relatietherapie

Sta je ook open voor veranderingen aan jouw kant?

Ken je de opmerking "ik wil je niet redden, ik wil naast je staan terwijl je jezelf red"

Nu loop je vanaf de zijkant wanhopig te roepen naar hem wat hij moet doen, wat jij wilt en wat jij denkt dat hij gaat missen.

Ik denk dat dit voor hem heel beklemmend overkomt en juist kan afschrikken.

quote:

Op maandag 1 augustus 2016 22:06 schreef marilyn-monroe het volgende:
nee die opmerking ken ik niet, maar daar komt het eigenlijk wel op neer ja, het zal inderdaad beklemmend over kunnen komen, maar ik zie geen andere weg, hoe zou ik dit anders moeten doen?

loslaten en overgeven aan de therapie en eens kijken wat je man wilt.

(misschien overheen gelezen)
wat wilt je man eigenlijk nu en in de toekomst

en zeg niet drinken, dat wilt die waarschijnlijk niet dat doet ie gewoon om welke reden dan ook

Afstand nemen. En hopen dat zijn angsten geactiveerd worden. Nu is het misschien te makkelijk dat iemand anders wel reddende engel gaat spelen.

Daarnaast: je schreef over zijn geschiedenis. Laat ik het maar samenvatten als verwaarlozing? Hij verwaarloost zichzelf (om wat voor reden dan ook). Hij verwaarloost jou blijkbaar ook, emotioneel gezien. Kun je van iemand die zichzelf verwaarloost verwachten dat hij opeens anderen, zijn naasten, niet verwaarloost?

quote:

Op maandag 1 augustus 2016 22:22 schreef marilyn-monroe het volgende:
anders blijft hij gewoon doorgaan op de weg waarop hij zich al heel lang bevind, het is voor hem vertrouwelijk dat drinken hem door de dagen heen helpt, maar dat moet nou juist verbroken worden.

Jij snapt wel dat hij minstens 4 maanden niet kan gaan varen dan he.
even een realiteitscheck en dat jij de eerste weken als de schuldige wordt aangewezen van al zijn angsten en gebreken waar hij (van jou) mee moet dealen.

onderschat het niet..gewoon niet.
je denkt dat dit een klote situatie is, nou berg je maar.

niet om je bang te maken, maar om je te waarschuwen.

quote:

Op maandag 1 augustus 2016 22:28 schreef marilyn-monroe het volgende:
ik ben er klaar voor, kom maar op met die beschuldigingen, kom maar op met alles, ik ben klaar voor alles wat komen gaat, als het hem en ons helpt, en brengt naar een betere toekomst, ja hoor!

Good luck..iets minder ik ik ik.en iets meer kijken wat zijn probleem met jou is en kijken wat er aan jou moet veranderen
en wat geluk..het is niet hopeloos.

quote:

Op maandag 1 augustus 2016 21:29 schreef marilyn-monroe het volgende:
Van sommige dingen weet je gewoon dat ze gaan gebeuren, ik weet dus zeker dat mijn man dagelijks nog veel meer gaat drinken zodra wij niet meer bij elkaar zijn, ik steek mijn handen er voor in het vuur, gegarandeerd dat hij meer en meer gaat drinken. Dus als ik voorruit kijk en met die wetenschap, dan gaan die zaken echt wel gebeuren allemaal, en dat weerhoud mij er ook van om stappen richting scheiding te gaan maken, want als dat om de hoek op ons ligt te wachten, dan heb ik ons daar allemaal mee, de kinderen, mezelf en hem. Nu zitten we allemaal onder 1 dak, en kan ik alles nog een beetje in goede banen lijden, maar uit elkaar, zijn alle touwtjes los, en dat beangstigd me nog het meest,

Lieve lieve marilyn-monroe,

Je klinkt precies zoals ik een paar maanden geleden. Dezelfde angst, hetzelfde onterechte gevoel van verantwoordelijkheid en dezelfde ijdele hoop dat hij ineens op wonderbaarlijke wijze het licht zal zien en zal gaan veranderen, als jij maar hard genoeg je best doet.

Ik heb zelf ook jaren lang gevochten, gestreden en iedere keer zonder resultaat. Ik was ontzettend bang voor het effect dat het op onze kinderen zou hebben als papa en mama ineens niet meer bij elkaar zouden zijn. De oudste is echt een papa's kindje, ik wist dat het haar ontzettend veel verdriet zou doen als ze haar vader niet meer elke dag zou zien. Maar bovenal was ik, net als jij, doodsbang voor wat er met hem zou gebeuren als ik zou opgegeven. Als ik zou opgegeven had hij niks meer.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik wist dat de kans dat hij dan zou opgegeven en er een einde aan zou maken zeer groot was.

Als hij er een einde aan zou maken omdat ik bij hem weg was gegaan zouden mijn kinderen op moeten groeien zonder vader en dat zou dan mijn schuld zijn. ..zo dacht ik toen..

Maar ik vergat één ding en dat is dat hij ten alle tijden verantwoordelijk is en blijft voor zijn eigen leven, voor de keuzes die hij maakt en de dingen die hij doet.

Ik heb jaren lang gevochten, hem ontelbare kansen gegeven en die heeft hij niet aangepakt. Dat was zijn keuze en zijn verantwoordelijkheid. Ik was uitgeput van het vechten, weggaan was een reactie uitgelokt door zijn gedrag.

Als hij zou besluiten om op te geven en er een einde aan te maken op het moment dat ik mijn handen van hem af zou trekken zou dat volledig zijn eigen keuze zijn. Ik zou daar op geen enkele manier verantwoordelijkheid voor dragen.

Hoe hij zou reageren op het moment dat ik aan zou geven dat ik zo niet verder kon en dat ik niet langer zijn reddingsboei zou zijn was volledig zijn eigen keuze en verantwoordelijkheid.


Jij bent op geen enkele manier verantwoordelijk voor zijn leven. Hij en hij alleen is verantwoordelijk voor wat hij doet en ook voor de gevolgen van zijn gedrag.

Je neemt nu iedere keer dat hij zijn verantwoordelijkheid niet neemt die verantwoordelijkheid over omdat jij en met name jullie kinderen er de dupe van zouden worden als je dit niet zou doen. Heel begrijpelijk maar daarmee hou je het probleem eigenlijk in stand. Hij hoeft de verantwoordelijkheid niet te nemen want hij weet dat jij het toch wel zult doen.

quote:

dus daarom zoek ik een oplossing, een oplossing om dragelijk met elkaar oud te worden, ik zoek geen perfectie, ik ben zelf ook niet perfect, maar het moet wel dragelijk zijn en blijven, en het feit dat wij geen intimiteit hebben, niet vrijen, en steeds verder van elkaar verwijderd raken, is ondraaglijk voor mij geworden, iedereen is heel gauw van het scheiden,

Bij hem weggaan betekent niet dat je direct van hem moet scheiden.

De situatie zoals hij nu is, is voor jou ondragelijk. Toch hou je het zelf in stand door iedere keer weer de verantwoordelijkheid die hij niet neemt over te nemen.

quote:

maar ik denk dat scheiden, in onze situatie, alleen maar meer problemen met zich mee gaat brengen.

Voor jou of voor hem?

Als je nu zou mogen kiezen tussen de situatie zoals hij nu is en een situatie dat jullie uit elkaar zijn (en dan zonder rekening te houden met het effect dat het eventueel op hem zou hebben als jullie uit elkaar gaan, dus alleen puur vanuit jezelf en de kinderen), waarvoor zou je dan kiezen?

quote:

En inderdaad wist ik waar ik aan begon, ik heb dat risico met hem genomen, ik dacht dat hij de kracht kon vinden, dmv een gezin stichten, om te stoppen met drinken, maar dat blijkt toch veel moeilijker voor hem te zijn dan ik heb ingeschat, en nu zitten we met de gebakken peren.

Nee je wist niet waar aan je begon, je onderschatte het en dacht dat jij hem wel kon redden.
Maar het is nutteloos om over dat soort dingen na te gaan denken. Je hebt toen die keuze gemaakt, daar kun je nu niks meer aan veranderen, de situatie is nu gewoon zoals hij is, punt.

Hoewel ik niet echt advies heb voor de precieze situatie van TS, wil ik wel zeggen dat mijn eigen ouders zijn gescheiden toen ik jong was, maar omdat zij niet (althans niet dat ik het wist) ruzieden met elkaar heb ik hier nooit echt last van ondervonden. Zolang er maar een soort van omgangsregeling is zullen de kinderen (kijkend naar mijn eigen ervaring) hier weinig tot geen last van ondervinden.