Zwangerschap en geboorte deel 1595

Ik ben juist iemand die (denk ik nu hoor! Halverwege zwangerschap) liever alleen is, net als mignonne. Ik wil zo graag volledig op mijn eigen lichaam vertrouwen en daarnaar luisteren, dat het me lastig lijkt als er iemand bij is die weet/vindt hoe het 'hoort' Mijn lief mag er wel bij zijn, natuurlijk, maar ik denk dat ik niet gelijk met de vk aan de lijn hang.

Toevallig zei mijn huisarts vorige week: jij hoeft niet gelijk te bellen bij de eerste wee, kijk eerst maar eens aan wat er gebeurt en wat je lichaam doet en vertrouw daarop. Op het moment dat je denkt ik kan niet vertrouwen of ik ben bijna zover, ga je bellen. Het is niet erg om te wachten met bellen en om een stuk alleen te doen. Jij kunt en mag op jouw lichaam vertrouwen. Ik ben hem zo dankbaar dat hij dat zei

Ik heb 't al eens eerder genoemd, maar ik vind 't elke keer zo leuk en bijzonder om alle verschillende ervaringen en gevoelens te lezen <3

Stippel

Ik heb eigenlijk nog steeds geen voorstellingen over hoe de bevalling zal zijn. Ik ga er eigenlijk vrij neutraal in. Het zal pijn doen, het zal vervelend zijn. Misschien wil ik pijnstilling, misschien wil ik geen pijnstilling. Misschien duurt het lang, misschien duurt het heel lang. Misschien wil ik bij de hand gehouden worden, misschien kan ik de duutser op dat moment niet verdragen...

Maar, aan het eind is er hopenlijk een gezond mini-mensje...

quote:

Op zondag 26 juli 2015 21:53 schreef Bloesem. het volgende:
Ik ben juist iemand die (denk ik nu hoor! Halverwege zwangerschap) liever alleen is, net als mignonne. Ik wil zo graag volledig op mijn eigen lichaam vertrouwen en daarnaar luisteren, dat het me lastig lijkt als er iemand bij is die weet/vindt hoe het 'hoort' Mijn lief mag er wel bij zijn, natuurlijk, maar ik denk dat ik niet gelijk met de vk aan de lijn hang.

Toevallig zei mijn huisarts vorige week: jij hoeft niet gelijk te bellen bij de eerste wee, kijk eerst maar eens aan wat er gebeurt en wat je lichaam doet en vertrouw daarop. Op het moment dat je denkt ik kan niet vertrouwen of ik ben bijna zover, ga je bellen. Het is niet erg om te wachten met bellen en om een stuk alleen te doen. Jij kunt en mag op jouw lichaam vertrouwen. Ik ben hem zo dankbaar dat hij dat zei

Ik heb 't al eens eerder genoemd, maar ik vind 't elke keer zo leuk en bijzonder om alle verschillende ervaringen en gevoelens te lezen <3

Stippel

Wauw wat een uitspraak van je huisarts! Daar spreekt veel vertrouwen in eigen kracht en kunnen uit

Weet je het mooie van bevallingen enzulks is dat je je altijd kunt bedenken. Als je aan het begin jn paniek raakt dan kun je altijd besluiten toch te bellen.
Wilde je thuis kun je heus nog bedenken dat je naar t ziekenhuis wil (als je op tijd gebeld hebt ) en vice versa. Bedenken mag altijd en is echt niet erg.

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:03 schreef Jagärtrut het volgende:
Ik heb eigenlijk nog steeds geen voorstellingen over hoe de bevalling zal zijn. Ik ga er eigenlijk vrij neutraal in. Het zal pijn doen, het zal vervelend zijn. Misschien wil ik pijnstilling, misschien wil ik geen pijnstilling. Misschien duurt het lang, misschien duurt het heel lang. Misschien wil ik bij de hand gehouden worden, misschien kan ik de duutser op dat moment niet verdragen...

Maar, aan het eind is er hopenlijk een gezond mini-mensje...

Zo ging ik er bij mijn oudste ook in en ik vond dat echt heel fijn ik heb me vrij bewust niet al teveel met de bevalling bezig gehouden met het idee van we zien het wel en dat beviel (:+ ) uiteindelijk heel goed.

Oh dat wilde ik nog zeggen. SaskiaR het is echt superstom als mensen je angsten niet serieus nemen. Het is volgens mij echt een beetje mens-eigen om te zeggen van joh het komt wel goed. Mensen hebben de neiging je gerust te willen stellen en denken dat het best te doen door het 'probleem' minder groot te maken, terwijl dat al snel uitdraait op bagatelliseren met clichés als dat iedere vrouw kan baren en dat er nog nooit een is blijven zitten enzovoorts.

De waarheid is gewoon dat bevallen haske spannend is en dat je daar heel weinig grip op hebt. Misschien is het wel juist dat stukje wat het eng maakt, voor anderen is het de vooruitzichten aan pijn etcetera, voor iedereen anders. Sommige mensen kunnen die angst heel goed van zich af schudden, sommige mensen zijn van nature heel positief en nuchter en zeggen gewoon we zien wel. Anderen dealen ermee zoals ik deed bij mn oudste, kop in t zand en niet teveel bij stil staan en weer voor andere mensen gaat dat gevoel nooit helemaal weg. Belangrijkste is om voor jezelf te erkennen dat het gevoel er is en dat het er ook mag zijn, zolang het niet een allesoverheersende angst wordt die de hele dag in je hoofd zit zeg maar. Maar volgens mij ga je daar heel goed mee om juist.

Niemand kan je vertellen hoe het zal zijn en niemand kan voorspellen hoe het verloopt. Helaas. Het zou alleen fijn zijn als je omgeving je gevoel ook eens zou erkennen en gewoon zou zeggen van ja het is ook spannend.

Desalniettemin wens ik je echt een hele mooie ervaring tzt ♡ ik ben heel benieuwd!

kwartet

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:03 schreef mignonne het volgende:
Weet je het mooie van bevallingen enzulks is dat je je altijd kunt bedenken.

Weet je, laat dat kind maar zitten. Zo'n dikke buik heeft ook wel wat. Dat idee?

quote:

Op zondag 26 juli 2015 20:49 schreef Stippelrientje het volgende:

[..]

ja, overgedragen.

We kregen een uurtje tussendoor om te bespreken met elkaar wat te willen en zulks, omdat het nogal omschakelen is. Na dat uurtje ons opgepept om te zeggen oke, nou vanavond dan.. maar toen ik binnen was moest ik zo hard huilen en schreeuwde alles in mee HELL NO! Dat we hebben afgesproken om morgen weer terug te komen voor controle en dan zien we dan wel weer hoe of wat.

Ik heb tussendoor van die enorm harde buiken dus hopelijk zet het door, mja ik denk niet dat uk er al uit wil. Veel te gezellig bij zijn mammie in de buik. Dus morgen zien we wel weer hoe of wat.
Mezelf maar voornemen dat ik morgenavond een ballonnenparty krijg en dan maar hopen dat het wat doet, want ik mag dan niet meer naar huis tot dat de kleine komt. Zo geen fijn vooruit zicht mogelijk meer dan een dagen en nachten in het ziekenhuis te blijven.

*zucht*

ik ben er nu al moe van

Superrot allemaal. Zo'n ziekenhuisinleiding was natuurlijk niet de bedoeling! Ik hoop dat het morgen allemaal wat beter aanvoelt voor je en ga duimen dat het vannacht begint allemaal. Maak het nog even lekker gezellig met je meneer.

quote:

Op zondag 26 juli 2015 21:04 schreef mignonne het volgende:
Als je als verloskundige vast staat bij iemand en er belt een barende van haar derde kind die al twee keer snel bevallen is dan bel je je achterwacht Die zijn voor dat soort situaties.

Als dat bij de eerste gebeurd is dat wat lastig

Al had ik ook geen idee hoever ik was, maar fijn was het in ieder geval niet. Een uur wachten zag ik ook niet zitten. Daarom naar de VK gekomen die vast stond in het ziekenhuis. Na controle 8 cm ontsluiting

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:21 schreef Kyara het volgende:

[..]

Weet je, laat dat kind maar zitten. Zo'n dikke buik heeft ook wel wat. Dat idee?

Ook heel even overwogen

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:16 schreef mignonne het volgende:
Oh dat wilde ik nog zeggen. SaskiaR het is echt superstom als mensen je angsten niet serieus nemen. Het is volgens mij echt een beetje mens-eigen om te zeggen van joh het komt wel goed. Mensen hebben de neiging je gerust te willen stellen en denken dat het best te doen door het 'probleem' minder groot te maken, terwijl dat al snel uitdraait op bagatelliseren met clichés als dat iedere vrouw kan baren en dat er nog nooit een is blijven zitten enzovoorts.

De waarheid is gewoon dat bevallen haske spannend is en dat je daar heel weinig grip op hebt. Misschien is het wel juist dat stukje wat het eng maakt, voor anderen is het de vooruitzichten aan pijn etcetera, voor iedereen anders. Sommige mensen kunnen die angst heel goed van zich af schudden, sommige mensen zijn van nature heel positief en nuchter en zeggen gewoon we zien wel. Anderen dealen ermee zoals ik deed bij mn oudste, kop in t zand en niet teveel bij stil staan en weer voor andere mensen gaat dat gevoel nooit helemaal weg. Belangrijkste is om voor jezelf te erkennen dat het gevoel er is en dat het er ook mag zijn, zolang het niet een allesoverheersende angst wordt die de hele dag in je hoofd zit zeg maar. Maar volgens mij ga je daar heel goed mee om juist.

Niemand kan je vertellen hoe het zal zijn en niemand kan voorspellen hoe het verloopt. Helaas. Het zou alleen fijn zijn als je omgeving je gevoel ook eens zou erkennen en gewoon zou zeggen van ja het is ook spannend.

Desalniettemin wens ik je echt een hele mooie ervaring tzt ♡ ik ben heel benieuwd!

+1!

Geen haast hoor, maar laat je nog even weten wat de verzendkosten enzo zijn voor dat schattige truitje?

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:21 schreef Kyara het volgende:

[..]

Weet je, laat dat kind maar zitten. Zo'n dikke buik heeft ook wel wat. Dat idee?

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:21 schreef Kyara het volgende:

[..]

Weet je, laat dat kind maar zitten. Zo'n dikke buik heeft ook wel wat. Dat idee?

Ik denk dat driekwart van de vrouwen wel roept dat ze er mee ophouden, dat ze dat kind niet meer hoeven meestal hebben ze dan 9 cm.

Ik weet nog dat mijn vliezen braken en dat ik echt dacht van omg nu kan ik niet meer terug
alsof je met je 41 weken buik nog terug had gekund

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:22 schreef Wizzy het volgende:

[..]

Als dat bij de eerste gebeurd is dat wat lastig

Al had ik ook geen idee hoever ik was, maar fijn was het in ieder geval niet. Een uur wachten zag ik ook niet zitten. Daarom naar de VK gekomen die vast stond in het ziekenhuis. Na controle 8 cm ontsluiting

True maar daarom spreek ik ook puur voor mezelf he Ik hoef geen verloskundige vanaf de eerste paar weeën hier dat vind ik naar alle waarschijnlijkheid storend. En als ze vast staat op moment dat ik wel bel dan is t gebruikelijk dat ze haar achterwacht belt. Doet ze dat niet en ik schat in dat ik wel iemand nodig heb dan bel ik een vriendin.

Ik heb geen idee hoe het straks werkelijk zal gaan en misschien wil ik wel iets compleet anders als ik eenmaal ga bevallen. Of heb ik geen keuze want spoed, maar ik heb voor nu in ieder geval voor ogen dat het zoveel mogelijk mijn man en ik gaan zijn. Het motto wat ik gehighlight heb op mijn geboorteplan is: rust, stilte, zo min mogelijk mensen en zo min mogelijk interventie. Dat hang ik straks ook op naast mijn bed en staat in mijn dossier.

Mogelijk heeft mijn nicht (vk in het ziekenhuis waar ik ga bevallen) dienst, en die heeft al toegezegd dat ze zich mij toe-eigent als ik op de afdeling kom tijdens haar dienst. Wel zo prettig is ook dat ze heeft aangegeven manlief wel de OK in te kunnen loodsen mocht het op een keizersnede uitlopen. Dus ja, als zij dienst heeft dan is dat superfijn, maar ik weet niet in hoeverre ik haar er constant bij wil hebben.

Ik heb wel heel erg geprobeerd om de bevalling tegen te houden omdat het nog zo vroeg was.

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:24 schreef LuDann het volgende:

[..]

+1!

Geen haast hoor, maar laat je nog even weten wat de verzendkosten enzo zijn voor dat schattige truitje?

[..]

oh ja! 2 postzegels xD nog steeds niet opgezocht. komt goed!

Overigens vond ik dat 'je weet waar je het voor doet' pas achteraf kloppen. Want het idee van wat komen gaat was voor mij nog wel te abstract om echt een steun/motivatie te zijn. Achteraf werkte het als een tierelier overigens. Dat gevoel wanneer ze er echt is... Die bevalling was binnen een seconde totaal niet meer interessant

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:27 schreef mignonne het volgende:

Ik denk dat driekwart van de vrouwen wel roept dat ze er mee ophouden, dat ze dat kind niet meer hoeven meestal hebben ze dan 9 cm.

Oh, dat is echt een van mijn duidelijkste herinneringen nog van de bevalling! Tijdens de ontsluiting zat ik echt in een totale concentratie, en zijn er uren verstreken waar ik nauwelijks herinneringen aan heb. Maar na een uur persen riep ik toch ook dat ik ermee ophield, dat het gewoon niet ging lukken. Het had ergens ook wel iets heel funtioneels, want ik had het gewoon nodig dat de mensen om me heen me nog even wat meer gingen aanmoedigen en tegen me zeiden dat ze er echt al bijna was. . . Lijkt me als vk ook zo bijzonder om dat elke keer weer mee te maken. .

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:27 schreef mignonne het volgende:

[..]

Ik denk dat driekwart van de vrouwen wel roept dat ze er mee ophouden, dat ze dat kind niet meer hoeven meestal hebben ze dan 9 cm.

10 cm zelfs
Maar bij mijn oudste schoot dat persen totaal niet op, en ik geloofde echt niet dat hij er ooit nog uit ging komen. Inmiddels had ik ook hoge koorts en lag ik te ijlen. Dat ik ze allemaal voor de gek had gehouden riep ik, en dat er helemaal geen baby in mijn huik zat. Dus ze konden allemaal wegwezen en me met rust laten

Maar tadaaaa, het is goed gekomen!
Er zat echt een baby in mijn buik en hij is veilig en wel ter wereld gekomen. En zijn 2 broertjes later ook!

Dus laat je niet afschrikken door de horrorscenario's, en heel veel succes.
You can do this

Dat is wel iets wat ik me altijd voor ogen heb gehouden. Dat er toch echt heel veel 2e en 3e kinderen geboren worden. Blijkbaar is het dus echt de moeite waard om het NOG een keer te doen. Dat idee.

quote:

Op zondag 26 juli 2015 19:56 schreef Spees_Eend het volgende:

[..]

Present!

Wát een verschil maakt dat.

Oh dat is fijn om te horen!

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:47 schreef Skoap het volgende:

[..]

Oh dat is fijn om te horen!

+1!

Ik wilde die net ook gaan quoten ja. Ik heb er eigenlijk heel veel vertrouwen in dat ik een bevalling rustig en zonder pijnstilling kan doen (ik kon de weeën echt heel geconcentreerd wegademen met diepe buikademhaling), maar niet met een weeënstorm

Ik wist dus echt niet dat ik een weeënstorm had. Achteraf ook wel een beetje dom dat ik dat niet door had maar oke.
Maar wist ik veel Ik dacht alleen maar, "Ik heb 4 CM, ik moet nog minimaal 6 uur, hoe doen andere vrouwen dit, ik ben een mietje, ik stel mij aan, waarom helpt rustig ademen niet" En daar stond ik in de douche van het ziekenhuis, en trok aan de alarm knop.

Ik vroeg om pijnstilling, ik weet nog goed wat er tegen mij gezegd werd "Ik heb slecht nieuws en ik heb goed nieuws welke wil je eerst"

Goede nieuws was dat ik 9cm had slechte nieuws was dat ik geen pijnstilling meer mocht.
Maar dat boeide mij ook echt niet meer, die persweeën waren echt een verademing vergeleken met de weeënstorm en 20 min later was Luc er

Sowieso: persweeen

Ik kan suuuupergoed persen, hoorde ik bij mijn laatste bevalling. Gegeven de omstandigheden is het vreemd hoe trots ik me toen voelde

quote:

Op zondag 26 juli 2015 22:56 schreef Skoap het volgende:
Ik wist dus echt niet dat ik een weeënstorm had. Achteraf ook wel een beetje dom dat ik dat niet door had maar oke.
Maar wist ik veel Ik dacht alleen maar, "Ik heb 4 CM, ik moet nog minimaal 6 uur, hoe doen andere vrouwen dit, ik ben een mietje, ik stel mij aan, waarom helpt rustig ademen niet"

Exact dit!