Hoe verwerk je een gewelddadige ervaring?

Zinloos geweld. Zo'n rare uitdrukking vond ik dit, want al het geweld, met uitzondering van jezelf of je naasten verdedigen, is in mijn optiek zinloos. Nu merk ik dat ik tóch uit alle macht probeer te vergoelijken wat me is overkomen, maar ik kan er echt niks zinnigs van maken.

Hieronder mijn relaas, in de hoop dat het helpt bij de verwerking. Ik ben benieuwd naar jullie directe of indirecte ervaringen, en wie of wat jullie het beste heeft geholpen om je trauma een plaatsje te geven. Ook mensen die durven toe te geven dat ze aan de uitdelende kant van het geweld stonden nodig ik uit.

De maximumsnelheid was aangepast van 80km/u naar 50km/u. Er waren nog geen werkzaamheden, maar wel een tijdelijke fietsersoversteekplaats, dus ondanks dat het zaterdagavond was, en ik mij nog mooi moest maken voor een feestje waar hij ook zou zijn, tufte ik met een (laten we niet schijnheilig wezen) kleine 60km/u naar mijn woonst. Al snel had ik gezelschap, in de vorm van een bumperklever. Met lichtsignalen probeerde hij me tot snelheid te manen, maar wie laat zich daar nou door opjagen? Ik niet in ieder geval, stoïcijns kachelde ik verder. Bij een kruispunt ging de weg over in een tweebaansweg en mijn gehaaste reisgezel kon zijn weg op zijn eigen tempo vervolgen. Plankgas, zo kwam hij me passeren, maar toen hij zich vóór mijn auto bevond, gooide hij zijn auto weer op mijn rijbaan en trapte hard op de rem. Net op tijd kon ik stoppen. Zelfs toen hij uitstapte en op me af gebeend kwam, zag ik de bui nog niet hangen en draaide mijn raam open om hem boos te vragen waar hij in hemelsnaam mee bezig was. Pfoe, hij is wel erg breed, wat kijkt ie eng uit z'n ogen, ik moet mijn raam in z'n achteruit zetten *bam* en even was het stil, en donker.

Nu zit ik hier, bijna twee weken later, nog steeds te hopen dat ik wakker wordt uit deze nachtmerrie. Dokters, ziekenhuizen, politie, slachtofferhulp. Gebroken neus, hersenschudding, enorm blauw oog, moet nog een foto van mijn oogkas laten maken. De eerste dagen was ik keihard voor mezelf, móest autorijden, móest over straat, móest mensen onder ogen komen, want ik wilde het me niet aan laten grijpen, maar langzamerhand lukte dat niet meer. Verward, emotioneel en bang. Nu zit ik in de ziektewet, en mijn contract loopt eind deze maand af en zal zéker niet verlengd worden. Daarenboven was ik al depressief maar nu voel ik helemaal geen vaste grond meer onder mijn voeten.

Men zegt dat erover praten helpt, maar ik vraag het me af. Enkele mensen van wie ik steun verwachtte, laten me het alleen uitzoeken, maar gelukkig zijn er ook anderen die onverwacht veel steun bieden. Meestal lijkt het alsof ik het over iemand anders heb, doe laconiek en maak er grapjes over ("Ga je nog carnavallen?" "Ja, ik ga als slachtoffer van zinloos geweld." ) en áls ik al boos ben, is dat op mezelf omdat ik zo dom was het gevaar niet te zien, om niet door te rijden, me afvragend of ik écht niet langzamer ben gaan rijden om te zieken, of ik hem heb uitgescholden, whatever. Ben zelfs teruggereden over die weg, want ik hoopte ergens dat ik me had vergist in de maximumsnelheid, zodat ik het kon verklaren. Helaas lijkt het erop dat ik niks verkeerd heb gedaan.

Rusten moet ik, mijn ei is behoorlijk geklutst, maar ik zie steeds weer die vuist op me afkomen. Afleiding zoek ik, maar een boek lezen gaat niet, ik blader meer terug dan vooruit, zelfs the Simpsons kan ik met moeite volgen. Alles vergeet ik, boodschappen, afspraken, namen, voedsel tot mij nemen. Deze post schrijven duurt, met trillende vingers, nu al vanaf 08:10u. Ik schrik al van de brievenbus, de telefoon, carnaval was afschuwelijk want ik woon in het centrum van een Brabants dorp en kon er niet aan ontkomen. Zelfs als mijn vader me wil troosten met een aai over mijn pijnlijke bolletje krimp ik ineen. Met mijn hondjes lopen is een crime, ik loop een rondje van 10 minuten over de parkeerplaatsen rondom de woonwijk, want daar ken ik de meeste mensen wel en heb ik overzicht. Ik wil bij mijn paardjes zijn, maar ik mag eigenlijk niet bukken of sjouwen, en al zeker geen tik tegen mijn neus krijgen, dus ik kan ze slechts een aai en een wortel geven. Gister vergat ik de poort af te sluiten, wat me nóóit is overkomen, en liepen ze bijna de weg op, dus ik vertrouw mezelf er ook echt niet mee en heb de verzorging voorlopig over moeten dragen. Weet niet meer wat ik met mezelf aan moet, rusten of bezig blijven, verdringen of de angst en tranen toelaten, wie kan ik al dan niet vertrouwen? Wanneer kan ik weer in de spiegel kijken zonder meteen die scheve neus te zien? Of autorijden, zonder te panikeren als er iemand met felle verlichting dicht achter me opdoemt?

De dader? Die werd wellicht de volgende dag wakker, zich afvragend waarom zijn knokkels zo pijnlijk waren. Of wellicht is dit vaste prik voor hem? Dat zal ik nooit te weten komen.

Dit doet mijn hoofd alweer tollen, dus ik probeer even te gaan liggen en dank jullie bij voorbaat voor reacties.