Depressie & Angst #114

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 08:50 schreef Californium het volgende:
Is dat echt een verschil? Ik heb daar ook laat van namelijk....

Ja, al maken de klachten vaak ook deel uit van andere stoornissen, als je de dsm erop naslaat
Er is bij mij echter geen sprake van bijv een ontwikkelings- of een persoonlijkheidsstoornis.

Daar heb ik ook geen last van.

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 10:22 schreef Californium het volgende:
Daar heb ik ook geen last van.

Dan zou je eens verder kunnen (laten) uitpluizen wat er aan de hand is, het schijnt een rotstoornis te zijn om te diagnosticeren.

Zo, na lang persoonlijk beraad heb ik besloten om na lange tijd weer een consult aan te vragen bij mijn huisarts. Vanochtend gesprek gehad. Ik heb besloten om af te bouwen met paroxetine en te stoppen. Na mijn verhaal gedaan te hebben, vond mijn HA het ook een positief idee. Het gaat goed de laatste 3 jaar, veel ondernomen. Heb veel minder last van angsten, paniekaanvallen heb ik zelden tot nooit. Het rationele wint het vaak van mijn irrationele gedachtes.

Ik vind het heel spannend (ben eerder gestopt), maar tegelijkertijd vind ik het ook stoer en fijn om deze keuze te maken. Mocht het achteraf toch nog moeilijk gaan, ga ik me richten op cognitieve gedragstherapie of mindfullness. Eigenlijk kijk ik heel erg uit na de positieve effecten en die hebben mij ook gesterkt in dit besluit.

Dat gezegd hebbende is het ook belangrijk om goed voor mijn lichaam te zorgen. Zorgen dat mijn serotonine level op een gezonde manier aangevuld wordt. Dat moet een goede stok achter de deur zijn lijkt mij

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 10:28 schreef minthy het volgende:

[..]

Dan zou je eens verder kunnen (laten) uitpluizen wat er aan de hand is, het schijnt een rotstoornis te zijn om te diagnosticeren.

Ik denk wel enigszins te weten waar mijn probleem vandaan komt en dat is vooral in opvoeding en niet van daarvoor al.

Met mijn stemming gaat het weer redelijk de laatste twee weken, daarvoor ging het slecht, maar ik heb echt geen idee hoe die wisseling zo komt. Is meestal zo. Er is niets veranderd in mijn dagbesteding, niets gebeurd.
En net werd ik ineens weer overvallen door somberheid en eenzaamheid. Ik dacht: waar komt dit nu weer vandaan? Ik snap het echt niet.

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 10:45 schreef artelligence het volgende:
Zo, na lang persoonlijk beraad heb ik besloten om na lange tijd weer een consult aan te vragen bij mijn huisarts. Vanochtend gesprek gehad. Ik heb besloten om af te bouwen met paroxetine en te stoppen. Na mijn verhaal gedaan te hebben, vond mijn HA het ook een positief idee. Het gaat goed de laatste 3 jaar, veel ondernomen. Heb veel minder last van angsten, paniekaanvallen heb ik zelden tot nooit. Het rationele wint het vaak van mijn irrationele gedachtes.

Ik vind het heel spannend (ben eerder gestopt), maar tegelijkertijd vind ik het ook stoer en fijn om deze keuze te maken. Mocht het achteraf toch nog moeilijk gaan, ga ik me richten op cognitieve gedragstherapie of mindfullness. Eigenlijk kijk ik heel erg uit na de positieve effecten en die hebben mij ook gesterkt in dit besluit.

Dat gezegd hebbende is het ook belangrijk om goed voor mijn lichaam te zorgen. Zorgen dat mijn serotonine level op een gezonde manier aangevuld wordt. Dat moet een goede stok achter de deur zijn lijkt mij

Als je gaan afbouwen. Doe het langzaam, heel langzaam.
Ik heb afgebouwd met 10% per 4 weken. En nog ging het niet klachtenvrij. Grieperig, migraine aanvallen, enz. Het lijkt traag, maar Paroxetine is een pain in the ass als het om afbouwen gaat.

quote:

Op zaterdag 8 november 2014 00:27 schreef zomertje het volgende:

[..]

Als je gaan afbouwen. Doe het langzaam, heel langzaam.
Ik heb afgebouwd met 10% per 4 weken. En nog ging het niet klachtenvrij. Grieperig, migraine aanvallen, enz. Het lijkt traag, maar Paroxetine is een pain in the ass als het om afbouwen gaat.

10%? Op hoeveel Mg zat je dan?

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 09:17 schreef kvd het volgende:

[..]

Vreemde gang van zaken. Dit is hun verlies, niet de jouwe. En die onderzoeken schijnen best aardig te verdienen toch?

Ja inderdaad. Ik werk liever bij een toffe werkgever. En ja die onderzoeken verdienen best goed! Al wil ik niet meteen de gevaarlijkste medicatie testen?

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 01:19 schreef minthy het volgende:

[..]

http://m.thuisarts.nl/angststoornis/ik-heb-angststoornis?mobile
Hier staat aardig duidelijk uitgelegd waarmee je te maken kan hebben. In het kort; je leeft continu onder hoogspanning, daarbij heb ik steeds het idee dat ik beoordeeld word en daarop afgerekend of afgekeurd word. Je overschat gevaar en onderschat jezelf in wat je aan kan.
Daarbij vaak depressief geweest, of eigenlijk wist ik niet beter dan depressief te leven, het werd normaal. Het versterkte elkaar, een extreem laag zelfbeeld hielp hier niet echt bij.

Nou, als ik ooit gediagnosticeerd word dan zal het dit wel zijn. Precies mijn klachten. Al gaat het wel veel beter nu.

quote:

Op zaterdag 8 november 2014 12:09 schreef artelligence het volgende:

[..]

10%? Op hoeveel Mg zat je dan?

Ik ben van 40 naar 20mg gegaan.

Niemand die een flikker om me geeft en ik heb toch geen toekomst.

[ Bericht 41% gewijzigd door Miniem op 09-11-2014 09:11:53 ]

quote:

Op zondag 9 november 2014 00:32 schreef Miniem het volgende:
Weet niet of ik het mag zeggen.
Maar ik zou het liefst een kogel door mijn kop jagen. Niemand die een flikker om me geeft en ik heb toch geen toekomst.

Niet doen, hoe moeilijk je het ook hebt. Er komen uiteindelijk weer mooie tijden aan.

quote:

Op zondag 9 november 2014 00:28 schreef zomertje het volgende:

[..]

Ik ben van 40 naar 20mg gegaan.

ik zit op 20 Mg nu dus 10

quote:

Op zondag 9 november 2014 00:32 schreef Miniem het volgende:
Niemand die een flikker om me geeft en ik heb toch geen toekomst.

Zo voelt het, maar is dat ook echt de waarheid? Gevoel strookt niet altijd met de feiten, je gevoel maakt er soms een potje van is mijn ervaring tenminste. Het komt echt een keer goed.

Miniem, zijn er geen mensen die wel eens naar je vragen? Vrienden, familie? Heb je bezigheden die je enigszins het gevoel geven dat je nuttig bent?

Hoi,

Na een paar flitsbezoekjes in het verleden kom ik me hier ook maar weer eens melden. Het gaat langzamerhand weer de verkeerde kant op. Ik heb laatst bij het opruimen nog een doosje Citalopram gevonden, waar ik geruime tijd geleden zonder duidelijke reden mee gestopt ben. Misschien goed om er weer eens mee te beginnen en het nu echt een kans te geven. Uiteraard van te voren wel met de HA over praten. Ik ben het vertrouwen in psychologen een beetje kwijt, na 3 vruchteloze pogingen. Maar op deze manier doorgaan is geen optie meer.

Nu nog mezelf bij elkaar rapen en de dokter bellen voor een afspraak

[ Bericht 0% gewijzigd door RipMcPants op 10-11-2014 12:32:56 ]

Ik zit nu bijna een week aan mn nieuwe medicijnen (Fluoxetine) en het lijkt dat ik er wat rustiger van ben. Ook lijkt het er op dat ik hier wel wat mee kan afvallen. Van de Paroxetine was ik 17kg aangekomen, dus elke kg die eraf gaat is winst

ik heb van de week een hele vragenlijst ingevuld en net telefoon gehad
binnen nu en een paar weken krijg ik een intakegesprek dus tot die tijd moet ik
volhouden

Godver zeg. Waarom kan ik mezelf er niet toe aanzetten om de huisarts te bellen? Het is niet alsof het de eerste keer is, maar het voelt echt als een enorme hindernis Misschien juist daarom wel?

Hoihoi I'm back. Even een tijdje iets wat meer aandacht gehad van de psycho's, maar nu gaat het weer goed!

Moet ik even vegen?

Om dan maar weer even ontopic te gaan: Net een lange sessie gehad bij mijn psycholoog. Helemaal kapot nu, maar was wel een goede sessie, nu met vreetspul op de bank

Ik begrijp die naïviteit en dat vastklampen aan mensen die je net kent echt totaal niet, heb juist 'last' van het tegenovergestelde.

Mijn Wajongaanvraag is afgekeurd ... voelde me wel kut toen ik net was gebeld, het voelt als een soort persoonlijke afwijzing en het triggerde mijn zelfhaat en wanhoop over de toekomst nogal. Maar na een uurtje was ik er alweer soort van overheen gekomen
De toekomst, zelfs die van over een paar maanden, is nogal een gevoelig onderwerp, dat ik beter kan vermijden. Wat lastig is want ik kan er niet tegen dat ik niet weet hoe het gaat lopen, ik wil plannen maken en zekerheden hebben, back-up plans, maar ik weet niet hoe en wat. Ik zie het nogal pessimistisch in.