De kunst van het loslaten van je ex #236 Don't get even, get better!

quote:

Op vrijdag 28 november 2014 22:21 schreef Woestenijhumor het volgende:
... maar op eigen benen staan (hoe cynisch ) is voor niémand een pad dat over rozen gaat. Alles heeft zijn prijs, en zeker de prijs van de vrijheid en zelfstandigheid kan hoog oplopen.

Helemaal waar. Ik had niet verwacht dat iets dergelijks mij zou overkomen, maar moet er toch aan geloven. Maar ik probeer het vooral positief in te zien. Een half jaartje sparen, buffer terugkrijgen en weer lekker alleen verder. Gelukkig begrijpt mijn omgeving deze beslissing wel.

En inmiddels is het bijna zover. Morgen ga ik afscheid nemen van mijn ex-schoonouders, zondag is het de beurt aan mijn ex en de kat. Ik voorspel geen fijne zondag....

Fijn, dat kan er ook nog wel bij.

Gister uitslag gehad van mijn echo en buikfoto, ik heb al 3 jaar last van mijn buik. Blijkt dat ik een nieraandoening heb(upj stenose) en dat ik waarschijnlijk geopereerd moet worden. De tijd om te revalideren is ongeveer 2 tot 3 maanden.

Voelde me net weer beter en had er net allemaal weer zin in, en nu dit. Het zit me helaas de laatste maanden een beetje tegen.

Dat revalideren dat wordt ook nog wat, ouders wonen 45km bij me vandaan, geen echte vriendinnen/vrienden die dan constant voor me kunnen zorgen. Dat wordt dus nog ff flink oren krabben hoe ik dat ga oplossen.

Enigste voordeel is dat ik mijn ex dan niet kan tegenkomen

Mijn vriendin heeft zeven weken geleden een einde gemaakt aan onze relatie van bijna twee jaar en ik ben er nog steeds kapot van. Ik ben zelf 20 en mijn ex is 19. We hadden het altijd gezellig, deden veel leuke dingen en konden het heel goed met elkaar vinden. De ene week toonde ze nog heel veel liefde en had ze het over een citytrip naar Parijs. Een week later verteld ze huilend dat ze me houdt, dat ik geweldig ben maar dat het gevoel weg is en dat ze niet nu al voor de rest van haar leven met iemand wil zijn. Ik heb een hele goede band met haar ouders en zij snappen er ook niks van. Niemand heeft het zien aankomen.

Ik kan het nog steeds niet begrijpen, we hadden nauwelijks ruzie en konden overal over praten. Ik snap niet waarom ze deze gevoelens niet eerder met mij heeft gedeeld. Ik mis haar verschrikkelijk en hoop elke dag dat ze het contact weer met mij opzoekt. Ik heb vandaag zelf contact met haar opgezocht en vroeg of ze met mij wilde praten om mij wat meer duidelijkheid te geven. Ze zei dat ze nog steeds zeker was over het beslissing maar wel wil praten volgend weekend. Dan maar hopen op wat meer duidelijkheid.

quote:

Op zaterdag 29 november 2014 17:57 schreef D190 het volgende:
Fijn, dat kan er ook nog wel bij.

Gister uitslag gehad van mijn echo en buikfoto, ik heb al 3 jaar last van mijn buik. Blijkt dat ik een nieraandoening heb(upj stenose) en dat ik waarschijnlijk geopereerd moet worden. De tijd om te revalideren is ongeveer 2 tot 3 maanden.

Voelde me net weer beter en had er net allemaal weer zin in, en nu dit. Het zit me helaas de laatste maanden een beetje tegen.

Dat revalideren dat wordt ook nog wat, ouders wonen 45km bij me vandaan, geen echte vriendinnen/vrienden die dan constant voor me kunnen zorgen. Dat wordt dus nog ff flink oren krabben hoe ik dat ga oplossen.

Enigste voordeel is dat ik mijn ex dan niet kan tegenkomen

Wat naar allemaal dit. Ik hoop dat er een oplossing uit de bus komt voor je...

quote:

Op zondag 30 november 2014 20:00 schreef Kelv1n het volgende:
Mijn vriendin heeft zeven weken geleden een einde gemaakt aan onze relatie van bijna twee jaar en ik ben er nog steeds kapot van. Ik ben zelf 20 en mijn ex is 19. We hadden het altijd gezellig, deden veel leuke dingen en konden het heel goed met elkaar vinden. De ene week toonde ze nog heel veel liefde en had ze het over een citytrip naar Parijs. Een week later verteld ze huilend dat ze me houdt, dat ik geweldig ben maar dat het gevoel weg is en dat ze niet nu al voor de rest van haar leven met iemand wil zijn. Ik heb een hele goede band met haar ouders en zij snappen er ook niks van. Niemand heeft het zien aankomen.

Ik kan het nog steeds niet begrijpen, we hadden nauwelijks ruzie en konden overal over praten. Ik snap niet waarom ze deze gevoelens niet eerder met mij heeft gedeeld. Ik mis haar verschrikkelijk en hoop elke dag dat ze het contact weer met mij opzoekt. Ik heb vandaag zelf contact met haar opgezocht en vroeg of ze met mij wilde praten om mij wat meer duidelijkheid te geven. Ze zei dat ze nog steeds zeker was over het beslissing maar wel wil praten volgend weekend. Dan maar hopen op wat meer duidelijkheid.

Zo vreemd is dat niet hoor. Bij mij is het nu ruim vier maanden geleden en ik had vandaag ook een kapotte dag. Eigenlijk is de hele week al weer wat minder...

Het loslaten is nu echt begonnen. Vandaag heb ik de laatste spullen naar mijn ouders gebracht. Daarna hebben we nog even samen gegeten en hebben we afscheid genomen.

De afgelopen maand hebben we er niet echt bij stilgestaan dat deze dag zou komen. Het afscheid kwam dan ook rauw op ons dak en de emoties waren groot. Niet zo gek natuurlijk.

Op dit moment voel ik me vooral erg somber. Ik weet dat onze keus om uit elkaar te gaan juist is, dat tijdelijke (met de nadruk op tijdelijke) inwoning bij mijn ouders even beter is voor mij en dat het allemaal wel weer goedkomt met ons beiden.

Maar op dit moment voel ik me vooral leeg en alleen...ik ga maar even mijn roes uitslapen, hoe moeilijk dat ook zal zijn....

quote:

Op maandag 1 december 2014 00:21 schreef Flylib het volgende:
Het loslaten is nu echt begonnen. Vandaag heb ik de laatste spullen naar mijn ouders gebracht. Daarna hebben we nog even samen gegeten en hebben we afscheid genomen.

Dit doet me een beetje denken aan dit liedje;

Die clip is overigens in Stockholm opgenomen, en ze hebben die met opzet in grijs gedaan, zodat het lijkt alsof het in New York is.
Maar sterkte alvast maat!

Ik heb zo'n rotte week. Ik weet niet waarom, maar het lijkt alsof het net uit is. Ik moest veel huilen. Het is waarschijnlijk omdat er een hoop dingen steeds hopelozer gaan uitzien hier in België.
Vannacht kon ik niet slapen en bedacht me plots dat het net een jaar geleden was dat ik vertrok en mijn "allermooiste mooitje" tegen kwam. Men had mij verteld van de enige andere Belg in de stad en dat ik er maar eens mee moest socializen. Nah, na dertig jaar sloppen en gedoe met "domme Belgen", wou ik er geen meer zien, hoor. En daar kwam zo'n knap meneertje aangereden. Uiteraard zag ik eerst die kolos van een electrisch aangedreven rolwagen, maar na een seconde keek ik in mooie, grote groene ogen, zag ik leuke sproetjes en een goede kledingsmaak. Bovendien leek het nog eens verstand en humor te hebben ook...
Ik mis hem zo...

quote:

Op zondag 30 november 2014 20:00 schreef Kelv1n het volgende:
Mijn vriendin heeft zeven weken geleden een einde gemaakt aan onze relatie van bijna twee jaar en ik ben er nog steeds kapot van. Ik ben zelf 20 en mijn ex is 19. We hadden het altijd gezellig, deden veel leuke dingen en konden het heel goed met elkaar vinden. De ene week toonde ze nog heel veel liefde en had ze het over een citytrip naar Parijs. Een week later verteld ze huilend dat ze me houdt, dat ik geweldig ben maar dat het gevoel weg is en dat ze niet nu al voor de rest van haar leven met iemand wil zijn. Ik heb een hele goede band met haar ouders en zij snappen er ook niks van. Niemand heeft het zien aankomen.

Ik kan het nog steeds niet begrijpen, we hadden nauwelijks ruzie en konden overal over praten. Ik snap niet waarom ze deze gevoelens niet eerder met mij heeft gedeeld. Ik mis haar verschrikkelijk en hoop elke dag dat ze het contact weer met mij opzoekt. Ik heb vandaag zelf contact met haar opgezocht en vroeg of ze met mij wilde praten om mij wat meer duidelijkheid te geven. Ze zei dat ze nog steeds zeker was over het beslissing maar wel wil praten volgend weekend. Dan maar hopen op wat meer duidelijkheid.

Ha Kelv1n,

Ik heb bijna een jaar geleden exact hetzelfde meegemaakt. We waren alleen 1 jaartje jonger en hadden een relatie van 2,5 jaar. Verder herken ik mij exact in jouw verhaal!

Het is echt verschrikkelijk wat je nu meemaakt, dat weet ik. Ik heb het zelf als een helse pijn ervaren (dat klinkt voor buitenstaanders misschien als bullshit, maar jij begrijpt denk ik wat ik bedoel). Zoals gezegd ben ik nu bijna een jaar verder en het gaat heel goed met me, gelukkig.

Ik wil je dus even laten weten dat het uiteindelijk goed komt! Zo lijkt het nu niet, dat begrijp ik. Het heeft mij heel erg geholpen om mijn ex te blokkeren van WhatsApp, te verwijderen van Facebook en te ontvolgen op twitter. De rest van haar familie heb ik ook van sociale media afgeknikkerd. Het duurde maanden, maar omdat ik niets van haar of haar familie kon zien/horen in de tussentijd, ging het steeds beter.

Het is een tip, kijk maar even of je er wat aan hebt. Veel sterkte! En zie het zo: jij hebt nu alle tijd en mogelijkheden om een awesome persoon te worden -- die niet vast zit en continu moet rekening houden met een vriendin die kennelijk in staat is om je op deze manier te dumpen.

Hmm... Ik heb nu sinds eind augustus geen inhoudelijk contact met mijn ex gehad.
Eind oktober heb ik de rest van onze spullen opgepikt in Zweden. Met onze ex-collegae en kennissen ginds heb ik hem een kaart gestuurd voor zijn verjaardag.

Vorige week heb ik een mailtje gestuurd om te zeggen dat alle spullen nu in België zijn en ook meegedeeld dat ik met mijn rationeel en principieel handelen, niet altijd evenveel erkenning leek te hebben (had ik wel, maar kan soms nogal cynisch uit de hoek komen), en soms over het hoofd zag hoe alles zijn eerste ervaring was. Seksueel deed ik dat wel, maar misschien wat hij bij meningsverschillen meer geraakt, ookal was hij best volwassen en redelijk voor zijn eerste relatie, mijn vel is al wat dikker door eerdere levenservaring, zeker op relationeel gebied. Verder hem ook het beste gewenst en geuit dat ik hoopte dat de tijd en afstand tussen ons hem wat rust heeft gebracht.
Ik sloot dan af met een voorstel om elkaars spullen terug te geven, stelde voor om bij hem thuis of in zijn woonplaats te meeten daarvoor, indien hij zich daarbij beter voelt...

Tot dusver heb ik niets meer van hem gehoord (sinds eind augustus dus) en nu vraag ik me af hoe lang ik nog wacht en of ik al dan niet een derde partij inschakel. Ik ben niet zo'n blokkeertype, dus ik heb er geen idee van of je dat ook op gmail kan, waardoor hij dus mijn e-mail helemaal niet heeft gelezen...

Ik sta open voor jullie kritiek en mening, maar persoonlijk vind ik dat het nu al lang genoeg heeft geduurd en hij zijn verantwoordelijkheid dient op te nemen. Ik wil vriendelijk en respectvol met hem omgaan, maar ik zou die fluwelen handschoentjes stilaan willen uitdoen...

Ik kreeg vandaag een leuk sinterklaascadeau!

Mijn ex heeft veel schulden, waaronder ook een flink bedrag aan mij. Vanaf september is hij weer aan het werk, en is er dus mogelijkheid om mij af te betalen. Vanaf oktober tot nu heb ik geprobeerd contact met haar te krijgen maar kreeg steeds geen reactie. Vervolgens zijn zus maar eens gemaild met wat er aan de hand is, die heeft de bewindvoerder aan het werk gezet en eindelijk is het dan geregeld. Vandaag is het geld gestort en daarmee alles m.b.t. mijn ex afgehandeld. Dank u Sinterklaas!

quote:

Op vrijdag 5 december 2014 13:58 schreef wip_kip het volgende:

[..]

Ha Kelv1n,

Ik heb bijna een jaar geleden exact hetzelfde meegemaakt. We waren alleen 1 jaartje jonger en hadden een relatie van 2,5 jaar. Verder herken ik mij exact in jouw verhaal!

Het is echt verschrikkelijk wat je nu meemaakt, dat weet ik. Ik heb het zelf als een helse pijn ervaren (dat klinkt voor buitenstaanders misschien als bullshit, maar jij begrijpt denk ik wat ik bedoel). Zoals gezegd ben ik nu bijna een jaar verder en het gaat heel goed met me, gelukkig.

Ik wil je dus even laten weten dat het uiteindelijk goed komt! Zo lijkt het nu niet, dat begrijp ik. Het heeft mij heel erg geholpen om mijn ex te blokkeren van WhatsApp, te verwijderen van Facebook en te ontvolgen op twitter. De rest van haar familie heb ik ook van sociale media afgeknikkerd. Het duurde maanden, maar omdat ik niets van haar of haar familie kon zien/horen in de tussentijd, ging het steeds beter.

Het is een tip, kijk maar even of je er wat aan hebt. Veel sterkte! En zie het zo: jij hebt nu alle tijd en mogelijkheden om een awesome persoon te worden -- die niet vast zit en continu moet rekening houden met een vriendin die kennelijk in staat is om je op deze manier te dumpen.

Het is gewoon zo lastig omdat ik gewoon geen reden kan bedenken waarom het over is. Zijn in de afgelopen twee jaar op vier geweldige vakanties geweest en ben alleen maar meer van haar gaan houden en geven. Ik weet dat het overkomt alsof ik onze relatie "verheerlijk" maar dat is niet zo, het was gewoon perfect.

Ik heb haar al overal geblokkeerd om haar naam niet telkens te zien. Alles in mijn lichaam zegt dat ik haar niet moet loslaten en voor haar moet vechten maar mijn verstand zegt dat ik haar daarmee alleen maar verder weg duw.

Ik ben vooral erg teleurgesteld in haar omdat ze niet gewoon open over haar gevoelens heeft gepraat. Daarnaast voel ik me erg in de steek gelaten. Als ik dit had geweten had ik haar liever nooit ontmoet. Hoop dat ik haar zo snel mogelijk vergeet maar denk dat ik nog een lange weg te gaan heb.

Al bijna 2 weken mijn ex niet gezien en gesproken, voelt best wel goed. Ondanks dat ik er vaak nog aan terug denk, en dat het nu best stil en saai is alleen, denk ik wel dat ik een goeie keus heb gemaakt.

Ze heeft me meerdere male gekwetst, soms niet opzettelijk maar wel gekwetst. Zij dacht dat je het weer zomaar opnieuw kon proberen zonder te praten waarom het de eerste keer fout ging. We bleven tegen elkaar praten, als ik een dag niets gezegd had ging zij tegen me praten via watsapp, dan blijf je gevoelens houden en dan gaat het fout.

Zij was er niet, op de dag dat ik haar heel hard nodig had(crematie opa), vanaf dat moment wou ik het zelf al uitmaken. Ik vind dat niet kunnen(dat is persoonlijk) op zo'n dag zorg je dat je er bent voor je vriend, zij vond haar scriptie belangrijker dan met haar vriendje mee te gaan naar een crematie. Vanaf dat moment ging het heel hard berg afwaarts met onze relatie, het bleef me steken dat zij er niet was voor mij, op de dag dat ik haar heel erg nodig had.

Zij is nu weer aan het "rommelen"met haar ex van dik een jaar terug, beetje raar terwijl alles bij mij veel beter en leuker was. Ze is gewoon veelste bang om helemaal alleen te zijn de feestdagen, ze kan niet "alleen" zijn namelijk. Dat ging uit vanwege bijna dezelfde reden. Hij dacht dat zij met een ander gezoend had en dat bleef hem steken. Toen ging hij minder z'n best doen en ging het uit. Zij was al met mij aan het watsappen terwijl ze nog een relatie met hem had. Ik zei op de keren dat ze met hem was"ik laat je wel ff met rust, beetje lullig tegenover je vriend" toen zei ze"ach dat gaat toch uit". En nu gaat ze weer hard hollend terug en hij trapt er nog in ook, hoezo blind en dom. Haar kennende hebben ze toch niet over alle problemen gepraat waardoor het fout ging, want dat deed ze ook nooit met mij, want het moet vanzelf gaan is haar mening.

Al met al ben ik blij dat het helemaal over is, ondanks dat ik het soms nog mis. Het is toch anders om met "nieuwe"meiden intiem te zijn, dat duurt een tijdje voordat ik daaraan gewend ben denk ik.

Over 2 weken uitslag van het ziekenhuis of ik geopereerd moet worden aan m'n nier, haar vader heeft hetzelfde meegemaakt, misschien gaat ze dan eindelijk eens begrijpen dat ik me nooit aanstelde als ik zei dat ik last had van m'n buik. Ik heb nog bijna dagelijks contact met haar nicht, Ik heb haar nicht gevraagd om niets tegen mij te zeggen over haar nicht. Ik weet dat ik wel dat er af en toe over mij gepraat zal worden tussen mijn ex en haar nicht, maar dat maakt mij niet uit, dat zegt meer over mijn ex dan over mij. Ik wil niets meer van haar horen of weten

Ja, ik heb ook dingen fout gedaan. Maar sommige waren voor mijn gevoel reactie's op haar gedrag, en omdat ik simpel weg nooit snel boos wordt op mensen. Ik zie nu in dat ik veel eerder afscheid van haar had moeten nemen, gelijk toen het uit was had ik moeten zeggen dat ik geen contact meer met haar wou. Dan had zij een ongelofelijk kut gevoel gehad. Maarja, liefde maakt blind en soms hou je nog teveel van iemand.

Goed, ondanks dat mijn relatie van een kleine 2 jaar geleden niet langer dan 3/4 maanden duurde.Waren ze toch erg intens (vond ik tenminste).

Zij heeft inmiddels al bijna halfjaar een nieuwe vriend, en toch... toch droomde ik over haar vanacht.
Een droom dat ik haar vroeg hoe het met dr vriend ging, en dat was in de droom uit. Zelfs gezoend in de droom .

Ik word er beetje moe van, continue er mee geconfronteerd te worden, het lijkt wel alsof iets in mij het blijkbaar nog steeds niet verwerkt heeft.
Ik weet ook niet of seks hebben met een andere dame... haar zal doen vergeten.

Tot zo verre mijn gedachten gangen. En nu ben ik dat kwijt

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 17:23 schreef Gray het volgende:

[..]

Na twee jaar nog niet met een ander geweest? Juist omdat je nog niet over je ex was, of anders?

Zelfs sinds mei met twee meiden geweest, zonder enige moeite te doen. Het hielp. Een derde afgeketst vorige week, onder het mom van 'don't shit where you eat', again.

Klinkt misschien vreemd, maar nog niet aan toe/klaar voor.

Nu juist wel... maar die droom was eng realistisch.

quote:

Op vrijdag 12 december 2014 17:23 schreef Gray het volgende:

[..]

Na twee jaar nog niet met een ander geweest? Juist omdat je nog niet over je ex was, of anders?

Zelfs sinds mei met twee meiden geweest, zonder enige moeite te doen. Het hielp. Een derde afgeketst vorige week, onder het mom van 'don't shit where you eat', again.

Ik denk dat het per persoon wisselend is hoe je daarmee om gaat.De een heeft een week later een rebound,de ander doet er jaren over het te verwerken.Zelf heb ik ook een jaar die behoefte totaal niet gehad en moest ik eerst mezelf en mijn leven weer op de rit krijgen voor ik weer wilde daten.Dat betekent niet dat je geen lustgevoelens hebt,alleen dat je daar niets mee doet op dat moment.
Bij mij duurde het uiteindelijk ook bijna twee jaar voordat ik weer bij iemand in bed belandde (door onzekerheid mis je veel signalen).Ik ken K44 een beetje en denk dat hij ook zoiets heeft.Maar uiteindelijk komt t wel goed.

Maar ook even aanmelden hier, geen lange relatie gehad maar 3 intense maanden daten.

Ze heeft het verbroken onder het mom 'ik ben niet klaar voor een relatie' Blijkbaar erg slechte ervaring gehad met haar ex en gelooft dat ze niet verliefd meer kan worden. Ik had ook gewoon de signalen moeten oppikken maar dacht dat het ex probleem wel steeds verder naar de achtergrond ging, hij woont immers in een land aan de middellandse zee.

Galant detail is dat ze volgende week naar haar thuisland gaat voor de feestdagen. Vermoed niet dat ze contact heeft met haar ex want dat was toch wel een tikkeltje heel heftig uitgegaan.

Het bizarre is dat ik me vele malen rotter voel dan mijn laatste verbroken relatie die 3.5 jaar duurde maar gewoon uitgeblust was. Bah. Woon ook net in een andere stad waardoor even mijn vrienden zien voor een uurtje er niet meer in zit.

quote:

Op zaterdag 13 december 2014 00:35 schreef yats het volgende:

[..]

Ik denk dat het per persoon wisselend is hoe je daarmee om gaat.De een heeft een week later een rebound,de ander doet er jaren over het te verwerken.Zelf heb ik ook een jaar die behoefte totaal niet gehad en moest ik eerst mezelf en mijn leven weer op de rit krijgen voor ik weer wilde daten.Dat betekent niet dat je geen lustgevoelens hebt,alleen dat je daar niets mee doet op dat moment.
Bij mij duurde het uiteindelijk ook bijna twee jaar voordat ik weer bij iemand in bed belandde (door onzekerheid mis je veel signalen).Ik ken K44 een beetje en denk dat hij ook zoiets heeft.Maar uiteindelijk komt t wel goed.

Dit

Het is alweer 2 weken geleden dat mijn ex en ik afscheid van elkaar namen. De eerste paar dagen waren erg moeilijk, maar ik bevind me inmiddels in iets rustiger vaarwater. Veel de deur uit zijn, met vrienden afspreken, mezelf een beetje vermaken met dagjes uit en druk zijn met solliciteren helpt daar daar ontzettend bij.

De toenemende nuchterheid zorgt er ook voor dat ik mezelf beter onder de loep kan nemen en inmiddels begin ik wel hier en daar in te zien wat er is misgegaan in mijn relaties en waarom. Het is in ieder geval een goede opzet voor het verder laten stromen van mijn gedachten.

Mijn ex heb ik alleen vluchtig gesproken via whatsapp en verder niks. Wel ben ik donderdag nog even langs ons huis geweest om post op te halen (mijn ex was aan het werk) en heb ik nog even met de kat gespeeld voordat ik na een kwartiertje weer ging. Aan de ene kant voelde het vertrouwd om weer 'thuis' te zijn. Tegelijkertijd realiseerde ik me wel dat dit mijn huis niet meer is, ondanks dat er nog wat inboedel van mij aanwezig is.

Er is nog genoeg om los te laten, maar de somberheid begint stukje bij beetje minder te worden, en dat is fijn

Gaat al een heel stuk beter met me sinds ik me ex niet meer spreek, 3 weken terug voor het laatst sms contact gehad. Ik weet niet eens meer wanneer ik haar voor het laatst heb gezien, ik denk 5-6 weken terug.

Hoe ik me voel? Beter dan toen ik haar nog sprak, ik denk overdag bijna niet meer aan haar. Alleen elke avond denk ik nog aan haar. Maar dan meer van hoe moet ik doen als ik haar toevallig ergens zie. Soms vind ik dat ik boos moet doen, en het andere moment moet ik denk ik weer aardig zijn. Ik denk zelf dat het het beste is om gewoon aardig te zijn, ondanks dat ik het nog steeds niet netjes vind hoe ze heeft gedaan. Voor degene die nog twijfelen of ze dat nog moeten doen? Gewoon doen! Het doet de eerste 2 weken pijn, je voelt je leeg en dat soort dingen. Maar daarna ben je blij dat je het hebt gedaan!

Kerstavond zie ik haar denk ik in de kroeg, tenminste ik ga ervan uit van wel(zij zal daar ook wel naar die kroeg gaan, aangezien ze daar altijd heen gaat met kerst). Ik moet alleen even weten hoe ik dat het beste aan kan/moet pakken. Zij zal daar wel zijn met haar "nieuwe"scharrel, en dat is best pijnlijk(confronterend dat het definitief over is). Ik wil mijn kerstavond niet laten verpesten door haar( eindelijk na 2 jaar met kerst thuis en niet voor mijn werk in het buitenland). Maar de laatste keer dat ik haar zag met hem kreeg ik een heel raar onderbuik gevoel en werden mijn gedachte's in 1x veranderd en dacht ik alleen maar aan haar en mij en voelde ik me verdrietig.

Wie kan mij wat tips geven om hier mee om te gaan?

Ik ga zoiezo niet naar haar toe om iets tegen haar te zeggen, ondanks dat ik met de rest van haar familie en vrienden geen problemen heb, ik wil niet geconfronteerd worden op 1 of andere manier.

Ik ga ook niet aan de alcohol, dan kan ik geen domme dingen doen en de drank de schuld geven( en aangezien ik iets heb aan m'n nieren is het zoiezo geen goed idee)

Ik ga zoiezo hele leuke en mooie kleding kopen zodat ik er heel netjes en leuk uitzie, dat helpt voor mijn zelfvertrouwen en dan zie ik er gewoon leuk uit en zij ziet dat ik mezelf verbetert heeft(om zo maar te zeggen) niet dat het helpt om haar terug te krijgen, maar meer voor mezelf. Zolang ik weet dat ik mijn best heb gedaan om mezelf te verbeteren, en ik zie dat ik mezelf verbeterd heb, ben ik tevreden. Dan weet ik dat ik er alles aan heb gedaan wat ik kon, en als het dan niet genoeg is dat het aan haar ligt,dan voel ik me voldaan op 1 of andere manier. Dan kan ik verder zeg maar.

Wie heeft een paar tips voor als ik in de kroeg ben? Ik krijg heel snel onderbuikgevoelens, en krijg heel snel een omkeer in mijn gedachtes en denk dat het in 1x helemaal fout is(ik loop hiervoor bij een psycholoog) En wie kan mij tips geven zodat ik niet de hele avond naar haar ga kijken op 1 of andere manier? Want dat helpt mij zoveel om door te gaan met mijn leven zonder haar!

quote:

Op maandag 15 december 2014 11:19 schreef D190 het volgende:
Gaat al een heel stuk beter met me sinds ik me ex niet meer spreek, 3 weken terug voor het laatst sms contact gehad. Ik weet niet eens meer wanneer ik haar voor het laatst heb gezien, ik denk 5-6 weken terug.

Hoe ik me voel? Beter dan toen ik haar nog sprak, ik denk overdag bijna niet meer aan haar. Alleen elke avond denk ik nog aan haar. Maar dan meer van hoe moet ik doen als ik haar toevallig ergens zie. Soms vind ik dat ik boos moet doen, en het andere moment moet ik denk ik weer aardig zijn. Ik denk zelf dat het het beste is om gewoon aardig te zijn, ondanks dat ik het nog steeds niet netjes vind hoe ze heeft gedaan. Voor degene die nog twijfelen of ze dat nog moeten doen? Gewoon doen! Het doet de eerste 2 weken pijn, je voelt je leeg en dat soort dingen. Maar daarna ben je blij dat je het hebt gedaan!

Kerstavond zie ik haar denk ik in de kroeg, tenminste ik ga ervan uit van wel(zij zal daar ook wel naar die kroeg gaan, aangezien ze daar altijd heen gaat met kerst). Ik moet alleen even weten hoe ik dat het beste aan kan/moet pakken. Zij zal daar wel zijn met haar "nieuwe"scharrel, en dat is best pijnlijk(confronterend dat het definitief over is). Ik wil mijn kerstavond niet laten verpesten door haar( eindelijk na 2 jaar met kerst thuis en niet voor mijn werk in het buitenland). Maar de laatste keer dat ik haar zag met hem kreeg ik een heel raar onderbuik gevoel en werden mijn gedachte's in 1x veranderd en dacht ik alleen maar aan haar en mij en voelde ik me verdrietig.

Wie kan mij wat tips geven om hier mee om te gaan?

Ik ga zoiezo niet naar haar toe om iets tegen haar te zeggen, ondanks dat ik met de rest van haar familie en vrienden geen problemen heb, ik wil niet geconfronteerd worden op 1 of andere manier.

Ik ga ook niet aan de alcohol, dan kan ik geen domme dingen doen en de drank de schuld geven( en aangezien ik iets heb aan m'n nieren is het zoiezo geen goed idee)

Ik ga zoiezo hele leuke en mooie kleding kopen zodat ik er heel netjes en leuk uitzie, dat helpt voor mijn zelfvertrouwen en dan zie ik er gewoon leuk uit en zij ziet dat ik mezelf verbetert heeft(om zo maar te zeggen) niet dat het helpt om haar terug te krijgen, maar meer voor mezelf. Zolang ik weet dat ik mijn best heb gedaan om mezelf te verbeteren, en ik zie dat ik mezelf verbeterd heb, ben ik tevreden. Dan weet ik dat ik er alles aan heb gedaan wat ik kon, en als het dan niet genoeg is dat het aan haar ligt,dan voel ik me voldaan op 1 of andere manier. Dan kan ik verder zeg maar.

Wie heeft een paar tips voor als ik in de kroeg ben? Ik krijg heel snel onderbuikgevoelens, en krijg heel snel een omkeer in mijn gedachtes en denk dat het in 1x helemaal fout is(ik loop hiervoor bij een psycholoog) En wie kan mij tips geven zodat ik niet de hele avond naar haar ga kijken op 1 of andere manier? Want dat helpt mij zoveel om door te gaan met mijn leven zonder haar!

Tjah, er gewoon voor gaan?

Het is nu sinds 3/4 jaar uit en merk dat ik er in mijn dagelijkse doen weinig last meer van heb. Af en toe een down-momentje. Wel lastig dat ik nu vakantie heb (denk-tijd) en merk dat ik het ook wel moeilijk vind om met zo'n dagen niet meer bij 'hen' aan tafel te zitten en geen onderdeel meer te zijn van zijn vrienden en familie. Auw......
Soort van loyaliteitsconflict met mezelf dat ik verder ga en er nu een nieuwe (lieve!) meneer naast me aan de kersttafel zit.
Meer mensen die hier last van hebben?

quote:

Op maandag 22 december 2014 15:23 schreef runaway het volgende:
Het is nu sinds 3/4 jaar uit en merk dat ik er in mijn dagelijkse doen weinig last meer van heb. Af en toe een down-momentje. Wel lastig dat ik nu vakantie heb (denk-tijd) en merk dat ik het ook wel moeilijk vind om met zo'n dagen niet meer bij 'hen' aan tafel te zitten en geen onderdeel meer te zijn van zijn vrienden en familie. Auw......
Soort van loyaliteitsconflict met mezelf dat ik verder ga en er nu een nieuwe (lieve!) meneer naast me aan de kersttafel zit.
Meer mensen die hier last van hebben?

Nu niet, maar enkele jaren geleden wel bij 'n relatie waar ik het supergoed kon vinden met de schoonouders en we gemeenschappelijke kennissen hadden, die ik dan niet meer zag na na de relatie.

quote:

Op maandag 22 december 2014 15:23 schreef runaway het volgende:
Het is nu sinds 3/4 jaar uit en merk dat ik er in mijn dagelijkse doen weinig last meer van heb. Af en toe een down-momentje. Wel lastig dat ik nu vakantie heb (denk-tijd) en merk dat ik het ook wel moeilijk vind om met zo'n dagen niet meer bij 'hen' aan tafel te zitten en geen onderdeel meer te zijn van zijn vrienden en familie. Auw......
Soort van loyaliteitsconflict met mezelf dat ik verder ga en er nu een nieuwe (lieve!) meneer naast me aan de kersttafel zit.
Meer mensen die hier last van hebben?

Ja heb ik ook wel. De kerstperiode was altijd wel fijn, omdat we dan wat meer tijd met elkaar hadden. Haar familie was wel een beetje apart, maar vond het geen ramp om daar een avond of twee mee aan tafel te zitten. Geeft me ook echt een vervelend gevoel om te bedenken dat het best mogelijk is dat daar straks iemand anders zal zitten.

Sowieso nogal een dubbel gevoel met de hele situatie. Ik moet nog steeds vaak aan haar denken, en kan me er nog best druk om maken als ik dat te lang doe. Aan de andere kant is het leuke contact dat ik met een nieuwe meid had inmiddels uitgegroeid tot een relatie We houden het voorlopig nog een beetje voor ons, alleen een paar van onze beste vrienden weten er wat van, familie en gemeenschappelijke kennissen nog niet. Helaas is ze heel deze periode op ski vakantie..

Het is allemaal nog erg nieuw, maar wel leuk. Moet mezelf er wel regelmatig aan herinneren dat dit een nieuwe relatie is, en dat dingen dus ook anders gaan, en dat het nog niet allemaal zo vloeiend loopt als de vorige...

quote:

Op dinsdag 23 december 2014 12:07 schreef Gordian het volgende:

[..]

Ja heb ik ook wel. De kerstperiode was altijd wel fijn, omdat we dan wat meer tijd met elkaar hadden. Haar familie was wel een beetje apart, maar vond het geen ramp om daar een avond of twee mee aan tafel te zitten. Geeft me ook echt een vervelend gevoel om te bedenken dat het best mogelijk is dat daar straks iemand anders zal zitten.

Sowieso nogal een dubbel gevoel met de hele situatie. Ik moet nog steeds vaak aan haar denken, en kan me er nog best druk om maken als ik dat te lang doe. Aan de andere kant is het leuke contact dat ik met een nieuwe meid had inmiddels uitgegroeid tot een relatie We houden het voorlopig nog een beetje voor ons, alleen een paar van onze beste vrienden weten er wat van, familie en gemeenschappelijke kennissen nog niet. Helaas is ze heel deze periode op ski vakantie..

Het is allemaal nog erg nieuw, maar wel leuk. Moet mezelf er wel regelmatig aan herinneren dat dit een nieuwe relatie is, en dat dingen dus ook anders gaan, en dat het nog niet allemaal zo vloeiend loopt als de vorige...

Precies dit dus...... Nieuwe vent brengt ook weer een eigen karakter mee en ik heb ineens discussies over dingen die eerst nooit een punt waren (en ook iemand die zegt dat hij me leuk vindt, wat mijn ex dan weer superingewikkeld vond). Ik kan gewoon niet zo goed tegen verandering

quote:

Op dinsdag 23 december 2014 12:11 schreef runaway het volgende:

[..]

Precies dit dus...... Nieuwe vent brengt ook weer een eigen karakter mee en ik heb ineens discussies over dingen die eerst nooit een punt waren (en ook iemand die zegt dat hij me leuk vindt, wat mijn ex dan weer superingewikkeld vond). Ik kan gewoon niet zo goed tegen verandering

Daarom zit je ook op FOK! he

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Kwam de dubbelgangers van ex-schoonouders tegen dit weekend, in Frankrijk. Ze heetten ook precies hetzelfde, en hun uiterlijk kwam overeen met dat van de ouders van mijn ex. Had er ook een goede klik mee, dus was raar en fijn tegelijk. Ze hadden zelfs dezelfde beroepen en interesses

Mis mijn ex echt helemaal niet meer. Denk er nu redelijk prettig aan terug, maar leer mezelf veel beter kennen door andere mensen, en zie precies waar de problemen allemaal lagen. Leerzaam, absoluut. Merk aan mezelf dat ik afgelopen maanden enorm gegroeid ben, geestelijk gezien. En daar ben ik ontzettend blij mee

quote:

[b]Op dinsdag 23 december 2014 19:32 schreef Brannagh

Mis mijn ex echt helemaal niet meer. Denk er nu redelijk prettig aan terug, maar leer mezelf veel beter kennen door andere mensen, en zie precies waar de problemen allemaal lagen. Leerzaam, absoluut. Merk aan mezelf dat ik afgelopen maanden enorm gegroeid ben, geestelijk gezien. En daar ben ik ontzettend blij mee

Bedoel je door anderen hun visie over wat de problemen waren in die relatie of eerder algemeen?
Nu goed, in beide gevallen is het wel eens wenselijk tegen een spiegel aan te lopen. Of die reflectie nu scherp kritisch is of je eraan herinnert dat je helemaal zo slecht nog niet bent.

Bij mij ging het zo van "Wtf is dit? Waaraan verdien ik dit??" in het begin naar dan mezelf verwijten wat ik al dan niet had moeten doen en laten. Toen ik rond allerheiligen terug in Zweden was, toch een paar keer op mijn plaats gezet geweest dat het daarmee welletjes moest zijn.
Vermoedelijk was het voor hem emotioneel minder zwaar de afgelopen maanden, want hij was dumpende partij en hij wordt omringd met knuffels, ouderliefde, cadeautjes en leuke dingen. Ik zat zonder vrienden en familie de eindjes aan elkaar te knopen.
De realiteit is echter wel, dat ik ga en sta waar ik wil, en in deze situatie ook bitter letterlijk. Mijn kansen op de arbeids- en datingmarkt zijn veel groter dan die van hem. Ik denk dan ook dat het op termijn vooral voor hem zwaar gaat worden

Egoïsme is iets vies, maar ik had dringend wat nodig. Ik ben steeds meer voor mezelf gaan kiezen. Er wordt dan wel aangeraden om in zo'n periode eens oude vrienden te gaan opzoeken of steun te zoeken bij familie, maar ik ben blij dat ik ook daarin van mijn hart een steen heb gemaakt, want het zou toch weer gedoe zijn geworden.

Het is meer dan enkel die relatie die me steeds meer leert afstand nemen van dingen die niet goed voor me zijn. Ik merkte het al bij aankomst in Zweden vorig jaar hoe verlicht ik me voelde door alleen al fysieke afstand te hebben van narigheden in België. En die trend wil ik nu voortzetten.

quote:

Op woensdag 24 december 2014 00:58 schreef Woestenijhumor het volgende:

[..]

Bedoel je door anderen hun visie over wat de problemen waren in die relatie of eerder algemeen?
Nu goed, in beide gevallen is het wel eens wenselijk tegen een spiegel aan te lopen. Of die reflectie nu scherp kritisch is of je eraan herinnert dat je helemaal zo slecht nog niet bent.

Bij mij ging het zo van "Wtf is dit? Waaraan verdien ik dit??" in het begin naar dan mezelf verwijten wat ik al dan niet had moeten doen en laten. Toen ik rond allerheiligen terug in Zweden was, toch een paar keer op mijn plaats gezet geweest dat het daarmee welletjes moest zijn.
Vermoedelijk was het voor hem emotioneel minder zwaar de afgelopen maanden, want hij was dumpende partij en hij wordt omringd met knuffels, ouderliefde, cadeautjes en leuke dingen. Ik zat zonder vrienden en familie de eindjes aan elkaar te knopen.
De realiteit is echter wel, dat ik ga en sta waar ik wil, en in deze situatie ook bitter letterlijk. Mijn kansen op de arbeids- en datingmarkt zijn veel groter dan die van hem. Ik denk dan ook dat het op termijn vooral voor hem zwaar gaat worden

Egoïsme is iets vies, maar ik had dringend wat nodig. Ik ben steeds meer voor mezelf gaan kiezen. Er wordt dan wel aangeraden om in zo'n periode eens oude vrienden te gaan opzoeken of steun te zoeken bij familie, maar ik ben blij dat ik ook daarin van mijn hart een steen heb gemaakt, want het zou toch weer gedoe zijn geworden.

Het is meer dan enkel die relatie die me steeds meer leert afstand nemen van dingen die niet goed voor me zijn. Ik merkte het al bij aankomst in Zweden vorig jaar hoe verlicht ik me voelde door alleen al fysieke afstand te hebben van narigheden in België. En die trend wil ik nu voortzetten.

Niet de visie van anderen over de problemen, maar meer hun manier van denken/leven die mij ook aan het denken zet. Of dat ik andere mensen de fouten zie maken die ik zelf ook heb gemaakt, en dat ik dan al precies weet hoe het gaat lopen.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Heb een poosje iemand van 21 gedate die een stuk slimmer was dan mij, maar dat liep stuk doordat hij terug ging naar Australië en ik daar geen zin in had. Momenteel ben ik met een man van 20 aan het daten die me echt ontzettend verbaasd met alles wat hij weet en kan. Als ik dat zou kunnen vergelijken met mijn ex(en), wauw. Leeftijd zegt écht niks.

& ik ben zo blij voor je dat het goed gaat. Toen je hier in het begin postte was je een grote chaos, met hele lappen tekst en beschuldigingen naar de hele wereld, en tenslotte wist je zelf ook niet meer waar het aan lag en waar je alles moest zoeken.

Dat egoïstische is niet egoïstisch, maar gewoon broodnodige aandacht voor jezelf. Dat doe je goed. Je komt een stuk fijner over, opgeruimder. Het gaat je zo te lezen goed, en dat zal alleen nog maar beter worden. You go girl

Ik hoop dat de komende week heel snel voorbij gaat. Hoewel de verwerking best OK verloopt zie ik er erg tegenop om de komende dagen allerlei familieleden tegen te komen en mijn verhaal tientallen keren uit te leggen.

Maar ja, ik doe maar gewoon mijn best de 'feest'dagen als alle andere dagen te behandelen, ook al is dat niet gemakkelijk met al die kerstcrap die overal aanwezig is.

quote:

Op donderdag 25 december 2014 03:01 schreef Flylib het volgende:
Ik hoop dat de komende week heel snel voorbij gaat. Hoewel de verwerking best OK verloopt zie ik er erg tegenop om de komende dagen allerlei familieleden tegen te komen en mijn verhaal tientallen keren uit te leggen.

Maar ja, ik doe maar gewoon mijn best de 'feest'dagen als alle andere dagen te behandelen, ook al is dat niet gemakkelijk met al die kerstcrap die overal aanwezig is.

Als ze er al naar vragen, kun je gewoon zeggen 'we zijn uit elkaar' en het daarbij laten, je hoeft geen verhaal op te hangen. Je familie ziet zelf ook wel in dat dat gevoelig en persoonlijk is en er niet op ingaan (hoop ik dan, anders moet je ze wat geld geven om sympathie te kopen).

Ik snap dat de feestdagen pijnlijk zijn (ik zat in Amerika, en mn ex maakte het de dag voor Valentijn uit. Nou, erger kon haast niet). Maar probeer te genieten van de tijd met mensen die wél om je geven, vrienden en familie. Ga lekker eten, lang uitslapen, herinneringen ophalen, straks een glas champagne drinken en wat vuurwerk afsteken, of lekker de Top2000 luisteren: doe gewoon lekker wat jij wil. Maar probeer jezelf ook een beetje te pushen, ik weet dat het soms echt voelt dat je geen sociaal contact wil en gewoon alleen wil zijn, maar als je eenmaal praat en lacht met mensen, voel je je weer super!

Tegen de verwachting in toch een leuk oud en nieuw gehad! Was fijn om samen te zijn met de mensen die echt dicht bij me staan. Een deel van het optimisme zit hem ook gewoon in het feit dat ik er vanuit ga dat 2015 een topjaar wordt en dat verschrikkelijke 2014 nu echt voorbij is Sowieso staan er wat positieve ontwikkelingen in de planning qua werk en andere plannen, dus de kop is er wat mij betreft af.

En uiteraard de beste wensen aan iedereen hier!

Net een foto'tje voorbij zien komen waarbij ze met haar nieuwe vriend zit te knuffelen met een heel klef tekstje eronder. Zo achterlijk wijf (en die vriend is ook mongool) 1 maand geleden hebben we nog seks gehad en die gast denkt dat hij zijn future wife binnen heeft.

Ik wil geen enkel gevoel meer voor haar hebben maar toch ga je er nu weer aan denken. Het stoort me vooral dat ze me aan het lijntje heeft gehouden met valse beloftes: 'hopelijk komen we hier sterker uit' terwijl ik vanaf begin duidelijk ben geweest: ik wil geen vrienden blijven. Les voor de volgende keer, veel en veel eerder dumpen.

Anyway, wel weer een heel leuk nieuw meisje ontmoet die in bijna elk opzicht leuker is dus I'll be fine!

quote:

Op zaterdag 3 januari 2015 12:15 schreef Donnis het volgende:


Anyway, wel weer een heel leuk nieuw meisje ontmoet die in bijna elk opzicht leuker is dus I'll be fine!

Tegengif is altijd goed!

Onverwachte uitnodiging voor oud en nieuw gehad en daarbij een aantal fijne mensen ontmoet. Dat mocht wel, want de week van Kerst was echt balen.

Nog geen spousmaterial tegengekomen de afgelopen maanden. Bijna op date geweest twee weken geleden, maar ik heb nog te veel issues met vertrouwen. Ik denk dat ik mezelf en de ander gewoon zou gek maken van verlatingsangst.

quote:

Op woensdag 24 december 2014 23:33 schreef Brannagh het volgende:

[..]

Niet de visie van anderen over de problemen, maar meer hun manier van denken/leven die mij ook aan het denken zet. Of dat ik andere mensen de fouten zie maken die ik zelf ook heb gemaakt, en dat ik dan al precies weet hoe het gaat lopen.

ik ben zo blij voor je dat het goed gaat. Toen je hier in het begin postte was je een grote chaos, met hele lappen tekst en beschuldigingen naar de hele wereld, en tenslotte wist je zelf ook niet meer waar het aan lag en waar je alles moest zoeken.

Dat egoïstische is niet egoïstisch, maar gewoon broodnodige aandacht voor jezelf. Dat doe je goed. Je komt een stuk fijner over, opgeruimder. Het gaat je zo te lezen goed, en dat zal alleen nog maar beter worden. You go girl

Dankje

Ik weet overigens nog steeds niet echt waar ik het moet zoeken, hoor. Ik ben al snel gestopt met hem om uitleg te vragen, want eigenlijk had hij geen zinnige uitleg. Niet het gevoel van dat geen enkele uitleg goed genoeg is op zo'n moment. Hij had gewoon écht geen goeie reden. Ik kon alles weerleggen en hij sprak zichzelf om de haverklap tegen. Achteraf analyses maken en mezelf verwijten leidden ook tot niks constructiefs. De mensen in Zweden hebben gelijk: ik hield al meer dan genoeg rekening met hem. Hijzélf zij het constant tijdens onze relatie, als ik vroeg of ik nog wat voor 'm kon doen: "Schat je doet al meer dan genoeg om me zo gelukkig te maken!"

Ik heb nu wel een soort van "vage heimwee" naar Zweden; prachtig land en een fijne relatie. Die leuke zaterdagen van een hele ochtend vrijen, daarna wandelen rond het meer en samen koken en dan iets gaan drinken met de andere stageairs, de goede gesprekken met mijn liefje, het experimenteer in bed én in de rolstoel die dan omviel ... Ik kan er nu aan terug denken en glimlachen.

Over anderhalve week heb ik een afspraak met een bemiddelaar. Ik heb mijn ex al meermaals vriendelijk, en daarna kordaat, verzocht de af te handelen zaken te regelen. Tot dusver zonder resultaat. Het lijkt alsof ik hierbij met zo'n irritante gefrustreerde gehandicapte te maken heb en helemaal niet met de persoon waarmee ik bovenstaande situatie heb mogen beleven. Het is wel een beetje bevreemdend eigenlijk.

Ben ik hier ook welkom als ik stiekem nog hoop dat ik mijn ex terug kan winnen?

Even van me afschrijven.

5 weken geleden vertrok mijn toenmalige vriendin (we hadden een half jaar) naar Australië voor een vakantie van 5 weken. De week voordat ze vertrok vond ik dat ze afstandelijk deed en vroeg haar wat er was. Hierop antwoordde ze dat ze bang was dat ik heel veel contact met haar wilde als ze daar was. Ik zei hierop dat ik dat helemaal niet verwachtte, maar dat ik het wel fijn zou vinden om in die tijd 2 of 3 keer te skypen en af en toe contact te hebben via whatsapp. Na dat gesprek ging het weer supergoed en heb ik haar smoorverliefd op het vliegtuig gezet naar Australië.

De eerste 10 dagen dat ze daar zat hadden we 1 of 2 keer per dag contact via whatsapp. Ook uit deze berichten spatte de verliefdheid. Ik vond het heel naar dat ze aan de andere kant van de wereld zat, maar was er van overtuigd dat als ze terug was, we een mooie tijd tegemoet zouden gaan. Zij heeft gezegd dat ze zo graag wilde dat ik er ook bij kon zijn.

Toen ging ze een boottocht maken waarbij het van tevoren duidelijk was dat er bijna geen bereik zou zijn. We hebben af en toe ge-sms`t en op de laatste dag van de boottocht zei ze nog dat ze me heel erg miste. Een dag later reageerde ze ineens heel anders. Kortaf, afstandelijk en de gesprekken duurden veel korter. Ook bij onze eerste skypesessie merkte ik dat ze heel raar reageerde. Weinig vertellen, weinig vragen stellen. Een hele week lang sukkelde dit voort en ik werd hierdoor erg onzeker en was veel aan het malen over wat er toch aan de hand zou zijn. Toen heb ik haar gezegd wat me opviel en dat ik met haar wilde skypen om erover te praten.

Vrij snel in dit gesprek vroeg ik wat er aan de hand was en waarom ze zo deed. Ze zei dat ze heel veel twijfels had gehad tijdens die boottocht en dat we te veel van elkaar verschilden. Ze zei ook dat ze helemaal geen zin had om naar huis te gaan en om mij weer te zien op Schiphol en dat ik dan de hele tijd bij haar wilde zijn. De conclusie van het gesprek was dat het uit was. Aan de ene kant had ik veel verdriet, aan de andere kant luchtte het ook op, omdat ik wist wat er aan de hand was. We hadden wel afgesproken om in Nederland elkaar nog een keer te zien om alles uit te spreken.

De drie dagen nadat het uit was hadden we nog wel gewhatsappt en die gesprekken waren ook wel leuk, maar toen heb ik gezegd dat het voor mij beter is dat we geen contact meer zouden hebben totdat ze weer terug zou zijn in Nederland. Dit voelde voor mij heel prettig, omdat ik niet meer met haar bezig was en me kon focussen op de vele leuke dingen in de kerstvakantie. Ik heb de bloemetjes dan ook flink buiten gezet en intiem geweest met andere vrouwen. Dat voelde ook allemaal erg goed. Ik wist al snel dat er genoeg andere leuke vrouwen zijn.

Tot afgelopen zaterdag; de dag dat ze thuis kwam. Veel emoties kwamen weer terug en ben het hele weekend best wel down geweest. Vanochtend heb ik dus contact met haar opgenomen om te zeggen dat ik haar wil spreken om alles uit te spreken, zodat ik weer verder kan met mijn leven. Ze zei eerst dat ze er helemaal geen behoefte aan heeft en liever een week of zo wilde wachten. Daarop heb ik gezegd dat ik het liever zo snel mogelijk doe, omdat ik het af wil sluiten. Nu gaan we het morgenavond doen. Ik wil haar vragen waarom ze zo plotseling is omgeslagen. Verder probeer ik mijn gevoelens een beetje op een rijtje te zetten zodat ik kan verwoorden hoe ik me erbij voel. Het lijkt me echt een hele gekke ontmoeting. Heeft iemand nog tips voor morgenavond?

Bedankt voor het lezen

[ Bericht 0% gewijzigd door Gesloten op 05-01-2015 13:29:57 ]

laatste weken goed overleefd. Kerst gelukkig ook. Kerstavond was ze in de zelfde kroeg als ik was, ik was lekker afwijzend gedrag aan het tonen, gelukkig zei ze niks tegen me.

2e kerstdag was ze met haar hele familie in de kroeg waar ik ook was, haar ex was er ook van een jaar geleden, ze gaan weer met elkaar blijkbaar. Natuurlijk stond ze net met die hele familie voor de ingang van de wc's. lekker als je moet plassen, dan moet je daar dus langs... 2x wezen plassen. 1ste keer dat ik terug liep van de wc's zaten haar vriendinnen naar me te schreeuwen van hoooi. ff geglimlacht en door gelopen. Later kwam een vriendin van haar mij een biertje aanbieden, vond ik wel lief van haar.
2e keer dat ik naar de wc ging stond me ex precies op de route, lekkere in 1 route naar de wc gegaan. ik hoorde haar hoi zeggen. ik zei hooi en keek voor me en liep door. Had geen zin in die confrontatie, eindelijk na 2 jaar weer in nederland, eindelijk thuis met kerst en oud en nieuw. Dat laat ik niet verpesten door 1 of ander wijf die me meerdere malen pijn heeft gedaan.

Ik heb haar nog een sms gestuurd toen ik thuis was, dat ik ook hoi zei. Ze wou weer normaal met elkaar omgaan, langzaam opbouwen dat kwam uit het gesprek dat ik met haar had daarna op watsapp. Beginnen met hoi zeggen als we elkaar zien, daarna een praatje maken als we elkaar zien en dan op die manier opbouwen. ik heb haar verteld dat ik geopereerd en dat ik in mijn hoofd daar meer mee bezig ben en zodoende een beetje afwezig ben, en dat het voor kan komen dat ik haar over het hoofd zie. tja ik moest ff een uitweg zoeken om van d'r af te komen

Het klinkt leuk, het normaal met elkaar omgaan, maar ik weet al zeker dat ik mezelf dan weer kwets en dat het fout gaat(vorige keren ging het ook fout). Ik ben nog steeds boos op haar hoe ze met me om is gegaan, dat verdiende ik niet.

Moet ik haar vertellen dat ik nog steeds "boos" ben op haar of moet ik dat voor me houden? Ik kan er na 2 maanden nog steeds moeilijk van slapen, ik bedenk steeds wat ik tegen haar moet zeggen als ik haar zie. Ik wordt er gek van

Ze stuurde me oudjaarsdag nog een fijne jaarwisseling en wenste me veel plezier die avond. Een paar dagen dat gesprek op m'n telefoon gehouden en toen maar gewist, samen met de smsjes van haar. Heb geen zin meer in haar, voel me gebruikt door haar omdat ze nu weer met haar ex gaat. ik ben niet boos op haar ex, hij kan er niks aan doen natuurlijk(zo sympathiek ben ik nog wel)

quote:

Op maandag 5 januari 2015 22:49 schreef D190 het volgende:
Moet ik haar vertellen dat ik nog steeds "boos" ben op haar of moet ik dat voor me houden? Ik kan er na 2 maanden nog steeds moeilijk van slapen, ik bedenk steeds wat ik tegen haar moet zeggen als ik haar zie. Ik wordt er gek van

Als jij geen contact wil, omdat je nog steeds boos bent of bang bent weer te worden gekwetst, moet je het gewoon afkappen. Daarbij kan je haar dan prima, kort maar duidelijk, vertellen waarom. Dan weet iedereen waar hij of zij aan toe is en kan iedereen verder. Nu werkt gezellig en leuk contact toch echt nog niet. Dit kan pas als er van beide kanten geen gevoel meer bij zit.

Succes!

quote:

Op maandag 5 januari 2015 13:23 schreef Gesloten het volgende:
Heeft iemand nog tips voor morgenavond?

Rustig blijven, duidelijk zijn en naar elkaar luisteren. Je weet niet hoe het gaat lopen, dus laat het maar gewoon over je heen komen.

Sterkte iig!

Ik zit nog altijd met een raar gevoel in m'n maag om m'n ex.
Ik heb het welleswaar uitgemaakt, maar toch.

Ik kan niet eens naar d'r Facebook omdat ik er dan soort van baal.
Nieuw begin, zowel vriendschappelijk als liefde gaat niet, daar voor verschillen we naar mening te veel in.
Het is al wel heul lang geleden... iemand tips? Of gewoon rechtoe rechtaan op dr faceboek kijken en blijven staren? Tot nu toe heb ik namelijk elk beeld, of dat nu de foto met dr nieuwe vriend is of niet, weg gedacht (geduwd).

Dit alles ben ik goed zat en ik wil door.

Ik heb ook het gevoel dat ik met het bovenstaande verhaal, geen nieuwe relatie kan beginnen...

quote:

Op zondag 4 januari 2015 22:23 schreef JoeyTribany het volgende:
Ben ik hier ook welkom als ik stiekem nog hoop dat ik mijn ex terug kan winnen?

Ja, maar de kans dat je d'r terugkrijgt is nihil, en het is niet goed voor je die hoop vast te houden. Zie ook de OP.

quote:

Op donderdag 8 januari 2015 12:26 schreef K44S het volgende:
Ik zit nog altijd met een raar gevoel in m'n maag om m'n ex.
Ik heb het welleswaar uitgemaakt, maar toch.

Ik kan niet eens naar d'r Facebook omdat ik er dan soort van baal.
Nieuw begin, zowel vriendschappelijk als liefde gaat niet, daar voor verschillen we naar mening te veel in.
Het is al wel heul lang geleden... iemand tips? Of gewoon rechtoe rechtaan op dr faceboek kijken en blijven staren? Tot nu toe heb ik namelijk elk beeld, of dat nu de foto met dr nieuwe vriend is of niet, weg gedacht (geduwd).

Dit alles ben ik goed zat en ik wil door.

Ik heb ook het gevoel dat ik met het bovenstaande verhaal, geen nieuwe relatie kan beginnen...

Als je echt het gevoel begint te krijgen dat het te lang duurt, ga dan eens praten met je huisarts en laat je eventueel doorverwijzen naar een psycholoog. Verder, probeer haar niet op te zoeken (dus ga ook niet naar haar FB, twitter, instagram, weetikwatnogmeer). Dat soort dingen roepen alleen maar herinneringen op en voorkomen dat je het achter je laat.

quote:

Op dinsdag 6 januari 2015 13:05 schreef MegaKonijn het volgende:

[..]

Hoe is het nu met jou eigenlijk?

quote:

Op vrijdag 9 januari 2015 10:26 schreef Inaithnir het volgende:

[..]

Ja, maar de kans dat je d'r terugkrijgt is nihil, en het is niet goed voor je die hoop vast te houden. Zie ook de OP.

[..]

Als je echt het gevoel begint te krijgen dat het te lang duurt, ga dan eens praten met je huisarts en laat je eventueel doorverwijzen naar een psycholoog. Verder, probeer haar niet op te zoeken (dus ga ook niet naar haar FB, twitter, instagram, weetikwatnogmeer). Dat soort dingen roepen alleen maar herinneringen op en voorkomen dat je het achter je laat.

[..]

Hoe is het nu met jou eigenlijk?

Ik weet al eigenlijk waar het probleem ligt, alleen heeft de oplossing erg lange tijd nodig.
Mezelf namelijk bezighouden met het geen wat ik écht leuk vind, kost geld en een baan..

Maar bedankt

Dag allemaal, ik kom me ook even melden.

Na jarenlange relatie, twee kinderen en een koophuis zijn we nu uit elkaar. En nu is het officieel.
Was zelf eigenlijk al langer klaar met de relatie, voor hem is dit als een klap aangekomen.

Ben benieuwd hoe het nu gaat lopen allemaal. Hij was eerst echt boos, nu gekalmeerd maar wel erg zenuwachtig. Positieve is dat hij wel net als ik inziet dat we beter kunnen samenwerken om alles netjes af te ronden, ook voor de kinderen.

Voel me best goed eigenlijk!

Hoi

Hoe lang gaat dit gezeik nog door. Alsof ik een tumor in mn lijf heb dat ik maar niet weg gaat. Kan er niet meer tegen.

quote:

Op zondag 11 januari 2015 23:28 schreef Amplifier het volgende:
Hoi

Kijk eens wie we daar hebben!

quote:

Op maandag 12 januari 2015 12:14 schreef Inaithnir het volgende:

[..]

Kijk eens wie we daar hebben!

Ben ik nog welkom

quote:

Op maandag 12 januari 2015 13:17 schreef Amplifier het volgende:

[..]

Ben ik nog welkom

Als we je uit mogen lachen, ja

quote:

Op maandag 12 januari 2015 17:44 schreef Brannagh het volgende:

[..]

Als we je uit mogen lachen, ja

Dat mag hoor.