Depressie & Angst #36

Ik ga na lang aandringen van mijn zus eens een boek lezen. The Alchemist. Ben wel benieuwd, binnen 10 dagen kan ik beginnen.

ex

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 00:36 schreef sitting_elfling het volgende:
ex

Laat het los, laat het los.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 00:36 schreef sitting_elfling het volgende:
ex

Ga je de playstation 4 kopen?

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 00:43 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Ga je de playstation 4 kopen?

Ik moet het loslaten zoals Fausti zegt. Heb vandaag na een hele lange tijd 3 zinnen met haar uitgewisseld op Skype. Ze zei;

[6/11/2013 9:26:07 PM] xxxx: hej
[6/11/2013 9:27:01 PM] xxxx: just wanted to ask how r you doing
[6/11/2013 9:27:23 PM] xxxx: tell me if you wantme to leave you alone

Dat was voldoende om mij de gehele 2 jaar als flashback terug te krijgen en ben toen maar naar buiten gegaan voor een fikse wandeling. Ik mis zo de enorme goede tijd met haar dat het maar goed is dat ik nog steeds in therapie zit. De connectie die ik met haar had was ziekelijk sterk. Ik weet ook wel dat een relatie niet zo hoort te zijn, maar toch. Ik voel me een enorme aansteller omdat 'slechts' een relatie is geweest maar zoals de therapeut ook zei, dit ging veel dieper. Ik kijk echt op naar mijn trip van morgen. Ik vreet me liever op in mijn eigen kamer, eigen plekje, eigen dekbed en verstop me daar voor de komende maanden. Not sure of dat gevoel herkenbaar is maar toch ..

En again, alle dingen die me aan haar doen triggeren, de naam van de stad, alles, het fucked me up. En dan ga ik morgen weer het vliegtuig pakken om in 1 of andere spa in Slowakije, Polen of Oostenrijk te relaxen en beetje met vage toeristen gaan praten. Ja, leuk. Ja, ik zie op mijn vorige tripjes dat ik nog enorm veel te bieden heb aan anderen. En dat ik wel gewoon een normale sociale gast ben die zich makkelijk weet te weren in rare moeilijke omstandigheden.

Maar dat zo'n relatie, je er dan zo gruwelijk onder door kan drukken dat je niet alleen nergens meer zin in hebt, maar dat het letterlijk alles van het leven aan het twijfelen heeft gebracht? Niet alleen relationeel gerelateerde dingen maar ook de zin van het leven, de zin van een 'huisje-boompje-beestje' pad volgen. Ik kan prima nog een jaar of wat doorreizen. Nou, dan heb ik de hele wereld gezien en heb ik overal vrienden zitten.

En dan? Wat dan?

? Ik sterf liever voor een goed doel in plaats van dat ik maar een beetje levensloos naar een einde ga wandelen.

nieuw hier in dit deel van fok, maar pff voel me zo niet tof dat ik t toch ff moet melden

geen idee ook wat de normale gang van zaken is in dit topic qua info maar laat ik maar beginnen met de woorden: onzekerheid, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en sinds 2,5 week relatiebreuk na 9 jaar

huisarts geeft al aan dat t toch rap richting flinke depressie lijkt te gaan. bah ellende

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 00:57 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ik moet het loslaten zoals Fausti zegt. Heb vandaag na een hele lange tijd 3 zinnen met haar uitgewisseld op Skype. Ze zei;

[6/11/2013 9:26:07 PM] xxxx: hej
[6/11/2013 9:27:01 PM] xxxx: just wanted to ask how r you doing
[6/11/2013 9:27:23 PM] xxxx: tell me if you wantme to leave you alone

Dat was voldoende om mij de gehele 2 jaar als flashback terug te krijgen en ben toen maar naar buiten gegaan voor een fikse wandeling. Ik mis zo de enorme goede tijd met haar dat het maar goed is dat ik nog steeds in therapie zit. De connectie die ik met haar had was ziekelijk sterk. Ik weet ook wel dat een relatie niet zo hoort te zijn, maar toch. Ik voel me een enorme aansteller omdat 'slechts' een relatie is geweest maar zoals de therapeut ook zei, dit ging veel dieper. Ik kijk echt op naar mijn trip van morgen. Ik vreet me liever op in mijn eigen kamer, eigen plekje, eigen dekbed en verstop me daar voor de komende maanden. Not sure of dat gevoel herkenbaar is maar toch ..

En again, alle dingen die me aan haar doen triggeren, de naam van de stad, alles, het fucked me up. En dan ga ik morgen weer het vliegtuig pakken om in 1 of andere spa in Slowakije, Polen of Oostenrijk te relaxen en beetje met vage toeristen gaan praten. Ja, leuk. Ja, ik zie op mijn vorige tripjes dat ik nog enorm veel te bieden heb aan anderen. En dat ik wel gewoon een normale sociale gast ben die zich makkelijk weet te weren in rare moeilijke omstandigheden.

Maar dat zo'n relatie, je er dan zo gruwelijk onder door kan drukken dat je niet alleen nergens meer zin in hebt, maar dat het letterlijk alles van het leven aan het twijfelen heeft gebracht? Niet alleen relationeel gerelateerde dingen maar ook de zin van het leven, de zin van een 'huisje-boompje-beestje' pad volgen. Ik kan prima nog een jaar of wat doorreizen. Nou, dan heb ik de hele wereld gezien en heb ik overal vrienden zitten.

En dan? Wat dan?

? Ik sterf liever voor een goed doel in plaats van dat ik maar een beetje levensloos naar een einde ga wandelen.

In jou geval denk ik dat, en zeg verder ook niet of het makkelijk is of dat je een aansteller bent, want zo zie ik dat niet. Wat gewoon is zij is de angel die nu in jou zit en die moet eruit. Zij verspreid het gif in jou...Insjallah, liever sterven tijdens je doel bereiken, dat klopt.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 00:57 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ik moet het loslaten zoals Fausti zegt. Heb vandaag na een hele lange tijd 3 zinnen met haar uitgewisseld op Skype. Ze zei;

[6/11/2013 9:26:07 PM] xxxx: hej
[6/11/2013 9:27:01 PM] xxxx: just wanted to ask how r you doing
[6/11/2013 9:27:23 PM] xxxx: tell me if you wantme to leave you alone

Dat was voldoende om mij de gehele 2 jaar als flashback terug te krijgen en ben toen maar naar buiten gegaan voor een fikse wandeling. Ik mis zo de enorme goede tijd met haar dat het maar goed is dat ik nog steeds in therapie zit. De connectie die ik met haar had was ziekelijk sterk. Ik weet ook wel dat een relatie niet zo hoort te zijn, maar toch. Ik voel me een enorme aansteller omdat 'slechts' een relatie is geweest maar zoals de therapeut ook zei, dit ging veel dieper. Ik kijk echt op naar mijn trip van morgen. Ik vreet me liever op in mijn eigen kamer, eigen plekje, eigen dekbed en verstop me daar voor de komende maanden. Not sure of dat gevoel herkenbaar is maar toch ..

En again, alle dingen die me aan haar doen triggeren, de naam van de stad, alles, het fucked me up. En dan ga ik morgen weer het vliegtuig pakken om in 1 of andere spa in Slowakije, Polen of Oostenrijk te relaxen en beetje met vage toeristen gaan praten. Ja, leuk. Ja, ik zie op mijn vorige tripjes dat ik nog enorm veel te bieden heb aan anderen. En dat ik wel gewoon een normale sociale gast ben die zich makkelijk weet te weren in rare moeilijke omstandigheden.

Maar dat zo'n relatie, je er dan zo gruwelijk onder door kan drukken dat je niet alleen nergens meer zin in hebt, maar dat het letterlijk alles van het leven aan het twijfelen heeft gebracht? Niet alleen relationeel gerelateerde dingen maar ook de zin van het leven, de zin van een 'huisje-boompje-beestje' pad volgen. Ik kan prima nog een jaar of wat doorreizen. Nou, dan heb ik de hele wereld gezien en heb ik overal vrienden zitten.

En dan? Wat dan?

? Ik sterf liever voor een goed doel in plaats van dat ik maar een beetje levensloos naar een einde ga wandelen.

Dat is zeker herkenbaar, voor velen hier denk ik. Ik moet morgen om 10u weer werken, maar het liefst zit ik eigenlijk gewoon op mijn kamertje, tot 4 of 5 uur in de ochtend wakker, op mijn laptop. Ik mis dat wel erg merk ik. Helaas kan dat nu niet meer.

En over je ex; als het allemaal klopt wat je zegt, dan moet je gewoon helemaal kappen ermee. Misschien is het begin dan harder, want je kan dan niet meer jezelf voorliegen en denken dat er een kans is. Maar op de lange termijn is het veel beter dan zo door modderen. Je leven nu is heel anders dan voor je ex, maar dat hoeft niet per se slechter te zijn. Het hoeft niet per se slechter te zijn dat je nu niet meer 70+uur per week werkt, dat je niet meer bijna gaat trouwen, dat je op dit moment het gewoon niet weet. Denk erover na; als je ex het niet had uitgemaakt, zou je alles vanaf dat moment niet hebben meegemaakt. De gesprekken met Gray en in dit topic. Het reizen, dat meisje die hebt leren kennen en een hele verandering in je wereldbeeld. Die dingen zijn nu eenmaal gebeurd, het is niet goed of slecht, het is gewoon gebeurd.

Je moet haar geen aandacht meer geven, je moet haar helemaal afkappen. Dat is het beste voor jou. Niet het makkelijkst, maar wel het best.

quote:

Maar dat zo'n relatie, je er dan zo gruwelijk onder door kan drukken dat je niet alleen nergens meer zin in hebt, maar dat het letterlijk alles van het leven aan het twijfelen heeft gebracht? Niet alleen relationeel gerelateerde dingen maar ook de zin van het leven, de zin van een 'huisje-boompje-beestje' pad volgen. Ik kan prima nog een jaar of wat doorreizen. Nou, dan heb ik de hele wereld gezien en heb ik overal vrienden zitten.

En dan? Wat dan?

? Ik sterf liever voor een goed doel in plaats van dat ik maar een beetje levensloos naar een einde ga wandelen.

Ik denk dat de key is om tevreden te zijn met jezelf. Niet met je prestaties op school, werk, relaties etc., maar met jezelf. Dan moet je je dus ook minder druk gaan maken om de hoeveelheid werk anderen doen, of dat er altijd anderen zijn die beter, slimmer, aardiger, knapper, succesvoller zijn. Dan voel je de druk van anderen minder en voelt het allemaal wat minder zwaar aan, dat gehaaste leven is niet prettig om in te zitten.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 01:15 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Ik denk dat de key is om tevreden te zijn met jezelf. Niet met je prestaties op school, werk, relaties etc., maar met jezelf. Dan moet je je dus ook minder druk gaan maken om de hoeveelheid werk anderen doen, of dat er altijd anderen zijn die beter, slimmer, aardiger, knapper, succesvoller zijn. Dan voel je de druk van anderen minder en voelt het allemaal wat minder zwaar aan, dat gehaaste leven is niet prettig om in te zitten.

Ik heb vandaag ook weer naar Watts geluisterd en die had het over de keuze van zelfmoord, want als het leven niks waard is, waarom dan verder? Wat er op neer kwam of jij het verhaal van deze wereld positief kon invullen. Kun jij het zin geven? Wat voor zin heeft anders..

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 01:23 schreef minthy het volgende:

[..]

Lieve s_e... Waarom laat je deurtjes voor haar openstaan? Je bent een intelligente vent, je weet dondersgoed dat je het doet.
Je geeft haar telkens aanleiding om weer onder je huid te kruipen, met alle nare gevolgen voor jezelf van dien.

Ja waarom doe ik dat? Waarom? Om dat ik die pietluttige sukkel was die in 'ware liefde' geloofde en in zo'n enorme val ben getrapt. Misschien is mijn ego wel gekrenkt en dacht ik dat ik dit moest kunnen handelen? Deze nacht wordt 1 hellenrit van heb ik jou daar.

Waarom doe ik het? Waarom kan ik het niet loslaten? Ik kan er nog steeds niet bij dat ze een zo zeker iets heeft laten droppen, mij daarna voor alle stront van de wereld heeft uitgemaakt om daarna weer sorry en excuses aan te bieden. De hele emotionele rollercoaster nasleep is echt te veel voor mij. Ik trek het niet. Ik wil alles rationalizeren en analyzeren. Bij dit soort mensen wil dat niet, en jij weet dat maar al te goed. Je zegt A, je verwacht B en je krijgt C terug.

En het nadeel van geen familie, tante's of broers of zussen is dat je niet een thuisbasis hebt waar je even tegen aan kunt schoppen of uithuilen. No wonder dat ik reis. Het is ook self-preservation gedrag. Thuis zitten en geen reet uitvoeren en wegkwijnen in dat bed van me gaat er uiteindelijk voor zorgen dat ik misschien iets doms ga doen. Dit vluchtgedrag is een natuurlijke reactie dat ik dat blijkbaar niet wil.

Deze hele fucked up periode heeft er voor gezorgd dat het plezier echt aan het leven is onttrokken. Foetsie, like it never existed.

Morgen 15.20 vliegen, kutzooi! (Maar ik ga wel .. )

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 01:25 schreef minthy het volgende:

[..]

Welkom!
Je kan hier over alles praten wat maar met angst of depressie te maken heeft.

Mooi klote. Hoe lang weet je al dat je OPS hebt?

Inmiddels al wel weer een paar maandjes, opzich was ik op de goede weg om ermee om te leren gaan. maar de relatiebreuk heeft de boel flink om zeep geholpen

Alles lijkt nu zo negatief
bovendien vannacht eerste nacht echt alleen in huis dus blegh

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 01:47 schreef minthy het volgende:

[..]

Daar kan ik me alles bij voorstellen ja...
Ik heb ook een lange relatie gehad, na het verbreken ervan hebben we noodgedwongen nog maanden moeten samenwonen. Toen had ik wel angstklachten (ik heb zelf ook het vermoeden dat ik OPS of GAS heb), vrij heftig.
Wat mij toen hielp was als een gek afleiding zoeken en als ik verdrietig was, het gewoon laten gaan. De eerste weken zijn gewoon raar maar je komt er wel doorheen, ook al voelt dat soms niet zo

Wel fijn om te horen dat ik dat in ieder geval allemaal al wel doe. Het er doorheen komen geloof ik zowaar af en toe zelf ook maar dat blijft moeilijk nu nog. Maarja het is nog "vers"

S_E heb iemand gekend welke een borderliner was, en ken hun trukendoos maar al te goed. Het was een kennis maar ze kon mij altijd heel goed bespelen. Had er op een punt echt genoeg van, heb haar bij kop en kont eruit getrapt en geschreeuwd dat ze op moest flikkeren.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 01:39 schreef minthy het volgende:

[..]

Je bent geen sukkel en C had je kunnen krijgen van haar met mogelijk een klap aan je bek erbij. Je kan er niks aan doen, je hebt er geen invloed op, daarom moet je het afsluiten. Nu pakt ze je op alle fronten, mogelijk is ze zich daar helemaal niet van bewust, maar het gebeurt wel.

Even iets anders, want ik maak me oprecht zorgen; kan je je psych niet bellen zodat je mogelijk morgenvroeg nog bij hem terecht kan? Je gaf gisteren aan dat je snel bij hem terecht kon als het niet goed met je ging, dit lijkt me wel zo'n momentje. Dan ga je iig niet compleet overstuur de hort op met allerlei mogelijke nare gevolgen van dien.
En heb je voor de nacht nog een pammetje?

Ik denk niet dat ze zich er van bewust is. Absoluut niet. Dat doet ook pijn. Je hebt ook gewoon gelijk. Ik kan de laatste stro halm niet doorknippen. Ze heeft het uitgemaakt via een mail. Ik heb d'r al maanden niet meer gezien en op haar contact van de afgelopen maanden viel geen lijn te trekken. Ik heb zelfs vliegtickets besteld met haar bevestiging dat ik langs kon komen om 2 nachten daarvoor aan te geven dat ik absoluut niet welkom ben.

Je hebt geen idee hoe stom ik me hier over voel.

En ik maak me ook zorgen om mezelf. Daar in de boesboes verdwijnen is makkelijker dan in Nederland. Ik moet maar in mijn eigen schoenen blijven aan staan want een ander gaat het niet voor me doen. De pscyholoog moet ik morgen ochtend direct langsgaan en heb al een pammetje ingenomen een half uur geleden. Voel er deze keer nog helemaal niks van . En zoals je weet land ik een half uurtje van d'r vandaan morgen (niet met de intentie om haar op te zoeken maar god allemachtig wat vreet het). Had ik gewoon maar een broer, zus of moeder of familie lid one way or another waar je ff lekker tegen kan wegzeiken. Nee, het enige wat ik heb zijn 5 pleegmoeders/vaders die me nog steeds als het kleine kind zien toen ik eenmaal bij ze was .

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 01:54 schreef FAUSTI het volgende:
S_E heb iemand gekend welke een borderliner was, en ken hun trukendoos maar al te goed. Het was een kennis maar ze kon mij altijd heel goed bespelen. Had er op een punt echt genoeg van, heb haar bij kop en kont eruit getrapt en geschreeuwd dat ze op moest flikkeren.

Het probleem was dat deze persoon mij de wereld beloofde, met mij wou trouwen, de namen van de kids al klaar had liggen, waar we gingen trouwen, wanneer we gingen trouwen, waar we gingen wonen, de hele toekomst lag klaar.

En toen *poef* ... een email. Einde verhaal.

Ik heb haar nooit uitgescholden, nooit face to face vervloekt of wat dan ook. Zij mij wel een goede shitload aantal keren. Ik kon/kan het echt niet. Zij heeft mijn bordje volledig leeg gevreten en kan je nagaan dat toen ik haar leerde kennen zij echt in een enorme moeilijke situatie zat waar ze uit een (sexueel) abusievelijke relatie kwam etc. etc.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 02:02 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Het probleem was dat deze persoon mij de wereld beloofde, met mij wou trouwen, de namen van de kids al klaar had liggen, waar we gingen trouwen, wanneer we gingen trouwen, waar we gingen wonen, de hele toekomst lag klaar.

En toen *poef* ... een email. Einde verhaal.

Ik heb haar nooit uitgescholden, nooit face to face vervloekt of wat dan ook. Zij mij wel een goede shitload aantal keren. Ik kon/kan het echt niet. Zij heeft mijn bordje volledig leeg gevreten en kan je nagaan dat toen ik haar leerde kennen zij echt in een enorme moeilijke situatie zat waar ze uit een (sexueel) abusievelijke relatie kwam etc. etc.

Dit is even moeilijk voor mij, maar zeker niet bedoeld om jou lijden in de schaduw te stoppen begrijp mij goed. *poef* was in mijn geval een dodelijk schot. Ik ga even heel hard zijn, ook voor mijzelf daar niet van.

Jij kunt het nog afsluiten, haar een brief schrijven hoe jij er overdenkt. Haar uitleggen hoe rot jij je voelt eronder en wat voor verdriet jij hebt. Haar loslaten, en deels kunt vergeten nooit helemaal daar niet van. Wat ook niet erg is, en ook te begrijpen is.

Laat haar los, met je eigen invulling daarin, verwijder haar deels uit je leven maar probeer de goede momenten in pacht te houden. Ga door zonder haar, zij zal jou leven slopen als dit zo doorgaat. Juist wat bij mij ook gebeurt, iets wat ook niet zal veranderen in mijn geval, jij kan daar nog iets aandoen ik niet helaas. Durf te stellen, ons verdriet is hetzelfde alleen de reden ligt anders... En dit stukje is in alle eerlijkheid geschreven.