Wel spannend Risu!
Ik had deze week echt even een emo-momentje. Mijn schoonmoeder is echt heel lief dus ik besloot om haar zomaar een cadeautje te sturen. Ze houdt van streekromans dus ik had er een uitgezocht bij bol en dat naar haar te sturen, lief tekstje erbij maar zonder naam.
Volgende dag waren we in de stad met haar en haar kant van de familie, op een gegeven moment draait ze zich om en vertelt dat ze toch zó iets raars had. Er lag een pakket maar ze had niks besteld maar het was wel aan haar geadresseerd en er stond een tekst op maar geen afzender dus het was vast een foutje en wat ze daar nou mee moest. Toen begon ik te lachen en wees man naar mij: "Zij was het!". Schoonmoeder keek echt zo:
Daarvoor kwamen we een oude buurman tegen van mijn schoonouders, een marktkoopman. Die vroeg aan mij en man waar onze kinderen dan waren. "Die hebben we niet", zei man. "Je moet die jonkies ook de tijd geven", zei mijn schoonmoeder.
Er was ook een achternichtje van man bij, van bijna 3, geloof ik. Ze stond een beetje te sippen en ik vroeg waarom. "Ze wil geen handje geven", zei ze over mans jongste nichtje. Ik vroeg waarom niet en nichtje antwoord: "DAT doen WIJ niet meer.

". Heb het meisje toen maar gezegd, dat als ze wilde ze mij wel een handje mocht geven. Wat ze meteen deed.