Verslag Egmond:
De voorbereiding voor Egmond was ronduit slecht. Na in Amerika best veel op korte afstanden te hebben getraind, kwam ik met een liesblessure thuis en heb ik tot eind december niet kunnen lopen. De laatste 3 weken voelde ik dat ik tegen overtraindheid aan zat, ik haalde totaal niet de snelheden die ik daarvoor haalde en mijn hartslag was altijd veel te hoog.
De laatste tijd gaat het hardlopen bij mij ook een beetje tussen de bedrijven door. Dat was ook kenmerkend voor dit weekend, waar ik in 10 minuten mijn tas had gepakt, toen de trein naar mijn ouders in Heemskerk (leek me handig) daar 's avonds nog met een vriendin koffie gedronken, de volgende ochtend nog mijn moeders nieuwe paard bewonderen en snel ontbijten en daarna zou mijn zusje me naar Heiloo brengen. Over het bussen tot 12 uur stukje had ik even heen gelezen, maar we waren daar om 11.40 en dat leek me toch ruim op tijd aangezien ik om 12.49 moest starten, maar helaas dat dachten meer mensen. Super onhandig ook dat die bussen niet later nog gingen, want nu waren de bussen voor 50% gevuld met toeschouwers met kinderwagens en honden, terwijl er ook nog mensen in de rij stonden die al om half 1 moesten starten. Ik moest ook nog een kaartje kopen, want in een ver verleden dacht ik dat Heemskerk-Egmond nog wel goed te fietsen was, maar toen ik opgezocht had dat dat 18km was leek het me toch net te ver. Dus eerst 20 minuten in de rij voor een kaartje, toen in de rij voor de bus, en helaas er kwamen heel lang geen bussen meer. Toen had de organisatie blijkbaar toch door dat er nog heel veel mensen ná 12 uur vervoerd moesten worden en zat ik uiteindelijk om 12.49 in de bus. Mijn starttijd!
Daar aangekomen snel mijn spullen gedropt bij de tassenafgifte, meteen endomondo aangezet en in wedstrijdtempo door naar de eindstreep. Ik heb dus ook geen problemen met de afstand, ik heb gewoon 22 km gerend

Ik kwam er ook achter dat ik mijn fleece haarband nog omhad, die deed ik toen om mijn arm maar dat was achteraf niet zo slim (onderarm afgekneld).
Het was op zich wel relaxt, want ze waren de finish al aan het afbreken toen ik er om 13.20 overheen rende dus ik had het eerste stuk overal de ruimte. Ik was zelfs pas 10 minuten aan het lopen toen de winnares voorbij kwam. Supergrappig!
Het zou dus een grote inhaalrace worden. Op het strand vond ik dat wel balen, want ik zocht steeds naar iemand die hetzelfde tempo liep maar die waren er eigenlijk niet. Ik vond het zand wel zacht, maar vergeleken met Soest of de Ardennen zeer goed te doen. Ik had ook geen probleem met natte voeten, ik wilde gewoon een rechte lijn lopen, maar de mensen om mij heen vonden mijn gespetter niet zo leuk. Watjes. Als kind uit het duin vond ik het echt heerlijk om op het strand te lopen. Als roeier was het strand ook altijd mijn 'happy place' waar ik mijn gedachten heen moest laten gaan als ik het zwaar had, maar nu hoefde ik alleen maar opzij te kijken en ging ik weer meteen 10 seconde harder.
Maar na 10.5 km merkte ik wel dat ik afgezien had. Vanaf dat punt is mijn hartslag volgens mij niet meer onder de 200 geweest. Het was gisteren echt een kwestie van mind over body, want rationeel gezien is het echt niet gezond om 2 uur lang op hartslag 194 gemiddeld te lopen. Of mijn HR max is nog veel hoger dan gemeten is (218), of ik heb gewoon echt iets ongezonds gedaan. Maar daarover later meer.
Het was dus wel zwaar, maar ik kwam wel in een tijd ruim onder het uur de 10.5 door. Toen ik doorhad dat een tijd onder de 2 uur erin zat ging het laatste greintje zelfmedelijden echt over boord. Ik heb geen sprintjes gedaan, maar moest van mezelf constant minstens 6.00/km lopen en dat was echt behoorlijk zwaar. Van de drukte had ik niet zo'n last, want ik liep wel lekker in de berm en ik was toch nog steeds mensen aan het inhalen. Wel irritant was dat de verzorgingsposten en de km borden heel slecht geregeld waren voor de mensen die later bezig waren. Ik heb pas op 19km voor het eerst banaantjes gezien (serieus, wie wil er nou op 19km nog eten??) en bij de meeste verzorgingsposten was of het water of de sportdrank op. Ook klopten heel veel km borden niet of waren al weggehaald.
Rond de 17km heb ik heel even stilgestaan 20 seconden, want mijn hart was toen echt wild aan het kloppen en het deed erg pijn in mijn borst. Ik wilde geen hartaanval

Gewacht tot de HR weer onder de 185 was, en toen kon ik het wel weer redelijk oppakken. KM 19 is inderdaad de enige die ik boven de 6.00 heb gelopen (6.01)

en heb het mooi constant uitgelopen.
Maar ik merk wel dat ik mijn lichaam gisteren heel ver heb gepusht. Ik heb zo'n 1,5 uur op hartslag 195 of hoger gelopen, dat hoor je volgens mij maar 20 minuten vol te kunnen houden. Ben sinds gisterenmiddag misselijk en heb totaal niet geslapen. Mijn hele lichaam voelt raar.
Dus een beetje dubbel gevoel. Aan de ene kant ben ik trots dat ik ondanks een slechte voorbereiding echt het onderste uit de kan heb gehaald. Van tevoren dacht ik dat 10km per uur misschien haalbaar was, en ik heb 10,6 gelopen (1.59.30). Aan de andere kant ben ik ook wel een beetje geschrokken, je blijft een echte sporter dus je zal nooit lief zijn voor jezelf, maar ik heb mezelf gisteren toch wel echt hard pijngedaan

Maarja, ik ben jong dus het zal wel goedkomen. Oh ja en de logistiek was dus ronduit kut, 1 uur en 15 minuten op een bus staan wachten, maar uiteindelijk werd ik daar niet gestresst van en was het wel lekker om niet voor het startvak te hoeven wachten. Terug was het wel kut omdat je dan koud bent en naar huis wilt.
In ieder geval nu de komende weken echt rustig aan en voor de HM in juni ga ik maar 6 weken trainen. Dat is volgens mij beter voor mij dan een lange aanloop waar ik alleen maar overtraind van kan raken..
Ik hou van mij van mij van mij en van geen ander, want ik ben verreweg de leukste die ik ken!