De kunst van het loslaten van je ex #227

quote:

Op woensdag 23 oktober 2013 13:52 schreef Kloon1984 het volgende:

[..]

Yep. Dat is de reden dat ik sinds dit weekend alle contact heb verbroken.

Nog een vraag voor jullie: mijn horloge ligt nog bij hem. Ik zou dit graag terugwillen en vrees dat hij het niet met de post gaat versturen. Suggesties hoe ik dit dan het beste kan aanpakken?

Ergens voel ik nog steeds een behoefte om met hem te praten. We hebben nog nooit een dag zonder contact gezeten en nu is het inmiddels 3 dagen en het voelt klote.

Het belangrijkste is nu gewoon om alles op een rijtje te zetten en je leven weer op te pakken, hoe moeilijk dat ook is.

Ik zit nu zelf in hetzelfde schuitje; van vijf jaar lang alles samen te hebben gedaan naar niets. Het is verdomde lastig, vooral omdat ik bij letterlijk alles wel een herinnering heb aan haar. Maar toch weet ik ook dat ik op een dag ga beseffen dat dit voor ons allebei de beste keuze was, hoe onwaarschijnlijk dat op dit moment ook lijkt.

quote:

Op woensdag 23 oktober 2013 14:01 schreef Gauner het volgende:

[..]

Het belangrijkste is nu gewoon om alles op een rijtje te zetten en je leven weer op te pakken, hoe moeilijk dat ook is.

Ik zit nu zelf in hetzelfde schuitje; van vijf jaar lang alles samen te hebben gedaan naar niets. Het is verdomde lastig, vooral omdat ik bij letterlijk alles wel een herinnering heb aan haar. Maar toch weet ik ook dat ik op een dag ga beseffen dat dit voor ons allebei de beste keuze was, hoe onwaarschijnlijk dat op dit moment ook lijkt.

Ik ben gisteren bij hem langsgegaan om mijn horloge op te halen. Het was redelijk ongemakkelijk en emotioneel in het begin. Uiteindelijk hebben we vrij rustig zitten praten en heeft hij nog een andere leugen uit de doeken gedaan die mij niet zozeer gekwetst heeft maar die wel mijn beeld van hem altijd in negatieve zin gekleurd heeft...dat was dus onterecht...hoe stom kan iemand zijn om leugens op te gaan hangen uit onzekerheid?!

Hij probeerde me nog wel te zoenen maar dat heb ik afgewend. Ik geef nog wel ontzettend veel om die jongen en vind het super jammer dat hij het niet heeft aangedurfd om zichzelf bij mij te zijn uit angst dat ik hem zou afwijzen...nu wijs ik hem dus af omdat hij alles verzonnen heeft.

Ik ga weer verder met het geen contact hebben, hoe moeilijk ik dat ook vind. Het zal toch wel ooit gaan slijten mag ik hopen...

quote:

Op vrijdag 25 oktober 2013 10:30 schreef Kloon1984 het volgende:

[..]

Ik ben gisteren bij hem langsgegaan om mijn horloge op te halen. Het was redelijk ongemakkelijk en emotioneel in het begin. Uiteindelijk hebben we vrij rustig zitten praten en heeft hij nog een andere leugen uit de doeken gedaan die mij niet zozeer gekwetst heeft maar die wel mijn beeld van hem altijd in negatieve zin gekleurd heeft...dat was dus onterecht...hoe stom kan iemand zijn om leugens op te gaan hangen uit onzekerheid?!

Hij probeerde me nog wel te zoenen maar dat heb ik afgewend. Ik geef nog wel ontzettend veel om die jongen en vind het super jammer dat hij het niet heeft aangedurfd om zichzelf bij mij te zijn uit angst dat ik hem zou afwijzen...nu wijs ik hem dus af omdat hij alles verzonnen heeft.

Ik ga weer verder met het geen contact hebben, hoe moeilijk ik dat ook vind. Het zal toch wel ooit gaan slijten mag ik hopen...

Goede beslissing. En ja, het slijt.

Hoi,

Dit is mijn frustratiepost, dus je hoeft het niet te lezen.

Probleem:
Ik heb even een terugval: malen, piekeren, overanalyseren van een relatie die 3 maanden terug is beeindigd en nu pas boven water komt bij mij. Ik dacht dat ik het verwerkt had. Maar blijkbaar was ik aan het rebounden. Daarna besloot ik de focus op mezelf te houden (kappen met mannen) en dat ging een maandje goed.

Trigger:
Ex belde ivm een gezamenlijke rekening (we hebben samengewoond). Na bellen en elkaar zien kwamen bij mij gevoelens omhoog waarvan ik dacht dat ze dood waren. Immers, ik had gevoelens gekregen voor een ander (al is het niets geworden). Hij heeft nu ook een soort vaneen vriendin waarmee het volgens hem niet lekker loopt.

Reden breakup:
Ik was niet klaar voor samenwonen en had veel ruimte nodig om te groeien. Hij was te aanhankelijk om mij die ruimte te geven. Ik heb voor een groot deel aan mijn issues gewerkt dmv trainingen e.d. Hij gaf aan dat het bij hem veel dieper en complexer ligt en dat hij niet bereid is om eraan te werken.

Mijn leven:
Ik heb weinig te klagen over mijn leven. Het zou alleen ideaal zijn als ik niet word overvallen met dit soort emoties. Ik wil voorlopig single blijven en me niet bezig houden met deze situaties. We zijn er beide niet klaar voor en ik weet niet of ik nog voor hem zou kiezen als ik me compleet voel.

Wat hij voor me betekent:
Hij was mijn veilige haven. Dat vertrouwde, daar snakte ik naar toen ik hem zag. Het liefst wou ik hem stevig knuffelen. In zijn ogen zag ik dat het wederzijds was, maar hij maakte geen move. Logisch, want we waren beiden ongelukkig in de relatie. Ik vraag me wel eens af of het anders zou zijn als we niet samenwonen, maar ik denk niet dat het veel uitmaakt. Hij moet ook veranderen.

Ik weet dat ik 2 dingen door elkaar haar. Mijn ex en mijn gevoelens lopen door elkaar.

Doel:
Ik wil niets voelen, voor niemand. Ik kan er toch weinig mee, want ik wil groeien en dat kan ik niet met een relatie (I tried).
Ik hoop nooit meer iets van mijn ex te horen. Ik ben iig van mijn schuld af er iets nieuws komt gaat hij een gemeenschappelijke iemand bellen. Ik wil hem achter me laten. Het doet me pijn dat hij (doet alsof hij) niet voelt. Niet dat dat mij wat moet uitmaken en dat frustreert nog meer.

Sorry voor de chaotische tekst. Moest het van me afschrijven.

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2013 00:50 schreef helplesssss het volgende:

Wat hij voor me betekent:
Hij was mijn veilige haven. Dat vertrouwde, daar snakte ik naar toen ik hem zag. Het liefst wou ik hem stevig knuffelen. In zijn ogen zag ik dat het wederzijds was, maar hij maakte geen move. Logisch, want we waren beiden ongelukkig in de relatie. Ik vraag me wel eens af of het anders zou zijn als we niet samenwonen, maar ik denk niet dat het veel uitmaakt. Hij moet ook veranderen.

Ik weet dat ik 2 dingen door elkaar haar. Mijn ex en mijn gevoelens lopen door elkaar.

Ofwel mis je echt iets (:veilige haven) en maakt contact met hem die verlangen nog sterker,
Of je houdt van hem en je wilt het om één of ander reden ontkennen: angst om gekwetst te worden.

Ik dacht niet aan hem toen ik iemand had ontmoet die relatief beter bij me paste. Maar dat is niet gelukt.
Toen ik met hem was, voelde ik me ook niet gelukkig. Alleen veilig. Hij inspireerde me niet, doordat hij een saai leventje had: tv kijken, niet sporten, niet uitgaan, geen nieuwe contacten opdoen, nooit ergens heen fietsen, af en toe de stad in, geen hobbies, geen behoefte aan nieuwe dingen leren, want hij 'weet al zoveel'. Zijn enige passie is (lesgeven omtrent) koken. That's it! En oh hij dacht aan kinderen. Ik wil nog veel meer! En het stoorde trouwens ook dat hij veel at en niet aankwam en ik in de verleiding kwam meer te eten waardoor ik steeds dikker werd. Liever ben ik met iemand die ook traint en zijn voeding erop aanpast. Hetis een leefstijl... liefde alleen is niet genoeg. Met hem was ik steeds verder van huis. Ik ben zelf eigenlijk ook religieus en ik merk dat ik dat liet wegvaren met hem. Indirect heb je toch invloed op elkaar. Los van alles was hij de betweter en dat uitte zich in ongevraagde tips en adviezen waar ik vaak geen behoefte aan had.
Ik was door dit alles ongelukkig en maakte ik hem ook ongelukkig.
Kortom: we hielden elkaars persoonlijke groei tegen.
Dus het liefst wil ik iemand die actiever is én voor mij gaat. Die heb ik nog niet ontmoet, waardoor ik mijn gevoelens aanwakkerde.

Ik heb weinig discipline en samenwonen met iemand is een hele grote uitdaging.

Nu is bijv mijn huis heel erg aangepast naar mijn doelen. Ik haal bijv in huis wat voor mij goed is en wanneer ik een eetbui heb, is dat niet schadelijk.

Ik heb een ruimte gecreeerd voor het gebed. Met hem had ik een grote huis, maar het leek heel klein.

Wat is er mis met iemand vinden met wie ik meer aanknopingspunten heb? Ik hoef mijn kopie niet, maar ik wil bijv wel dat iemand sportief is en van uitdaging houdt

Ik stond daar toen nog niet bij stil, want ik heb geen lange relaties gehad en niet samengewoond. We werkten voor hetzelfde bedrijf. Dat was onze enige aanknopingspunt. En onze opleidingen hadden iets gemeen. Onze humor ook.

Wel, dan heb je geleerd van je relatie: je weet nu precies wat je zoekt in een relatie .
Ik denk dat wat mitchelll0181 bedoelt is dat je ook de positieve kanten moet bekijken.
Je bent verliefd geweest en je hebt van je relatie geleerd.

Je hebt nog wat liefdesverdriet omdat hij direct een ander had. volgens mij kan je dit niet goed plaatsen en is dat meer het probleem. (denk ik)

Ik ben misschien jaloers Maar tjah, wat hij doet staat los van mij. Ik kan ook iemand vinden, maar mijn doel is veel groter. Om toekomstige relaties te laten slagen, moet ik hier alleen doorheen. Want anders ga ik weer met iemand zijn omdat ik me alleen voel etc. Ik wil leren mezelf gelukkig te maken en dat heb ik nooit gedaan zonder een man, want mijn mindset was dat ik alleen gelukkig kan zijn MET een man. Het moet zijn ik ben al gelukkig ZONDER. Het kan hooguit gezelliger worden.

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2013 12:07 schreef helplesssss het volgende:
Ik ben misschien jaloers Maar tjah, wat hij doet staat los van mij. Ik kan ook iemand vinden, maar mijn doel is veel groter. Om toekomstige relaties te laten slagen, moet ik hier alleen doorheen. Want anders ga ik weer met iemand zijn omdat ik me alleen voel etc. Ik wil leren mezelf gelukkig te maken en dat heb ik nooit gedaan zonder een man, want mijn mindset was dat ik alleen gelukkig kan zijn MET een man. Het moet zijn ik ben al gelukkig ZONDER. Het kan hooguit gezelliger worden.

Het kan zeker gezelliger worden. en als je van jezelf houdt, ga je je minder verliezen in een relatie en gelukkig zijn met of zonder man.

Eat, pray and love hé

Daarvoor moet ik NU een manier te vinden om de focus op mezelf niet te verliezen. Ik neig zo nu en dan terug te vallen.

Hoe pak ik dat het beste aan?

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2013 12:20 schreef helplesssss het volgende:
Daarvoor moet ik NU een manier te vinden om de focus op mezelf niet te verliezen. Ik neig zo nu en dan terug te vallen.

Hoe pak ik dat het beste aan?

Je moet jouw endorfine gehalte verhogen tot het niveau van "welcome back to myself" .Hoe?

Veeeeeeeeeeel mega leuke dingen doen.

Met andere woorden je kan jezelf enkel niet meer verliezen als je stopt met leven in je gedachten maar door meer in contact te komen met jezelf. Nu heb je veel contact met hem in je gedachten.

Dus doe zolang en zoveel het nodig is mega leuke dingen. Zo kom je "uit" je gedachten en ga je "terug " naar jezelf.

En als je jezelf hebt teruggevonden, ga je zelfs kunnen genieten van jezelf zonder niets te doen! maar eerst nu veel actie om uit je gedachten te komen

[ Bericht 3% gewijzigd door complicate op 26-10-2013 12:39:06 ]

Hmmm. Dus dingen doen om uit te spiraal te komen van dwangmatig denken, om vervolgens weer normaal te kunnen denken?

hmmm nee niet echt.
Wat je doet is niet dwangmatig denken hoor, je leeft gewoon in je gedachten over je ex en voelt je niet prettig omdat hij al een ander heeft enzo.
En ik zeg dus dat je je gedachten meer naar jezelf zou moeten richten.
Het is niet gemakkelijk maar moeilijk gaat ook. Vandaar dat heel leuke dingen doen een startpunt zou kunnen zijn om uit je gedachten te komen om dan achteraf helder te kunnen nadenken en zo die spiraal te doorbreken.

Hmm ja oke bedankt!

quote:

Op woensdag 23 oktober 2013 14:01 schreef Gauner het volgende:
Ik zit nu zelf in hetzelfde schuitje; van vijf jaar lang alles samen te hebben gedaan naar niets. Het is verdomde lastig, vooral omdat ik bij letterlijk alles wel een herinnering heb aan haar. Maar toch weet ik ook dat ik op een dag ga beseffen dat dit voor ons allebei de beste keuze was, hoe onwaarschijnlijk dat op dit moment ook lijkt.

Dit is op dit moment ook mijn leven na een relatie van 3 jaar en 7 maanden. Voor haar is het nu gewoon klaar en ik heb geen idee hoe ik zonder haar moet... Hoe fucking moeilijk is dit Wist niet dat ik z'n wijf kon zijn, maar ik heb het er echt zwaar mee.

Facebook status aanpassen, dan is het echt voorbij

quote:

Op zondag 27 oktober 2013 19:51 schreef Dark_Angelus het volgende:
Facebook status aanpassen, dan is het echt voorbij

Dat is een goed begin : Y

quote:

Op zondag 27 oktober 2013 19:51 schreef Dark_Angelus het volgende:
Facebook status aanpassen, dan is het echt voorbij

Hopelijk toch wel eerst gewoon face to face gezegd he. Ik heb zo'n hekel aan mensen die het dus niet doen, en het dan ineens via een facebook status doen

quote:

Op zondag 27 oktober 2013 21:15 schreef mitchelll0181 het volgende:
Nou... als je ex je gedumpt heeft.. moet je die dan ff zeggen dat je je status aangepast hebt ..

Sowieso.. zo blij dat ik geen social media heb..Heeerlijk

Nee , ik bedoel meer er is een trend waarin sommige mensen het dus niet gewoon uitmaken, maar juist dus de ander het via social media doet.

Bedoelde het dus niet zo oh het is over nog overleggen met ex hoe we het op facebook doen.

quote:

Op zondag 27 oktober 2013 21:21 schreef mitchelll0181 het volgende:
Really ??

Poor humanity ..

Yup technologie heeft het communiceren nu niet echt beter gemaakt

quote:

Op zondag 27 oktober 2013 21:09 schreef formerjellybean het volgende:

[..]

Hopelijk toch wel eerst gewoon face to face gezegd he. Ik heb zo'n hekel aan mensen die het dus niet doen, en het dan ineens via een facebook status doen

Ja tuurlijk, volwassen mensen enzo.

Update van mij , ik had dus iemand die te laf was het uit te maken en waarschijnlijk ook bedonderd was ( mijn gevoel zijn verhaal klopt ook van geen kanten maar laat hem lekker in die waan) Vanaf de zomer hoorde ik niets meer van hem en daarna hoorde ik verhalen dus ik wilde eigenlijk wel verhaal halen. Ineens van de week had die een vriendin. Ik heb toen bericht gestuurd om dingen alleen een op een uit te praten. Dat lukte niet ging foto's ook op profiel zetten hoe gelukkig hij was met haar. En ik heel erg pissig want ik had het idee dat me een geintje geflikt werd en kon het niet loslaten want ik vond dat ik voor mezelf op moest komen.

Ik had hem bericht gestuurd waarin ik voor mezelf dus al zei dat die door zijn eigen gedrag zich een boel problemen op de hals haalde dat ik allang wist dat hij schijnbaar van 2 walletjes heeft gegeten. En doordat die me steeds ontloopt het risico loopt dat ik dus hem ook de waarheid zeg waar iedereen bij is en dus ook zijn vriendin. En voila meneer reageert ineens dat ik hem met rust moest laten dat zij na mij is en haar net kent (vette leugen want ik weet dat ze elkaar al jaren kennen maar dat laat ik lekker bij hem) .

Vervolgens daar op geantwoord dat ik ook wist dat dat zo niet is en juist ook duidelijk gemaakt dat ik niet wil stoken in een relatie maar dat ik voor mezelf op moet komen en ik hoop voor hem dat die gelukkig is met haar, maar ik eigenlijk best gekwetst ben geweest en dat ik dus nooit voor die dingen een excuus heb gekregen en ik dat eigenlijk wel eens wil.

Hij heeft dat dus gedaan en ik heb gezegd dat dat eigenlijk ook wilde en het me daarom ging. Ik heb hem daarbij dus ook de tip gegeven van volgende keer als je het met een meisje uitmaakt dat die dat gewoon face to face moet doen en scheelt een boel ellende. Dat wat bij mij betreft we weer ok zijn en als ik hem zie altijd vriendelijk zal blijven. (klein dorp en met zijn broer en vrienden kan ik wel goed opschieten)
Waardoor ik een smile kreeg en ook een ok dank je.

Voor mezelf ben ik blij met deze uitkomst eindelijk een excuses van zijn kant wat ik allang wilde maar hij nooit deed. En het voor mij ook de afsluiting is die ik nodig had. Ik heb zelf een boel bedenkingen over een aantal dingen maar dat is mijn pakje aan niet meer en mag die lekker zelf uitzoeken.

Wat mij betreft is het nu vriendschappelijk (wat niet betekent van oh we zien elkaar steeds maar meer als we elkaar zien doen we normaal en zijn we geen vijanden meer want die kant ging het op) en kan ik dit hoofdstuk afsluiten.

10 maanden na dato, denk ik nog steeds veel te vaak aan haar, en droom ik soms ook nog dat het weer goed is gekomen. Tievuszooi. Dat terwijl ik al wel weer iemand anders heb. Hebben meer mensen dit?

quote:

Op maandag 28 oktober 2013 21:36 schreef habitue het volgende:
10 maanden na dato, denk ik nog steeds veel te vaak aan haar, en droom ik soms ook nog dat het weer goed is gekomen. Tievuszooi. Dat terwijl ik al wel weer iemand anders heb. Hebben meer mensen dit?

ja hoor, is normaal. mijn relatie is 4 jaar geleden ongeveer kapot gegaan en ik droom nog regelmatig over wij als een koppel of hij als een individu. ook overdag moet ik nog veel aan hem denken. de laatste weken is het gelukkig minder aan het worden. besef begint langzaam te komen dat het nooit meer zal worden als hoe het ooit was, maar het is zo makkelijk en fijn om me vast te houden aan de positieve herinneringen en alle lieve dingen die hij ooit tegen mij heeft gezegd. ik leer er steeds beter mee om te gaan maar het is echt heel moeilijk. moeilijk ook om niet boos op mezelf te zijn, want als ik het niet had uitgemaakt waren we nu nog steeds samen. liefde was perfect, seks was perfect, maar daar kwam ik alleen te laat achter. heb me inmiddels ingeschreven voor therapie, dus hopelijk gaat dat helpen.

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 14:04 schreef Sebijzer het volgende:

[..]

seks was perfect, maar daar kwam ik alleen te laat achter. heb me inmiddels ingeschreven voor therapie, dus hopelijk gaat dat helpen.

Mag ik vragen waarom het precies uit is gegaan? Het klinkt zo perfect..

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 14:09 schreef BlauweTijger het volgende:

[..]

Mag ik vragen waarom het precies uit is gegaan? Het klinkt zo perfect..

hij was mijn eerste relatie en ik was toch wel een voorstander van experimenteren op seks-gebied. ik ben in de relatie dus ook meerdere malen vreemdgegaan, mede ook omdat ik hem niet heel erg aantrekkelijk vond toentertijd. gevoelens voor hem waren er ook niet altijd, dus daarom uiteindelijk uitgemaakt. pas toen hij iemand kreeg kwamen die gevoelens terug. met het perfecte doelde ik meer op zijn kant in de relatie. hij had het nooit uitgemaakt en was enorm gelukkig, ook in bed. hij wou heel vaak namelijk. achteraf neem ik het mezelf dus kwalijk dat ik toen niet die gevoelens had, en dat ik hem toen niet altijd aantrekkelijk vond, maar nu wel. maar ik denk ook dat het te maken heeft met dat ik hem nu niet terug kan krijgen. je weet pas wat je hebt als je het echt verliest...en de waarheid is dat hij nu gelukkig is, en ik niet. en dat is mijn eigen stomme schuld. maar ik heb die gevoelens nu eenmaal wel, dus daarom maar erover praten met een proffesioneel iemand.

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 14:04 schreef Sebijzer het volgende:

[..]

ja hoor, is normaal. mijn relatie is 4 jaar geleden ongeveer kapot gegaan en ik droom nog regelmatig over wij als een koppel of hij als een individu. ook overdag moet ik nog veel aan hem denken. de laatste weken is het gelukkig minder aan het worden. besef begint langzaam te komen dat het nooit meer zal worden als hoe het ooit was, maar het is zo makkelijk en fijn om me vast te houden aan de positieve herinneringen en alle lieve dingen die hij ooit tegen mij heeft gezegd. ik leer er steeds beter mee om te gaan maar het is echt heel moeilijk. moeilijk ook om niet boos op mezelf te zijn, want als ik het niet had uitgemaakt waren we nu nog steeds samen. liefde was perfect, seks was perfect, maar daar kwam ik alleen te laat achter. heb me inmiddels ingeschreven voor therapie, dus hopelijk gaat dat helpen.

Klinkt moeilijk. Heb je in die tussenliggende 4 jaren nog relaties gehad met anderen?

Verderbest wel erg herkenbaar. Relatie tussen ons was perfect. Totdat er wet heftigs gebeurde, ik in een depressie raakte er niet meer met me te leven viel. (Zag ik achteraf pas in) Samenwonen ging niet meer en zij trok bij dr ouders in en ik ging hulp zoeken. Toen ik over mn depressie heen was had zij weer iemand anders. Ik heb haar eigenlijk sinds de break-up dag niet meer gezien. Ergens voel ik heel sterk de behoefte om met haar af te spreken om het voor mezelf echt goed af te sluiten en ik dan rust kan vinden dat het goed is zo. (of hoop ik stiekem dat ze iets zal laten blijken dat ze het weer wilt proberen?) Als ik eerder hulp was gaan zoeken zoals ze zo vaak tegen me zei waren we nu nog samen, dit neem ik mezelf dan ook regelmatig kwalijk. Hadden zelfs al trouwplannen ed gemaakt. Laatst zag ik haar sinds de breakup voor het eerst op een foto op facebook met haar nieuwe vriend. Mn maag draaide echt 10 keer rond en ik kon bijna niet meer ademen.

Nu met een andere meid, en ze is echt super leuk, al lijkt het of ik niet meer echt mezelf kan geven voor iemand. Bang om verlaten te worden? Nee dat helemaal niet. Vorige relatie nog niet verwerkt? Wat is dat dan en hoe doe je dat? Of is dit nieuwe meisje gewoon niet degene voor mij? Of moet het gewoon nog groeien? Mn hoofd is wb liefde gewoon een warrige boel.....

Vandaag even een hele moeilijke dag........... Ben blij met zijn excuses en het is afgelopen. Het is nu dus wel zo dat als we elkaar zien gewoon beleefd en vriendelijk blijven maar heel eerlijk , ik ga het heel moeilijk vinden als ik hem met zijn vriendin zie.

Ik weet dat ik dat best moeilijk ga vinden , maar ik ga proberen mezelf sterk te houden en gewoon dus te doen alsof mijn neus bloed en het rare is juist ook juist omdat je elkaar zolang kent is het ook een vriendschap waar je elkaar toch het beste gunt.

Het ging al vaker stuk omdat hij 10 jaar jonger is en dan juist dus met jongere meiden ging want ja dat is veilig , bij vrienden enzo aankomen met iemand die 10 jaar ouder is toch anders en daarom was het ook geheim.

Ik heb veel met hem meegemaakt en ik weet wel dat we veel hebben meegemaakt en juist ook te veel om dat qua vriendschappelijk stuk te laten gaan is dan ook heel anders en dat betekend niet dat ik bij hem op de koffie ga ofzo maar gewoon met stappen elkaar tegenkomen gewoon met elkaar praten en beleefd blijven.

Aan een kant is het wel goed dat de ruzie die we hadden nu over is maar nu is het ook hoe ga je er straks weer mee om als je elkaar tegenkomt. Dat vind ik heel moeilijk.

Ik blijf het nog steeds vinden dat ik juist nu wel eindelijk eens een keer mijn excuses heb gekregen en dat is ook wel een teken dat we gewoon om elkaar geven maar het kan gewoon niet en dat maakt het even moeilijk.

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 15:28 schreef habitue het volgende:

[..]

Klinkt moeilijk. Heb je in die tussenliggende 4 jaren nog relaties gehad met anderen?

Verderbest wel erg herkenbaar. Relatie tussen ons was perfect. Totdat er wet heftigs gebeurde, ik in een depressie raakte er niet meer met me te leven viel. (Zag ik achteraf pas in) Samenwonen ging niet meer en zij trok bij dr ouders in en ik ging hulp zoeken. Toen ik over mn depressie heen was had zij weer iemand anders. Ik heb haar eigenlijk sinds de break-up dag niet meer gezien. Ergens voel ik heel sterk de behoefte om met haar af te spreken om het voor mezelf echt goed af te sluiten en ik dan rust kan vinden dat het goed is zo. (of hoop ik stiekem dat ze iets zal laten blijken dat ze het weer wilt proberen?) Als ik eerder hulp was gaan zoeken zoals ze zo vaak tegen me zei waren we nu nog samen, dit neem ik mezelf dan ook regelmatig kwalijk. Hadden zelfs al trouwplannen ed gemaakt. Laatst zag ik haar sinds de breakup voor het eerst op een foto op facebook met haar nieuwe vriend. Mn maag draaide echt 10 keer rond en ik kon bijna niet meer ademen.

Nu met een andere meid, en ze is echt super leuk, al lijkt het of ik niet meer echt mezelf kan geven voor iemand. Bang om verlaten te worden? Nee dat helemaal niet. Vorige relatie nog niet verwerkt? Wat is dat dan en hoe doe je dat? Of is dit nieuwe meisje gewoon niet degene voor mij? Of moet het gewoon nog groeien? Mn hoofd is wb liefde gewoon een warrige boel.....

kut man. zeker als er al trouwplannen waren. in vergelijking met jouw verhaal stelt mijn verhaal niks voor. en ik ben het er helemaal mee eens dat het enorm kut voelt om je ex dan met iemand anders te zien...

ik heb niet echt serieuze relaties gehad na mijn ex. ik heb het toen uitgemaakt omdat ik toch wou experimenteren en niet vast wou zitten in een relatie. ik was nog niet echt monogaam ingesteld en ik wist nog niet goed wat ik wou. nu ben ik er eindelijk klaar voor en dan zit mijn ex vaak in mijn hoofd. laatste tijd gelukkig minder. hopelijk gaat therapie dat nog minder maken, want het veroorzaakt wel dat ik me niet kan richten op een nieuwe relatie. ik weet dat het fout is, maar het is er bij mij echt ingeslopen..de gedachte dat hij ook nog steeds aan mij vast zit en nooit gelukkiger kan worden dan bij mij terwijl dat helemaal niet zo is waarschijnlijk, maar daar troost ik me dan maar mee. feit is dat hij gelukkig is...al 3 jaar in dezelfde relatie en objektief gezien lijken ze goed bij elkaar te passen..van wat ik gehoord heb van me ex in ieder geval,, en ik niet. en dat het mijn eigen schuld is denk dat ik eerst dat moet gaan verwerken voordat ik aan een nieuwe relatie begin.

als ik je verhaal hoor zit je nog vast aan haar, en ben je nog niet helemaal over haar heen. dan is het logisch dat je nog niet hetzelfde voelt voor je huidige vriendin. ik weet dat mijn ex ook lang is blijven hangen aan me en iedereen vergeleek met mij ( hij vond mij bv veel knapper dan zn huidige relatie ) en dat is niet goed om een andere relatie in te gaan. doe ik zelf nu ook. eerst maar eens mijn oude relatie verwerken. heb er hoop op dat therapie gaat helpen. heb nu tenminste geaccepteerd dat hij niet bij me terug komt en nu gelukkiger is, hoeveel pijn dat ook doet.

succes! jij ook formerjellybean

Thanks , ik denk ook dat ik juist nu even ook juist met het verwerken echt begin en misschien daarom hier weer even vaker ben.
Anderen zeggen wel weer joh het is niet over dat gaat straks uit en komt die weer terug naar jou maar ik wil dat eigenlijk even niet horen , want ik moet juist even verder.
Ik baal er gewoon van dat we dus 10 jaar schelen , elkaar steeds opzoeken maar hij toch weer liever kiest voor wat de omgeving wil en dus veilig speelt.

Ik vind het nog moeilijker om dat het ook nooit face to face uitgemaakt is want ja we hebben nu gesprek gehad en ja dat heb ik afgedwongen omdat hij het ontliep en uiteindelijk dreigde met grote publieke ruzie waarop die wel reageerde ineens , juist nu dat internet gesprek is geweest weet ik ergens ook wel dat het echte weerzien ook gaat komen . Juist omdat het een klein dorp is en ik hem liever niet wil zien maar juist als je elkaar niet wil zien kom je elkaar tegen.
Het is een kleine troost dat het nu niet met een knalruzie is maar toch

Dit liedje beschrijft even precies hoe het nu voelt.

Vanaf vandaag mag ik dus ook dat proces meemaken

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 15:28 schreef habitue het volgende:

[..]

Klinkt moeilijk. Heb je in die tussenliggende 4 jaren nog relaties gehad met anderen?

Verderbest wel erg herkenbaar. Relatie tussen ons was perfect. Totdat er wet heftigs gebeurde, ik in een depressie raakte er niet meer met me te leven viel. (Zag ik achteraf pas in) Samenwonen ging niet meer en zij trok bij dr ouders in en ik ging hulp zoeken. Toen ik over mn depressie heen was had zij weer iemand anders. Ik heb haar eigenlijk sinds de break-up dag niet meer gezien. Ergens voel ik heel sterk de behoefte om met haar af te spreken om het voor mezelf echt goed af te sluiten en ik dan rust kan vinden dat het goed is zo. (of hoop ik stiekem dat ze iets zal laten blijken dat ze het weer wilt proberen?) Als ik eerder hulp was gaan zoeken zoals ze zo vaak tegen me zei waren we nu nog samen, dit neem ik mezelf dan ook regelmatig kwalijk. Hadden zelfs al trouwplannen ed gemaakt. Laatst zag ik haar sinds de breakup voor het eerst op een foto op facebook met haar nieuwe vriend. Mn maag draaide echt 10 keer rond en ik kon bijna niet meer ademen.

Herkenbaar, maar zoiets is niet 'goed af te sluiten'. Onbewust hoop je dat dingen veranderen als jullie elkaar weer gaan zien, maar dat gaat niet gebeuren en daardoor beland je zelf weer in de put. Been there, trust me..

Dat laatste daar zie ik ook enorm tegenop, al weet ik dat het op een gegeven moment gaat komen.

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 19:33 schreef Scrummie het volgende:

[..]

Sterkte!

Weet niet waarom, maar heb de laatste tijd weer wat meer 'moeite' ermee. Waar ik na een maand na de 'breakup' het wel goed vond, zit ik nu weer met een rot gevoel in m'n maag van 'wat nou als'. Totaal onzinnig, wat zij had na week al 'n ander en dat gaat gewoon goed ook. Maar ja, hoort erbij gok ik, komt wel weer in orde . Baal nog wel dat zij graag vrienden wou blijven, maar inmiddels 0,0 respons van haar.

Ik vind het wel cruel dat ze naar een week een ander heeft en een ook nog vrienden wilde blijven.
Sterkte ermee

quote:

Op dinsdag 29 oktober 2013 19:33 schreef Scrummie het volgende:

[..]

Sterkte!

Weet niet waarom, maar heb de laatste tijd weer wat meer 'moeite' ermee. Waar ik na een maand na de 'breakup' het wel goed vond, zit ik nu weer met een rot gevoel in m'n maag van 'wat nou als'. Totaal onzinnig, wat zij had na week al 'n ander en dat gaat gewoon goed ook. Maar ja, hoort erbij gok ik, komt wel weer in orde . Baal nog wel dat zij graag vrienden wou blijven, maar inmiddels 0,0 respons van haar.

Misschien is dit handig om te weten maar vrouwen bedoelen vaak als ze zeggen vrienden te willen blijven dat ze eigenlijk geen ruzie willen en niet dat het een heel vriendschappelijk contact word.
Dat word namelijk nog wel eens een voeding voor een heleboel ruzies. De ander neemt het dan te letterlijk en is vaak de bron voor vele ruzies.

Het blijft even heel dubbel. Je wil niet weten hoelang ik al excuses wilde van hem en iedereen zei dat kun je vergeten.

Het is heel raar als het dan uiteindelijk gebeurd en je eigenlijk zoiets hebt van jeetje wat is dit onwerkelijk.

Helemaal als je zolang echt met woede hebt gezeten en degene gewoon echt te laf was om me onder ogen te komen.

Hij is heel introvert en praat nergens over en ontzettend bang voor ruzie.
In alle eerlijkheid ik ken hem al lang en denk dat bij hem therapie goed zou zijn. Hij heeft hele rare issues van de scheiding van zijn ouders overgehouden. Hij heeft een heel dubbelleven en speelt spelletjes met mensen omdat die dat grappig vind maar juist zichzelf daar door in de voet schiet.

Gevoelsmatig denk ik ook dat zijn nieuwe vriendin weer een van zijn nieuwe spelletjes is , juist ook omdat die in het gesprek meer bezig was dat zij na mij kwam en niet tijdens en hij haar net kent terwijl die dondersgoed weet dat ik dat hij haar al veel langer kent uit de vriendengroep.

Ik denk ook wel dat hij zichzelf goed tegen gaat komen.

Voor mezelf ben ik bezig nu juist even los te laten en afstand van alles te nemen en gewoon even mijn eigen ding te doen.

Ik hoop wel dat als hij en ik elkaar tegenkomen gewoon een praatje kunnen maken, want we kennen elkaar al zolang.

quote:

Op woensdag 30 oktober 2013 13:18 schreef Scrummie het volgende:

[..]

Herkenbaar, het ruzie's uit de weg gaan, introvert, en nergens over praten. Deed/doe ik ook. Daardoor inderdaad in therapie gegaan en dat helpt goed.

Hoelang zijn jij en je ex ook alweer uit elkaar?

Vanavond trouwens voor het eerst afgesproken met een nieuwe meid. Ben niet van plan om er meteen helemaal in te duiken, zie wel wat het wordt.

Vervelend is dan weer wel dat ik juist de afgelopen dagen weer meer met mijn hoofd bij mijn ex zit als eerst.