Zwangerschap en geboorte deel 1785

Adrian, van harte gefeliciteerd! Wat een verrassing joh! Goed gedaan!

quote:

Op maandag 22 mei 2017 09:01 schreef Stormqueen het volgende:
En dat je niet huilt is niet hetzelfde als dat er geen emoties zijn natuurlijk Ik heb nooit gehuild maar damn zoveel emoties! Verwondering en opluchting en trots en OMG I DID IT enzo!

Juist exact dat!

mignonne

quote:

Op maandag 22 mei 2017 09:11 schreef ViviRAWRS het volgende:
mignonne

+1

Ik wil ook graag mijn liefde voor het voedingskussen even benadrukken heb er een gekregen van een vriendin en dat slaapt zo veel beter dan al die losse kussens

Ik werd zaterdag verrast met een babyshower! Geen heel maffe spelletjes (alleen babyhapjes proeven. Gatver, wat smerig! Schotelen we onze kinderen dit echt voor?) maar verder vooral gezelligheid en lachen, met voorspellingen over de geboortedatum en naam enzo. En taart
En als cadeau een Tripp Trapp! Compleet verrast omdat man die per se niet wilde. Al snap ik nu beter waarom en van een vriendin een enorme mand met kleertjes van haar oudste. Ik denk dat baby elke dag 3 schone outfits aan kan, dan is alles misschien een keer gedragen

Ik zat tijdens het hechten de finale van expeditie robinson van de avond ervoor te bespreken...

Hier ook vooral verwondering (kijk dan, wat heeft ie grote handjes! Oooh, hij heeft nu al een lekker kontje) direct na de bevalling. Vriendlief daarentegen laat nog steeds dagelijks een traan omdat hij zooo verliefd op hem is

quote:

Op maandag 22 mei 2017 08:51 schreef mignonne het volgende:
Dames toch! Wees ns niet zo hard voor jezelf met de uitspraak "gebrek aan emoties"!
Ik zie helemaal niet zoveel vrouwen direct na de bevalling in een grote huilbui uitbarsten hoor.

Waren we echt hard voor onszelf? Dat herken ik niet. Meer een constatering dat betreffend filmpje bij sommigen wel veel oproept, bij anderen minder. Ik heb niet het gevoel dat het erg is of dat ik emotioneel gemankeerd ben of zo. Integendeel.

De 'eerste ontmoeting' waar wel over geschreven wordt, zegt mij bijvoorbeeld ook niet zoveel. Uit ervaring weet ik dat het voor mij lang duurt en dat eigenlijk de eerste levensjaren een doorlopende ontmoeting zijn. Zo'n pasgeboren baby'tje is eigenlijk nog een groot vraagteken. Geen idee had ik toen ik mijn dochter voor het eerst in mijn armen had.

Dat er vrouwen zijn die wel direct een groot gevoel van herkenning hebben bij de geboorte zie ik niet als iets waar ik dan in tekort schiet of zo. Gewoon verschil in beleving. Of interpretatie.

Nee, ik reageerde op mensen die zeggen "geen emoties" te hebben bij / rond een geboorte omdat ze niet huilen. Ik kan me namelijk echt niet voorstellen dat je geen emoties voelt als je net bevallen bent, tenzij je een ernstige geestesziekte hebt die dat belemmert. Emoties komen in vele soorten, en huilen is slechts 1 manier van uiten

quote:

Op maandag 22 mei 2017 08:51 schreef mignonne het volgende:
Dames toch! Wees ns niet zo hard voor jezelf met de uitspraak "gebrek aan emoties"!
Ik zie helemaal niet zoveel vrouwen direct na de bevalling in een grote huilbui uitbarsten hoor. De meerderheid is beduusd, overdonderd, maar vooral opgelucht en blij dat het er op zit, dat de weeën voorbij zijn en dat de baby er is.

[knip]

Dit stelt mij bijna twee jaar later erg gerust! En de andere verhalen ook. Ik hoefde ook niet te huilen, zoon huilde wel maar ik was inderdaad een beetje overdonderd direct na de bevalling en wist niet zo goed wat te doen (behalve denken dat de weeën over waren, yes) en hem proberen aan te leggen. Ik heb me achteraf nog af en toe 'schuldig' gevoeld over toen (waarom niet huilen, waarom alleen maar kijken naar de baby die tegen me aan ligt ipv meteen praten/lieve dingen zeggen) maar dat is dus normaal

Lichte teleurstelling hier overigens. Vandaag 41 weken en ik zou gestript worden, dat was al even geleden afgesproken. Alles geregeld voor dreumes, inclusief logeren aankomende nacht. Helaas, te druk bij de praktijk (met zes vk's) dus niet strippen. Ik snap het wel maar de twee dagen erna (of vooral: nachten, want overdag is dreumes wel weg) is het gewoon echt minder handig omdat hij dan thuis slaapt. Vanaf woensdagavond is overnachting weer gemakkelijker te regelen ivm Hemelvaart maar dan moet de baby wel tot dan blijven zitten. Ik had me zo ingesteld op vandaag/aankomende nacht bevallen met alle disclaimers omtrent strippen uiteraard (vorige keer hielpen de eerste drie keer ook niet). Gelukkig voel ik me prima en zo dus niets te klagen, maar toch

Sq, was jij dat die alsnog spontaan beviel toen de praktijk het te druk had?

Yes! Ongeveer 9 uur later lag noud op m'n buik ik hoop bij jou ook. Niks zo frustrerend als dit

Oh ik bedoelde het ook totaal niet streng naar mezelf toe hoor!

Ik ben gewoon niet zo'n uitgesproken emotioneel type en dat vind ik wel prima ook

Wat SQ ook zegt: tuurlijk voelde ik wel degelijk allerlei emoties
Maar ik ben gewoon niet iemand die op zo'n momenteel moet huilen o.i.d. En zo'n filmpje doet mij ook niet zoveel om hele nuchtere redenen (niet mijn baby, geen bekenden e.d.).

Minarosa, Hemelvaartskindjes zijn erg leuk!

Ohh ik bedoelde het helemaal niet hard naar mezelf toe hoor Ik was inderdaad voornamelijk blij dat het erop zat. En dan dus dat wtf!-moment.

Mina Ik duim voor een bevalling vandaag of vannacht voor je!

Iets heel anders: ik mezelf net getrakteerd op een paar ontiegelijk lelijke cq seksloze korte broeken van de Zeeman. Laat dat verlof en mooie weer maar komen. Ik ben er klaar voor

Wat vervelend Minarosa, ik kan me voorstellen dat je helemaal ingesteld was op vandaag.

Ik vond het wel een mooi filmpje maar het brengt bij mij echt geen tranen. Wel een soort shock, dat ik dat over heel veel maanden ook moet bevallen. Vooralsnog had ik toch mijn hoop nog op de boerenkool gevestigd. Maar verder tranen genoeg, ik ben regelmatig lek.

Morgen de termijnecho, het is ook de eerste echo, dus heel spannend! Ik probeer me maar geen zorgen te maken.

Af en toe lees ik hier nog weleens mee, fijn om te lezen dat niet iedereen emo was na de bevalling!

Ik was de hele zwangerschap en erna een emo-wrak (sort of), maar tijdens de keizersnede toen A boven het laken werd gehouden en de gyn zei "hier is je dochter!" kon ik niet meer zeggen dan: "ja, leuk!", net alsof ik een nieuwe handtas kreeg... Volgens mij keek de hele verpleging me raar aan

Ik bedoel niemand in het bijzonder die hard voor zichzelf is, maar zie wel regelmatig dat vrouwen hard voor zichzelf zijn, of zeg maar zichzelf al snel als raar/afwijkend/apart bestempelen omdat ze niet voldoen aan het normale plaatje. Terwijl het normale plaatje stiekem dus eigenlijk helemaal niet normaal is.

En sq idd over die emoties. Ik heb 1 keer iemand zien bevallen en moeder zien worden totaal zonder emoties. Zwangerschap was al ongewenst, dat ging me echt door merg en been. Ik denk niet dat ik die aanblik ooit vergeet, heeft echt indruk op me gemaakt. En das echt een hele andere situatie dan het standaard gebeuren na een bevalling.

Mina, vervelend als zoiets niet door kan gaan terwijl je er zo op gerekend had!!

Ik heb voor komende dagen, behalve de afspraken die we toch al hebben gemaakt met buren en vrienden, niets bijzonders gepland voor I. Ik ga er maar vanuit dat, wanneer de bevalling ook begint, het wel goed zal komen. Vandaag ben ik alleen thuis met I, dat is eigenlijk de dag dat ik het minste handig vind dat het begint. Maar vooralsnog is er niets aan de hand.

Zojuist belde de kraamhulp. Zij begonnen zich ook af te vragen hoe en wat. .

Nah, bij jou ook al franny? Ik kreeg toen een telefoontje met 41 weken of ik nog zwanger was Ik vond het vrij ongepast: ze begon over strippen en inleiden.

Oh, dat was bij mij niet zo. Ze vroeg gewoon hoe het ging. En pas toen ik zelf over eventueel inleiden begon (op vrijdag) zei ze dat ze inderdaad ook benieuwd was of er plannen waren in die richting. En dat ze blij was dat het gewoon allemaal goed ging. Dus het was oké, ik snap ook wel dat zij benieuwd zijn.

quote:

Op maandag 22 mei 2017 14:45 schreef mignonne het volgende:
Ik bedoel niemand in het bijzonder die hard voor zichzelf is, maar zie wel regelmatig dat vrouwen hard voor zichzelf zijn, of zeg maar zichzelf al snel als raar/afwijkend/apart bestempelen omdat ze niet voldoen aan het normale plaatje. Terwijl het normale plaatje stiekem dus eigenlijk helemaal niet normaal is.

En sq idd over die emoties. Ik heb 1 keer iemand zien bevallen en moeder zien worden totaal zonder emoties. Zwangerschap was al ongewenst, dat ging me echt door merg en been. Ik denk niet dat ik die aanblik ooit vergeet, heeft echt indruk op me gemaakt. En das echt een hele andere situatie dan het standaard gebeuren na een bevalling.

die werd toch wel ter adoptie afgestaan hoop ik, als het zoveel indruk maakte. Of hopelijk waren de kraambedcontroles of de nacontrole beter.

Hier tranen alom trouwens, maar vooral van opluchting dat het gelukt was en dat mijn kind er (gezond en wel) uit was zonder gekke ingrepen.

quote:

Op maandag 22 mei 2017 16:26 schreef Kimpossible het volgende:

[..]

die werd toch wel ter adoptie afgestaan hoop ik, als het zoveel indruk maakte. Of hopelijk waren de kraambedcontroles of de nacontrole beter.

Hier tranen alom trouwens, maar vooral van opluchting dat het gelukt was en dat mijn kind er (gezond en wel) uit was zonder gekke ingrepen.

Nee hoor. Maar goed er werd verder goed voor dat kindje gezorgd. Het was niet de eerste waar het bij was en mogelijk ook niet de laatste. Hoewel ik voor haar hoop van wel. Het was ook zeker geen kwade onwil of opzet van de moeder in kwestie. Zeker bij gevallen zoals in haar situatie, zonder al teveel op details in te gaan kan ik me er eigenlijk wel iets bij voorstellen. Of denk aan ernstige depressies enz. Dat helpt ook niet. Meestal ligt de oorzaak van 'geen emotie' buiten de macht van de vrouw zelf.

WupWup, das wel bizar ja of je nog zwanger was ook..!

Toen mijn man de kraamzorg belde na de bevalling (41+5) zeiden ze wel dat ze al zaten te wachten op ons telefoontje ja

Afgelopen weekend wel een mini-mijlpaal bereikt trouwens: m'n normale broeken ingeruild voor positiebroeken. Wat een opluchting zeg!
En 'maar' 3 weken eerder dan de vorige keer, dat valt me nog best mee!

Lekker twist!

Hier nog geen telefoontje van de kraamzorgorganisatie, vorige keer (41+4) ook niet, maar als de verloskundigen het druk hebben dan zij vast ook

Net toch wel een combinatie van ' ' en ' ': ik ging even een vuilniszak in het ondergrondse afvalinzamelpunt doen (ja ik maak wat mee op een dag), heb een rokje aan met blote benen en van de achterkant zie je mijn buik uiteraard niet. Ik bukte om de zak van de grond te pakken, rokje beetje omhoog, toetert er een auto achter me. Ik schoot in de lach, ben benieuwd of hij nog steeds zou toeteren toen ie in zijn achteruitkijkspiegel keek, met m'n 41 weken-buik

Even wat babies er uit rammelen?

Ik zei het al in het dreumestopic maar dat is echt te lief Adrian, zo samen!

Zozo minarosa. Sjans als je 41 weken zwanger bent!
Overigens is het niet zo vanzelfsprekend dat je van achteren niet ziet dat je zwanger bent hoor!

Vond het de laatste weken wat lastig om mee te posten. Wel heb ik met jullie meegelezen.

Vandaag hadden we de termijnecho, helaas klopte het hartje niet meer. nu afwachten. Ik heb al 2 gezonde kinderen maar man wat doet dit zeer.

Ik hoop me snel weer bij jullie aan te sluiten! En allemaal een goede zwangerschap natuurlijk