De vraag of zelfmoord asociaal is..
Dan ga je er van uit dat die zelfmoord tot gevoelens leidt bij nabestaanden. Maar om welke gevoelens gaat dat dan? Gaat het om 'gemis' of gaat het (ook) om een gevoel van verantwoordelijkheid (schuld) voor die zelfmoord? Persoonlijk denk ik dat het heel vaak dat laatste is.
Dan zeg je dus feitelijk: "Jij mag geen zelfmoord plegen want dan voel ik me schuldig.."
Wanneer je vindt dat iemand die het leven niet meer ziet zitten moet blijven leven omdat jij dat prettiger vindt.. ben je dan eigenlijk zelf niet heel erg asociaal? Is het eigenlijk wel redelijk om van een ander te verlangen langdurig (tig jaar) te lijden omdat jij je dan beter voelt?
Daarnaast is onze hulpverlening zuiver gericht op het voorkomen van zelfmoord en het weer houden van mensen om zelfmoord te plegen. Ook de psychische hulp die in sommige gevallen geboden wordt gaat alleen om die doodswens. Na het voorkomen van die zelfmoord of het wegnemen van die doodswens blijft die persoon met de omstandigheden zitten waardoor die doodswens is ontstaan.
Zo plegen de laatste jaren heel veel mensen zelfmoord vanwege economische redenen. Men verliest zijn baan, kan geen ander werk vinden, wordt weggezet als luie uitkeringstrekker, raakt in de bijstand, raakt zijn relatie kwijt door de spanningen die door de armoede ontstaan, raakt zijn kinderen kwijt met een minimale omgangsregeling, kan de hypotheek niet meer betalen en raakt dakloos met een restschuld en komt niet in aanmerking voor een sociale huurwoning. De daklozen opvang zit momenteel vol.
Als zo'n man een mislukte zelfmoordpoging doet heb je een kans (niet eens zo groot) dat hij in de hulpverlening komt en wordt opgenomen. Wanneer men dan de kans op zelfmoord voldoende klein in schat wordt hij uit het psychiatrisch ziekenhuis ontslagen en staat weer zonder relatie, zonder zijn kinderen, zonder inkomen en zonder onderdak op straat.
Daadwerkelijke hulp in Nederland verdwijnt. Het UWV helpt niet meer, controleert en straft alleen. De soos helpt ook niet meer maar doet aan dwangarbeid met behoud van uitkering. De bijdragen voor psychologische hulp zijn voor minima onbetaalbaar. Wachtlijsten voor sociale huurwoningen gaan soms al over de 10 jaar heen, voor urgentie kom je bijna niet meer in aanmerking, als alleenstaande al helemaal niet. De maatschappij verhardt en wordt steeds individualistischer; omkijken naar elkaar en vooral naar minder bedeelden is er niet meer bij.
Is zelfmoord laf? Om te beginnen heb je enorm veel lef nodig voor de daad zelf. Is zelfmoord de gemakkelijke uitweg? Voor sommige mensen is het leven een aaneenschakeling van ellende en tegenslag. Vaak al met een moeizame jeugd. Steeds weer onderuitgaan en weer opkrabbelen. Op een gegeven moment is het dan genoeg en hoeft het niet meer. Hoe vaak moet iemand grote klappen incasseren voordat 'men' respecteert dat het 'genoeg' geweest is?