NWS Nieuws & Achtergronden
Discussieer hier diepgaander over de actualiteiten.
Drugsoorlog in Manila: afkicken of politiekogel
Op de Filippijnen schiet de politie op iedereen die verdacht wordt van drugshandel of drugsgebruik. Omdat president Rodrigo Duterte het wil. Langs een stoffige weg in een rommelige wijk in het oosten van de Filippijnse hoofdstad Manila liggen de lichamen van twee jonge mannen, naast een motorfiets waarvan de lichten nog branden. Doodgeschoten door politieagenten.
Het is even na 3.00 uur ’s nachts en het blijft zweterig weer. Vanachter een roodwit politielint kijken buurtbewoners stil toe, terwijl toegesnelde persfotografen en cameralieden het toneel vastleggen. De slachtoffers hebben hun zwarte motorhelmen nog op, maar zijn blootvoets. Twee zwerfkatjes komen uit een paar bosjes tevoorschijn en beginnen te snuffelen aan de lijken tot een politieman ze wegjaagt.
Wie de mannen zijn is niet duidelijk. Volgens een politiewoordvoerder waren ze gewapend en hadden ze net zelf een man die als drugshandelaar bekend stond in een naburige wijk geliquideerd. Toen agenten de achtervolging inzetten, brak er een schietpartij uit. Later meldt de politie dat het tweetal op een lijst van de autoriteiten voorkwam van drugshandelaren en gebruikers. Wat er precies aan de hand was, blijft schimmig. Vast staat alleen dat de drugsoorlog in de Filippijnen opnieuw drie levens heeft geëist. Een van de toeschouwers, een jonge vrouw in shorts en een rose t-shirt uit een grauw flatgebouw naast de plaats van het incident, neemt zichtbaar aangeslagen een slok koffie. „We wonen hier pas en nu meteen zo’n incident met doden voor de deur”, zegt ze.
Het hoort allemaal bij de oorlog die de deze zomer aangetreden president Rodrigo Duterte heeft ontketend tegen drugshandelaren én drugsgebruikers. ‘Rody’ Duterte is een 71-jarige debutant in de nationale politiek, die zich zelden laat betrappen op subtiliteit. Het handelsmerk van Duterte, een voormalige officier van justitie, is een meedogenloze strijd tegen de misdaad en tegen ordeloosheid.
Al tijdens de verkiezingscampagne had hij beloofd dat hij in de eerste zes maanden van zijn presidentschap 100.000 misdadigers zou doden. De lijken zou hij in de Golf van Manila laten dumpen „zodat de vissen er dik van worden”. Als president deed hij er vorige week nog een schepje bovenop en vergeleek zich met Hitler. „Hitler vermoordde drie miljoen joden (…) er zijn hier drie miljoen verslaafden, ik zou ze maar al te graag afslachten.”
Deels is dat retoriek maar vaststaat dat Duterte intussen wel degelijk bezig is de daad bij het woord te voegen. Begin oktober stond het officiële dodental al boven de 3.400. De politie onder leiding van politiechef Ronald Dela Rosa was goed voor 1375 dodelijke slachtoffers. De rest werd uit de weg geruimd door gewapende groepen die volgens hardnekkige geruchten met de politie en de regering samenwerken. Vooral in de hoofdstad Manila, met meer dan 12 miljoen inwoners, verstrijkt geen etmaal meer zonder dat er weer een dozijn mensen of meer is gedood in deze ‘oorlog’. Het is aanleiding tot felle protesten uit het buitenland, met name uit de Verenigde Staten en Europa. De nieuwe president trekt zich er niets van aan. Hij weet zich gesteund door de overgrote meerderheid van de Filippino’s. Zij zijn het van harte met hem eens dat de drugswereld een kankergezwel is dat nodig hard moest worden aangepakt.
„Drugs zijn een groot kwaad in ons land”, beaamt Christel Ariane Cuengo (27), een elegant geklede bankemployee tijdens de lunchpauze in Makati, een kantorenwijk die in welvaart en ordelijkheid aan Singapore doet denken. „Ik voelde me de laatste jaren niet veilig meer door overvallen van verslaafden. ” Maar vindt ze het niet bezwaarlijk dat de politie en haar handlangers af en toe onschuldige mensen doden? Cuengo: „Ik zie het zo: zonder deze campagne zouden er nog meer doden zijn gevallen onder onschuldige mensen.”
Op de koop toe
Een paar blokken verder komt de 35-jarige Carlo Francisco, werkzaam als vertaler in een van de vele callcenters in Manila, er onmiddellijk voor uit dat hij juist voor Duterte heeft gestemd wegens zijn belofte de strijd aan te binden met de drugshandelaren en verslaafden. Hij doet zijn zonnebril af en zegt: „Dat er misschien ook onschuldige slachtoffers bij vallen, neem ik op de koop toe. In een oorlog vallen nu eenmaal doden en gewonden.”
De cijfers over de omvang van het Filippijnse drugsprobleem liegen er inderdaad niet om. Uit statistieken blijkt dat drugs bij zestig procent van de criminaliteit in het land een rol spelen. Het gaat vooral om shabu, de lokale term voor methamphetamine, ook wel Ice of Chrystal Meth genoemd. In kleine hoeveelheden geeft dat een euforisch gevoel en neemt vermoeidheid weg. Criminele syndicaten, vaak geleid door Chinezen, overspoelden de Filippijnse markt hiermee. Omdat het in kleinere doses vaak al voor 150 pesos (amper 3 euro) was te krijgen, was de drug ook voor veel armen betaalbaar. Volgens de regering telt de Filipijnen in totaal 3,7 miljoen gebruikers (op een bevolking van 107 miljoen).
Narco-staat
De politicoloog Ranjit Rye, verbonden aan de University of the Philippines in een groen deel van Manila, zegt dat hem pas de laatste maanden, onder meer door hoorzittingen in het parlement over de oorlog tegen de drugs, duidelijk is geworden hoe machtig de drugsbazen zijn geworden. „De Filippijnen lijken steeds meer op een narco-staat”, zegt hij. „Veel politici laten hun campagnes financieren door drugsbazen in ruil voor bescherming. Ook sommige generaals zijn er bij betrokken, politiefunctionarissen en hoge ambtenaren. Hun invloed dringt tot diep in de samenleving door.” Maar het gemak waarmee de politie tegenwoordig mensen doodt, niet alleen handelaren maar ook mensen die af en toe een beetje shabu gebruikten met vrienden, leidt er toe dat veel mensen in de metropool niet lekker meer slapen. Uit angst dat de politie bij hen binnenvalt en meteen begint te schieten.
Dat gebeurde bij voorbeeld op de middag van 6 september in een stinkende steeg van amper een meter breed in de sloppenwijk Tambaja in het centrale stadsdeel Addition Hills. Daar werd de 31-jarige Jerry Ignacio, bijgenaamd Puyo, doodgeschoten in zijn woninkje van aan elkaar gespijkerde ongelijke planken.
Omringd door nieuwsgierige kinderen, kakelende kippen en blaffende honden vertelt de zwager van het slachtoffer, Loreto Abbott: „Ik lag beneden te slapen op de grond, toen ik politie hoorde. Ze klopten op de deur van Puyo. ‘We weten dat er iemand zit’, schreeuwden agenten. Meteen daarna hoorde ik schoten en toen ik even later ging kijken was Puyo dood.” Abbott (29), die met zijn vrouw en kinderen in dezelfde steeg woont, zegt niet te weten of Puyo wel eens drugs gebruikte. „In elk geval had hij geen pistool, zoals de politie later beweerde”, zegt hij zachtjes. „Wapens kunnen wij helemaal niet betalen. We kunnen niet eens genoeg rijst kopen van het geld dat we verdienen met het verzamelen van oud plastic. Ik denk dat de politie eigenlijk op zoek was naar iemand anders en toen toevallig op Puyo stuitte.”
Dan duikt plotseling uit een nog donkerder deel van de steeg een vrouw van middelbare leeftijd op. Ze laat een vers litteken zien. „Dat komt door een schampschot ”, vertelt ze geagiteerd. Het schot was bestemd voor steeggenoot Joselito Jaldo. Toen hij op bevel van de politie met zijn handen achter zijn hoofd naar buiten liep, werd hij volgens de vrouw met het litteken dodgeschoten. De buurtbewoners sluiten niet uit dat hij wel eens drugs gebruikte, maar verder deed hij volgens hen geen vlieg kwaad.
„Het beleid van de regering is nu: schiet eerst, stel later vragen”, zegt Roberto Cadiz, commissaris van de semi-onafhankelijke Mensenrechtencommissie van de Filippijnen. „Het is de plicht van de staat het leven van de burgers te beschermen en er voor te zorgen dat de rechtstaat wordt gerespecteerd. Maar president Duterte zegt tegen de politie: maak je geen zorgen, ik sta achter jullie.” Onder het motto ‘waar gehakt wordt, vallen spaanders’, verklaarde de president bij een bezoek aan Mindanao, het zuidelijke eiland waar hij vandaan komt, op 23 september: „Ik zal niet toestaan dat enige militair of politieman gevangen wordt gezet wegens mijn order, want ons land ziet zich geconfronteerd met een groot probleem.”
Volgens hardnekkige geruchten is Duterte er niet vies van zich bij het uit de weg ruimen van criminelen of mensen die hij daarvoor aanziet te bedienen van paramilitaire groepen. In de 22 jaar dat hij burgemeester was in de stad Davao, op Mindanao, zou hij de orde hebben hersteld met behulp van doodseskaders. Hoewel de overheid daarvoor na onderzoek geen aanwijzingen zegt te hebben gevonden, groeide de verdenking half september, toen een voormalig lid van zo’n doodseskader tijdens een hoorzitting in de Senaat verklaarde instructies te hebben ontvangen van Duterte om veel mensen te doden. Sterker nog: de toenmalige burgemeester zelf zou een keer een al gewonde man met kogels uit een uzi-machinepistool hebben doorzeefd. De democratisch gekozen president van de Filippijnen een moordenaar?
Duterte zelf nam niet de moeite deze beschuldigingen te weerspreken. De bondgenoten van de president in het parlement, zowel in de Senaat als in het Huis van Afgevaardigden, zorgden er prompt voor dat senator Leila de Lima, die de hoorzittingen leidde, als voorzitter van de commissie werd gewipt. De Lima zou zelf geld van drugsbazen hebben gekregen voor haar verkiezingscampagne voor de Senaat.
Politieke propaganda
Op het kantoor van Amnesty International in Quezon City, aan de noordkant van Manila, zegt Wilnor Papa de hoorzittingen in het parlement niet serieus te nemen. „Het is louter politieke propaganda. Het leidt allemaal tot niets. ”
Hij signaleert tegelijk een veel kwalijker fenomeen. „Het is heel gevaarlijk wanneer je op het recht van de straat vertrouwt. Beschaving is juist om recht via rechtbanken te bieden. De mensen worden minder gevoelig voor het doden van anderen. Het doden wordt zo de norm.” Sommige mensenrechtenactivisten zien in de oorlog tegen drugs zelfs een bedreiging voor de Filippijnse democratie. Ze vrezen dat die kan leiden tot het uitroepen van de noodtoestand, zoals dat in 1972 ook gebeurde onder de toenmalige sterke man Ferdinand Marcos. Duterte heeft daar al eens op gezinspeeld.
Maar Ramon Casiple, directeur van het Institute for Political and Electoral Reform, een denktank, meent dat het zo’n vaart niet loopt. „Ik zie geen wezenlijk verschil met voorgaande regeringen”, licht hij toe in een Starbuckscafé in Manila. „Ook toen werden er mensen zonder vorm van proces gedood. Nu zijn het er alleen meer.” Casiple heeft ook begrip voor de politie. „Als agenten eerst vragen stellen, worden ze zelf doodgeschoten. ”
Casiple maakt zich wel zorgen over het feit dat politiebureaus quota krijgen opgelegd van aantallen drugshandelaars en verslaafden die ze moeten oppakken. Er zijn zelfs volgens sommige berichten al politiecommissarissen uit hun functie gezet omdat ze hun door de centrale regering voorgeschreven quotum niet haalden. Casiple: „Dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Dat zet de deur wijd open voor slecht bestuur.”
Danssessies
Uit angst te worden doodgeschoten hebben intussen al ruim 750.000 drugsgebruikers zich ‘vrijwillig’ bij de politie gemeld. Op het bureau tekenden ze een verklaring dat ze zich nooit meer met drugs zouden inlaten. Ook verplichtten ze zich tot deelname aan een rehabilitatieprogramma. Veel heeft dat niet om het lijf. Eens per week moeten ze meedoen aan danssessies, de zogenoemde Zumba.
Zo vallen op een vroege zaterdagmorgen in het stadsdeel Mandalayung enige tientallen mannen en vrouwen te zien die op een overdekt basketbalveld op daverende muziek aan het dansen zijn. Een paar politiemannen kijken geamuseerd toe. De sfeer is ontspannen. Sommige (ex-)drugsgebruikers werken zich opgewekt in het zweet, anderen zoeken al na een paar nummers uitgeput hun toevlucht op bankjes langs de kant.
De wat zwaardere gevallen belanden – vaak na een verblijf van enkele weken in uitpuilende gevangenissen – in een speciaal afkickcentrum in de zuidelijke wijk Bicootan. Het centrum, het grootste in de Filippijnen, biedt gewoonlijk onderdak aan zo’n 550 verslaafden. Maar na het aantreden van de regering Duterte werd het centrum plotseling opgescheept met 3.000 mensen.
De ‘patiënten’ volgen er een strikt programma van fitness, cursussen en psychologische training om van hun verslaving af te raken. Het is een enorm gedrang om plaatsen in de afkickkliniek. Velen prefereren de veiligheid van het centrum boven de onzekerheid thuis. „Mijn moeder besloot me hierheen te sturen”, vertelt een 18-jarige jongen die al vijf jaar shabu gebruikte. „Ze was bang dat ik zou worden doodgeschoten.” Om hem uit de gevangenis op borgtocht vrij te krijgen, verkocht ze zijn vaders driewieltaxi, waarmee hij geld verdiende.
De regering heeft ambitieuze plannen voor meer afkickcentra. Maar het zal nooit genoeg zijn voor de 750.000 mensen die zich bij de politie hebben gemeld. De vraag is ook of de aanpak van de regering op termijn wel effectief zal zijn. „Zo’n 20 tot 30 procent van de mensen klopt na verloop van tijd weer bij ons aan omdat ze opnieuw drugs zijn gaan gebruiken”, vertelt Bien Leabres, een arts die is gespecialiseerd in drugsverslaving. „Het echte percentage van mensen die weer terugvallen op drugs ligt waarschijnlijk eerder bij de 50 procent.”
Critici verwijten de regering ook dat ze de grote drugssyndicaten ongemoeid laat en zich vooral richt op de makkelijke doelwitten: de kleine handelaren en gebruikers. „Hoe komt het dat alleen de armen sterven in deze oorlog tegen drugs”, vraagt ook Loreto Abbott, de zwager van de doodgeschoten Puyo, in zijn vieze steeg. „Kan Duterte de rijken niet pakken? Wat moet er nu worden van Puyo’s drie kinderen? Wie stuurt ze nu naar school? Zullen die nu in nog grotere armoede moeten leven?”
https://www.nrc.nl/nieuws(...)gel-4682779-a1525447
Tip om gewoon op de bron te klikken. Veel meer filmpjes, gesprek met afkickartsen en dergelijke. Leest veel lekkerder want opmaak.
[ Bericht 0% gewijzigd door George_ZiX op 08-10-2016 05:51:00 ]
Op de Filippijnen schiet de politie op iedereen die verdacht wordt van drugshandel of drugsgebruik. Omdat president Rodrigo Duterte het wil. Langs een stoffige weg in een rommelige wijk in het oosten van de Filippijnse hoofdstad Manila liggen de lichamen van twee jonge mannen, naast een motorfiets waarvan de lichten nog branden. Doodgeschoten door politieagenten.
Het is even na 3.00 uur ’s nachts en het blijft zweterig weer. Vanachter een roodwit politielint kijken buurtbewoners stil toe, terwijl toegesnelde persfotografen en cameralieden het toneel vastleggen. De slachtoffers hebben hun zwarte motorhelmen nog op, maar zijn blootvoets. Twee zwerfkatjes komen uit een paar bosjes tevoorschijn en beginnen te snuffelen aan de lijken tot een politieman ze wegjaagt.
Wie de mannen zijn is niet duidelijk. Volgens een politiewoordvoerder waren ze gewapend en hadden ze net zelf een man die als drugshandelaar bekend stond in een naburige wijk geliquideerd. Toen agenten de achtervolging inzetten, brak er een schietpartij uit. Later meldt de politie dat het tweetal op een lijst van de autoriteiten voorkwam van drugshandelaren en gebruikers. Wat er precies aan de hand was, blijft schimmig. Vast staat alleen dat de drugsoorlog in de Filippijnen opnieuw drie levens heeft geëist. Een van de toeschouwers, een jonge vrouw in shorts en een rose t-shirt uit een grauw flatgebouw naast de plaats van het incident, neemt zichtbaar aangeslagen een slok koffie. „We wonen hier pas en nu meteen zo’n incident met doden voor de deur”, zegt ze.
Het hoort allemaal bij de oorlog die de deze zomer aangetreden president Rodrigo Duterte heeft ontketend tegen drugshandelaren én drugsgebruikers. ‘Rody’ Duterte is een 71-jarige debutant in de nationale politiek, die zich zelden laat betrappen op subtiliteit. Het handelsmerk van Duterte, een voormalige officier van justitie, is een meedogenloze strijd tegen de misdaad en tegen ordeloosheid.
Al tijdens de verkiezingscampagne had hij beloofd dat hij in de eerste zes maanden van zijn presidentschap 100.000 misdadigers zou doden. De lijken zou hij in de Golf van Manila laten dumpen „zodat de vissen er dik van worden”. Als president deed hij er vorige week nog een schepje bovenop en vergeleek zich met Hitler. „Hitler vermoordde drie miljoen joden (…) er zijn hier drie miljoen verslaafden, ik zou ze maar al te graag afslachten.”
Deels is dat retoriek maar vaststaat dat Duterte intussen wel degelijk bezig is de daad bij het woord te voegen. Begin oktober stond het officiële dodental al boven de 3.400. De politie onder leiding van politiechef Ronald Dela Rosa was goed voor 1375 dodelijke slachtoffers. De rest werd uit de weg geruimd door gewapende groepen die volgens hardnekkige geruchten met de politie en de regering samenwerken. Vooral in de hoofdstad Manila, met meer dan 12 miljoen inwoners, verstrijkt geen etmaal meer zonder dat er weer een dozijn mensen of meer is gedood in deze ‘oorlog’. Het is aanleiding tot felle protesten uit het buitenland, met name uit de Verenigde Staten en Europa. De nieuwe president trekt zich er niets van aan. Hij weet zich gesteund door de overgrote meerderheid van de Filippino’s. Zij zijn het van harte met hem eens dat de drugswereld een kankergezwel is dat nodig hard moest worden aangepakt.
„Drugs zijn een groot kwaad in ons land”, beaamt Christel Ariane Cuengo (27), een elegant geklede bankemployee tijdens de lunchpauze in Makati, een kantorenwijk die in welvaart en ordelijkheid aan Singapore doet denken. „Ik voelde me de laatste jaren niet veilig meer door overvallen van verslaafden. ” Maar vindt ze het niet bezwaarlijk dat de politie en haar handlangers af en toe onschuldige mensen doden? Cuengo: „Ik zie het zo: zonder deze campagne zouden er nog meer doden zijn gevallen onder onschuldige mensen.”
Op de koop toe
Een paar blokken verder komt de 35-jarige Carlo Francisco, werkzaam als vertaler in een van de vele callcenters in Manila, er onmiddellijk voor uit dat hij juist voor Duterte heeft gestemd wegens zijn belofte de strijd aan te binden met de drugshandelaren en verslaafden. Hij doet zijn zonnebril af en zegt: „Dat er misschien ook onschuldige slachtoffers bij vallen, neem ik op de koop toe. In een oorlog vallen nu eenmaal doden en gewonden.”
De cijfers over de omvang van het Filippijnse drugsprobleem liegen er inderdaad niet om. Uit statistieken blijkt dat drugs bij zestig procent van de criminaliteit in het land een rol spelen. Het gaat vooral om shabu, de lokale term voor methamphetamine, ook wel Ice of Chrystal Meth genoemd. In kleine hoeveelheden geeft dat een euforisch gevoel en neemt vermoeidheid weg. Criminele syndicaten, vaak geleid door Chinezen, overspoelden de Filippijnse markt hiermee. Omdat het in kleinere doses vaak al voor 150 pesos (amper 3 euro) was te krijgen, was de drug ook voor veel armen betaalbaar. Volgens de regering telt de Filipijnen in totaal 3,7 miljoen gebruikers (op een bevolking van 107 miljoen).
Narco-staat
De politicoloog Ranjit Rye, verbonden aan de University of the Philippines in een groen deel van Manila, zegt dat hem pas de laatste maanden, onder meer door hoorzittingen in het parlement over de oorlog tegen de drugs, duidelijk is geworden hoe machtig de drugsbazen zijn geworden. „De Filippijnen lijken steeds meer op een narco-staat”, zegt hij. „Veel politici laten hun campagnes financieren door drugsbazen in ruil voor bescherming. Ook sommige generaals zijn er bij betrokken, politiefunctionarissen en hoge ambtenaren. Hun invloed dringt tot diep in de samenleving door.” Maar het gemak waarmee de politie tegenwoordig mensen doodt, niet alleen handelaren maar ook mensen die af en toe een beetje shabu gebruikten met vrienden, leidt er toe dat veel mensen in de metropool niet lekker meer slapen. Uit angst dat de politie bij hen binnenvalt en meteen begint te schieten.
Dat gebeurde bij voorbeeld op de middag van 6 september in een stinkende steeg van amper een meter breed in de sloppenwijk Tambaja in het centrale stadsdeel Addition Hills. Daar werd de 31-jarige Jerry Ignacio, bijgenaamd Puyo, doodgeschoten in zijn woninkje van aan elkaar gespijkerde ongelijke planken.
Omringd door nieuwsgierige kinderen, kakelende kippen en blaffende honden vertelt de zwager van het slachtoffer, Loreto Abbott: „Ik lag beneden te slapen op de grond, toen ik politie hoorde. Ze klopten op de deur van Puyo. ‘We weten dat er iemand zit’, schreeuwden agenten. Meteen daarna hoorde ik schoten en toen ik even later ging kijken was Puyo dood.” Abbott (29), die met zijn vrouw en kinderen in dezelfde steeg woont, zegt niet te weten of Puyo wel eens drugs gebruikte. „In elk geval had hij geen pistool, zoals de politie later beweerde”, zegt hij zachtjes. „Wapens kunnen wij helemaal niet betalen. We kunnen niet eens genoeg rijst kopen van het geld dat we verdienen met het verzamelen van oud plastic. Ik denk dat de politie eigenlijk op zoek was naar iemand anders en toen toevallig op Puyo stuitte.”
Dan duikt plotseling uit een nog donkerder deel van de steeg een vrouw van middelbare leeftijd op. Ze laat een vers litteken zien. „Dat komt door een schampschot ”, vertelt ze geagiteerd. Het schot was bestemd voor steeggenoot Joselito Jaldo. Toen hij op bevel van de politie met zijn handen achter zijn hoofd naar buiten liep, werd hij volgens de vrouw met het litteken dodgeschoten. De buurtbewoners sluiten niet uit dat hij wel eens drugs gebruikte, maar verder deed hij volgens hen geen vlieg kwaad.
„Het beleid van de regering is nu: schiet eerst, stel later vragen”, zegt Roberto Cadiz, commissaris van de semi-onafhankelijke Mensenrechtencommissie van de Filippijnen. „Het is de plicht van de staat het leven van de burgers te beschermen en er voor te zorgen dat de rechtstaat wordt gerespecteerd. Maar president Duterte zegt tegen de politie: maak je geen zorgen, ik sta achter jullie.” Onder het motto ‘waar gehakt wordt, vallen spaanders’, verklaarde de president bij een bezoek aan Mindanao, het zuidelijke eiland waar hij vandaan komt, op 23 september: „Ik zal niet toestaan dat enige militair of politieman gevangen wordt gezet wegens mijn order, want ons land ziet zich geconfronteerd met een groot probleem.”
Volgens hardnekkige geruchten is Duterte er niet vies van zich bij het uit de weg ruimen van criminelen of mensen die hij daarvoor aanziet te bedienen van paramilitaire groepen. In de 22 jaar dat hij burgemeester was in de stad Davao, op Mindanao, zou hij de orde hebben hersteld met behulp van doodseskaders. Hoewel de overheid daarvoor na onderzoek geen aanwijzingen zegt te hebben gevonden, groeide de verdenking half september, toen een voormalig lid van zo’n doodseskader tijdens een hoorzitting in de Senaat verklaarde instructies te hebben ontvangen van Duterte om veel mensen te doden. Sterker nog: de toenmalige burgemeester zelf zou een keer een al gewonde man met kogels uit een uzi-machinepistool hebben doorzeefd. De democratisch gekozen president van de Filippijnen een moordenaar?
Duterte zelf nam niet de moeite deze beschuldigingen te weerspreken. De bondgenoten van de president in het parlement, zowel in de Senaat als in het Huis van Afgevaardigden, zorgden er prompt voor dat senator Leila de Lima, die de hoorzittingen leidde, als voorzitter van de commissie werd gewipt. De Lima zou zelf geld van drugsbazen hebben gekregen voor haar verkiezingscampagne voor de Senaat.
Politieke propaganda
Op het kantoor van Amnesty International in Quezon City, aan de noordkant van Manila, zegt Wilnor Papa de hoorzittingen in het parlement niet serieus te nemen. „Het is louter politieke propaganda. Het leidt allemaal tot niets. ”
Hij signaleert tegelijk een veel kwalijker fenomeen. „Het is heel gevaarlijk wanneer je op het recht van de straat vertrouwt. Beschaving is juist om recht via rechtbanken te bieden. De mensen worden minder gevoelig voor het doden van anderen. Het doden wordt zo de norm.” Sommige mensenrechtenactivisten zien in de oorlog tegen drugs zelfs een bedreiging voor de Filippijnse democratie. Ze vrezen dat die kan leiden tot het uitroepen van de noodtoestand, zoals dat in 1972 ook gebeurde onder de toenmalige sterke man Ferdinand Marcos. Duterte heeft daar al eens op gezinspeeld.
Maar Ramon Casiple, directeur van het Institute for Political and Electoral Reform, een denktank, meent dat het zo’n vaart niet loopt. „Ik zie geen wezenlijk verschil met voorgaande regeringen”, licht hij toe in een Starbuckscafé in Manila. „Ook toen werden er mensen zonder vorm van proces gedood. Nu zijn het er alleen meer.” Casiple heeft ook begrip voor de politie. „Als agenten eerst vragen stellen, worden ze zelf doodgeschoten. ”
Casiple maakt zich wel zorgen over het feit dat politiebureaus quota krijgen opgelegd van aantallen drugshandelaars en verslaafden die ze moeten oppakken. Er zijn zelfs volgens sommige berichten al politiecommissarissen uit hun functie gezet omdat ze hun door de centrale regering voorgeschreven quotum niet haalden. Casiple: „Dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Dat zet de deur wijd open voor slecht bestuur.”
Danssessies
Uit angst te worden doodgeschoten hebben intussen al ruim 750.000 drugsgebruikers zich ‘vrijwillig’ bij de politie gemeld. Op het bureau tekenden ze een verklaring dat ze zich nooit meer met drugs zouden inlaten. Ook verplichtten ze zich tot deelname aan een rehabilitatieprogramma. Veel heeft dat niet om het lijf. Eens per week moeten ze meedoen aan danssessies, de zogenoemde Zumba.
Zo vallen op een vroege zaterdagmorgen in het stadsdeel Mandalayung enige tientallen mannen en vrouwen te zien die op een overdekt basketbalveld op daverende muziek aan het dansen zijn. Een paar politiemannen kijken geamuseerd toe. De sfeer is ontspannen. Sommige (ex-)drugsgebruikers werken zich opgewekt in het zweet, anderen zoeken al na een paar nummers uitgeput hun toevlucht op bankjes langs de kant.
De wat zwaardere gevallen belanden – vaak na een verblijf van enkele weken in uitpuilende gevangenissen – in een speciaal afkickcentrum in de zuidelijke wijk Bicootan. Het centrum, het grootste in de Filippijnen, biedt gewoonlijk onderdak aan zo’n 550 verslaafden. Maar na het aantreden van de regering Duterte werd het centrum plotseling opgescheept met 3.000 mensen.
De ‘patiënten’ volgen er een strikt programma van fitness, cursussen en psychologische training om van hun verslaving af te raken. Het is een enorm gedrang om plaatsen in de afkickkliniek. Velen prefereren de veiligheid van het centrum boven de onzekerheid thuis. „Mijn moeder besloot me hierheen te sturen”, vertelt een 18-jarige jongen die al vijf jaar shabu gebruikte. „Ze was bang dat ik zou worden doodgeschoten.” Om hem uit de gevangenis op borgtocht vrij te krijgen, verkocht ze zijn vaders driewieltaxi, waarmee hij geld verdiende.
De regering heeft ambitieuze plannen voor meer afkickcentra. Maar het zal nooit genoeg zijn voor de 750.000 mensen die zich bij de politie hebben gemeld. De vraag is ook of de aanpak van de regering op termijn wel effectief zal zijn. „Zo’n 20 tot 30 procent van de mensen klopt na verloop van tijd weer bij ons aan omdat ze opnieuw drugs zijn gaan gebruiken”, vertelt Bien Leabres, een arts die is gespecialiseerd in drugsverslaving. „Het echte percentage van mensen die weer terugvallen op drugs ligt waarschijnlijk eerder bij de 50 procent.”
Critici verwijten de regering ook dat ze de grote drugssyndicaten ongemoeid laat en zich vooral richt op de makkelijke doelwitten: de kleine handelaren en gebruikers. „Hoe komt het dat alleen de armen sterven in deze oorlog tegen drugs”, vraagt ook Loreto Abbott, de zwager van de doodgeschoten Puyo, in zijn vieze steeg. „Kan Duterte de rijken niet pakken? Wat moet er nu worden van Puyo’s drie kinderen? Wie stuurt ze nu naar school? Zullen die nu in nog grotere armoede moeten leven?”
https://www.nrc.nl/nieuws(...)gel-4682779-a1525447
Tip om gewoon op de bron te klikken. Veel meer filmpjes, gesprek met afkickartsen en dergelijke. Leest veel lekkerder want opmaak.
[ Bericht 0% gewijzigd door George_ZiX op 08-10-2016 05:51:00 ]
Ban.quote:Op zaterdag 8 oktober 2016 10:50 schreef Kaas- het volgende:
Waarom post je eigenlijk elke week weer met een nieuw "George_[tekst]"-account?
'He's vulgar – but honest': Filipinos on Duterte's first 100 days in office
The international audience may find Rodrigo Duterte shocking, but how do Filipinos feel he has performed as president of the Philippines?
Rodrigo Duterte’s first 100 days in office as president of the Philippines have been a busy time. With more than 16m votes in May’s election, nearly 39% of the total vote and 6.6m more than his rival Mar Roxas, Duterte secured a landslide victory that saw him sworn into office a month later at the presidential residence, Malacañang Palace.
Over the past three months he has followed through his election promise to tackle the drug trade in the country; a campaign that has seen more than 2,400 people killed and thousands more turn themselves in to the authorities. Duterte’s public encouragement for civilians to take matters into their own hands and alleged use of secret death squads have outraged human rights groups and foreign governments.
Duterte’s approach to the war on drugs may come as a shock to the international community but, as Joanna Fuertes-Knight says in her piece, the president is a breath of fresh air for many Filipinos, who say “some action is better than no action”.
Bong, 31, from Cebu said: “I think it’s good that he is addressing issues like crime, drugs and corruption. I used to worry about getting robbed downtown but it’s much safer now to walk around.”
Ferdinand A Almoradie, who lives in Cagayan de Oro, says drugs were frequently sold near his home. “You could buy them on the roadside as easily as you would buy rice,” he said. “Duterte has accomplished a lot and is the right leader to serve and protect the integrity of all Filipinos. I hope that one day the Philippines will be a drug free country so that my children and grandchildren can feel safe.”
A police officer moves between houses during a police operation against illegal drugs at a slum area in Manila. Photograph: Mark R. Cristino/EPA
Carla from Tacloban, the city largely destroyed by typhoon Haiyan, believes that regardless of what one may think of the president personally, there have been visible changes to the everyday lives of Filipinos. “I have friends and acquaintances who have been using meth for years, their families destroyed by their addiction. But today they are back with their families and trying to make up for their mistakes.
“He is a man of and for the people. Yes, he is vulgar, foul-mouthed, and says what he thinks without a filter. But he is also sincere, honest, and hardworking, and he loves the poor and the weak. And he has a sense of humour to boot. Despite his rough rhetoric and unpolished behaviour, he is intelligent and clever and he thinks and plans strategically.”
Drugs may be a problem in the Philippines but not everyone agrees with the way the issue is being addressed. Chili Sal, a 44-year-old banker living in Manila, thinks Duterte is unfit for the job. “He has and continues to exhibit appalling, unstatesmanlike behaviour when faced with criticisms of his policy in addressing the war on drugs. His blabbering blustering machismo attitude clearly shows he is inept.
“What is more worrying is his attitude that he is beyond reproach, thereby seemingly encouraging a somewhat culture of impunity amongst the ranks fighting his drug war for him. He is also a major failure in diplomacy and foreign relations. I can’t even begin to fathom the damage or strain in relations with the US and EU he has caused during the short time that he has been president. He is an embarrassment.”
From the hundreds of responses we received to our callout the main objection against the international media was not criticism for what Duterte has said or done, but the lack of recognition for the positive things his administration has implemented.
The gates of the Department of Agrarian Reform (DAR) have reopened for the first time in 18 years, after they were closed to stop protesters from accessing the building. During his administration, former president Benigno Aquino III ordered for metal grills to be installed on windows and doors to protect employees. Opening the gates in July, the agrarian reform secretary, Rafael Mariano, one of Duterte’s cabinet ministers, said he hoped to break down walls. “This symbolises that DAR, on all levels, will maintain open. We will follow a policy of continuing open and productive dialogues between the officials and employees of DAR and other stakeholders of agrarian reform, especially our farmers and agricultural workers, and advocates.”
A Filipino woman holding a sign to international media asking them to stop ‘destabilising my country Philippines’.
There has also been a decrease in laglag bala (literally “drop bullet”) incidents at airports, after Duterte prevented authorities from arresting passengers who were found with bullets in their baggage. The tanim bala (bullet planting) scam saw staff insert bullets into the luggage of passengers as a means to extort them for money. Other developments have included a proposed nationwide ban on karaoke sound systems after 10pm, the removal of age limit requirements for job seekers, as well as the assurance that overseas Filipino workers (OFWs) will be protected from corruption and abuse abroad.
It is these changes that persuade people like Nique, from Baguio, that Duterte is the right president for the Philippines. “I think he has his hits and misses but more so on the hits. He did warn us that the war against drugs would be bloody, and here it is happening. Foreigners expect that a president should be prim and proper but he was voted by the majority of the Filipinos despite knowing his reputation as then-mayor of Davao.”
For 47-year-old driver and father of two LeeMar, however, people seem disillusioned by Duterte. “Many Filipinos seem to be under a spell. They have become fanatical and smug in defending Duterte from any criticism, and have become intolerant towards others who dare to speak against him. I am deeply troubled of what I am seeing. I see a people with their good values slowly being destroyed.”
Duterte also prompted an international backlash after calling both Barack Obama and Pope Francis a “son of a whore”. He has said he would end joint US-Philippine military drills, and more recently appeared to compare himself to Hitler. Responding to questions on the criticism he has received Duterte said: “Masyado kayong bilib sa America, bumilib kayo dito sa atin [You believe too much in America, believe in us].”
The undersecretary and presidential spokesman for Duterte, Ernesto Abella, was also reported as saying, “Let’s try to use our creative imagination OK? Wag tayo masyadong literal [Let’s not be too literal].”
Father Joey Evangelista, a Roman Catholic priest based in Mindanao, says Duterte’s way of simplifying things is his major flaw. “He is unable to perceive nuances in many delicate issues. He looks at things in black or white, which is dangerous when you are in a position of power.”
Filipino church-goers attend a mass with human rights advocates condemning extrajudicial killings at the Redemptorist Church in Pasay. Photograph: Francis R. Malasig/EPA
A 35-year-old woman from Taguig says she is no supporter of Duterte’s war on drugs but some of the things he says are misunderstood. “He never swore at Obama. That was a misunderstanding of Tagalog vernacular. I also think the international media are ignoring the fact that he is outspoken about the control the United States has on the Philippines for their failure to answer for the abuses they committed during their occupation of our country.
“As a nationalist, I absolutely agree with him that the US has been abusing its relationship with the Philippines to gain unfair strategic military advantage in south-east Asia.”
Randal, who originally voted for Grace Poe but now supports Duterte, said: “His implementation is coming in fast. He did more for our country in just three months compared to other past presidents. I believe he is the right kind of leader in this point in our nation’s history. I believe he will wipe out crime and corruption more than anyone can, and will also bring order and discipline which we desperately need. He is a wonderful president but needs to shut up his mouth sometimes.”
But for an anonymous 28-year-old government employee, Duterte’s performance so far has been dismal. “He is singlehandedly destroying democracy and decency in our country. If there is any move to kick him out of office, count me in.”
According to a survey by leading Philippine public opinion polling body Social Weather Stations, Duterte’s first 100 days as president have been “very good”, with 76% of the 1,200 respondents saying they were satisfied with his performance. Filipinos may be divided in what they think of their president, but for the majority of the population he is seen as someone fighting for the dignity of the country and doing so with a can-do attitude. But what about what the rest of the world think? Father Joey Evangelista said: “The world did not care about the Philippines before. Why is it, all of a sudden, concerned about the Philippines now?”
https://www.theguardian.c(...)hilippines-president
[ Bericht 0% gewijzigd door George_ZiX op 08-10-2016 12:44:06 ]
The international audience may find Rodrigo Duterte shocking, but how do Filipinos feel he has performed as president of the Philippines?
Rodrigo Duterte’s first 100 days in office as president of the Philippines have been a busy time. With more than 16m votes in May’s election, nearly 39% of the total vote and 6.6m more than his rival Mar Roxas, Duterte secured a landslide victory that saw him sworn into office a month later at the presidential residence, Malacañang Palace.
Over the past three months he has followed through his election promise to tackle the drug trade in the country; a campaign that has seen more than 2,400 people killed and thousands more turn themselves in to the authorities. Duterte’s public encouragement for civilians to take matters into their own hands and alleged use of secret death squads have outraged human rights groups and foreign governments.
Duterte’s approach to the war on drugs may come as a shock to the international community but, as Joanna Fuertes-Knight says in her piece, the president is a breath of fresh air for many Filipinos, who say “some action is better than no action”.
Bong, 31, from Cebu said: “I think it’s good that he is addressing issues like crime, drugs and corruption. I used to worry about getting robbed downtown but it’s much safer now to walk around.”
Ferdinand A Almoradie, who lives in Cagayan de Oro, says drugs were frequently sold near his home. “You could buy them on the roadside as easily as you would buy rice,” he said. “Duterte has accomplished a lot and is the right leader to serve and protect the integrity of all Filipinos. I hope that one day the Philippines will be a drug free country so that my children and grandchildren can feel safe.”
A police officer moves between houses during a police operation against illegal drugs at a slum area in Manila. Photograph: Mark R. Cristino/EPA
A police officer moves between houses during a police operation against illegal drugs at a slum area in Manila. Photograph: Mark R. Cristino/EPACarla from Tacloban, the city largely destroyed by typhoon Haiyan, believes that regardless of what one may think of the president personally, there have been visible changes to the everyday lives of Filipinos. “I have friends and acquaintances who have been using meth for years, their families destroyed by their addiction. But today they are back with their families and trying to make up for their mistakes.
“He is a man of and for the people. Yes, he is vulgar, foul-mouthed, and says what he thinks without a filter. But he is also sincere, honest, and hardworking, and he loves the poor and the weak. And he has a sense of humour to boot. Despite his rough rhetoric and unpolished behaviour, he is intelligent and clever and he thinks and plans strategically.”
Drugs may be a problem in the Philippines but not everyone agrees with the way the issue is being addressed. Chili Sal, a 44-year-old banker living in Manila, thinks Duterte is unfit for the job. “He has and continues to exhibit appalling, unstatesmanlike behaviour when faced with criticisms of his policy in addressing the war on drugs. His blabbering blustering machismo attitude clearly shows he is inept.
“What is more worrying is his attitude that he is beyond reproach, thereby seemingly encouraging a somewhat culture of impunity amongst the ranks fighting his drug war for him. He is also a major failure in diplomacy and foreign relations. I can’t even begin to fathom the damage or strain in relations with the US and EU he has caused during the short time that he has been president. He is an embarrassment.”
From the hundreds of responses we received to our callout the main objection against the international media was not criticism for what Duterte has said or done, but the lack of recognition for the positive things his administration has implemented.
The gates of the Department of Agrarian Reform (DAR) have reopened for the first time in 18 years, after they were closed to stop protesters from accessing the building. During his administration, former president Benigno Aquino III ordered for metal grills to be installed on windows and doors to protect employees. Opening the gates in July, the agrarian reform secretary, Rafael Mariano, one of Duterte’s cabinet ministers, said he hoped to break down walls. “This symbolises that DAR, on all levels, will maintain open. We will follow a policy of continuing open and productive dialogues between the officials and employees of DAR and other stakeholders of agrarian reform, especially our farmers and agricultural workers, and advocates.”
A Filipino woman holding a sign to international media asking them to stop ‘destabilising my country Philippines’.
There has also been a decrease in laglag bala (literally “drop bullet”) incidents at airports, after Duterte prevented authorities from arresting passengers who were found with bullets in their baggage. The tanim bala (bullet planting) scam saw staff insert bullets into the luggage of passengers as a means to extort them for money. Other developments have included a proposed nationwide ban on karaoke sound systems after 10pm, the removal of age limit requirements for job seekers, as well as the assurance that overseas Filipino workers (OFWs) will be protected from corruption and abuse abroad.
It is these changes that persuade people like Nique, from Baguio, that Duterte is the right president for the Philippines. “I think he has his hits and misses but more so on the hits. He did warn us that the war against drugs would be bloody, and here it is happening. Foreigners expect that a president should be prim and proper but he was voted by the majority of the Filipinos despite knowing his reputation as then-mayor of Davao.”
For 47-year-old driver and father of two LeeMar, however, people seem disillusioned by Duterte. “Many Filipinos seem to be under a spell. They have become fanatical and smug in defending Duterte from any criticism, and have become intolerant towards others who dare to speak against him. I am deeply troubled of what I am seeing. I see a people with their good values slowly being destroyed.”
Duterte also prompted an international backlash after calling both Barack Obama and Pope Francis a “son of a whore”. He has said he would end joint US-Philippine military drills, and more recently appeared to compare himself to Hitler. Responding to questions on the criticism he has received Duterte said: “Masyado kayong bilib sa America, bumilib kayo dito sa atin [You believe too much in America, believe in us].”
The undersecretary and presidential spokesman for Duterte, Ernesto Abella, was also reported as saying, “Let’s try to use our creative imagination OK? Wag tayo masyadong literal [Let’s not be too literal].”
Father Joey Evangelista, a Roman Catholic priest based in Mindanao, says Duterte’s way of simplifying things is his major flaw. “He is unable to perceive nuances in many delicate issues. He looks at things in black or white, which is dangerous when you are in a position of power.”
Filipino church-goers attend a mass with human rights advocates condemning extrajudicial killings at the Redemptorist Church in Pasay. Photograph: Francis R. Malasig/EPA
Filipino church-goers attend a mass with human rights advocates condemning extrajudicial killings at the Redemptorist Church in Pasay. Photograph: Francis R. Malasig/EPAA 35-year-old woman from Taguig says she is no supporter of Duterte’s war on drugs but some of the things he says are misunderstood. “He never swore at Obama. That was a misunderstanding of Tagalog vernacular. I also think the international media are ignoring the fact that he is outspoken about the control the United States has on the Philippines for their failure to answer for the abuses they committed during their occupation of our country.
“As a nationalist, I absolutely agree with him that the US has been abusing its relationship with the Philippines to gain unfair strategic military advantage in south-east Asia.”
Randal, who originally voted for Grace Poe but now supports Duterte, said: “His implementation is coming in fast. He did more for our country in just three months compared to other past presidents. I believe he is the right kind of leader in this point in our nation’s history. I believe he will wipe out crime and corruption more than anyone can, and will also bring order and discipline which we desperately need. He is a wonderful president but needs to shut up his mouth sometimes.”
But for an anonymous 28-year-old government employee, Duterte’s performance so far has been dismal. “He is singlehandedly destroying democracy and decency in our country. If there is any move to kick him out of office, count me in.”
According to a survey by leading Philippine public opinion polling body Social Weather Stations, Duterte’s first 100 days as president have been “very good”, with 76% of the 1,200 respondents saying they were satisfied with his performance. Filipinos may be divided in what they think of their president, but for the majority of the population he is seen as someone fighting for the dignity of the country and doing so with a can-do attitude. But what about what the rest of the world think? Father Joey Evangelista said: “The world did not care about the Philippines before. Why is it, all of a sudden, concerned about the Philippines now?”
https://www.theguardian.c(...)hilippines-president
[ Bericht 0% gewijzigd door George_ZiX op 08-10-2016 12:44:06 ]
Filippijnse president doet het land zijn ziel verliezen
De Filippijnse bisschoppen zijn beschaamd over de uitspraken van hun president en het internationale imago dat het land daardoor krijgt.
De Filippijnse bisschoppen schamen zich om de uitspraken van president Dutarte en de uitholling van de waarden die zo typisch zijn voor de Filippijnen. Dat schrijft aartsbisschop Socrates Buenaventura Villegas, de voorzitter van de Filippijnse bisschoppen in een brief naar aanleiding van het feest van de Rozenkrans op 7 oktober.
De kerkleider stelt vast dat Duterte ook na zijn verkiezing tot president en de verantwoordelijkheid die dat meebrengt vulgaire taal blijft gebruiken en zich van leugens blijft bedienen. Sinds zijn aantreden zijn meer dan 3.000 drugshandelaars maar ook drugsgebruikers omgebracht, in naam van de strijd tegen de drugs waartoe de Filippijnse president heeft opgeroepen. Dit weekend schokte Duterte de internationale gemeenschap door zijn oorlog tegen de drugs te vergelijken met de uitroeiing van joden ten tijde van Hitler.
De Filippijnse mensenrechtenactivist Shay Cullen klaagt de campagne aan van de president tegen drugs, waarbij mensen zelfs zonder proces worden veroordeeld en omgebracht. Dat is in strijd met alle internationale regels voor de mensenrechten. Zieken moeten genezen worden, niet afgeslacht. Drugsverslaafden zijn zieken die onze hulp nodig hebben. Maar die boodschap wil niemand horen.
https://www.kerknet.be/ke(...)-zijn-ziel-verliezen
De Filippijnse bisschoppen zijn beschaamd over de uitspraken van hun president en het internationale imago dat het land daardoor krijgt.
De Filippijnse bisschoppen schamen zich om de uitspraken van president Dutarte en de uitholling van de waarden die zo typisch zijn voor de Filippijnen. Dat schrijft aartsbisschop Socrates Buenaventura Villegas, de voorzitter van de Filippijnse bisschoppen in een brief naar aanleiding van het feest van de Rozenkrans op 7 oktober.
De kerkleider stelt vast dat Duterte ook na zijn verkiezing tot president en de verantwoordelijkheid die dat meebrengt vulgaire taal blijft gebruiken en zich van leugens blijft bedienen. Sinds zijn aantreden zijn meer dan 3.000 drugshandelaars maar ook drugsgebruikers omgebracht, in naam van de strijd tegen de drugs waartoe de Filippijnse president heeft opgeroepen. Dit weekend schokte Duterte de internationale gemeenschap door zijn oorlog tegen de drugs te vergelijken met de uitroeiing van joden ten tijde van Hitler.
De Filippijnse mensenrechtenactivist Shay Cullen klaagt de campagne aan van de president tegen drugs, waarbij mensen zelfs zonder proces worden veroordeeld en omgebracht. Dat is in strijd met alle internationale regels voor de mensenrechten. Zieken moeten genezen worden, niet afgeslacht. Drugsverslaafden zijn zieken die onze hulp nodig hebben. Maar die boodschap wil niemand horen.
https://www.kerknet.be/ke(...)-zijn-ziel-verliezen
President Filipijnen richt pijlen nu op tabak
In navolging van zijn keiharde strijd tegen drugs wil de Filipijnse president Rodrigo Duterte nu ook het roken uitbannen. Binnenkort zet hij zijn handtekening onder een wet die roken in de publieke ruimte volledig verbiedt, maakte zijn minister van Volksgezondheid maandag bekend. „In parken, op busstations en zelfs in auto’s zal niet meer worden gerookt”, aldus de minister.
Duterte is in korte tijd beroemd en berucht geworden doordat hij het drugsgebruik in zijn land met grof geweld bestrijdt. Sinds zijn aantreden afgelopen zomer zijn al ruim 3600 vermeende drugsdealers, -gebruikers en toevallige voorbijgangers vermoord door politieagenten en burgers die na oproepen van het staatshoofd het recht in eigen hand namen.
Hoe het strenge rookverbod zal worden gehandhaafd moet nog blijken. De verkoop van tabak en gebruik binnenshuis blijft overigens toegestaan. Volgens de minister zal Duterte de nieuwe wet nog deze maand ondertekenen.
Bron
Duterte is de nachtmerrie voor liberalen. De nachtmerrie in levende lijve. Alles wat hij denkt en doet is 100% de opposite van wat liberalen willen bewerkstelligen. Overigens staat ook een verbod op winkelreclame voor tabak op de planning.
[ Bericht 2% gewijzigd door George_Zip op 11-10-2016 12:26:34 ]
In navolging van zijn keiharde strijd tegen drugs wil de Filipijnse president Rodrigo Duterte nu ook het roken uitbannen. Binnenkort zet hij zijn handtekening onder een wet die roken in de publieke ruimte volledig verbiedt, maakte zijn minister van Volksgezondheid maandag bekend. „In parken, op busstations en zelfs in auto’s zal niet meer worden gerookt”, aldus de minister.
Duterte is in korte tijd beroemd en berucht geworden doordat hij het drugsgebruik in zijn land met grof geweld bestrijdt. Sinds zijn aantreden afgelopen zomer zijn al ruim 3600 vermeende drugsdealers, -gebruikers en toevallige voorbijgangers vermoord door politieagenten en burgers die na oproepen van het staatshoofd het recht in eigen hand namen.
Hoe het strenge rookverbod zal worden gehandhaafd moet nog blijken. De verkoop van tabak en gebruik binnenshuis blijft overigens toegestaan. Volgens de minister zal Duterte de nieuwe wet nog deze maand ondertekenen.
Bron
Duterte is de nachtmerrie voor liberalen. De nachtmerrie in levende lijve. Alles wat hij denkt en doet is 100% de opposite van wat liberalen willen bewerkstelligen. Overigens staat ook een verbod op winkelreclame voor tabak op de planning.
[ Bericht 2% gewijzigd door George_Zip op 11-10-2016 12:26:34 ]
Goh, ik kan me herinneren iets over een glijdende schaal gezegd te hebben.quote:Op dinsdag 11 oktober 2016 12:08 schreef George_Zip het volgende:
President Filipijnen richt pijlen nu op tabak
[ afbeelding ]
In navolging van zijn keiharde strijd tegen drugs wil de Filipijnse president Rodrigo Duterte nu ook het roken uitbannen. Binnenkort zet hij zijn handtekening onder een wet die roken in de publieke ruimte volledig verbiedt, maakte zijn minister van Volksgezondheid maandag bekend. „In parken, op busstations en zelfs in auto’s zal niet meer worden gerookt”, aldus de minister.
Duterte is in korte tijd beroemd en berucht geworden doordat hij het drugsgebruik in zijn land met grof geweld bestrijdt. Sinds zijn aantreden afgelopen zomer zijn al ruim 3600 vermeende drugsdealers, -gebruikers en toevallige voorbijgangers vermoord door politieagenten en burgers die na oproepen van het staatshoofd het recht in eigen hand namen.
Hoe het strenge rookverbod zal worden gehandhaafd moet nog blijken. De verkoop van tabak en gebruik binnenshuis blijft overigens toegestaan. Volgens de minister zal Duterte de nieuwe wet nog deze maand ondertekenen.
Bron
Duterte is de nachtmerrie voor liberalen. De nachtmerrie in levende lijve. Alles wat hij denkt en doet is 100% de opposite van wat liberalen willen bewerkstelligen.
Dit gaat wel wat ver ja.quote:Op dinsdag 11 oktober 2016 12:15 schreef Mystikvm het volgende:
[..]
Goh, ik kan me herinneren iets over een glijdende schaal gezegd te hebben.
En iedereen die het rookverbod overtreed moet dan ook maar afgemaakt worden.quote:
Net zoals dus de huidige maatregelen van hem veel te ver gaan.
Geen garantie natuurlijk maar het lijkt mij sterk dat hij de doodseskaders richting rokers zal sturen. Vooralsnog doelt hij met drugscriminelen op gasten die meth verhandelen en snuiven. Dat is echt pure kanker. Zoek maar eens foto's op van wat meth doet met mensen. Zelfvernietiging.quote:
[..]
En iedereen die het rookverbod overtreed moet dan ook maar afgemaakt worden.
Net zoals dus de huidige maatregelen van hem veel te ver gaan.
....and not a fuck was given 
The difference between the three Abrahamic religions:
- Christianity mumbling to the ceiling,
- Judaism mumbling to the wall,
- Islam mumbling to the floor.
- Christianity mumbling to the ceiling,
- Judaism mumbling to the wall,
- Islam mumbling to the floor.
Valt wel mee. In zoveel landen is een rookverbod.quote:
Zijn in mijn ogen pogingen tot ontmoedigen. De directe omgeving van gebruikers beïnvloeden. Minder verleiding tot stimulerende (en wellicht later ook verdovende) middelen. Vooral middelen waarbij je op de lange termijn steeds meer nodig hebt om hetzelfde effect te bewerkstelligen (zgn tolerantie).
Denk dat er daar genoeg mensen zijn die willen stoppen, maar doe het maar eens in een omgeving waar het een gewoonte van heel veel mensen is om te gebruiken/ nuttigen. Dat is elke keer weer een herinnering aan de overtuiging (net zo als andere mensen in je omgeving) dat je lichaam het nodig heeft.
Veel zal dan wel vallen en staan met handhaving van bv roken in publieke ruimtes. Ben benieuwd hoe dat momenteel al in Davao uitgevoerd wordt, want ik heb begrepen dat het beleid van daar nu landelijk wordt ingevoerd. En voor zover ik weet staat er op het roken van een peuk op straat daar geen doodstraf?
Er is wel meer pure kanker in deze wereld, maar om de afhankelijk gemaakte gebruikers dan zonder proces neer te laten knallen als staatshoofd past totaal niet meer in de moderne tijd.quote:
Dat is echt pure kanker. Zoek maar eens foto's op van wat meth doet met mensen. Zelfvernietiging.
Probleem is dat meth een resultaat is van de war on drugs. Men heeft de opkomst van meth vooral aan het verbod op andere minder verwoestende middelen te danken.quote:
[..]
Geen garantie natuurlijk maar het lijkt mij sterk dat hij de doodseskaders richting rokers zal sturen. Vooralsnog doelt hij met drugscriminelen op gasten die meth verhandelen en snuiven. Dat is echt pure kanker. Zoek maar eens foto's op van wat meth doet met mensen. Zelfvernietiging.
Rik: Hey guys, wouldn't it be AMAZING if all this money was real?
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Allemaal prima. Roken is ook een nare gewoonte die gewoon mag verdwijnen, wat mij betreft. Maar de overheid heeft zich niet te bemoeien met dit soort gewoontes. Drugsgebruikers aanpakken is prima, maar zoals ik al had benoemd is het slechts een kwestie van tijd voor autoritaire leiders zich gaan bemoeien met aspecten van het leven die meer mensen dan enkel criminelen raken.quote:
[..]
Valt wel mee. In zoveel landen is een rookverbod.
Zijn in mijn ogen pogingen tot ontmoedigen. De directe omgeving van gebruikers beïnvloeden. Minder verleiding tot stimulerende (en wellicht later ook verdovende) middelen. Vooral middelen waarbij je op de lange termijn steeds meer nodig hebt om hetzelfde effect te bewerkstelligen (zgn tolerantie).
Denk dat er daar genoeg mensen zijn die willen stoppen, maar doe het maar eens in een omgeving waar het een gewoonte van heel veel mensen is om te gebruiken/ nuttigen. Dat is elke keer weer een herinnering aan de overtuiging (net zo als andere mensen in je omgeving) dat je lichaam het nodig heeft.
Veel zal dan wel vallen en staan met handhaving van bv roken in publieke ruimtes. Ben benieuwd hoe dat momenteel al in Davao uitgevoerd wordt, want ik heb begrepen dat het beleid van daar nu landelijk wordt ingevoerd. En voor zover ik weet staat er op het roken van een peuk op straat daar geen doodstraf?
Maar goed, ik woon daar niet, dus dit moeten ze daar lekker zelf uitzoeken. Maar ik mag toch hopen dat despoten die hun eigen moraliteit aan anderen op willen leggen hier niet aan de macht komen.
Oh, dat wist ik niet eens. Triest. Wie dat spul ooit uitgevonden heeft als een hel bestaat laat het dan voor eeuwig branden. Een gebed zonder einde. De USA heeft War on Drugs uitgeroepen decennia geleden maar echt niet alles op alles gezet om het te stoppen. Eigenlijk is nooit een leider geweest die heeft gezegd laten we een genocide van maken om schoonmaak te houden. De media die overal op duiken. Dat was 500 jaar geleden makkelijker. Dan liet je wat dorpen wegvegen en geen haan die naar kraaide. Was afgelopen week ook nog in de media. Mexicaanse drugskartels die honderden dorpsbewoners hebben afgeslacht en urenlang laten stoven als straf. Het is 4/5 jaar onder de radar gehouden door Mexicaanse autoriteiten die nooit enkele moeite hebben gedaan om recht te halen voor die honderden dorpsslachtoffers. Enorme corruptie en die drugskartels hebben milities die niet onder doen voor zwaarbewapende militairen. Hell, een aanzienlijk aantal zijn overgelopen militairen. Ga maar voor aan staan. Mexico zou eigenlijk best redelijk ontwikkeld zijn als je die extreme corruptie en criminaliteit weg denkt. Maar ja dat is een natte droom. Het doet alleen onder voor een select groepje eerstewereldlanden maar het staat ook weer niet heel ver vanaf.quote:
[..]
Probleem is dat meth een resultaat is van de war on drugs. Men heeft de opkomst van meth vooral aan het verbod op andere minder verwoestende middelen te danken.
Of wat te denken van die Mexicaanse dame die de politiechef opdracht gaf om studenten een lesje te leren waarop ze bussen met kogels lieten doorzeven: gevolgen tientallen studenten morsdood. Mexico heeft ook een leider a la Duterte nodig. Misschien zelfs nog een veel extremere versie a la Stalin die dat land wil reinigen. Andere uitweg zie ik niet voor dat soort landen. Een autoritaire meedogenloze leider en hopen dat die het hart op de goede plaats heeft in de zin dat hij het doet voor de burgers en hun toekomst en niet voor zichzelf en zijn clubje. Een zeer zeldzame combinatie. Het is natuurlijk bekend dat macht op een gegeven moment een loopje neemt met mensen maar daarom afstappen na max. 8 a 10 jaar. Niet meer.
https://en.wikipedia.org/wiki/Mexican_Drug_War
[ Bericht 4% gewijzigd door George_Zip op 11-10-2016 13:43:39 ]
In dit land hebben we een democratisch leider en toch is er een rookverbod gekomen. Ik denk dan ook dat het verband dat je legt tussen autoriteit (uitbreidende macht) en gewoontes van burgers in dit voorbeeld niet zo van toepassing is.quote:
[..]
Allemaal prima. Roken is ook een nare gewoonte die gewoon mag verdwijnen, wat mij betreft. Maar de overheid heeft zich niet te bemoeien met dit soort gewoontes. Drugsgebruikers aanpakken is prima, maar zoals ik al had benoemd is het slechts een kwestie van tijd voor autoritaire leiders zich gaan bemoeien met aspecten van het leven die meer mensen dan enkel criminelen raken.
Maar goed, ik woon daar niet, dus dit moeten ze daar lekker zelf uitzoeken. Maar ik mag toch hopen dat despoten die hun eigen moraliteit aan anderen op willen leggen hier niet aan de macht komen.
Ik ben het wel met je eens dat de vrijheid van individu een belangrijk goed is waar we zorgvuldig op moeten zijn. In culturen waar eer en het behagen van een groep belangrijker zijn dan het individu zul je wel sneller dergelijk gedrag van autoritaire leiders wat jij schetst treffen. Daar komt dan ook uit voort dat ontwikkelingen vooral opgelegd zijn, en minder vanuit de mensen zelf. Dat is in mijn ogen minder duurzaam, want zodra deze leider weg is en de nieuwe teugels laat vieren weet men nog steeds niks van een persoonlijke verantwoordelijkheid en hoe er mee om te gaan.
De democratie werkt in dit land toch iets anders. Dat rookverbod is niet bedacht door Mark Rutte. Dat is een wetsvoorstel die gewoon door elke volksvertegenwoordiger ingediend kan worden. Verboden hier zijn niet het verzinsel van ons staatshoofd die op een goede dag besluit iets te verbieden wat hem persoonlijk niet zint.quote:Op dinsdag 11 oktober 2016 13:06 schreef Mojo.jojo het volgende:
[..]
In dit land hebben we een democratisch leider en toch is er een rookverbod gekomen. Ik denk dan ook dat het verband dat je legt tussen autoriteit (uitbreidende macht) gewoontes van burgers in dit voorbeeld niet zo van toepassing is.
Daarnaast is het rookverbod niet universeel. Er zijn plekken waar je nog steeds mag roken. Er is bijna nergens ter wereld een land waar je alleen nog thuis mag roken.
Wat een gezeik allemaal... Meerderheid van de Filipijnen zijn gek op die man. Hij doet een poging om de problemen op te lossen waar het land al decennia mee te maken heeft.
In de Filipijnen, Mexico, El Salvador etc. zijn rechters onvoorstelbaar corrupt. Drugssyndicaten kopen ze met alle gemak om. Je weet dat Escobar op zijn hoogtepunt een miljoen dollar per dag verdiende met drugshandel? Hij liet exotische beesten uit Afrika naar Colombia importeren. Er lopen nu naar verluidt nog steeds nijlpaarden in dat land door Escobar zijn toedoen. Hij wist van gekkigheid niet meer wat te doen met al dat geld. De verleiding is te groot.quote:
[..]
Er is wel meer pure kanker in deze wereld, maar om de afhankelijk gemaakte gebruikers dan zonder proces neer te laten knallen als staatshoofd past totaal niet meer in de moderne tijd.
De war on drugs is niet te winnen. Je moet drugs gebruik als medisch probleem beschouwen omdat een gedeelte van de populatie gewoon verslavingsgevoelig is. Als overheid moet je daarom er op inzetten om mensen bewust te krijgen dat sommige drugs wel erg destructief zijn en je deze beter niet kunt gaan gebruiken.quote:
[..]
Oh, dat wist ik niet eens. Triest. Wie dat spul ooit uitgevonden heeft als een hel bestaat laat het dan voor eeuwig branden. Een gebed zonder einde. De USA heeft War on Drugs uitgeroepen decennia geleden maar echt niet alles op alles gezet om het te stoppen.
Hopenlijk weet je wel dat alcohol in principe veel gevaarlijker is als de meeste drugssoorten.
http://www.bbc.com/news/uk-11660210
Jajaja, zo ver is een land als de filipijnen en de meeste landen nog lang niet. We mogen blij zijn dat we het hier nog aardig onder controle krijgen, corrupie is hier ook relatief laag in vergelijking met de rest van de wereld.quote:
[..]
De war on drugs is niet te winnen. Je moet drugs gebruik als medisch probleem beschouwen omdat een gedeelte van de populatie gewoon verslavingsgevoelig is. Als overheid moet je daarom er op inzetten om mensen bewust te krijgen dat sommige drugs wel erg destructief zijn en je deze beter niet kunt gaan gebruiken.
Hopenlijk weet je wel dat alcohol in principe veel gevaarlijker is als de meeste drugssoorten.
http://www.bbc.com/news/uk-11660210
vele vele malen meer als dat. heb wel eens gelezen dat hij op het hoogtepunt meer dan 400 miljoen per week verdiende. maar daar moeten dan waarschijnlijk nog alle "beroepskosten" af.quote:
[..]
Je weet dat Escobar op zijn hoogtepunt een miljoen dollar per dag verdiende met drugshandel?
Maar hij had gewoon zoveel geld verdiend met drugs dat hij op de forbes lijst van rijkste mensen kwam.
ander leuk weetje, het schijnt dat rond de 10% van zijn geld opgegeten is door ratten. Die vraten zich in de geldpakhuizen een weg erdoor heen.
Rik: Hey guys, wouldn't it be AMAZING if all this money was real?
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Jezus, ik wist dat het veel was maar zoveel. Tja, dit soort bedragen. Ik denk dat 9,5 op de 10 mensen op de wereld drugsbaas zou worden als ze dat konden.quote:
[..]
vele vele malen meer als dat. heb wel eens gelezen dat hij op het hoogtepunt meer dan 400 miljoen per week verdiende. maar daar moeten dan waarschijnlijk nog alle "beroepskosten" af.
Maar hij had gewoon zoveel geld verdiend met drugs dat hij op de forbes lijst van rijkste mensen kwam.
ander leuk weetje, het schijnt dat rond de 10% van zijn geld opgegeten is door ratten. Die vraten zich in de geldpakhuizen een weg erdoor heen.
Maar omdat er corruptie is moeten daarom de kleine kruimel dealers en gebruikers leiden onder de incomptentie van de overheid om de corruptie uit te bannen en daarom maar zonder proces de kleine dealers en gebruikers uit de weg te ruimen.quote:
[..]
In de Filipijnen, Mexico, El Salvador etc. zijn rechters onvoorstelbaar corrupt. Drugssyndicaten kopen ze met alle gemak om. Je weet dat Escobar op zijn hoogtepunt een miljoen dollar per dag verdiende met drugshandel? Hij liet exotische beesten uit Afrika naar Colombia importeren. Er lopen nu naar verluidt nog steeds nijlpaarden in dat land door Escobar zijn toedoen. Hij wist van gekkigheid niet meer wat te doen met al dat geld. De verleiding is te groot.
De afleveringen van narcos op netflix zijn wel vermakelijk over escobar.
