R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik snap je gevoelens, denk ik. Toen mijn relatie uit ging (2.5 jaar) was dat ook om vergelijkbare redenen. Hij kon zich niet meer inzetten voor de relatie en merkte dat hij het steeds minder naar zijn zin had in de relatie. Hij hield nog van me en wilde het niet uitmaken, maar hij zag geen andere optie omdat hem dit ook niet gelukkiger maakte. Het heeft me minstens een half jaar geduurt om enigszins de kunnen begrijpen wat hij gevoelt heeft. Ik vond het onzin, snapte niet dat hij het had uitgemaakt want het klikte nog zo goed. Ik dacht dat hij gewoon te laks was geweest om zich er voor in te zetten en zich heeft laten afschrikken door de eerste beste sleur. Ik kreeg valse hoop en hield mezelf voor dat het aan hem lag en dat hij te passief was geweest. Later snapte ik dat dit mijn eigen naiviteit is geweest, ik kon niet accepteren dat "het gewoon zo moest zijn".quote:Op donderdag 22 mei 2014 16:30 schreef runaway het volgende:
[..]
4 jaar samen (waarvan 3 samenwonen) en daarvoor 9 jaar vrienden......
Reden: hij zei 'we krijgen energie van andere dingen', 'ik twijfel weer' (2 eerdere crisissen), 'ik kan niet 100% voor je gaan'.
Ik denk zelf bindingsangst.
Probeer het voor jezelf niet mooier te maken dan het is. Ik denk niet dat iemand die 4 jaar lang samen met iemand is, bindingsangst heeft en het daarom uit maakt. Probeer zijn redengeving aan te nemen als een feit. Sommige dingen gaan nou eenmaal kapot en daar hebben we niet altijd controle over. Wellicht pasten jullie toch niet zo goed bij elkaar als je had gewild, het is niet anders. Gevoelens kunnen echt wegebben en dan kan je van hem vragen zich meer in te zetten, maar dat is vaak niet de oplossing en dat is ook helemaal het tegenovergestelde van wat zijn gevoel hem zegt.
Ik snap je verdriet, woede en frustratie, maar probeer jezelf soms een schop onder de kont te geven en te accepteren dat het gewoon zo heeft moeten zijn, hoe verdrietig en pijnlijk het ook is.
"The past is our definition. We may strive, with good reason, to escape it, or to escape what is bad in it, but we will escape it only by adding something better to it." - Wendell Berry
Vandaag een superdag gehad, ik ben met vrienden een park in geweest, lekker samen gepicknickt. Wat haal ik daar veel energie uit zeg.
Nu ben ik net weer thuis en zit een beetje na te denken over iets wat iemand me vertelde. Het blijkt dat mijn ex bij verschillende mensen van mijn studentenvereniging wel eens geld geleend heeft en niet terug heeft betaald. Mensen vroegen zich af wat ze moesten doen omdat ik zijn geld niet meer beheer. Ik hoorde het voor het eerst. Natuurlijk aangegeven dat ik niet verwacht dat hij het uit zichzelf gaat terugbetalen, en dat ze daar dus ofwel met hem afspraken over moeten maken of eventueel de bewindvoerster benaderen.
En dan denk ik van jezus, wat heeft hij al die tijd toch een dubbelleven geleid. Dikke schulden hebben en alles voor mij verstoppen, liegen over geld omdat hij te bang was om het te vertellen. En blijkbaar dus ook van verenigingsleden vragen of ze even voor willen schieten voor een game zodat hij met de groep mee kan spelen. Terwijl hij dat natuurlijk nooit terug kon betalen.
En ik besef me gewoon weer even heel sterk dat hij over heel veel dingen heeft zitten liegen, en ik steeds dacht dat het wel op zou houden, dat hij snapte dat hij geen geld moest lenen of uitgeven dat hij niet heeft. En aan de andere kant ben ik ook boos, van WTF dacht je nou, dat dat niet uit zou komen? En hoe dacht hij onze relatie in stand te houden met steeds weer nieuwe leugens? T schijnt dat hij mentaal en emotioneel nu helemaal in puin ligt, maar ergens heb ik zoiets van WTF jank je nou, je hebt dit echt zelf helemaal verkloot, keer op keer op keer. Hij heeft genoeg kansen gehad, en heeft ze allemaal verkloot. En dan kan hij nu liggen janken en zichzelf kut voelen, maar beter dat hij gewoon eens de ballen groeit om zijn rotzooi op te ruimen.
Zo. Dat lucht op.
Nu ben ik net weer thuis en zit een beetje na te denken over iets wat iemand me vertelde. Het blijkt dat mijn ex bij verschillende mensen van mijn studentenvereniging wel eens geld geleend heeft en niet terug heeft betaald. Mensen vroegen zich af wat ze moesten doen omdat ik zijn geld niet meer beheer. Ik hoorde het voor het eerst. Natuurlijk aangegeven dat ik niet verwacht dat hij het uit zichzelf gaat terugbetalen, en dat ze daar dus ofwel met hem afspraken over moeten maken of eventueel de bewindvoerster benaderen.
En dan denk ik van jezus, wat heeft hij al die tijd toch een dubbelleven geleid. Dikke schulden hebben en alles voor mij verstoppen, liegen over geld omdat hij te bang was om het te vertellen. En blijkbaar dus ook van verenigingsleden vragen of ze even voor willen schieten voor een game zodat hij met de groep mee kan spelen. Terwijl hij dat natuurlijk nooit terug kon betalen.
En ik besef me gewoon weer even heel sterk dat hij over heel veel dingen heeft zitten liegen, en ik steeds dacht dat het wel op zou houden, dat hij snapte dat hij geen geld moest lenen of uitgeven dat hij niet heeft. En aan de andere kant ben ik ook boos, van WTF dacht je nou, dat dat niet uit zou komen? En hoe dacht hij onze relatie in stand te houden met steeds weer nieuwe leugens? T schijnt dat hij mentaal en emotioneel nu helemaal in puin ligt, maar ergens heb ik zoiets van WTF jank je nou, je hebt dit echt zelf helemaal verkloot, keer op keer op keer. Hij heeft genoeg kansen gehad, en heeft ze allemaal verkloot. En dan kan hij nu liggen janken en zichzelf kut voelen, maar beter dat hij gewoon eens de ballen groeit om zijn rotzooi op te ruimen.
Zo. Dat lucht op.
Accepteren dat een relatie écht over is en dat je geen moeite meer in herstel moet stoppen en dat je niet moet hopen op herstel, is de lastigste stap die er is. Denk dat meer dan de helft van de mensen hier nog ergens hoopt op terugkomen bij zijn of haar ex.quote:
[..]
Ik snap je gevoelens, denk ik. Toen mijn relatie uit ging (2.5 jaar) was dat ook om vergelijkbare redenen. Hij kon zich niet meer inzetten voor de relatie en merkte dat hij het steeds minder naar zijn zin had in de relatie. Hij hield nog van me en wilde het niet uitmaken, maar hij zag geen andere optie omdat hem dit ook niet gelukkiger maakte. Het heeft me minstens een half jaar geduurt om enigszins de kunnen begrijpen wat hij gevoelt heeft. Ik vond het onzin, snapte niet dat hij het had uitgemaakt want het klikte nog zo goed. Ik dacht dat hij gewoon te laks was geweest om zich er voor in te zetten en zich heeft laten afschrikken door de eerste beste sleur. Ik kreeg valse hoop en hield mezelf voor dat het aan hem lag en dat hij te passief was geweest. Later snapte ik dat dit mijn eigen naiviteit is geweest, ik kon niet accepteren dat "het gewoon zo moest zijn".
Probeer het voor jezelf niet mooier te maken dan het is. Ik denk niet dat iemand die 4 jaar lang samen met iemand is, bindingsangst heeft en het daarom uit maakt. Probeer zijn redengeving aan te nemen als een feit. Sommige dingen gaan nou eenmaal kapot en daar hebben we niet altijd controle over. Wellicht pasten jullie toch niet zo goed bij elkaar als je had gewild, het is niet anders. Gevoelens kunnen echt wegebben en dan kan je van hem vragen zich meer in te zetten, maar dat is vaak niet de oplossing en dat is ook helemaal het tegenovergestelde van wat zijn gevoel hem zegt.
Ik snap je verdriet, woede en frustratie, maar probeer jezelf soms een schop onder de kont te geven en te accepteren dat het gewoon zo heeft moeten zijn, hoe verdrietig en pijnlijk het ook is.
http://aisomont.tumblr.com/ (NSFW)
Dat is ook best moeilijk. Zelf heb ik de eerste dagen dat het uit was wel eens een begin van zulke hoop/gedachten gehad maar die meteen aangepakt door tegen mezelf te zeggen dat ik niet weet hoe de toekomst gaat zijn en dat ik me daar dus op dit moment niet mee bezig moet houden.quote:
[..]
Accepteren dat een relatie écht over is en dat je geen moeite meer in herstel moet stoppen en dat je niet moet hopen op herstel, is de lastigste stap die er is. Denk dat meer dan de helft van de mensen hier nog ergens hoopt op terugkomen bij zijn of haar ex.
Het is misschien een beetje valsspelen, zeggen dat je niet weet hoe de toekomst gaat zijn en het daarmee af te doen, maar het geeft je wel de ruimte om er zelfstandig in te blijven staan. Je kiest er dan voor het onzekere waar je geen invloed op hebt los te laten en hebt ruimte voor de dingen waar je wel invloed op hebt. Zoals je verdriet toelaten en een plek geven, je leven weer op de rit krijgen en je draai vinden als single.
Anders zit je maar af te wachten en te hopen dat je ex over de brug komt terwijl je daar helemaal geen zekerheid over hebt. En als dan alsnog blijkt dat je ex niet over de brug komt komt de klap nog een keer.
Als ik er niet zelf heeeel veel moeite mee had gehad, had ik ook niet gezegd dat het moeilijk is. Zelfs verrr na afloop denk ik soms nog: "was ik maar weer samen met ...", want iets is beter dan niets. Ook al weet ik dondersgoed dat ik helemaal niet meer samen wil zijn met *al* mijn ex'en.quote:
[..]
Dat is ook best moeilijk. Zelf heb ik de eerste dagen dat het uit was wel eens een begin van zulke hoop/gedachten gehad maar die meteen aangepakt door tegen mezelf te zeggen dat ik niet weet hoe de toekomst gaat zijn en dat ik me daar dus op dit moment niet mee bezig moet houden.
Het is misschien een beetje valsspelen, zeggen dat je niet weet hoe de toekomst gaat zijn en het daarmee af te doen, maar het geeft je wel de ruimte om er zelfstandig in te blijven staan. Je kiest er dan voor het onzekere waar je geen invloed op hebt los te laten en hebt ruimte voor de dingen waar je wel invloed op hebt. Zoals je verdriet toelaten en een plek geven, je leven weer op de rit krijgen en je draai vinden als single.
Anders zit je maar af te wachten en te hopen dat je ex over de brug komt terwijl je daar helemaal geen zekerheid over hebt. En als dan alsnog blijkt dat je ex niet over de brug komt komt de klap nog een keer.
Ik vind het niet vals spelen hoor. Lijkt mij juist een prima oplossing. Je hoeft er nú niet over na te denken en als je er aan toe bent om er bij stil te staan, ben je alweer 100 stappen verder en wil je je ex niet eens meer terug.
http://aisomont.tumblr.com/ (NSFW)
Ben ik niet helemaal met je eens. Ik denk dat veel mensen diep van binnen ergens echt wel weten dat het beter is dat ze uit elkaar zijn. Het is vaak meer de gedachte van het niet meer hebben van iemand naast je in het leven en alles weer alleen moeten doen.quote:
[..]
Accepteren dat een relatie écht over is en dat je geen moeite meer in herstel moet stoppen en dat je niet moet hopen op herstel, is de lastigste stap die er is. Denk dat meer dan de helft van de mensen hier nog ergens hoopt op terugkomen bij zijn of haar ex.
Toen mijn relatie over was heb ik maar heel even met het feit geworsteld dat ik haar terug wou. Ik besefte me heel snel dat ik niet zozeer haar terug wou maar meer het gevoel van een relatie en dat leventje. Achteraf ben ik blij dat ik van haar af ben.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Ik vind dat soms ook wel moeilijk. Dat ik nu niemand heb om de kleine dingetjes mee te delen. Dat is denk ik het stukje eenzaamheid dat extra opvalt nadat je relatie uit is.quote:
[..]
Ben ik niet helemaal met je eens. Ik denk dat veel mensen diep van binnen ergens echt wel weten dat het beter is dat ze uit elkaar zijn. Het is vaak meer de gedachte van het niet meer hebben van iemand naast je in het leven en alles weer alleen moeten doen.
Toen mijn relatie over was heb ik maar heel even met het feit geworsteld dat ik haar terug wou. Ik besefte me heel snel dat ik niet zozeer haar terug wou maar meer het gevoel van een relatie en dat leventje. Achteraf ben ik blij dat ik van haar af ben.
Lees je in dit topic mee? Bijna iedereen zegt gelijk na afloop zijn of haar ex nog terug te willen. Zelfs als ze beter weten, willen ze het nog welquote:
[..]
Ben ik niet helemaal met je eens. Ik denk dat veel mensen diep van binnen ergens echt wel weten dat het beter is dat ze uit elkaar zijn. Het is vaak meer de gedachte van het niet meer hebben van iemand naast je in het leven en alles weer alleen moeten doen.
Toen mijn relatie over was heb ik maar heel even met het feit geworsteld dat ik haar terug wou. Ik besefte me heel snel dat ik niet zozeer haar terug wou maar meer het gevoel van een relatie en dat leventje. Achteraf ben ik blij dat ik van haar af ben.
http://aisomont.tumblr.com/ (NSFW)
Natuurlijk zeg je direct na afloop dat je hem/haar nog terug wilt. Dat is zo'n beetje de eerste reactie die je krijgt als je iets verliest. Maar in maar weinig gevallen blijft dit aanhouden naar mijn ervaringen.quote:
[..]
Lees je in dit topic mee? Bijna iedereen zegt gelijk na afloop zijn of haar ex nog terug te willen. Zelfs als ze beter weten, willen ze het nog wel
Als je weer gaat rationaliseren dan beseffen veel mensen dat het zonder diegene toch misschien ook wel beter is omdat het vaak gewoonweg niet werkte in de vorm van een relatie door verschillende redenen.
En ja natuurlijk spreek ik ook namens mijzelf en kan ik misschien sneller rationeel denken dan anderen, maar in mijn geval was het al snel duidelijk dat ik niet haar als persoon miste maar het gevoel en zaken die daarbij kwamen kijken. Dat was voor mij het grootste punt om overheen te komen.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
En over hoeveel tijd heb je het dan? Wilde je haar de eerste dagen terug, of de eerste weken of maanden? Mijn relatie is nu 3,5 maanden uit en ik moet zeggen dat ik het nog steeds graag een kans zou willen geven. Ook al heeft hij zich op het einde niet echt gedragen als een lot uit de loterij, toch denk ik nog steeds dat we heel goed bij elkaar passen. Los van dat ik iemand mis om alles mee te delen, blijft dat gevoel nog steeds. En dat is toch best wel balen, ik kan hem moeilijk een mes op z'n keel zettenquote:
[..]
Natuurlijk zeg je direct na afloop dat je hem/haar nog terug wilt. Dat is zo'n beetje de eerste reactie die je krijgt als je iets verliest. Maar in maar weinig gevallen blijft dit aanhouden naar mijn ervaringen.
Als je weer gaat rationaliseren dan beseffen veel mensen dat het zonder diegene toch misschien ook wel beter is omdat het vaak gewoonweg niet werkte in de vorm van een relatie door verschillende redenen.
En ja natuurlijk spreek ik ook namens mijzelf en kan ik misschien sneller rationeel denken dan anderen, maar in mijn geval was het al snel duidelijk dat ik niet haar als persoon miste maar het gevoel en zaken die daarbij kwamen kijken. Dat was voor mij het grootste punt om overheen te komen.
In mijn geval was het daadwerkelijk weer terug willen van de persoon zelf een 2 weken. Langer zal het niet zijn geweest. Mede doordat wij nog 1,5 maand samen een huis hebben gedeeld ben ik mij vrij snel gaan beseffen dat het mij echt niet om haar ging. Natuurlijk voelde ik me klote maar dat was zoals ik al zei meer dat ik 'het' ineens niet meer had en mijn toekomst ineens een vraagstuk was geworden.quote:Op maandag 26 mei 2014 18:00 schreef IGotMine het volgende:
[..]
En over hoeveel tijd heb je het dan? Wilde je haar de eerste dagen terug, of de eerste weken of maanden? Mijn relatie is nu 3,5 maanden uit en ik moet zeggen dat ik het nog steeds graag een kans zou willen geven. Ook al heeft hij zich op het einde niet echt gedragen als een lot uit de loterij, toch denk ik nog steeds dat we heel goed bij elkaar passen. Los van dat ik iemand mis om alles mee te delen, blijft dat gevoel nog steeds. En dat is toch best wel balen, ik kan hem moeilijk een mes op z'n keel zetten
Ik ben nu zelfs blij dat ik van haar af ben en dat dit al veel eerder had moeten gebeuren. Ik kan nu eindelijk mezelf weer zijn en weet nu dat ik dat jarenlang heb gemist.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Ja, dat over je toekomst snap ik inderdaad. Als je met iemand bent ligt het min of meer vast...quote:
[..]
In mijn geval was het daadwerkelijk weer terug willen van de persoon zelf een 2 weken. Langer zal het niet zijn geweest. Mede doordat wij nog 1,5 maand samen een huis hebben gedeeld ben ik mij vrij snel gaan beseffen dat het mij echt niet om haar ging. Natuurlijk voelde ik me klote maar dat was zoals ik al zei meer dat ik 'het' ineens niet meer had en mijn toekomst ineens een vraagstuk was geworden.
Ik ben nu zelfs blij dat ik van haar af ben en dat dit al veel eerder had moeten gebeuren. Ik kan nu eindelijk mezelf weer zijn en weet nu dat ik dat jarenlang heb gemist.
Dat laatste is iets wat ik ook wel herken, dat ik me meer mezelf voel. Dat heeft voor mij denk ik niet zozeer met hem te maken, maar meer dat ik echt vol in die relatie ben gedoken en m'n eigen dingen min of meer naar de achtergrond heb verplaatst. Ik zou dat ook nooit meer zo doen. Dat was volgens mij ook het punt van m'n ex, dat we onszelf een beetje kwijtraakten en een soort uniforme blob werden :p
Afgelopen dagen ging t wel ok, niet gehuild 
Kwam net foto langs op FB, dat doet toch wel even royaal auw. Ik zie wat ik zo mis......
Hij keek er ook nog blij op
Kwam net foto langs op FB, dat doet toch wel even royaal auw. Ik zie wat ik zo mis......
Hij keek er ook nog blij op
Alles verwijderen geen optie?quote:
Afgelopen dagen ging t wel ok, niet gehuild
Kwam net foto langs op FB, dat doet toch wel even royaal auw. Ik zie wat ik zo mis......
Hij keek er ook nog blij op
http://aisomont.tumblr.com/ (NSFW)
Gezamelijke vrienden, had bij de meeste notifications uitgezet maar bij deze nog niet... Nu wel dus.quote:
Ah ik dacht dat je bij oude foto's aan het kijken was ofzo. Goed van je danquote:
[..]
Gezamelijke vrienden, had bij de meeste notifications uitgezet maar bij deze nog niet... Nu wel dus.
http://aisomont.tumblr.com/ (NSFW)
Voelde me vandaag voor het eerst wel weer goed. Niet meer dat verdriet op de achtergrond.
Gisteren heb ik goed nieuws gehad, mijn afstudeerscriptie is goedgekeurd en heb een mooi cijfer gehad. Dat is echt een enorme opsteker want door alle problemen met mijn ex voordat het uitging heb ik maar 4 weken gehad om de scriptie te schrijven (ipv 3 maanden).
Ik was van plan geweest om juist daar echt een mooi stuk van te maken maar door alle shit verwachtte ik eigenlijk het net met de hakken over de sloot te halen.
Gisteren heb ik goed nieuws gehad, mijn afstudeerscriptie is goedgekeurd en heb een mooi cijfer gehad. Dat is echt een enorme opsteker want door alle problemen met mijn ex voordat het uitging heb ik maar 4 weken gehad om de scriptie te schrijven (ipv 3 maanden).
Ik was van plan geweest om juist daar echt een mooi stuk van te maken maar door alle shit verwachtte ik eigenlijk het net met de hakken over de sloot te halen.
Ah gefeliciteerd, mooie opsteker is dat! Het gaat dus al vooruit!quote:
Voelde me vandaag voor het eerst wel weer goed. Niet meer dat verdriet op de achtergrond.
Gisteren heb ik goed nieuws gehad, mijn afstudeerscriptie is goedgekeurd en heb een mooi cijfer gehad. Dat is echt een enorme opsteker want door alle problemen met mijn ex voordat het uitging heb ik maar 4 weken gehad om de scriptie te schrijven (ipv 3 maanden).
Ik was van plan geweest om juist daar echt een mooi stuk van te maken maar door alle shit verwachtte ik eigenlijk het net met de hakken over de sloot te halen.
Ja best wel.quote:
[..]
Ah gefeliciteerd, mooie opsteker is dat! Het gaat dus al vooruit!
voel me soms nu n beetje eenzaam maar t gaat verder eigenlijk prima nu.
Ik voel me eigenlijk wel soort van ok..... Kan moeilijk zien of dit een tussenfase is en ik zo weer een paar meter naar beneden ga donderen of dat t verder omhoog gaat. Is een redelijke snelle overgang na 5-6 weken meerdere huilbuien per dag, dus voelt wat onwennig...
Huis(kamer) voelt weer prima na wat veranderingen, slaap nog op de bank in afwachting van toekomst (zoek per 1/8 nieuwe baan, stad is een vraagteken).... Heb wat leuke nieuwe mensen leren kennen maar kan ook wel alleen thuis zijn....
Een kleine hiephoi!
Huis(kamer) voelt weer prima na wat veranderingen, slaap nog op de bank in afwachting van toekomst (zoek per 1/8 nieuwe baan, stad is een vraagteken).... Heb wat leuke nieuwe mensen leren kennen maar kan ook wel alleen thuis zijn....
Een kleine hiephoi
!
Foto's zijn momentopnames, en kunnen zelfs "in scene" gezet zijn met de wetenschap dat een ander genaaid gaat worden.quote:
Afgelopen dagen ging t wel ok, niet gehuild
Kwam net foto langs op FB, dat doet toch wel even royaal auw. Ik zie wat ik zo mis......
Hij keek er ook nog blij op
Niet weer naar kijken dus
De ex waardoor ik in dit topic ben begonnen met posten, heeft besloten om na twee jaar weer contact met mij op te zoeken...
YouTube
Holding on to anger is like grasping a hot coal with the intent of throwing it at someone else; you are the one who gets burned.
Holding on to anger is like grasping a hot coal with the intent of throwing it at someone else; you are the one who gets burned.
Het beste laat je het gewoon komen zoals het is. Mocht je nog een terugval krijgen nouja, dan voorkom je dat toch niet denk ik. Geniet in elk geval lekker van de nieuwe mensen en duimen dat je snel weer een baan hebt gevonden.quote:
Ik voel me eigenlijk wel soort van ok..... Kan moeilijk zien of dit een tussenfase is en ik zo weer een paar meter naar beneden ga donderen of dat t verder omhoog gaat. Is een redelijke snelle overgang na 5-6 weken meerdere huilbuien per dag, dus voelt wat onwennig...
Huis(kamer) voelt weer prima na wat veranderingen, slaap nog op de bank in afwachting van toekomst (zoek per 1/8 nieuwe baan, stad is een vraagteken).... Heb wat leuke nieuwe mensen leren kennen maar kan ook wel alleen thuis zijn....
Een kleine hiephoi
Leg even uit......quote:Op vrijdag 30 mei 2014 23:17 schreef PowerLoungen het volgende:
Heb een wijs besluit genomen denk ik .
Wel 1tje die ontzettend veel pijn doet
