Zwangerschap en geboorte deel 1785

Daar zat ik van de week ook al bij te snotteren ja. .

Stomme hormonen

Oh echt, skittles? Zelfs mijn vriend was er een beetje stil van en dat is hij met dit soort dingen niet snel :p

Nee, ik heb daar ook niet zoveel mee.
Maar van dit filmpje moest ik dan weer wel huilen. Maar dat heeft vast te maken met dat ik in die meisjes mijn eigen meisjespeuter zie.

Ah, gelukkig Skittles en Franny. Ik heb daar ook weinig mee. Wel mooi hoor, maar ik zou daar niet om kunnen huilen.
Mijn hormonen worden week van mijn al rondlopende kind. Daar zou ik vrijwel elke seconde om kunnen janken, als ie lief speelt, als ie een dramabui heeft, als ie me kusjes geeft, alles

quote:

Op zondag 21 mei 2017 21:39 schreef Skittles het volgende:
Mijn vriend was juist degene die na de bevalling aan het snikken was ik had het alleen niet door en zag het naderhand pas op een foto Ikzelf was eerder vreselijk verbaasd toen ze op mn buik werd gelegd. Ik weet nog dat ik dacht, huh is dat mijn dochter? Wat is ze groot! Paste dat? Waarom huilt ze niet? *vraagt aan gyn waarom.ze niet huilt* ah ze huilt! Gelukkig maar!
Geen regenboog met glitterpoepende unicorns. Geen identificatie met de video waar bij iedereen het geluk er vanaf spat

Ik heb ook niet gehuild hoor. Ik was zo flabbergasted door het hele gebeuren en ik denk ook door de enorme hoeveelheid adrenaline in mijn lichaam. Huilen deed ik pas dagen later.

quote:

Op zondag 21 mei 2017 21:43 schreef Skittles het volgende:

[..]

Aww ik heb zitten glimlachen om dat eerste jongetje en zijn vader Silly self

Zijn allemaal meisjes toch juist? Maar tof is ie zeker.

Ik weet ook niet of ik moet huilen als mijn kind word geboren. Maar ik merk wel dat dingen zoals die geboorte-fragmenten me nu meer aangrijpen dan vroeger. Omdat ik het eindelijk op mezelf mag betrekken, dat ik dat waarschijnlijk ga meemaken.

Ik was vlak na de bevalling een beetje in schock. Dat zie ik aan mijn ogen op de foto's, nogal wezenloze blik. Kon het gewoon even niet helemaal bevatten, geloof ik. En daarna de adrenaline inderdaad! Bevallen is gewoon hard werken, en dat zie ik ook in die beelden terug.

Ik was trouwens bij de geboorte van de 1e 2 ook niet zo emotioneel als in het filmpje, hoor.
Die adrenaline herken ik ook. Ik sprong zó mijn bed uit toen de jongste vanwege hoofdpijn een zetpil zou krijgen. Volgende dag had ik wat minder praatjes

Gebrek-aan-emoties-boks
Zelfs de befaamde / beruchte (?) kraamtranen zijn mij vooralsnog vreemd

Ik weet nog wel dat ik inderdaad helemaal flabbergasted was Ik heb volgens mij 10 minuten lang geroepen "Ze is er. Ze is er. Kijk nou, ze is er echt! "

En die adrenaline ja! Dat uitte zich bij mij vooral in kapot-moe zijn en gewoon Niet Kunnen Slapen. Heeft bijna de hele kraamweek aangehouden.
"Ja, lekker je rust pakken hoor! Doe maar lekker een dutje tussendoor hoor, nu kan het makkelijk!"

Ik was alleen maar blij dat hij er eindelijk uit was zodat ik van die pijn af zou zijn. Verder geen kraamtranen hier gehad. En de eerste nacht heb ik best wel goed geslapen, totdat O wakker werd en begon te huilen. Een verpleegster kwam toen binnen of ik hem bij me wilde hebben, of mijn man (die was ook blijven slapen). Heb heel snel gezegd dat hij bij mijn man mocht, zodat ik iig nog even kon slapen...

_{disclaimer: Ik had de twee nachten ervoor ook praktisch niet geslapen dankzij continue ctg met binnenrennende verpleegsters en de nacht erna weeën. Man heeft beide nachten wel redelijk goed kunnen slapen.}

Ik kan me ook wel verheugen op de ontmoeting. Ik ben zo nieuwsgierig gewoon. Het is prima dat het nog even duurt, hij moet nog even groter en sterker groeien en dat kost tijd, dat snap ik wel. En wij moeten ook nog een miljoenveel dingen doen voor die tijd, dus ook dat komt wel goed uit. Maar o my, de gedachte datie er dan straks is en dat kerel dan papa is en ik mama mag zijn... Ja, daar krijg ik wel een beetje kippenvel van.

quote:

Op zondag 21 mei 2017 21:39 schreef Skittles het volgende:
Waarom huilt ze niet? *vraagt aan gyn waarom.ze niet huilt* ah ze huilt! Gelukkig maar!
Geen regenboog met glitterpoepende unicorns. Geen identificatie met de video waar bij iedereen het geluk er vanaf spat

Herkenbaar! Hier geen tranen bij mijn positieve test, bij de echo's, na de bevalling (ik zei bijna hetzelfde: "Oh ze huilt, dat is een goed teken"), en ook geen kraamtranen. Ik ben normaal ook helemaal niet snel geëmotioneerd, maar ik had dit (gezien de ervaringen van anderen) toch wel verwacht rondom de geboorte van mijn eigen dochter. Ik heb me toen wel ernstig afgevraagd of ik wel helemaal normaal was.

quote:

Op zondag 21 mei 2017 22:58 schreef Nanuke het volgende:
Maar o my, de gedachte datie er dan straks is en dat kerel dan papa is en ik mama mag zijn... Ja, daar krijg ik wel een beetje kippenvel van.

Ik ben normaal Mega emotioneel, maar na m'n bevalling niet. Inderdaad flabbergasted. De kraamtranen kwamen toen ik weer tot mezelf kan. Overigens heeft het hele houden van gevoel ook lang geduurd voor dat landde. Ik had vanaf seconde een alles voor m'n kint over, maar de gevoelens hebben lang geduurd voor die echt erbij hoorden. Of voor ik ze kon plaatsen en toegeven ofzo.

11 weken vandaag. Morgen de Termijnecho.

Hier was de emotionele uitbarsting van man en mij zelf gisterenmiddag bij de kennismaking van grote en kleine broer. Verder leven we allemaal op onze adrenaline. Man slaapt wel, ik vooralsnog niet Ik dacht gisterenochtend dat ik de wereld aan kon en vloog uit miin bed om te plassen. Toen viel ik flauw. Ik ben benieuwd hoe lang we hier in het ziekenhuis moeten blijven. Ik denk dat elk moment de katheter er uit mag.

Baby doet het enorm goed. Hij ligt naast me in een bedje en drinkt al geweldig aan mijn borst. Ik ben zo trots op hem.

De verloskundige is vannacht nog langsgeweest voor vragen van mijn kant. Ze zei nogmaals dat ik het zo geweldig heb gedaan en dat ik zo trots mag zijn op mijn prestatie. Ik geloof dat ik dat maar moet gaan geloven.

Dank voor al jullie lieve berichtjes.

Adrian wat een heerlijk berichtje (op het niet kunnen slapen na). Gefeliciteerd nog!

Hier ook een gebrek aan emoties na de geboorte. Meer een wtf-ik-heb-een-kind?!-moment. Na een paar dagen viel het kwartje en heb ik zeker een uur brullend op de bank gezeten met M. op schoot. Ik denk dat dat de kraamtranen waren

Adrenaline had ik vooral de eerste dag erg last van. En overdag slapen kan ik niet, dus rust pakken schoot hier inderdaad ook niet echt op. Ik heb me nu wel voorgenomen om in de kraamweek bijv. toch echt niet al zelf 's avonds eten te gaan staan koken (man was in slaap gevallen met M. en ik had hongerrr dus dacht dan ga ik zelf wel koken). Gewoon meer in bed blijven liggen is mijn plan nu en sowieso een voorraadje eten in mijn nachtkastje proppen.

Adrian, wat goed dat je vk nog langs kwam en benadrukte wat een geweldige prestatie je hebt geleverd. Soms moet je een boodschap meerdere keren horen voordat het kwartje valt. Petje af hoor en wat heerlijk dat hij het zo goed doet. Nu hopelijk snel naar huis!

Dames toch! Wees ns niet zo hard voor jezelf met de uitspraak "gebrek aan emoties"!
Ik zie helemaal niet zoveel vrouwen direct na de bevalling in een grote huilbui uitbarsten hoor. De meerderheid is beduusd, overdonderd, maar vooral opgelucht en blij dat het er op zit, dat de weeën voorbij zijn en dat de baby er is.

Die eerste kennismaking tussen ouders en kind is een prachtig moment en of daar wel of geen tranen bij zitten doet daar niet zoveel aan af. Soms is juist die vanzelfsprekendheid zo mooi om te zien. Of het altijd zo is geweest en altijd zo zal zijn. De meerderheid heeft een ervaring zoals die hierboven omschreven wordt. Bezorgdheid of het wel okay gaat enz. Moederinstinct kickt gelijk in

Ik vind het oprecht jammer dat we uit tv-series/films/socialmedia enz het beeld hebben geschetst dat vrijwel iedereen huilt en slobbert na de geboorte (of na een eerste echo!) want dat is in de praktijk echt lang niet altijd zo.

En dat je niet huilt is niet hetzelfde als dat er geen emoties zijn natuurlijk Ik heb nooit gehuild maar damn zoveel emoties! Verwondering en opluchting en trots en OMG I DID IT enzo!