R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Zinloos geweld. Zo'n rare uitdrukking vond ik dit, want al het geweld, met uitzondering van jezelf of je naasten verdedigen, is in mijn optiek zinloos. Nu merk ik dat ik tóch uit alle macht probeer te vergoelijken wat me is overkomen, maar ik kan er echt niks zinnigs van maken.
Hieronder mijn relaas, in de hoop dat het helpt bij de verwerking. Ik ben benieuwd naar jullie directe of indirecte ervaringen, en wie of wat jullie het beste heeft geholpen om je trauma een plaatsje te geven. Ook mensen die durven toe te geven dat ze aan de uitdelende kant van het geweld stonden nodig ik uit.
De maximumsnelheid was aangepast van 80km/u naar 50km/u. Er waren nog geen werkzaamheden, maar wel een tijdelijke fietsersoversteekplaats, dus ondanks dat het zaterdagavond was, en ik mij nog mooi moest maken voor een feestje waar hij ook zou zijn, tufte ik met een (laten we niet schijnheilig wezen) kleine 60km/u naar mijn woonst. Al snel had ik gezelschap, in de vorm van een bumperklever. Met lichtsignalen probeerde hij me tot snelheid te manen, maar wie laat zich daar nou door opjagen? Ik niet in ieder geval, stoïcijns kachelde ik verder. Bij een kruispunt ging de weg over in een tweebaansweg en mijn gehaaste reisgezel kon zijn weg op zijn eigen tempo vervolgen. Plankgas, zo kwam hij me passeren, maar toen hij zich vóór mijn auto bevond, gooide hij zijn auto weer op mijn rijbaan en trapte hard op de rem. Net op tijd kon ik stoppen. Zelfs toen hij uitstapte en op me af gebeend kwam, zag ik de bui nog niet hangen en draaide mijn raam open om hem boos te vragen waar hij in hemelsnaam mee bezig was. Pfoe, hij is wel erg breed, wat kijkt ie eng uit z'n ogen, ik moet mijn raam in z'n achteruit zetten *bam* en even was het stil, en donker.
Nu zit ik hier, bijna twee weken later, nog steeds te hopen dat ik wakker wordt uit deze nachtmerrie. Dokters, ziekenhuizen, politie, slachtofferhulp. Gebroken neus, hersenschudding, enorm blauw oog, moet nog een foto van mijn oogkas laten maken. De eerste dagen was ik keihard voor mezelf, móest autorijden, móest over straat, móest mensen onder ogen komen, want ik wilde het me niet aan laten grijpen, maar langzamerhand lukte dat niet meer. Verward, emotioneel en bang. Nu zit ik in de ziektewet, en mijn contract loopt eind deze maand af en zal zéker niet verlengd worden. Daarenboven was ik al depressief maar nu voel ik helemaal geen vaste grond meer onder mijn voeten.
Men zegt dat erover praten helpt, maar ik vraag het me af. Enkele mensen van wie ik steun verwachtte, laten me het alleen uitzoeken, maar gelukkig zijn er ook anderen die onverwacht veel steun bieden. Meestal lijkt het alsof ik het over iemand anders heb, doe laconiek en maak er grapjes over ("Ga je nog carnavallen?" "Ja, ik ga als slachtoffer van zinloos geweld."
) en áls ik al boos ben, is dat op mezelf omdat ik zo dom was het gevaar niet te zien, om niet door te rijden, me afvragend of ik écht niet langzamer ben gaan rijden om te zieken, of ik hem heb uitgescholden, whatever. Ben zelfs teruggereden over die weg, want ik hoopte ergens dat ik me had vergist in de maximumsnelheid, zodat ik het kon verklaren. Helaas lijkt het erop dat ik niks verkeerd heb gedaan.
Rusten moet ik, mijn ei is behoorlijk geklutst, maar ik zie steeds weer die vuist op me afkomen. Afleiding zoek ik, maar een boek lezen gaat niet, ik blader meer terug dan vooruit, zelfs the Simpsons kan ik met moeite volgen. Alles vergeet ik, boodschappen, afspraken, namen, voedsel tot mij nemen. Deze post schrijven duurt, met trillende vingers, nu al vanaf 08:10u. Ik schrik al van de brievenbus, de telefoon, carnaval was afschuwelijk want ik woon in het centrum van een Brabants dorp en kon er niet aan ontkomen. Zelfs als mijn vader me wil troosten met een aai over mijn pijnlijke bolletje krimp ik ineen. Met mijn hondjes lopen is een crime, ik loop een rondje van 10 minuten over de parkeerplaatsen rondom de woonwijk, want daar ken ik de meeste mensen wel en heb ik overzicht. Ik wil bij mijn paardjes zijn, maar ik mag eigenlijk niet bukken of sjouwen, en al zeker geen tik tegen mijn neus krijgen, dus ik kan ze slechts een aai en een wortel geven. Gister vergat ik de poort af te sluiten, wat me nóóit is overkomen, en liepen ze bijna de weg op, dus ik vertrouw mezelf er ook echt niet mee en heb de verzorging voorlopig over moeten dragen. Weet niet meer wat ik met mezelf aan moet, rusten of bezig blijven, verdringen of de angst en tranen toelaten, wie kan ik al dan niet vertrouwen? Wanneer kan ik weer in de spiegel kijken zonder meteen die scheve neus te zien? Of autorijden, zonder te panikeren als er iemand met felle verlichting dicht achter me opdoemt?
De dader? Die werd wellicht de volgende dag wakker, zich afvragend waarom zijn knokkels zo pijnlijk waren. Of wellicht is dit vaste prik voor hem? Dat zal ik nooit te weten komen.
Dit doet mijn hoofd alweer tollen, dus ik probeer even te gaan liggen en dank jullie bij voorbaat voor reacties.
Hieronder mijn relaas, in de hoop dat het helpt bij de verwerking. Ik ben benieuwd naar jullie directe of indirecte ervaringen, en wie of wat jullie het beste heeft geholpen om je trauma een plaatsje te geven. Ook mensen die durven toe te geven dat ze aan de uitdelende kant van het geweld stonden nodig ik uit.
De maximumsnelheid was aangepast van 80km/u naar 50km/u. Er waren nog geen werkzaamheden, maar wel een tijdelijke fietsersoversteekplaats, dus ondanks dat het zaterdagavond was, en ik mij nog mooi moest maken voor een feestje waar hij ook zou zijn, tufte ik met een (laten we niet schijnheilig wezen) kleine 60km/u naar mijn woonst. Al snel had ik gezelschap, in de vorm van een bumperklever. Met lichtsignalen probeerde hij me tot snelheid te manen, maar wie laat zich daar nou door opjagen? Ik niet in ieder geval, stoïcijns kachelde ik verder. Bij een kruispunt ging de weg over in een tweebaansweg en mijn gehaaste reisgezel kon zijn weg op zijn eigen tempo vervolgen. Plankgas, zo kwam hij me passeren, maar toen hij zich vóór mijn auto bevond, gooide hij zijn auto weer op mijn rijbaan en trapte hard op de rem. Net op tijd kon ik stoppen. Zelfs toen hij uitstapte en op me af gebeend kwam, zag ik de bui nog niet hangen en draaide mijn raam open om hem boos te vragen waar hij in hemelsnaam mee bezig was. Pfoe, hij is wel erg breed, wat kijkt ie eng uit z'n ogen, ik moet mijn raam in z'n achteruit zetten *bam* en even was het stil, en donker.
Nu zit ik hier, bijna twee weken later, nog steeds te hopen dat ik wakker wordt uit deze nachtmerrie. Dokters, ziekenhuizen, politie, slachtofferhulp. Gebroken neus, hersenschudding, enorm blauw oog, moet nog een foto van mijn oogkas laten maken. De eerste dagen was ik keihard voor mezelf, móest autorijden, móest over straat, móest mensen onder ogen komen, want ik wilde het me niet aan laten grijpen, maar langzamerhand lukte dat niet meer. Verward, emotioneel en bang. Nu zit ik in de ziektewet, en mijn contract loopt eind deze maand af en zal zéker niet verlengd worden. Daarenboven was ik al depressief maar nu voel ik helemaal geen vaste grond meer onder mijn voeten.
Men zegt dat erover praten helpt, maar ik vraag het me af. Enkele mensen van wie ik steun verwachtte, laten me het alleen uitzoeken, maar gelukkig zijn er ook anderen die onverwacht veel steun bieden. Meestal lijkt het alsof ik het over iemand anders heb, doe laconiek en maak er grapjes over ("Ga je nog carnavallen?" "Ja, ik ga als slachtoffer van zinloos geweld."
) en áls ik al boos ben, is dat op mezelf omdat ik zo dom was het gevaar niet te zien, om niet door te rijden, me afvragend of ik écht niet langzamer ben gaan rijden om te zieken, of ik hem heb uitgescholden, whatever. Ben zelfs teruggereden over die weg, want ik hoopte ergens dat ik me had vergist in de maximumsnelheid, zodat ik het kon verklaren. Helaas lijkt het erop dat ik niks verkeerd heb gedaan.Rusten moet ik, mijn ei is behoorlijk geklutst, maar ik zie steeds weer die vuist op me afkomen. Afleiding zoek ik, maar een boek lezen gaat niet, ik blader meer terug dan vooruit, zelfs the Simpsons kan ik met moeite volgen. Alles vergeet ik, boodschappen, afspraken, namen, voedsel tot mij nemen. Deze post schrijven duurt, met trillende vingers, nu al vanaf 08:10u. Ik schrik al van de brievenbus, de telefoon, carnaval was afschuwelijk want ik woon in het centrum van een Brabants dorp en kon er niet aan ontkomen. Zelfs als mijn vader me wil troosten met een aai over mijn pijnlijke bolletje krimp ik ineen. Met mijn hondjes lopen is een crime, ik loop een rondje van 10 minuten over de parkeerplaatsen rondom de woonwijk, want daar ken ik de meeste mensen wel en heb ik overzicht. Ik wil bij mijn paardjes zijn, maar ik mag eigenlijk niet bukken of sjouwen, en al zeker geen tik tegen mijn neus krijgen, dus ik kan ze slechts een aai en een wortel geven. Gister vergat ik de poort af te sluiten, wat me nóóit is overkomen, en liepen ze bijna de weg op, dus ik vertrouw mezelf er ook echt niet mee en heb de verzorging voorlopig over moeten dragen. Weet niet meer wat ik met mezelf aan moet, rusten of bezig blijven, verdringen of de angst en tranen toelaten, wie kan ik al dan niet vertrouwen? Wanneer kan ik weer in de spiegel kijken zonder meteen die scheve neus te zien? Of autorijden, zonder te panikeren als er iemand met felle verlichting dicht achter me opdoemt?
De dader? Die werd wellicht de volgende dag wakker, zich afvragend waarom zijn knokkels zo pijnlijk waren. Of wellicht is dit vaste prik voor hem? Dat zal ik nooit te weten komen.
Dit doet mijn hoofd alweer tollen, dus ik probeer even te gaan liggen en dank jullie bij voorbaat voor reacties.
power to the people
Wat een vervelende situatie, veel sterkte gewenst.
Het leven is veel te belangrijk om serieus te nemen.
nare situatie en kut ervaring TS.
Kusjes.
Kan slecht tegen zulk soort mensen.
[ Bericht 1% gewijzigd door #ANONIEM op 07-03-2014 13:33:42 ]
Kusjes.
Kan slecht tegen zulk soort mensen.
[ Bericht 1% gewijzigd door #ANONIEM op 07-03-2014 13:33:42 ]
den Rijn neder quam ... inder wilder Neder Sassen lant ... ende om dattet soo couden lant is, soo dedent die Romeynen Vrieslant hieten
Praten helpt zeker wel, sterker nog, volgens mij is dat een van de beste manieren om ermee om te leren gaan.
Lukt dat niet goed met vrienden of familie, dan zou ik op zoek gaan naar een praatgroep?
Praten met mensen die ook slachtoffer zijn geworden van zinloos geweld zal misschien ook best verhelderend zijn, hoe gaan zij ermee om bv. ?
Dat is sowieso niet iets om je voor te schamen ofzo trouwens...
Lukt dat niet goed met vrienden of familie, dan zou ik op zoek gaan naar een praatgroep?
Praten met mensen die ook slachtoffer zijn geworden van zinloos geweld zal misschien ook best verhelderend zijn, hoe gaan zij ermee om bv. ?
Dat is sowieso niet iets om je voor te schamen ofzo trouwens...
Let's drop some acid and go to a titty bar.
Je bent bij de dokter geweest, heb je ook met hem gesproken over slachtofferhulp?
Old Tyme Hardcore!
Sterkte, TS. En onthoud dat het echt helemaal niet erg is om je zo te voelen. Hopelijk kan je de draad snel weer oppakken.
Praten lijkt me inderdaad het beste, misschien zelfs met mensen met soortgelijke traumatische ervaringen? Dus inderdaad een praatgroep ofzo? Dan kun je je ei kwijt én zien hoe zij er mee omgaan.
Praten lijkt me inderdaad het beste, misschien zelfs met mensen met soortgelijke traumatische ervaringen? Dus inderdaad een praatgroep ofzo? Dan kun je je ei kwijt én zien hoe zij er mee omgaan.
Ooit 1 keer meegemaakt, verkeersakkefietje waarbij de ander besloot om fysiek verhaal te komen halen. Wij zagen de bui al hangen en kozen toen het hazenpad. Erg naar dat dit je is overkomen. Beterschap!
Heftig verhaal. 
Sterkte.
Dit sowieso doen. Slachterofferhulp heeft in de verhalen die ik hier ken indirect (o.a. een meisje dat op stap zomaar geslagen is) voor behoorlijke schadevergoedingen gezorgd. Ook een manier om hem nog een hak te zetten zodat je dat wat los kunt laten.quote:Op vrijdag 7 maart 2014 11:25 schreef Slapshot het volgende:heb je ook met hem gesproken over slachtofferhulp?
Sterkte.
Raoul Duke: "Quick, like a bunny!"
----------------------------------------
----------------------------------------
Moet je wel weten om wie het gaat?quote:
Heftig verhaal.
Dit sowieso doen. Slachterofferhulp heeft in de verhalen die ik hier ken indirect (o.a. een meisje dat op stap zomaar geslagen is) voor behoorlijke schadevergoedingen gezorgd. Ook een manier om hem nog een hak te zetten zodat je dat wat los kunt laten.
Sterkte.
Euw....ja...dat is wel een vereiste inderdaad. Lezen LaB...quote:
Raoul Duke: "Quick, like a bunny!"
----------------------------------------
----------------------------------------
ik snap niet hoe mensen zo opgefokt kunnen worden in het verkeer om uit te stappen en iemand te slaan. en al zeker een vrouw..
Dus bestaat er wel degelijk zinvol geweld. Waarom zeg je dit dan? (Politiek correct.)quote:
Zinloos geweld. Zo'n rare uitdrukking vond ik dit, want al het geweld, met uitzondering van jezelf of je naasten verdedigen, is in mijn optiek zinloos.
Best erg om te lezen.
Sterkte.
Kan er niet meer van maken.
Sterkte.
Kan er niet meer van maken.
* Je mag wel een iets normalere toon aanslaan. Realiseer je goed dat dit slechts jouw mening is.
Was het een blanke Nederlander?
Dat soort tuig mogen ze van mij afmaken
Dat soort tuig mogen ze van mij afmaken
Charlie: How's it going in there?
Alan: Whatever happened to zippers? I miss zippers.
Charlie: I don't know, Alan, maybe there were too many injuries. Nobody ever got their balls caught in a buttonhole
Alan: Whatever happened to zippers? I miss zippers.
Charlie: I don't know, Alan, maybe there were too many injuries. Nobody ever got their balls caught in a buttonhole
Conclusie: TS had even flink op de rem moeten gaan staan om hem te laten weten dat ze zijn gedrag niet accepteert.
quote:
OT: Kost tijd om te verwerken, praten kan helpen dus blijf dat proberen, ontspanningsoefeningen ook, zeker als je wat piekerig kan zijn.
Ik in een aantal worden omschreven: Ondernemend | Moedig | Stout | Lief | Positief | Intuïtief | Communicatief | Humor | Creatief | Spontaan | Open | Sociaal | Vrolijk | Organisator | Pro-actief | Meedenkend | Levensgenieter | Spiritueel
Wat een verschrikkelijk en heftig verhaal, ik kan me je angsten en verwarring goed voorstellen.
Ik heb geen ervaring met zinloos geweld, wel op andere wijze ene trauma opgelopen en praten heeft mij enorm geholpen, de tip om slachtofferhulp te zoeken of in een praatgroep te gaan raad ik zeker aan.
Dat heeft mij enorm geholpen met het verwerken van het een en ander.
Maar het kost tijd, je kan het niet dwingen of wegstoppen, dit is iets wat je moet verwerken, het belangrijkste wat je moet onthouden is,jij hebt hier geen schuld aan, ook al zou je hem hebben zitten pesten dan is er nog geen excuus voor wat hij heeft gedaan.
Enorm veel sterkte.
Ik heb geen ervaring met zinloos geweld, wel op andere wijze ene trauma opgelopen en praten heeft mij enorm geholpen, de tip om slachtofferhulp te zoeken of in een praatgroep te gaan raad ik zeker aan.
Dat heeft mij enorm geholpen met het verwerken van het een en ander.
Maar het kost tijd, je kan het niet dwingen of wegstoppen, dit is iets wat je moet verwerken, het belangrijkste wat je moet onthouden is,jij hebt hier geen schuld aan, ook al zou je hem hebben zitten pesten dan is er nog geen excuus voor wat hij heeft gedaan.
Enorm veel sterkte.
"One cries because one is sad. For example, I cry because others are stupid, and that makes me sad."
Vrouw achter het stuur... 
Maar wat een hufter, laten we hopen dat hij een keer de verkeerde tegen komt. 
Maar wat een hufter, laten we hopen dat hij een keer de verkeerde tegen komt.
Thinking about thinking of you. ♫
Wel ergens herkenbaar je situatie, zelf een aantal jaar geleden iemand die een uit het niets een bierglas stuk sloeg in mijn gezicht, eindigde in 12 hechtingen en littekens op mijn neus en boven mijn linker oog. Inmiddels is het een stuk beter geheeld dan ik toen had verwacht en valt het eigenlijk alleen nog op als mensen het weten.
Mijn ervaring was dat praten absoluut helpt, ik heb denk ik een maand uit schaamte geen stap buiten huis gezet, dat ging langzaam over in haat naar degene met gedachtes als " als ik diegene ooit tegenkom.. " Uiteindelijk ben ik me bewust geworden dat het het gewoon niet waard was, door met mensen erover te praten, die emoties leren omzetten in positieve dingen, de motivatie terug vinden op je passies en dromen te achtervolgen en de situatie te laten liggen voor wat het is. Inmiddels zoveel tijd later komt het voor het eerst weer op bij het lezen van dit topic, terwijl ik toen dacht er elke dag aan herinnert te worden in de spiegel. Dat is dus niet zo, gelukkig.
Het helen gaat sneller dan je denkt, spreek veel met vrienden en vriendinnen af, durf gewoon naar buiten te gaan en doe wat je moet en wilt doen. Alle energie die je nu hebt om wellicht ijsberend en gefrustreerd door je woning te lopen, proberen om te zetten.
Mijn ervaring was dat praten absoluut helpt, ik heb denk ik een maand uit schaamte geen stap buiten huis gezet, dat ging langzaam over in haat naar degene met gedachtes als " als ik diegene ooit tegenkom.. " Uiteindelijk ben ik me bewust geworden dat het het gewoon niet waard was, door met mensen erover te praten, die emoties leren omzetten in positieve dingen, de motivatie terug vinden op je passies en dromen te achtervolgen en de situatie te laten liggen voor wat het is. Inmiddels zoveel tijd later komt het voor het eerst weer op bij het lezen van dit topic, terwijl ik toen dacht er elke dag aan herinnert te worden in de spiegel. Dat is dus niet zo, gelukkig.
Het helen gaat sneller dan je denkt, spreek veel met vrienden en vriendinnen af, durf gewoon naar buiten te gaan en doe wat je moet en wilt doen. Alle energie die je nu hebt om wellicht ijsberend en gefrustreerd door je woning te lopen, proberen om te zetten.
It's you my love, you who are the stranger
Wat erg om te lezen. Het lijkt me verschrikkelijk. Heel veel sterkte gewenst en ik hoop oprecht dat het gauw beter word.
Ik wil daarnaast nog even zeggen dat je openingspost ontzettend mooi en verhalend is geschreven. Bijna als een boek. Misschien dat je iets met schrijven kan doen? Je hebt er talent voor.
Ik wil daarnaast nog even zeggen dat je openingspost ontzettend mooi en verhalend is geschreven. Bijna als een boek. Misschien dat je iets met schrijven kan doen? Je hebt er talent voor.
Heftig verhaal. Misschien helpt dit praten met het verwerken. Blijf je angsten houden dan is er nog een goede methode om te helpen bij de verwerking. Het heet EMDR en is erg geschikt voor dit soort trauma's.
"In the midst of winter, I found there was, within me, an invincible summer".
-Albert Camus.
-Albert Camus.
Ik heb geen idee wat nou echt helpt. Wat ik wel weet, is dat je 'gewoon' toevallig net die ene KKKKidioot tegen bent gekomen die tot zoiets in staat is.
Zelf heb ik ook wel eens meegemaakt dat ik uit het niets in elkaar geslagen werd (op stap weliswaar), maar zelf heb ik me hier eigenlijk vrij makkelijk overheen kunnen zetten, want het volgende weekend stond ik er alweer (wel rondkijkend of ik hem toevallig zag maar ook dat hield snel op).
Het enige wat ik kan zeggen is probeer gewoon te bedenken dat je net de pech hebt gehad om zo'n mafkees tegen te zijn gekomen, en dat dat echt niet snel weer zal gebeuren.
En daarnaast denk ik dat praten en afleiding zoeken toch wel helpt. Volhouden, en sterkte
Trouwens, misschien een zelfverdedingscursus ofzo een idee? Gewoon om weer wat zelfvertrouwen te herwinnen?
Zelf heb ik ook wel eens meegemaakt dat ik uit het niets in elkaar geslagen werd (op stap weliswaar), maar zelf heb ik me hier eigenlijk vrij makkelijk overheen kunnen zetten, want het volgende weekend stond ik er alweer (wel rondkijkend of ik hem toevallig zag maar ook dat hield snel op).
Het enige wat ik kan zeggen is probeer gewoon te bedenken dat je net de pech hebt gehad om zo'n mafkees tegen te zijn gekomen, en dat dat echt niet snel weer zal gebeuren.
En daarnaast denk ik dat praten en afleiding zoeken toch wel helpt. Volhouden, en sterkte
Trouwens, misschien een zelfverdedingscursus ofzo een idee? Gewoon om weer wat zelfvertrouwen te herwinnen?
Jeetje wat heftig , heel veel sterkte......
Het lijkt me wel verstandig als je veel problemen gaat ondervinden hiervan toch even met een professioneel iemand erover te praten , omgeving is vaak machteloos en weet niet altijd hoe ze moeten reageren , misschien is juist ook prettig om af en toe je ei kwijt te kunnen bij iemand die wat meer een afstand zit.
Het lijkt me wel verstandig als je veel problemen gaat ondervinden hiervan toch even met een professioneel iemand erover te praten , omgeving is vaak machteloos en weet niet altijd hoe ze moeten reageren , misschien is juist ook prettig om af en toe je ei kwijt te kunnen bij iemand die wat meer een afstand zit.
Wat een held die gast.
Sowieso is geweld zwak maar om als man dan ook nog een vrouw te mishandelen is al helemaal om te janken.
Leuke dingen gaan doen, TS. Film/ serie kijken, afspreken met mensen etc.
Sowieso is geweld zwak maar om als man dan ook nog een vrouw te mishandelen is al helemaal om te janken.
Leuke dingen gaan doen, TS. Film/ serie kijken, afspreken met mensen etc.
MV NS FR DS MD
Dit lijkt me bij uitstek een trauma waarvan ik hoop dat je er subiet vanaf geholpen wordt. Met behulp van EMDR bijvoorbeeld.
Ik hoop oprecht dat de actie van zo'n lamlul jouw deelname aan dit leven niet beperkt.
Ik hoop oprecht dat de actie van zo'n lamlul jouw deelname aan dit leven niet beperkt.
So, if you're frightened of dying and... and you're holding on, you'll see devils tearing your life away. But if you've made your peace, then the devils are really angels...
Iets andere situatie weliswaar: Vorig jaar rond deze tijd heb ik klappen gehad van iemand die zijn vriendin in elkaar stond te slaan. Toen ik er tussen sprong, sloeg hij mij.
Praten hielp, en Slachtofferhulp ook. En na verloop van tijd kon ik het plaatsen.
De eerste tijd kon ik alleen denken "wat als", wat als hij harder had geslagen, als ik niet had ingegrepen, als ik hem ook had geslagen. Wat als ik hem zie of als ik moet getuigen? Maar die gedachten zwakken af en uiteindelijk kon ik het een plek geven.
Duw het vooral niet weg, dwing jezelf niet om dingen te doen omdat je denkt dat je je aanstelt ofzo. Zoek, als je denkt het nodig te hebben, professionele hulp, Slachtofferhulp kan je hierbij helpen.
Praten hielp, en Slachtofferhulp ook. En na verloop van tijd kon ik het plaatsen.
De eerste tijd kon ik alleen denken "wat als", wat als hij harder had geslagen, als ik niet had ingegrepen, als ik hem ook had geslagen. Wat als ik hem zie of als ik moet getuigen? Maar die gedachten zwakken af en uiteindelijk kon ik het een plek geven.
Duw het vooral niet weg, dwing jezelf niet om dingen te doen omdat je denkt dat je je aanstelt ofzo. Zoek, als je denkt het nodig te hebben, professionele hulp, Slachtofferhulp kan je hierbij helpen.
Love, it will not betray, dismay or enslave you
It will set you free
It will set you free
Doe normaal manquote:
Vrouw achter het stuur...
jezus
Sterkte TS 
Ik denk dat zo'n ervaring nooit helemaal "geneest". Je gaat het niet vergeten ofzo.. Maar beter dan dit wordt het wel
En zelfs al gaat het weer helemaal goed met je, dan zullen er nog momenten zijn die je eraan herinneren door een soortgelijke setting, zegmaar.
Maar ik denk dat je echt hulp moet zoeken, je verhaal doen en zodat je aan die mensen kan vragen hoe je het allrmaal kan verwerken. Met hen praten is dan stap 1, en dan hebben zij vast wel tips wat je nog meer kan doen.
echt ziek wat zo iemand zomaar doet. Wtf gefrustreerde mensen achter het stuur. Die zo ver gaan. Bah
Ik denk dat zo'n ervaring nooit helemaal "geneest". Je gaat het niet vergeten ofzo.. Maar beter dan dit wordt het wel
En zelfs al gaat het weer helemaal goed met je, dan zullen er nog momenten zijn die je eraan herinneren door een soortgelijke setting, zegmaar.
Maar ik denk dat je echt hulp moet zoeken, je verhaal doen en zodat je aan die mensen kan vragen hoe je het allrmaal kan verwerken. Met hen praten is dan stap 1, en dan hebben zij vast wel tips wat je nog meer kan doen.
echt ziek wat zo iemand zomaar doet. Wtf gefrustreerde mensen achter het stuur. Die zo ver gaan. Bah
Ben je ongesteld ofzo? Doe effe normaal joh.quote:Op zaterdag 8 maart 2014 10:56 schreef Zweetteef het volgende:
Gewoon niet aanstellen zulke dingen gebeuren
Motto: Eens is ook dit voorbij...
Red een boom - eet een bever!
Red een boom - eet een bever!
Ik heb geen flauw idee. Het is bij mij pas overgegaan nadat ik in een andere omgeving terecht kwam.
"What I did, I did without choice... in the name of peace and sanity." - The Doctor
Wat een hufters bestaan er zeg 
Laat jezelf daardoor niet uit het veld slaan en blijf gewoon de dingen doen die je normaalgesproken ook al doet.
Waarom zou je je hiervoor moeten schamen? Dit is toch jouw schuld verder niet?
Maar reken er maar wel op dat je veel aandacht zult krijgen gezien je verwondingen.
Maar gewoon de dingen blijven doen die je altijd al deed
Laat jezelf daardoor niet uit het veld slaan en blijf gewoon de dingen doen die je normaalgesproken ook al doet.
Waarom zou je je hiervoor moeten schamen? Dit is toch jouw schuld verder niet?
Maar reken er maar wel op dat je veel aandacht zult krijgen gezien je verwondingen.
Maar gewoon de dingen blijven doen die je altijd al deed
Maar die gast ging naar hetzelfde feest als jij?
Tevens kan ik me niet voorstellen dat mensen zo opgefokt zijn dat ze zoiets doen... En helemaal niet bij een vrouw. Maar ik snap de frustratie van zo'n gast wel....
Het ook wel erg vervelend als mensen zo langzaam rijden terwijl iemand erachter zit die misschien wel haast heeft. Ga dan gewoon 80 rijden denk ik bij mezelf. Even buiten je verhaal om want wat je overkomen is is gewoon bizar en laf gedrag. Verkeerde moment, op de verkeerde plek (in jouw geval)
[ Bericht 8% gewijzigd door DEVIEZEMAN. op 08-03-2014 15:38:35 ]
Tevens kan ik me niet voorstellen dat mensen zo opgefokt zijn dat ze zoiets doen... En helemaal niet bij een vrouw. Maar ik snap de frustratie van zo'n gast wel....
Het ook wel erg vervelend als mensen zo langzaam rijden terwijl iemand erachter zit die misschien wel haast heeft. Ga dan gewoon 80 rijden denk ik bij mezelf. Even buiten je verhaal om want wat je overkomen is is gewoon bizar en laf gedrag. Verkeerde moment, op de verkeerde plek (in jouw geval)
[ Bericht 8% gewijzigd door DEVIEZEMAN. op 08-03-2014 15:38:35 ]
Nou, blijkbaar had ie toch minder haast aangezien ie toch nog de tijd had om te remmen, de bestuurdster achter hem tot stoppen te dwingen en gelijk zn vuisten te gaan gebruikenquote:
Maar die gast ging naar hetzelfde feest als jij?
Tevens kan ik me niet voorstellen dat mensen zo opgefokt zijn dat ze zoiets doen... En helemaal niet bij een vrouw. Maar ik snap de frustratie van zo'n gast wel....
Het ook wel erg vervelend als mensen zo langzaam rijden terwijl iemand erachter zit die misschien wel haast heeft. Ga dan gewoon 80 rijden denk ik bij mezelf. Even buiten je verhaal om want wat je overkomen is is gewoon bizar en laf gedrag. Verkeerde moment, op de verkeerde plek (in jouw geval)
Ja helaas, ik ben er 5 jaar terug ook achter gekomen dat zinloos geweld wel degelijk bestaat.
Na een drankje te hebben gedaan met vrienden ging ik op weg naar huis, mijn fiets stond bij het station tussen de andere 100 fietsen. Toen ik in de buurt kwam van mijn fiets zag ik een paar jongens die bezig waren om een fiets te vernielen. Ik riep iets in de trant van "Jongens doe ff normaal en blijf van een ander z'n spullen af".
In de stalling kon ik mijn fiets niet terugvinden en toen ik dichterbij de plek kwam waar de fiets gesloopt werd, zag ik dat dat mijn fiets was. Dus dat riep ik ook en dat had ik beter niet kunnen doen. Even later lag ik bewusteloos en met een ernstig vernield gebit op de grond.
Gelukkig voor mij zijn de daders vrijwel direct ook gevlucht, omdat er een ander groepje aankwam. Die hebben zich over mij ontfermd en zijn nog op zoek gegaan naar de daders maar helaas waren die al vervlogen.
Wat mij héél erg heeft geholpen in de verwerking is regelmatig erover praten en ook mezelf confronteren met mijn angsten en emoties. Dus juist weer met vrienden een drankje gaan doen, juist weer naar het station gaan, juist weer alleen over straat gaan. Natuurlijk heb ik die stappen niet allemaal in één keer gezet. Het vreet enorm veel energie om tegen je emoties te vechten, daarom is het zo aanlokkelijk om toch maar aan je emoties toe te geven en veilig thuis te blijven.
Door thuis te blijven, krijg je alleen niet terug het vertrouwen wat je nodig hebt om onbezorgd de deur uit te gaan. De emoties blijven dan, en waarschijnlijk wordt de drempel om er uiteindelijk toch wat aan te doen alleen maar groter.
Zorg wel dat je, zeker in het begin, de stappen niet alleen zet. Zoek steun bij iemand die je vertrouwt, die je kan aanmoedigen om door te zetten, die het geduld heeft om als het niet meteen lukt het later nog eens te proberen en die begripvol is en je steun kan geven als het allemaal even niet lukt en het je teveel wordt.
Na een drankje te hebben gedaan met vrienden ging ik op weg naar huis, mijn fiets stond bij het station tussen de andere 100 fietsen. Toen ik in de buurt kwam van mijn fiets zag ik een paar jongens die bezig waren om een fiets te vernielen. Ik riep iets in de trant van "Jongens doe ff normaal en blijf van een ander z'n spullen af".
In de stalling kon ik mijn fiets niet terugvinden en toen ik dichterbij de plek kwam waar de fiets gesloopt werd, zag ik dat dat mijn fiets was. Dus dat riep ik ook en dat had ik beter niet kunnen doen. Even later lag ik bewusteloos en met een ernstig vernield gebit op de grond.
Gelukkig voor mij zijn de daders vrijwel direct ook gevlucht, omdat er een ander groepje aankwam. Die hebben zich over mij ontfermd en zijn nog op zoek gegaan naar de daders maar helaas waren die al vervlogen.
Wat mij héél erg heeft geholpen in de verwerking is regelmatig erover praten en ook mezelf confronteren met mijn angsten en emoties. Dus juist weer met vrienden een drankje gaan doen, juist weer naar het station gaan, juist weer alleen over straat gaan. Natuurlijk heb ik die stappen niet allemaal in één keer gezet. Het vreet enorm veel energie om tegen je emoties te vechten, daarom is het zo aanlokkelijk om toch maar aan je emoties toe te geven en veilig thuis te blijven.
Door thuis te blijven, krijg je alleen niet terug het vertrouwen wat je nodig hebt om onbezorgd de deur uit te gaan. De emoties blijven dan, en waarschijnlijk wordt de drempel om er uiteindelijk toch wat aan te doen alleen maar groter.
Zorg wel dat je, zeker in het begin, de stappen niet alleen zet. Zoek steun bij iemand die je vertrouwt, die je kan aanmoedigen om door te zetten, die het geduld heeft om als het niet meteen lukt het later nog eens te proberen en die begripvol is en je steun kan geven als het allemaal even niet lukt en het je teveel wordt.
Dat snap je niet? Wat snap je niet aan een maatschappij wat altijd een % gestoorden heeft. Je komt dat soort mensen helaas nou om de zoveel tijd tegen. Is het niet in het verkeer, dan wel in een kroeg of in een voetbal stadion.quote:Op vrijdag 7 maart 2014 12:01 schreef gianni61 het volgende:
ik snap niet hoe mensen zo opgefokt kunnen worden in het verkeer om uit te stappen en iemand te slaan. en al zeker een vrouw..
People once tried to make Chuck Norris toilet paper. He said no because Chuck Norris takes crap from NOBODY!!!!
Megan Fox makes my balls look like vannilla ice cream.
Megan Fox makes my balls look like vannilla ice cream.
vreselijk om te horen.
echter gaat het om een klap. ik heb ook een aantal keer een klap of meerdere klappen gehad, niet altijd met een aanleiding. om hiervoor in de ziektewet te gaan en slachtofferhulp in te schakelen lijkt me wat overdreven.
je mag je zelf best (voorzichtig) een schop onder je reet geven om weer gewoon lol te gaan maken. de kans dat je zo'n idioot nog een keer tegen komt is uiterst klein.
echter gaat het om een klap. ik heb ook een aantal keer een klap of meerdere klappen gehad, niet altijd met een aanleiding. om hiervoor in de ziektewet te gaan en slachtofferhulp in te schakelen lijkt me wat overdreven.
je mag je zelf best (voorzichtig) een schop onder je reet geven om weer gewoon lol te gaan maken. de kans dat je zo'n idioot nog een keer tegen komt is uiterst klein.
Nee inderdaad. Een gebroken neus en hersenschudding is niks. Hoezo ziektewet, gewoon weer aan het werk!quote:
vreselijk om te horen.
echter gaat het om een klap. ik heb ook een aantal keer een klap of meerdere klappen gehad, niet altijd met een aanleiding. om hiervoor in de ziektewet te gaan en slachtofferhulp in te schakelen lijkt me wat overdreven.
je mag je zelf best (voorzichtig) een schop onder je reet geven om weer gewoon lol te gaan maken. de kans dat je zo'n idioot nog een keer tegen komt is uiterst klein.
One cannot make an omelette without
breaking eggs -- but it is amazing how
many eggs one can break without making
a decent omelette.
breaking eggs -- but it is amazing how
many eggs one can break without making
a decent omelette.
Uhhuh..quote:
vreselijk om te horen.
echter gaat het om een klap. ik heb ook een aantal keer een klap of meerdere klappen gehad, niet altijd met een aanleiding. om hiervoor in de ziektewet te gaan en slachtofferhulp in te schakelen lijkt me wat overdreven.
je mag je zelf best (voorzichtig) een schop onder je reet geven om weer gewoon lol te gaan maken. de kans dat je zo'n idioot nog een keer tegen komt is uiterst klein.
All she wants and needs is just a little taste..
Kort antwoord op je titel: tijd!
Je hebt minder tijd nodig als je je slachtoffer gevoel zwakker maakt, en vooral richt op het sterker (zowel fysiek als mentaal) eruit komen.
Laten we wel wezen, statistisch gezien in het absurd dat die iemand overkomt. Een tweede keer kan theoretisch dan al bijna uitgesloten worden. Hoeveel tijd je aan de negatieve dingen wil besteden en hoevaak je waarom afvraagt moet je zelf weten, maar het lijkt mij elke seconde teveel. Het helpt je ook zeker niet. Wees harder voor jezelf dan dat de dader voor je was. De knop moet om, zie vooral de positieve kanten van je herstel.
Toen de term zinloos geweld nog niet bestond heb ik ook een keer klappen gekregen om niets. Bovenstaande schrijf ik dan ook vanuit die ervaring. Het heeft te lange een negatieve rol op mijn leven gehad, totdat ik besefte dat ik mezelf daarmee niet beter maakte.
PS. Bericht voor die hufter die dit heeft geflikt: karma is a bitch!
Je hebt minder tijd nodig als je je slachtoffer gevoel zwakker maakt, en vooral richt op het sterker (zowel fysiek als mentaal) eruit komen.
Laten we wel wezen, statistisch gezien in het absurd dat die iemand overkomt. Een tweede keer kan theoretisch dan al bijna uitgesloten worden. Hoeveel tijd je aan de negatieve dingen wil besteden en hoevaak je waarom afvraagt moet je zelf weten, maar het lijkt mij elke seconde teveel. Het helpt je ook zeker niet. Wees harder voor jezelf dan dat de dader voor je was. De knop moet om, zie vooral de positieve kanten van je herstel.
Toen de term zinloos geweld nog niet bestond heb ik ook een keer klappen gekregen om niets. Bovenstaande schrijf ik dan ook vanuit die ervaring. Het heeft te lange een negatieve rol op mijn leven gehad, totdat ik besefte dat ik mezelf daarmee niet beter maakte.
PS. Bericht voor die hufter die dit heeft geflikt: karma is a bitch!
Your life is your life: go all the way
https://youtu.be/2lK4LrD8Ii4
https://youtu.be/2lK4LrD8Ii4
Dat is het andere uiterste maar hoe zij het omschrijft(icm de schrijfstijl, vooral de laatste alinea) snap ik wel dat iemand dat als overdreven zouden kunnen zien...dat is het naar mijn mening ook wel een KLEIN beetje (niet het letsel en de gebroken neus, maar de manier waarop ze er zelf mee omgaat)....maarja dat is nogal persoonlijk hoe iemand ermee omgaat en verwerkt.quote:Op zondag 9 maart 2014 10:53 schreef nightsleeper het volgende:
[..]
Nee inderdaad. Een gebroken neus en hersenschudding is niks. Hoezo ziektewet, gewoon weer aan het werk!
Kan je niet echt over oordelen, want als iemand dat zo voelt voelt iemand dat zo. Kan je ook wel tegen iemand zeggen die een gekneusde vinger heeft en klaagt over de pijn, oh, maar ik heb een keer m'n been gebroken dus jij moet/mag niet zeuren.
[ Bericht 2% gewijzigd door DEVIEZEMAN. op 09-03-2014 11:56:04 ]
Ik ga proberen om iedereen bijna iedereen van repliek te dienen, hopelijk heb ik voor het einde van de dag een paar leesbare posts gefabriceerd.
Het medeleven doet me echt wel goed, ook irl. Hiervoor zat ik al allesbehalve goed in mijn vel en nu hangt mijn vertrouwen in de mensheid aan een zijden draadje, het is me alsof ik het hierdoor wat steviger kan weven en me er net zo goed aan op kan proberen te trekken.
if you have a cross to bear you may as well use it as a crutch...
quote:
Wat een vervelende situatie, veel sterkte gewenst.
quote:
nare situatie en kut ervaring TS.
Kusjes.
[ afbeelding ]
Kan slecht tegen zulk soort mensen.
quote:
Best erg om te lezen.
Sterkte.
Kan er niet meer van maken.
Dank je wel voor jullie lieve woorden.quote:
Ik heb geen tips of adviezen voor je, maar wil je wel heel graag veel sterkte wensen.
Het medeleven doet me echt wel goed, ook irl. Hiervoor zat ik al allesbehalve goed in mijn vel en nu hangt mijn vertrouwen in de mensheid aan een zijden draadje, het is me alsof ik het hierdoor wat steviger kan weven en me er net zo goed aan op kan proberen te trekken.
if you have a cross to bear you may as well use it as a crutch...
power to the people
quote:
Praten helpt zeker wel, sterker nog, volgens mij is dat een van de beste manieren om ermee om te leren gaan.
Lukt dat niet goed met vrienden of familie, dan zou ik op zoek gaan naar een praatgroep?
Praten met mensen die ook slachtoffer zijn geworden van zinloos geweld zal misschien ook best verhelderend zijn, hoe gaan zij ermee om bv. ?
Dat is sowieso niet iets om je voor te schamen ofzo trouwens...
Mijn ouders zijn superlief voor me, ik eet voorlopig thuis omdat ik anders geen hap door m'n keel krijg, en mijn vader neemt me op sleeptouw voor kleine klusjes op de boerderij zodat ik wat afleiding heb. Over vrienden heb ik de, helaas velen welbekende, conclusie moeten trekken.quote:
Sterkte, TS. En onthoud dat het echt helemaal niet erg is om je zo te voelen. Hopelijk kan je de draad snel weer oppakken.
Praten lijkt me inderdaad het beste, misschien zelfs met mensen met soortgelijke traumatische ervaringen? Dus inderdaad een praatgroep ofzo? Dan kun je je ei kwijt én zien hoe zij er mee omgaan.
Een praatgroep leek me in de eerste instantie wat overdreven maar is misschien geen slecht idee... De eerste tijd was als een roes en nu weet ik niet zeker of ik goed bezig ben het te verwerken, of dat ik het een beetje probeer te verdringen en ik wil liever niet dat dit veel later ineens weer boven komt drijven. Misschien ook de reden dat ik het hier heb geplaatst. Ik vond Fok altijd al een fijne plek voor een beetje therapie van de koude grond op een lekker veilige afstand. Zelfs de meest ondoordachte reacties helpen met relativeren.
quote:
Je bent bij de dokter geweest, heb je ook met hem gesproken over slachtofferhulp?
Slachtofferhulp heeft me vrijdag gebeld, naar aanleiding van mijn aangifte. Er is kennelijk een schadefonds waaruit geput wordt wanneer de dader niet te achterhalen is (en het lijkt me niet het type dat zichzelf uit wroeging aangeeft). Schrale troost maar ik zeg er geen nee tegen.quote:
Heftig verhaal.
[..]
Dit sowieso doen. Slachterofferhulp heeft in de verhalen die ik hier ken indirect (o.a. een meisje dat op stap zomaar geslagen is) voor behoorlijke schadevergoedingen gezorgd. Ook een manier om hem nog een hak te zetten zodat je dat wat los kunt laten.
Sterkte.
Ze bellen me van de week weer voor een vervolggesprek.
Nee dus.quote:
Hebben ze die teringlijer wel te pakken gekregen?
Dat is ook een erg akelig idee. Mijn leven staat op zijn kop en hij gaat wellicht gewoon op dezelfde voet verder, weet ie nog wel wat ie heeft gedaan? Zou ik nog boos op hem worden trouwens? Ik kom niet veel verder dan "stomme eikel".
power to the people
Wat is er toch mis met een goeie ouderwetse middelvinger? Maar erg verstandig van je, dát had ik ook moeten doen en mocht ik dit ooit weer meemaken, hoop ik dat ik zo wijs wel ben. Helaas heb ik de sterke neiging mensen aan te spreken op asociaal gedrag maar misschien dat ik dat bij deze heb afgeleerd.quote:
Ooit 1 keer meegemaakt, verkeersakkefietje waarbij de ander besloot om fysiek verhaal te komen halen. Wij zagen de bui al hangen en kozen toen het hazenpad. Erg naar dat dit je is overkomen. Beterschap!
Dank je!
Een vrij tengere vrouw ook nog, en deze man was zo te zien en voelen geen onbekende in de sportschool. Onvoorstelbaar ja, dat je je dan zo moet laten gelden.quote:
ik snap niet hoe mensen zo opgefokt kunnen worden in het verkeer om uit te stappen en iemand te slaan. en al zeker een vrouw..
Het was er zo eentje die het voor de rest verpest ja.quote:Op vrijdag 7 maart 2014 12:06 schreef inslagenreuring het volgende:
Was het een blanke Nederlander?
Dat soort tuig mogen ze van mij afmaken
En dan mijn lief oud vehikeltje total loss? Wie weet wat ie dan had gedaan?quote:
Conclusie: TS had even flink op de rem moeten gaan staan om hem te laten weten dat ze zijn gedrag niet accepteert.
Er werd aan de weg gewerkt en ik mocht er maar 50! Laat jij je dan wel opjagen, met het risico dat je je rijbewijs kwijt bent als je geflitst wordt?quote:
Maar die gast ging naar hetzelfde feest als jij?
Tevens kan ik me niet voorstellen dat mensen zo opgefokt zijn dat ze zoiets doen... En helemaal niet bij een vrouw. Maar ik snap de frustratie van zo'n gast wel....
Het ook wel erg vervelend als mensen zo langzaam rijden terwijl iemand erachter zit die misschien wel haast heeft. Ga dan gewoon 80 rijden denk ik bij mezelf. Even buiten je verhaal om want wat je overkomen is is gewoon bizar en laf gedrag. Verkeerde moment, op de verkeerde plek (in jouw geval)
Waarom je zo opfokken? Wat dan als er een 45-km-autootje vóór hem had gereden met een bejaarde erin?
En nee, ik zou naar een feestje gaan waar de jongen die ik leuk vind ook zou zijn. Nu zijn we allebei heel verlegen in deze dus draaien al een tijdje om elkaar heen. De afgelopen week grijp ik echter elk excuus aan om hem heel even te zien en dan voel ik me heel wat beter! Het maakt me alleen ook heel onzeker, want ik was al zo'n bakvis in zijn buurt, maar door die hersenschudding komt er helemaal niks zinnigs meer uit.
Ook de reden dat het fijn voelt dit allemaal even in mijn eigen woorden misschien wat theatraal op te schrijven. Inmiddels heb ik mijn verhaal vaak moeten doen, en meestal komt het er warrig, met horten en stoten, uit, dus het doet me goed om te merken dat er nog iets getuigt van wat cohesie in mijn bovenkamer, want het lijkt me vaak alsof het licht wel aan is, maar niemand thuis geeft.
straks weer verder
power to the people
bezig blijven en afleiding helpt meestal wel.quote:
Mijn ouders zijn superlief voor me, ik eet voorlopig thuis omdat ik anders geen hap door m'n keel krijg, en mijn vader neemt me op sleeptouw voor kleine klusjes op de boerderij zodat ik wat afleiding heb. Over vrienden heb ik de, helaas velen welbekende, conclusie moeten trekken.
wel fijne vrienden zo
|
|
