Zo, zoals beloofd hier dan toch maar mijn verhaal, hoe ik mezelf uit deze situatie heb gehaald, naar aanleiding van een vraag van kingtoppie maar uiteraard voor iedereen (en voor mezelf, het blijkt best fijn om dit soort dingen eens helder op papier te zetten
). Het was een behoorlijke weg, die vooral in het teken stond van persoonlijke ontwikkeling en niet eens specifiek versieren. Dit verhaal had ik net zo goed in het depressie-topic kunnen plaatsen, maar ik had hier de belofte gemaakt dus dan maar hier, met iets meer focus op het versieren dan ik zelf had.
Ik heb net behoorlijk lang zitten typen, en ik heb nog maar net de introductie gehad dus ik ga het ff opsplitsen in meerdere delen ofzo
. Ik zal voor de volgende stukken proberen wat bondiger te zijn.Enfin,
deel 1 dus..
Een flinke lap tekst, dus even doorbijten, maar ik hoop van harte dat het anderen kan helpen bij het pad naar de liefde; ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe het is om in de situatie van vele posters hier te zitten, en dat voelt ronduit klote. Ik zie dat veel stamgasten in dit topic ook in het depressie-topic posten, en de verbanden tussen beide topics lijken me helder. Mocht je echt depressief zijn, ga daar mee aan de slag, zoek professionele hulp en laat het versieren even voor wat het is.
Laten we beginnen met drie positieve realisaties die bij mij op dit vlak het roer hebben omgegooid:
1. Versieren is een skill die je je enigszins eigen kan maken zoals je elke andere skill je eigen maakt: door veel te oefenen (en ja, dat is eng

).
2. De wereld is slechts jouw perceptie, de waarheid is wat jij ervan maakt. Klinkt als zweverig gelul, ik zal een stuk verderop wat preciezer uitleggen hoe ik dit bedoel.
Maar bovenal:
3. Je brein is ontzettend kneedbaar. Dat is belangrijk om te weten, omdat voor veel mensen het gebrek aan succes voor een groot deel te danken is aan onzekerheid, negativiteit, passiviteit of andere beperkende factoren die
enkel in je hoofd bestaan. En dat kan je dus veranderen

.
En even een heads-up:
alleen jij kan je huidige situatie veranderen. Dit is echt
ongelofelijk belangrijk; mocht je nog geloven dat externe factoren voornamelijk hebben geleid tot je huidige situatie, dan zal je dat altijd onbewust als excuus gebruiken om niet
zelf actie te ondernemen. Deze mindset is belangrijk bij alledrie bovenstaande puntjes. Zie dit dus als een schop onder je kont, een klap voor je kop, een wake-up call, hoe je het noemen wilt.
Jij moet dingen veranderen,
niet de wereld.
Zo, genoeg moralistisch gedoe, even kort mijn geschiedenis.
WO-student, geen ervaring met vrouwen tot in de twintig, en al zolang ik me kan herinneren ontzettend onzeker. Dit leidde bij mij tot perfectionisme bij zowel hobbies als studie, ik denk om mijn onzekere ego te compenseren. Gevolg -> burnout

. En een depressie

. Dus eerste les: durf imperfect te zijn! (nu ik dit typ realiseer ik me dit pas, en misschien is dit wel de belangrijkste les van allemaal. Maar ik heb er verder niet zoveel over te typen, misschien kan iemand anders er over uitwijden)
De diagnose van depressie kwam bij mij drie jaar geleden. Een half jaar in therapie bij een psycholoog, waar ik achteraf veel meer aan zou hebben gehad als ik bovenstaande punten me toen al had gerealiseerd. Maar helaas

. Na het half jaar voelde ik me zeker beter, maar ik durfde pas ongeveer een jaar geleden te zeggen dat ik was genezen en me weer voelde als vanouds.
En toen kwam er bij mij een onverwacht belangrijk moment: voor het eerste een XTC-pilletje. Dat ontzettend vrije, zorgeloze gevoel, zonder onzekerheden en angsten, dat móest ik vast kunnen houden. Ik realiseerde me toen ineens dat ik me inderdaad weer als vanouds voelde, maar dat dat niet per sé positief was: ik was nog steeds die onzekere, negatieve, perfectionistisch jongen met schijnbaar aanleg voor depressies. En dat moest natuurlijk veranderen, anders had ik er niks van geleerd.
Die eigenschappen die de burnout en depressie triggerden moest ik aanpakken. Of zoals Rutte zou zeggen, sterker uit de crisis komen dan we erin gingen

. Ik vond dit toen heel belangrijk: neerslachtigheid / depressiviteit is voor een groot deel gevolg van enkele slechte eigenschappen / gewoontes die je jezelf in de loop der jaren eigen hebt gemaakt. Pak deze aan, en je zult de depressie (welke in mijn ervaring slechts een symptoom van jezelf is) aanpakken.
De reden dat ik hier die XTC-ervaring specifiek vermeld is omdat ik toen pas voor het eerst echt kennismaakte met een positieve, accepterende mentaliteit. Compleet synthetisch natuurlijk, maar het bracht me wel in contact met een ontzettend krachtig positief gevoel in mij die ik nog nooit had ervaren, en het was in die zin dus een enorme eye-opener hoe het leven anders kan

.
En toch maar even een disclaimer: mocht je psychische problemen hebben, dan wil ik je natuurlijk ten zeerste afraden XTC / MDMA te nemen. Mocht je psychisch redelijk stabiel zijn, dan wil ik het je ten zeerste aanraden
.Pffff, tot zover voor nu. Dit is eigenlijk nog maar de introductie

Ik zal straks wel ff verder typen, maar ik moet ff chillen. Dit is sowieso al een lap tekst met redelijk wat food for thought, lijkt mij.
tl;dr
er is geen short-cut voor persoonlijke groei, dus ook geen tl;dr

edit/ps. Wow, ik voel me na het schrijven van dit stuk wel een beetje vies, als een PUA-blogger die z'n boek aan de man probeert te brengen, met cliff-hanger en al