liefde van mijn leven...dacht ik

Nu een paar weken later hebben we elkaar 2 keer gezien, waarvan 1 avond gepland en 1 keer waarbij ik eigenlijk met hem wilde praten. Eerste keer na een week dat ik ergens anders heb gewoond, hij mist me duidelijk, we hebben samen gekookt en gegeten, natuurlijk ook flink gepraat, en natuurlijk is er nog niks veranderd, hij voelt zich ergens ongelukkig en weet niet waardoor dat komt, of het door het verleden komt, de relatie of alles bij elkaar, iets zit er niet lekker, en doordat wij natuurlijk de laatste tijd ook wat te verduren hebben gehad is het makkelijk om hetgeen wat dicht bij je staat opzij te schuiven, t enige wat hij maar blijft zeggen is dat hij helemaal klaar is met alles en iedereen en gewoon complete rust wil om na te denken, na te denken wat hij wil met zijn toekomst, het leven op zich etc. Hij heeft nu wel te kennen gegeven dat het misschien goed is om met een therapeut te praten over de voorgevallen problemen die hij niet verwerkt. Natuurlijk zijn er tussen ons ook problemen, die niet groot zijn, maar wel groter zijn geworden door de rest waarmee hij al in zijn hoofd zit. Bv, dat wij een tijdje op elkaars lip hebben gezeten, weinig hebben ondernomen, hij zich eigenlijk al die tijd een beetje heeft laten bemoederen door mij omdat hij zelfs niks doet (regelen van dingen,huishouden...) natuurlijk ga ik daarover zeuren dat hij ook dingen gewoon zelf moet doen bla bla.. hij is gewoon zijn eigen een beetje kwijt geraakt in onze relatie, dus is het ook makkelijk om dat maar 'uit de weg te ruimen'

hoe het er nu voor staat is dat ik het eigenlijk gewoon laat gaan, ik sta voor hem klaar, dat weet hij en heb ik hem natuurlijk duidelijk gemaakt, en verder laat ik hem met rust, zo af en toe stuur ik een berichtje of laat ik thuis wat achter voor hem (paaseitjes bv) gewoon zonder verdere notitie.

Hij heeft te kennen gegeven tijd nodig te hebben, en dat de dingen misschien niet lopen zoals ik zou willen (termijn bv) en dat hij eigenlijk niet eens verwacht dat ik op hem zal wachten.

Ik ga ook niet persé wachten, ik ga eigenlijk nu verder met mijn leven en pak dit mooi aan om zelf ook wat dingen te verbeteren aan mijn eigen leven, ook ga ik zoeken naar een eigen huis, ook al wil hij dat eigenlijk niet. En mocht het tegen een paar maanden zo zijn dat alles gekalmeerd is en hij mist me echt zo erg dat hij toch verder wil, kijk ik tegen die tijd hoe ik er zelf over denk. We zijn dus nog steeds 'in een relatie' maar eigenlijk alleen op papier bij wijze van... Heb wel afgesproken zolang ik daar niet slaap, ik ook geen huur betaal en hij alles zelf op mag lossen.

quote:

Op woensdag 18 maart 2015 14:51 schreef CoolGuy het volgende:

[..]

Hang het eens niet op aan die miskraam ze heeft een vruchtzak zonder vrucht, dus er is nooit sprake geweest van een nieuw leven.

Jawel, alleen is deze al vroeg afgestorven, en dan nog blijft een miskraam, en ben ik wel degelijk zwanger met alle hormonen etc. Blijft net zo heftig, hier valt geen onderscheid in te maken.