Dit verhaal is het waard om even door te lezen:
quote:
Beste Nederlandse Spoorwegen. No worries, dit zal op de maandagmorgen geen negatief bericht over een vertraging of ander matig klachtje zijn. Ik ben zo’n reiziger die de problemen op de één of andere manier altijd weet te omzeilen. Geen gezeur, altijd met een glimlach van A naar B. Met korting nog wel, hoe luxe kan een mens het hebben (bedoel ik trouwens niet sarcastisch, nog steeds denken jullie waarschijnlijk dat dit de opbouw van mijn stuk tekst is, waarna er vervolgens een enorm negatieve preek volgt). Vanochtend dook ik ook weer vol enthousiasme de trein in. Die van 08:37, vanaf Castricum. Altijd druk, maar topsfeer. Om een niet-belangrijke reden kon ik mijn OV-chipkaart niet gebruiken, dus kocht ik heel lief een kaartje. Voelde wel nostalgisch, ging allemaal heel soepel. Met korting uiteraard, omdat mijn vriendin een OV-chipkaart bezit. Maar wacht? Het was vķķr negen uur. Mijn god, dan heeft men nog helemaal geen recht op korting. Hier kwam ik echter pas achter toen ik uit mijn inkakmomentje in de trein ontwaakte. Er stond een conducteur naast mij, en na mijn kaartje gezien te hebben begon hij te schreeuwen. Ik kapte mijn ochtenddutje af en keek hem aan. Hij was klein, inclusief zwarte aura (om voor de visueel ingestelden even te schetsen wat voor sfeer er inmiddels was ontstaan). Een jongen achter mij vroeg of meneer niet zo kon schreeuwen, er waren nog andere reizigers die een laatste beetje slaap probeerden mee te pakken. Blijkbaar was de dame naast mij ook de fout in gegaan. Net als mij een kaartje gekocht, maar geen recht op korting. Stel criminelen aan boord, niet? Uiteraard begon hij ook tegen haar te schreeuwen, of ze alsjeblieft niet tegen hem in zou willen gaan, hij was namelijk met mij in gesprek. Van mijn moeder heb ik echter altijd geleerd dat een gesprek bestaat uit mondelinge communicatie tussen ten minste twee personen. Punt was dat hij in zijn eentje helemaal door het lint ging. “Waar moet je eruit?” vroeg hij, nadat hij mijn kaartje had gezien. Een beetje conducteur weet toch dat de eindbestemming in de meeste gevallen gewoon op het kaartje gedrukt staat? Die haarscherpe opmerking wekte bij mij een beetje de indruk dat meneer wellicht zijn dag niet had. Een ‘als hij aan het eind van de dag maar niet voor zijn eigen trein springt‘ grapje vloog door mijn hoofd, maar vond hem negatief, hard en niet toepasselijk. Als part-time motivational speaker vroeg ik dus maar gewoon of hij zijn dag niet had. Je weet het nooit, wellicht kunnen we samen een bak koffie doen en over de mooie dingen in het leven praten. Hij keek naar me. Het kwaad in zijn ogen deed me denken aan zo’n Engelse hooligan film waarin twee groepen elkaar in een verlaten steegje tegenkomen. Het gevoel dat ik op dat moment had stond een beetje tegenover de vrolijke NS-reclames die ik altijd langs zie komen. Nick & Simon lachend op stap, reizigers die dansen, de zon die schijnt en conducteurs die het leven zien zitten. Deze reis verliep anders. Zo’n tien reizigers keken met open mond naar het toneelstuk. Als het treinstel zelf gevoelens zou hebben onspoorde hij vast het liefst, om vervolgens huilend op z’n zijkant in het gras te gaan liggen. Uiteraard zat ik fout, ik had heel nonchalant een verkeerd kaartje gekocht. Daarnaast was ik ook nog eens zo slim om geen legitimatie op zak te hebben. Och, wat een drama aan boord. Gelukkig kan ik boetes wel accepteren wanneer ik zelf de fout in ga, dus schrijf er gerust op los, ik liet hem rustig zijn gang gaan. Rustig is echter niet het goede woord, omdat hij nu rond begon te springen vanwege een ontbrekend identiteitsbewijs. Ja, ik had het allemaal goed voor elkaar zo begin van de week. Ik zocht met mijn ogen naar een noodrem, want ik was bang dat hij daar ieder moment aan zou kunnen gaan trekken. Beetje raar toch dat je je als reiziger zorgen om een conducteur moet gaan maken? Al jaren kom ik vriendelijke mannen en vrouwen tegen die mij met plezier gedag zeggen, zelfs wanneer ik vergeten ben in te checken. Even wilde ik vragen of zijn contract binnenkort misschien verloopt en dat hij daarom zo gepikeerd is. Ik hield mijn vraag in, want mijn mooie koppie hoeft op deze regenachtige maandag niet het slachtoffer van zinloos geweld te worden. De man stond op het punt om een boete uit te schrijven, waarna hij mij vroeg om er bij het volgende station uit te gaan. Gelukkig zaten ze er allemaal nog in, dus met mijn mond vol tanden zei ik dat dat een goed plan was. Hij liep een reiziger verder, waarna hij bijna over banken begon te springen omdat de vrouw haar kaartje volgens hem te hard uit zijn handen terug had genomen. Met grote ogen keek ze vragend mijn kant op, alsof ik misschien een ‘Hoe ga je in drie stappen met geflipte conducteurs om?’ handboek voor haar te leen had. Verschillende mensen om mij heen zeiden zachtjes dat ik een klacht moest indienen. In ben echter van mening dat een klacht direct zo negatief is, ik ben meer van de opbouwende kritiek. Nothing but liefde hoor, NS. Zoals ik al schreef ben ik echt zo iemand die nooit problemen heeft. Vanochtend ging er bij mij echter een lichtje branden. Is het misschien een idee om intern even te achterhalen wie deze man is? Praat even bij en stuur hem desnoods naar een zaterdagmiddagcursus ‘Communiceren voor heethoofden’. Of een workshop ‘Hoe begin ik mijn maandagmorgen zonder moordneigingen’. Desnoods betaal ik mee, want dat geld van die niet-uitgeschreven boete heb ik nu toch over. Punt van mijn bericht is gewoon wederzijds respect. Ik ben een lul omdat mijn vervoersbewijs niet in orde was, maar uw medewerker is nog een grotere lul omdat hij mij onnodig behandelde als een kind dat tijdens Timmerdorp een stel concurrerende hutten in de fik heeft gezet. Toch sluit ik graag positief af. Ik ben een tevreden reiziger en zal nog jaren met een glimlach van jullie gele rakkers gebruikmaken.