De Zevenheuvelenloop - De Revange5 jaar geleden, in de 25e editie, deed ik ook mee met dit evenement. Overgehaald door collega's in een bedrijfsteam, en trainen maar. Ik liep al niet zo snel, en ben toentertijd in mijn training niet verder dan 11km gekomen.
De dag van de race. We woonden nog in Nijmegen toen, dus fietsen naar de stad. En rennen. Als een van de laatsten in de laatste startgroep. Het liep toen lekker rustig, maar bij de finish was er ook nog weinig over. 1.42.xx liep ik toen. En daarna gestopt met lopen. Ik kon 4 dagen niet lopen daarna, naar het toilet gaan, opstaan van een stoel of bank waren een hel.. die heuvels? Sterf. Stik er maar in.
En vandaag stond ik er weer, bij de start van diezelfde Zevenheuvelenloop.
De aanloop was één en al spanning. Eigenlijk. Wel heel veel zin, om weer in mijn favoriete Nederlandse stadje te rennen, maar ook bang dat het niet heel veel beter zou gaan, óndanks alle training die ik dit keer wel heb gehad; een halve marathon zelfs, vorige maand. Dus tsja... het zou goed moeten komen.
Gisteravond al leuk in de sfeer gekomen met de 5 en de 10km aanmoedigen, en daarna lekker rustig op de bank met thee gevegeteerd om goed te hydrateren en tot rust te komen. Op tijd slapen en lekker uitslapen zodat we uitgerust aan de start zouden verschijnen. Tot nu toe was de gehele voorbereiding al 1024x beter dan mijn voorbereiding 5 jaar geleden.

_!
Wolve startte in startvak roze, ik in startvak rood, en mocht dus een minuut of 10 eerder vertrekken. 13.50 uiterlijk, volgens het schema. Uiteindelijk is dat 14.05 geworden, maar het was wel gezellig. Gezellig met ene Willem staan praten, die de race voor de eerste keer liep. Nog wat tips gegeven over de route, en daarna, bij de start, scheidden onze wegen; hij liep wat sneller dan ik, en mikte op 1.20 - 1.25

Ik mikte op 1.30. Veilig, toch een ruime verbetering ten opzichte van 5 jaar geleden, maar toch ook wel haalbaar.
Maargoed, we waren onderweg! Leuk! Veel mensen, veel blije gezichten, en een leuke sfeer.

Het was even zoeken naar het juiste tempo en het slalommen was af en toe wat hinderlijk, maar uiteindelijk wat mensen gezocht om (grofweg) bij aan te haken richting Groesbeek. Nog onbedoeld ruzie gemaakt (nou ja, het was eenzijdig, ik had geen ruzie) met een loopster die ik per ongeluk in de voet een beetje raakte. Gebeurde niets ergs, 1337x verontschuldigd, maar ze bleef maar schelden. Nou ja, toen ben ik maar doorgelopen na haar een fijne race gewenst te hebben. Als je na 2km al zo nors bent... Mén. Dus, lach weer op 't gezicht en doorrennen. Tot ik bij 5km wat last van de pootjes begon te krijgen: de bekende blarenpunten. Maargoed, afgelopen weken vooral wat pijn gehad en geen echte blaren, dus maar gewoon doorgerend. Het ging ook nog wel prima, dus gewoon genoten van de omgeving en de mooie herfstkleuren en doorgerend. Toen gingen we linksaf, op naar de eerste drankpost. Even snel een AA'tje naar binnen gewerkt (na eerst de helft over m'n hand te hebben gegooid.. fijn, kleefzooi), en weer door. Was ik wel aan toe toen, eigenlijk, dus kwam precies op 't goede moment. Aanpakken ging soepel, en doorlopen daarna ook. Vanaf dat punt konden mijn schoonpaps + vriendin ergens staan, dus beetje extra opletten, maar kon ze maar niet vinden.
Toen linksaf de 7^^weg op. En eigenlijk waren het maar 2 redelijke bulten. Wat een verschil met 5 jaar geleden. Toen leken ze op Mount Everest, of Kilimanjaro op z'n minst! Maar nu... 'everyday stuff'!

Dus pas aangepast en al inhalend naar boven gebuffeld.

Nog steeds had ik de schoonpaps niet gezien, dus ik dacht dat ik ze gemist had, want ze zouden rondom halverwege staan, dus daarna weer met blank stare doorgerend, genietend, lachend, en de pijn van de pootjes wegdenkend. En toen ineens, uit 't niets, vlakbij 10K: "GAAABYYYYYYY!!!!!!!!"
En daar stonden ze! En ze maakten een foto

niet zo heel goed

maar toch een foto:
![6HxYhw1.jpg]()
Dat gaf even een extra mooie boost, zo vlak voor de 10KM, voor we aan de 'klim' naar km 11, Hotel Erica, gingen beginnen. En dát vond ik inmiddels toch een deceptie. Dat was écht geen heuvel. Althans, hij was lang, maar ik was er lang niet zo bang voor als dat ik er 5 jaar geleden voor was. Lekker doorgebuffeld. Nog wat mensen aangemoedigd die gingen lopen, geprobeerd mee te slepen, mensen bedankt die stonden te klappen en op naar km 11, vanaf waar we naar beneden mochten

En toen ging het gas er íets meer op. Had tot die tijd redelijk constant rond de 6min/km gelopen, maar toen mocht 't wel wat harder. En genieten! Ge-nie-ten!

Veel mensen, ook op naam aangemoedigd, veel mensen ingehaald en op naar km 12, 13, en 14. Vooral de km's 13 en 14 gingen heel snel, voor m'n gevoel, en ik hoopte dat m'n ouders bij de start zouden zijn. Die hadden een hockewedstrijd van m'n zusje in Nijmegen, en moesten nog richting parcours komen, maar waar zouden ze dan staan? Geen idee!
Km 14. Nog 1km. Gás erop en gaan! En ineens, bij het 'nog 750m punt' hoorde ik wederom "GEEEEEEEEEEEEB!!!!!!!!" en daar stonden m'n ouders! Nog net blij kunnen zwaaien en "HOOOOOI!!!!" kunnen roepen, en toen de laatste 750m knallen, voor zover dat kon. Er liepen veel mensen 'in de weg' en kon niet de sprint trekken die ik wilde zonder ellenbogenwerk, en ik mag dan wel een keiharde zijn, maar dat doe ik dan weer echt niet

dus waar ik kon ingehaald en toch nog een zo goed mogelijke eindsprint ingezet. En toen stond er 1.27.41 op mijn klok. 1.27.41! Onder de 1.30! RUIM! RUIM! Zó ontzettend blij! Met handjes omhoog de finish over.
Dit was gewoon 15 minuten sneller dan 5 jaar geleden. 15 hele minuten!
Daarna snel via de drankjes (waar ik m'n drankje van een bekende kreeg, verrassing van beide kanten

) en het beeldje weer richting ons logeeradres om een jasje en lange broek te halen voor mij en Wolve, en snel weer terug naar de finish om dat jasje en die broek aan Wolve te geven zodat ook hij niet te snel af zou koelen.
Tot grote vreugde was zijn nichtje (van wie de kamer was) ook net thuisgekomen, dus die kon ook nog meedelen in onze vreugde, en net voordat mijn ouders het opgaven om ons te vinden kwamen ze ons ook nog tegen

en kregen we een Sinterklaasoverlevingspakket met allerlei kruid- en pepernoten en chocolade ipv een bloemetje.

Ik vond het een geweldige revange (-15 minuten!!!

) en wederom een geweldig evenement en parcours. Heb van elke seconde genoten en met een smile op m'n gezicht rondgerend volgens mij. Wel zaten op beide pootjes bloedblaren, waarvan ik de pijn nu aan het wegdrinken ben met wijn

Volgend jaar echter niet weer, misschien de volgende jubileumeditie, bij de 35e, want ik vond het tóch wel heel druk. Heb nu ook wel een extra 'reden' om niet in de laatste loting voor de London Marathon mee te doen, omdat ik 42km met zulke slalomdrukte écht niet zou trekken. Maar voor deze 15km was het toch wel prima te overleven. Endomondolinkje komt nog later. Ben ik ook wel benieuwd naar

maar mijn laptop is niet meer werkende omdat ik geen UK-NL verloopstekker heb meegenomen
Tof, was het

FIjn dat we erbij waren!
En Wolve z'n tijd en verslagje mag hij zelf tikken