisatie geeft me ruimte om een oplossing te zoeken voor het daadwerkelijke ding waar ik tegenaan loop. En dat is dat ik me soms eenzaam voel omdat ik niet zoveel mensen heb die bepaalde dingen vergelijkbaar hebben en de mensen met wie ik nog omga vaak zo ver van me afstaan dat ik er niets meer mee kan.

quote:

Op maandag 19 november 2018 12:43 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Geen sorry zeggen.

Dankjewel... 't maakt het voor mij ineens een behapbaar ding.

Alsin, niemand doet iets fout, er is geen eng rot conflict waar ik vanalles mee moet of juist van weg moet lopen. Ik ben simpelweg veranderd en een kant op gegaan die niet meer goed matcht met de mensen om me heen. En dat is niemands schuld.

Die realisatie geeft me ruimte om een oplossing te zoeken voor het daadwerkelijke ding waar ik tegenaan loop. En dat is dat ik me soms eenzaam voel omdat ik niet zoveel mensen heb die bepaalde dingen vergelijkbaar hebben en de mensen met wie ik nog omga vaak zo ver van me afstaan dat ik er niets meer mee kan.

Gelukkig maar.
Uhm, ik weet niet of het iets voor jou is, maar misschien opzoek naar lotgenoten? Gewoon mensen die jouw verhaal begrijpen en een zelfde soort leven hebben? Dan kun je misschien ook beter handelen dat de mensen die je nu kent, niet meemaken wat jij meemaakt. Je hoeft niet al je oude contacten verbreken, vaak helpt het al als je af en toe kan praten met iemand die echt begrijpt wat je bedoelt en voelt. Het is zo maar een gooi hoor
Of een clubje met een gelijksoortige hobby (zo zit ik bij handwerk/knutselclubjes), dan heb je wel overeenkomst, maar zit je niet altijd met zieke mensen? Clubjes helpen bij mij enorm in het minder eenzaam voelen

Mevrouw, met mensen (vrienden, relatie) moet het wmb kloppen en anders maar niet. Ik wil geen partner die "beste wat ik kon vinden" is en ook geen vrienden. De mensen die ik om me heen verzamel moet ik me goed bij voelen. Consequentie is soms alleen of vrijgezel (of beide) zijn. Dat is dus een keuze. Ga je voor hoe-dan-ook-gezelschap of goed-gezelschap-of-anders-niet.

Vanuit de gedachte bij het laatste voelt alleen zijn minde4 ellendig heb ik gemerkt.

Ik vind het soms best lastig, dat het voor mensen die geen ervaring hebben met een angststoornis, zo onwijs lastig is om te begrijpen hoe het is. Ik kan daar niet boos om worden, want ik wist het een half jaar geleden ook niet. Maar het is soms wel heel frustrerend. Herkennen mensen dat? Of weten mensen een duidelijke vergelijking waardoor mensen het wel kunnen begrijpen?

Dit weekend bijvoorbeeld een gesprek met m'n schoonzus. En dan zegt ze bijvoorbeeld dat ik misschien gewoon moet accepteren dat ik zulke angsten gewoon de rest van m'n leven zal hebben. En dat zij ook in de war was na een verhuizing, of ook soms zulke gedachten heeft dat ze niet te ver van de uitgang wil zitten bij een concert vanwege aanslagen. En van zulke vergelijking kan ik dan zo enorm balen.

Ik ken normale angst, dit is geen normale angst. Dit is echt niet iets waar ik mee ga leren leven, dit is iets wat ik gewoon ga overwinnen. Hier valt ook niet mee te leven. We hebben het niet over een plekje bij een concert. We hebben het over boodschappen doen, autorijden, met vrienden afspreken, naar de bios gaan, werken of zelfs gewoon buiten lopen. Bij alles. Er komt nog niet eens een angstgedachte in me op, alleen m'n lichaam is wel elke keer weer van slag.

Zeg gewoon niet dat het zo blijft of normaal is, terwijl ik elke dag juist alles doe om er vanaf te komen.

quote:

Op dinsdag 20 november 2018 11:39 schreef Myraela het volgende:
Ik vind het soms best lastig, dat het voor mensen die geen ervaring hebben met een angststoornis, zo onwijs lastig is om te begrijpen hoe het is. Ik kan daar niet boos om worden, want ik wist het een half jaar geleden ook niet. Maar het is soms wel heel frustrerend. Herkennen mensen dat? Of weten mensen een duidelijke vergelijking waardoor mensen het wel kunnen begrijpen?

Dit weekend bijvoorbeeld een gesprek met m'n schoonzus. En dan zegt ze bijvoorbeeld dat ik misschien gewoon moet accepteren dat ik zulke angsten gewoon de rest van m'n leven zal hebben. En dat zij ook in de war was na een verhuizing, of ook soms zulke gedachten heeft dat ze niet te ver van de uitgang wil zitten bij een concert vanwege aanslagen. En van zulke vergelijking kan ik dan zo enorm balen.

Ik ken normale angst, dit is geen normale angst. Dit is echt niet iets waar ik mee ga leren leven, dit is iets wat ik gewoon ga overwinnen. Hier valt ook niet mee te leven. We hebben het niet over een plekje bij een concert. We hebben het over boodschappen doen, autorijden, met vrienden afspreken, naar de bios gaan, werken of zelfs gewoon buiten lopen. Bij alles. Er komt nog niet eens een angstgedachte in me op, alleen m'n lichaam is wel elke keer weer van slag.

Zeg gewoon niet dat het zo blijft of normaal is, terwijl ik elke dag juist alles doe om er vanaf te komen.

Dit is inderdaad enorm frustrerend... Ik heb er groot respect voor dat je door blijft knokken! Dikke knuffel;

Myra, ignorance is bliss en mensen die eens wat vaker zouden moeten denken ipv kwaken heb je overal. Shake it off, focus je op je herstel ipv energie aan dommies te verspillen.

@myraela: mogelijk bedoelt ze het aardig en wil ze je steunen en vermoedelijk heeft ze jouw angsten niet willen bagetalliseren maar juist willen aangeven dat ze he begrijpt. Dat jouw angst de hare niet is doet niets af aan de vermoedelijke intentie.

quote:

Op dinsdag 20 november 2018 12:43 schreef Tinkepink het volgende:
@myraela: mogelijk bedoelt ze het aardig en wil ze je steunen en vermoedelijk heeft ze jouw angsten niet willen bagetalliseren maar juist willen aangeven dat ze he begrijpt. Dat jouw angst de hare niet is doet niets af aan de vermoedelijke intentie.

Ik denk dat dit dus ook zo is, Myraela. Maar ik snap wel dat het kan overkomen als bagatelliseren.

Verder heeft ze wel een punt wat “accepteren” betreft. Ik heb zelf ook een angststoornis en dat is heel erg lastig. Maar hoe meer ik mij ertegen verweer of probeer weg te stoppen.. hoe erger het wordt. Terwijl als ik het gewoon wat meer accepteer.. dan wordt het op een of andere manier minder. Ik maak de angst zeg maar niet erger dan het al is.

Ik heb hiervoor ook specifiek therapie voor gehad. Dat was acceptance and commitment therapy.

Misschien is dat een aanrader voor jou?

Ik vind het echter inderdaad heel irritant als mensen doen alsof die angst heel simpel in elkaar steekt of denken dat ik er volledig controle over heb, terwijl dat helemaal niet zo is.

Gelukkig heb ik nu alleen maar mensen om mij heen die er volledig begrip en geduld voor hebben En mensen die dat meer lastig vinden, daar hou ik afstand van. Mijn familie vind het wel soms lastig, want bij hen uit het PTST anders. Daarnaast heb ik ook nog last van een complexe vorm ervan. Maar ook zij hebben gelukkig veel begrip ervoor en ook best wel veel geduld.

quote:

Op dinsdag 20 november 2018 12:43 schreef Tinkepink het volgende:
@myraela: mogelijk bedoelt ze het aardig en wil ze je steunen en vermoedelijk heeft ze jouw angsten niet willen bagetalliseren maar juist willen aangeven dat ze he begrijpt. Dat jouw angst de hare niet is doet niets af aan de vermoedelijke intentie.

Dat denk ik ook wel. Twijfel ook niet aan de goede intenties. Het is denk ik vooral dat ik mijn omgeving een stukje herkenning mis. En ze willen het wel begrijpen, maar dat lukt ze maar tot een bepaald niveau. Is verder ook niet erg. Ze geven me verder wel veel ruimte en hebben geduld.

quote:

Op dinsdag 20 november 2018 18:50 schreef -Phineas- het volgende:
Verder heeft ze wel een punt wat “accepteren” betreft. Ik heb zelf ook een angststoornis en dat is heel erg lastig. Maar hoe meer ik mij ertegen verweer of probeer weg te stoppen.. hoe erger het wordt. Terwijl als ik het gewoon wat meer accepteer.. dan wordt het op een of andere manier minder. Ik maak de angst zeg maar niet erger dan het al is.

Ik heb hiervoor ook specifiek therapie voor gehad. Dat was acceptance and commitment therapy.

Wat houdt die therapie ongeveer in?

Ik weet zelf eigenlijk niet zo goed of ik het niet accepteer. Wanneer accepteer je het niet? Ik accepteer wel dat ik een angststoornis heb, maar ik accepteer niet dat het zo blijft. Ik geef mezelf extra rust, maar blijf ook bewust situaties opzoeken waarin ik me gespannen voel. Ik spreek dat op zo'n moment ook gewoon uit, dus hoef dat ook niet te verbergen voor m'n omgeving. Dus heb verder het gevoel dat ik het wel toelaat en accepteer.

Accepteren vind ik altijd zo'n vaag begrip

Weinig vaags aan imo. Jezelf goed genoeg vinden mét al je mindere en klotekanten. Wil niet zeggen dat je niet moet/mag/kan proberen te zoeken naar verbetering, maar dat je jezelf niet kwalijk neemt dat je die glitch hebt.