Het kleutertopic deel 8

quote:

Op zondag 22 juli 2018 16:18 schreef AwayTL het volgende:
Eén hoeft het ander niet uit te sluiten. Kleren die goed bij elkaar passen -soms alleen in zijn ogen- passen goed bij hem en dus bij elkaar.

Ik vind mn kinderen mooi met modderhoofd, maar ook als ze blij zijn met de door hun gekozen externe factoren, zoals kleding.

daar ben ik het mee eens. Laatst ging Teun super trots de deur uit. Ik dacht oh help wat een combi maar hij was zo trots

En zo heeft iedereen zijn manier.
Ik complimenteer mijn kinderen dan vast te veel maar ze zijn gelukkig, blij en daar doe ik het voor net als alle andere mama's hier.

Wat Goitske en Away zeggen kan ik me ook in vinden.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 09:51 schreef ikke_84 het volgende:
Kijk het zijn net echte mensen die kleuters

Leuk al die onderzoeken maar ik zeg dus wel dat mijn kleuter wat goed doet. Ik vind het oprecht ook goed wat hij allemaal al kan. En als ik het minder vind zeg ik dat ook. Soms op een pedagogisch verantwoorde manier en soms dat hij nu moet kappen met klote omdat ik er klaar mee ben.
Ieder kind is anders en ik zie dat hij heel blij wordt als hij zijn best heeft gedaan (of soms zelfs als dingen spontaan gebeuren) en ik zeg hoe geweldig/knap/goed/leuk ik dat vind.
Ik zou er gek van worden als ik elk woord moet afwegen omdat bepaalde artikelen daar wat over zeggen.

buda
ik heb nu een beetje een Kelly family idee bij jullie alleen maar liefde en iedereen kan zijn wat hij wil zijn. en natuurlijk dat lange haar

ach alles is beter dan de opvoeding die ik heb gehad en kijk ik ben ook op mijn pootjes geland!
Ik zal het niet doen zoals mijn ouders het hebben gedaan en ik lees geen onderzoeken. Ik volg mijn hart en daarmee ben ik al ver mee gekomen

Ik vind dat van wetenschappelijke artikelen die een verband aantonen tussen veel complimentjes geven en faalangst e.d. ook interessant. Tegelijkertijd lees ik in een naar mijn ogen wel erg 'strenge' interpretatie bij Buda over niet zeggen dat een kind mooie dingen bij elkaar heeft gezocht of dat je vindt dat iets mooi bij elkaar past, dat vind ik dan wel weer erg Hollandse en een tikje calvinistisch..Is dat nu echt wat er wordt bedoeld in die artikelen?

Ik ben in een gereformeerde omgeving opgegroeid waar alles wat met ijdelheid/narcisme of heel cru gesteld een al te positief zelfbeeld te maken had in de kiem werd gesmoord. Ik vind het voor mezelf prima om mijn kinderen complimenten te geven en probeer gewoon een balans te vinden en vooral zo op te voeden dat ze in de gaten hebben dat trots zijn op iets wat je zomaar hebt of kan niet echt netjes is. Het gaat vooral om jezelf overwinnen of een eigen onafhankelijke koers varen.

Volgens mij is er een duidelijk verschil tussen een algemeen waardeoordeel 'dat heb je goed gedaan' en een ik-boodschap 'ik vind dat je dit mooi bij elkaar hebt gezocht'. Dat laatste doe ik wel, als ik dat inderdaad vind. Andersom doe ik het ook: dan zeg ik dat ik het niet zo mooi vind. Daar wordt ze dan wel boos om, maar dat is prima. Daardoor leert ze dat het dus subjectieve persoonsgeboden oordelen zijn en dat je dan zelf kunt bepalen of je je daardoor laat beïnvloeden of niet.

Ik link mijn opmerking niet aan artikelen, ik snap niet waarom jij dat wel doet.

Ik vond het al van kinds af aan stom om te horen dat ik er mooi uitzag allen op basis van hoe ik er uit zag. Ik heb dat als heel negatief ervarn en jarenlang therapie nodig gehad om de enorme focus op dat sooort dingen los te laten. mijn leven draaide dankzij min moeder enorm om uiterlike vertoon.

ik zou dus wel zeggen, wat een leuk shirt heb je aan.
Wat zie jij er leuk uit in dat shirt dus niet.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 17:58 schreef Franny_G het volgende:
Ik vind dat van wetenschappelijke artikelen die een verband aantonen tussen veel complimentjes geven en faalangst e.d. ook interessant. Tegelijkertijd lees ik in een naar mijn ogen wel erg 'strenge' interpretatie bij Buda over niet zeggen dat een kind mooie dingen bij elkaar heeft gezocht of dat je vindt dat iets mooi bij elkaar past, dat vind ik dan wel weer erg Hollandse en een tikje calvinistisch..Is dat nu echt wat er wordt bedoeld in die artikelen?

Ik ben in een gereformeerde omgeving opgegroeid waar alles wat met ijdelheid/narcisme of heel cru gesteld een al te positief zelfbeeld te maken had in de kiem werd gesmoord. Ik vind het voor mezelf prima om mijn kinderen complimenten te geven en probeer gewoon een balans te vinden en vooral zo op te voeden dat ze in de gaten hebben dat trots zijn op iets wat je zomaar hebt of kan niet echt netjes is. Het gaat vooral om jezelf overwinnen of een eigen onafhankelijke koers varen.

Volgens mij is er een duidelijk verschil tussen een algemeen waardeoordeel 'dat heb je goed gedaan' en een ik-boodschap 'ik vind dat je dit mooi bij elkaar hebt gezocht'. Dat laatste doe ik wel, als ik dat inderdaad vind. Andersom doe ik het ook: dan zeg ik dat ik het niet zo mooi vind. Daar wordt ze dan wel boos om, maar dat is prima. Daardoor leert ze dat het dus subjectieve persoonsgeboden oordelen zijn en dat je dan zelf kunt bepalen of je je daardoor laat beïnvloeden of niet.

Dit vind ik wel lastig. Een kind moet wel heel stevig in de schoenen staan om zich niet door de mening van een moeder te laten beïnvloeden. Denk ik.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 17:55 schreef Goitske het volgende:

[..]

ach alles is beter dan de opvoeding die ik heb gehad en kijk ik ben ook op mijn pootjes geland!
Ik zal het niet doen zoals mijn ouders het hebben gedaan en ik lees geen onderzoeken. Ik volg mijn hart en daarmee ben ik al ver mee gekomen

Nou ik durf te wedden dat iedereen hier zijn hart volgt. Het is toch niet of-of?

Ik volg juist mijn hart door niet overdreven veel te goedzo’en. Voor mij os dat erg geforceerd. Zoals net: ze kreeg een dop van een fles. Zegt ze: kijk het lukte me zelf! Mijn primaire reactie is dan een enthusiast «oi, tof!!».

Voor mij persoonlijk is opvoeden juist daar waar hart en verstand samenkomen.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 18:22 schreef Phaidra het volgende:

[..]

Dit vind ik wel lastig. Een kind moet wel heel stevig in de schoenen staan om zich niet door de mening van een moeder te laten beïnvloeden. Denk ik.

Dat hangt misschien ook weer van het kind af. I blaakt van het zelfvertrouwen, dus kan wel tegen een stootje. Daarnaast kan ze ook gesprekjes over deze dingen goed voeren. Ik heb het al wel met haar gedaan. Toen ze beneden kwam in een zelf bedacht outfitje. Eerst werd ze boos toen ik zei dat ik het niet mooi vond. "Het is wel mooi!" Kon ik haar uitleggen dat dit een kwestie van mening is. Ik legde ook uit dat ik het niet mooi vind, maar dat zij het draagt, dus dat het gaat om wat zij vindt. Toen ging ze nog eens kritisch in de spiegel kijken en zei ze: "Ik vind het toch wel mooi." En was ze ook tevreden daarmee. Het is natuurlijk ook lastig, maar voor mij is het een belangrijk opvoedkundig punt en dus stop ik daar energie in. Ik leef het ook voor, want andersom zegt I ook weleens dat ze het niet mooi vindt wat ik aan heb. Dan zeg ik ook: "Dat kan, maar ik vind het wel mooi en ik draag dit graag." En zo gaat 't natuurlijk met alles in de opvoeding, je stelt zo je prioriteiten op basis van een waardenpatroon, dichtbij de persoon die je bent en wilt zijn.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 18:18 schreef Budabuddumbam het volgende:
Ik link mijn opmerking niet aan artikelen, ik snap niet waarom jij dat wel doet.

Ik vond het al van kinds af aan stom om te horen dat ik er mooi uitzag allen op basis van hoe ik er uit zag. Ik heb dat als heel negatief ervarn en jarenlang therapie nodig gehad om de enorme focus op dat sooort dingen los te laten. mijn leven draaide dankzij min moeder enorm om uiterlike vertoon.

ik zou dus wel zeggen, wat een leuk shirt heb je aan.
Wat zie jij er leuk uit in dat shirt dus niet.

Dat heb ik dan verkeerd gelezen.
Wij hebben kennelijk een tegenovergestelde opvoeding gehad. Boeiend hoe dat dan weer duidelijk doorwerkt in je eigen opvoeding. Ik zeg wel tegen I dat een bepaald jurkje of shirt haar volgens mij goed staat, bijvoorbeeld omdat het goed bij de kleur van haar ogen past of zoiets. En dan hebben we daarna een gesprekje over de kleur van onze ogen. Gaan we samen in de spiegel naar onze ogen kijken e.d. Het gaat dan voor mij niet om uiterlijkheden maar meer om een bewustzijn over wie je bent en hoe je eruit ziet, wat natuurlijk ook bij je ontwikkeling hoort.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 18:44 schreef Roomsnoes het volgende:

[..]

Nou ik durf te wedden dat iedereen hier zijn hart volgt. Het is toch niet of-of?

Ik volg juist mijn hart door niet overdreven veel te goedzo’en. Voor mij os dat erg geforceerd. Zoals net: ze kreeg een dop van een fles. Zegt ze: kijk het lukte me zelf! Mijn primaire reactie is dan een enthusiast «oi, tof!!».

Voor mij persoonlijk is opvoeden juist daar waar hart en verstand samenkomen.

ik vraag mij dat wel eens af bij mensen. Dan bedoel ik het in het algemeen.
Op mijn werk komen met complete Excel schema's aan over hun kind. Dat een arts gewoon zegt en wanneer is knuffelen ingepland?
Of komen met complete boekwerken aan waarbij ik al moe word want ze hebben een hele verzameling met artikelen
Over de ouders nog maar te zwijgen die het hele internet hebben doorgespit en al met een diagnose komen ipv naar hun kind te kijken op naar het schermpje van hun telefoon/tablet/computer

Ik lees dus heel bewust die studies niet want ze beïnvloeden je wel in wat je doet. En ik wil juist gewoon mijn hart volgen met mijn ideeën over opvoeding en niet wat iemand in een studie bedacht heeft.
Daarbij doe ik al jaren mee aan een wetenschappelijke studie met Teun. Dat gaat over gevolgen van antibiotica gebruik in de eerste week na de bevalling
Ik moet 1x in de zoveel tijd gegevens aanleveren en kan zijn dat ze hem nog een x willen zien als hij ouder is

Maar dat wil niet zeggen dat ze dingen doen omdat het zo gelezen is.
Ik volg mijn hart, alles op intuïtie en eigen mening niet vanwege een artikel.

Maar dat het uit vele onderzoeken blijkt sluit wel aan bij wat mijn hart zegt.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 19:07 schreef Franny_G het volgende:

[..]

Dat hangt misschien ook weer van het kind af. I blaakt van het zelfvertrouwen, dus kan wel tegen een stootje. Daarnaast kan ze ook gesprekjes over deze dingen goed voeren. Ik heb het al wel met haar gedaan. Toen ze beneden kwam in een zelf bedacht outfitje. Eerst werd ze boos toen ik zei dat ik het niet mooi vond. "Het is wel mooi!" Kon ik haar uitleggen dat dit een kwestie van mening is. Ik legde ook uit dat ik het niet mooi vind, maar dat zij het draagt, dus dat het gaat om wat zij vindt. Toen ging ze nog eens kritisch in de spiegel kijken en zei ze: "Ik vind het toch wel mooi." En was ze ook tevreden daarmee. Het is natuurlijk ook lastig, maar voor mij is het een belangrijk opvoedkundig punt en dus stop ik daar energie in. Ik leef het ook voor, want andersom zegt I ook weleens dat ze het niet mooi vindt wat ik aan heb. Dan zeg ik ook: "Dat kan, maar ik vind het wel mooi en ik draag dit graag." En zo gaat 't natuurlijk met alles in de opvoeding, je stelt zo je prioriteiten op basis van een waardenpatroon, dichtbij de persoon die je bent en wilt zijn.

Grappig dat jij dit zo doet. ik zou dit dus nooit zeggen, ik denk dat de huidige maatschappij al heel veel kritiek geeft, het is ook een vraag die nooit is voorgekomen bij mijn kinderen.
Ik geef als we de kleding kopen gerust mijn mening over ieder indivudueel kledingstuk maar mijn kinderen hebben nog nooit om die erkenning gevraagd hoe iets staat. (misschien wel doordat ik die ook minder positief geef).

ik zou dan zeggen, de kleding is niet mijn smaak maar ik vind je in alles mooi (en dat is ook zo).
Als ik thuis kom met kleding vraagt ze ook als ze het hoort of het haar stijl is of de mijne

Echt hele interessante manier van aanpakken lees ik hier. Zeker mbt complimenten of niet.
Ik complimenteer mijn kind wel maar ook niet overdreven. Als A zijn haar mooi gekamd is, benoem is dat ook. Maar als zijn haar lekker ongekamd zit, is hij net zo mooi.
Of als hij er stoer en cool uitzien met bepaalde kleding.
Ik geef wel aan dat het belangrijk is schoon en fris te zijn en fatsoenlijk eruit te zien als je weggaat.
Ik vind het fijn als hij tevreden is met zichzelf. Hoe dat dan ook is.
Als hij iets goeds doet, benoem ik dat ook gewoon. Zie niet in wat daar verkeerd in is.
Hij smeert sindskort zijn eigen brood (hij is net 5) en dat doet hij goed. Dat vind hij ook fijn om te horen.
En ik help hem dingen te leren en juist te doen dus hij krijgt dat ook graag bevestigd.

Ik lees zo nu en dan wel (wetenschappelijke) dingen over opvoeding maar ook niet teveel. Ik zou er wellicht onzeker van worden en kijk vooral naar hoe híj functioneert.

Ik ben zelf een onzeker en benauwd kind geweest en had vroeger best meer complimenten willen hebben. Juist om zelfvertrouwen te krijgen. Bij sommige kinderen zit dat er misschien vanzelf al een beetje in maar bij mij niet.
Ik vond andere meisjes altijd knapper of slimmer, leuker.
Mijn moeder benoemde vroeger bijv. wél als je klasgenootje van mij er leuk uit zag of mooi was maar herinner mij niet dat ze dat tegen/over míj zei.
Of ik had in een schoolschriftje een schrijfoefening gedaan waar ik heel trots op was dus ik liet dat aan mijn moeder zien en vroeg of ze het ook mooi geschreven vond.
Dat vond ze niet.
Dus ik denk dat dergelijke dingen heel erg liggen aan hoe je kind is. Sommige hebben het echt nodig en anderen niet zozeer.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 21:04 schreef Omentielvo het volgende:
Ik vind complimenteren heel lastig.
Ik merk bij mezelf dat ik best wel afhankelijk ben van wat een ander van mij denkt. Dat ik soms snak naar een compliment omdat ik anders ga twijfelen of ik het fout aan het doen ben.
Ook merk ik bij mezelf dat ik kritiek als aanval op heel mijn wezen zie.
Dus teveel (loze) complimentjes met een al onzeker persoon kan daarvoor zorgen.

Ik geloof daarom wel oprecht dat het veel beter is om het proces te benoemen dan het resultaat.
En waar ik ook voor waak is dat ik niet bij alles roep: “Oh wat ben je slim.” Zeker niet bij alledaagse dingen, omdat juist zulke complimenten voor mijn gevoel kunnen zorgen dat een kind faalangstig kan worden als dingen moeilijker gaan worden.

Denk dat je ‘alles’ met mate moet doen. Als A. zelf wilt leren goeie boterhammen te smeren, dan mag best benoemd worden als dat goed gaat.
Of als hij ineens een bepaald verband ziet en benoemd, dan zeg ik ook dat hij dat slim bedacht heeft. Of een goed idee heeft.
Maar ja, als hij een slecht idee heeft, benoem ik dat ook.
Opvoeden blijft toch weleens lastig omdat je niet helemaal kan voorspellen hoe bepaalde acties en reacties van jou als ouder, gevolgen kunnen hebben voor de ontwikkeling van je kind en later als volwassene.
Ik ga er even vanuit dat de meeste ouders met de beste intenties hun kinderen willen laten opgroeiend tot fijne, verantwoordelijke, goede en gelukkige volwassenen.
Daar doe je allemaal toch je best voor?

Wel iets om eens bij stil te staan, of ik het proces wel voldoende benoem.

Leuk om al die verschillende meningen te lezen.
Ik heb er vanavond even op gelet hoevaak ik "goed zo/goed gedaan" zeg en dat is heel vaak Het is hier het normaals woord van de wereld. "Sow dat is een goede drol" heb ik zelfs gezegd

Ik zou heel ongelukkig worden als mijn man nooit zou zeggen dat ik er mooi uit zie of dat mijn haar mooi zit ofzo. Dat hij mijn jurk mooi vind kan me geen ruk schelen ik wil dat hij mij in die jurk mooi vindt.

Maar ik denk idd ook dat we allemaal het beste met onze kinderen voor hebben. Gelukkig zijn we allemaal anders en voeden we onze kinderen anders op.
Je weet nu toch niet hoe ze over 20 jaar zijn. Misschien zeggen ze dan wel dat ze de meest fantastische opvoeding ooit hebben gehad maar misschien gaan ze het totaal anders doen.
En ook al zal ik het niet doen zoals buda het doet, ik heb er toch wat van geleerd en ga wel puntjes mee nemen die ik van je over zou willen nemen op mijn manier. De manier waarop jij over je kinderen praat vind ik heel liefdevol

[ Bericht 0% gewijzigd door ikke_84 op 22-07-2018 21:50:39 ]

Omen, daar zeg je wat. Ik snak soms ook naar erkenning, of eens horen dat ik mooi ben. Dat gebeurt weinig, en vind ik soms best heel lastig. Ik heb bij bijbaantjes wel eens zo hard mijn best gedaan voor erkenning, dat het belachelijk werd. Op een of andere manier viel ik nooit op. Dat zit er al vanaf kinds af aan, eigenlijk. Ik was vrij slim en redde me prima op school, dus erg veel aandacht kreeg ik daar niet.

Dus ik ben me wel van bewust dat ik O positieve feedback geef. Misschien is dat wat jullie complimenten noemen. Maar iig feedback op iets specifieks, en haar het gevoel geven dat ik zie wat ze doet, en dat ik het fijn vind om samen te zijn en samen iets te doen.

Morgen ga ik een skateboard voor haar verjaardag kopen. Ben benieuwd of ze dat leuk gaat vinden

Ik vind het ook best wel kindafkankelijk eigenlijk. Mijn middelste heeft de bevestiging dat ze iets kan oid best wel nodig. Mijn jongste (met hetzelfde genenpakketje) heeft dat weer een stuk minder.

Haha goede poep gebruik ik ook. Maar dat heeft een andere oorzaak. Een goede poep is Bristol stools form scale nr 3 of 4. Nr 1 of 2 is te dun.
Aangezien Teun lactose intolerantie heeft komt hij altijd vertellen of hij goede poep had of niet. Hij kan daarbij ook vertellen welk nummertje het is trouwens want ik heb een kaartje hangen.
Ik kan zo bij houden waar zijn buikpijn vandaan komt en wat ik er evt aan kan doen

Maar ik vind dat dus niet goed als mijn kind een boterham kan smeren. Dat hoort voor mij bij normale ontwikkeling dat is leren en musclememory. Ik vind het fijn als ze het doen zonder veel troep.

Ik snap oprecht niet wat er knap is aan dingen die de hele wereld kunnen. Nuttig en handig wel. Ik zou dus wel zeggen wat handig he dat je dat nu kan. Ik vind veel doorzettingsvermogen wel weer heel knap daar zou ik dus zeker wat van zeggen. Zeker als het vaak mis gaat Net als fietsen ik vind het kunnen fietsen niet knap! Ik vind als het maar niet wil lukken de inzet wel iets knaps. De wil om iets kunnen en je daar voor blijven inzetten.


Ik weet overigens dat als je mijn kinderen zou vragen of ik veel complimentjes geef dat ze ja zullen zeggen. Ik geef heel vaak complimenten die ik echt meen en die niet prestatie gericht zijn.

quote:

Op zondag 22 juli 2018 21:48 schreef Roomsnoes het volgende:
Omen, daar zeg je wat. Ik snak soms ook naar erkenning, of eens horen dat ik mooi ben. Dat gebeurt weinig, en vind ik soms best heel lastig. Ik heb bij bijbaantjes wel eens zo hard mijn best gedaan voor erkenning, dat het belachelijk werd. Op een of andere manier viel ik nooit op. Dat zit er al vanaf kinds af aan, eigenlijk. Ik was vrij slim en redde me prima op school, dus erg veel aandacht kreeg ik daar niet.

Dus ik ben me wel van bewust dat ik O positieve feedback geef. Misschien is dat wat jullie complimenten noemen. Maar iig feedback op iets specifieks, en haar het gevoel geven dat ik zie wat ze doet, en dat ik het fijn vind om samen te zijn en samen iets te doen.

Morgen ga ik een skateboard voor haar verjaardag kopen. Ben benieuwd of ze dat leuk gaat vinden

Je bent ook mooi!


Maar dat is toch niet gek.
Ik denk dat iedereen erkenning en aandacht wil.
Ik wel in ieder geval.