Depressie & Angst #28

Ja ik drukte me weer niet zo handig uit. Wat ik meer wilde zeggen is dat het lijkt alsof het jaren en jaren duurt op de manier waarop zij het omschrijft. Een decennium of langer. Dat kan ik me niet goed voorstellen, wanneer je er echt actief mee bezig bent adhv mindfulness, meditatie, of andersoortige therapie. Maar goed, ik spreek dan ook niet uit ervaring of een plaats van depressie. Ik heb zelf alleen ervaring met neerslachtigheid, overmatig rumineren, en ongefundeerde angst

quote:

Op woensdag 10 april 2013 12:01 schreef lateralize het volgende:
Ja ik drukte me weer niet zo handig uit. Wat ik meer wilde zeggen is dat het lijkt alsof het jaren en jaren duurt op de manier waarop zij het omschrijft. Een decennium of langer. Dat kan ik me niet goed voorstellen, wanneer je er echt actief mee bezig bent adhv mindfulness, meditatie, of andersoortige therapie. Maar goed, ik spreek dan ook niet uit ervaring of een plaats van depressie. Ik heb zelf alleen ervaring met neerslachtigheid, overmatig rumineren, en ongefundeerde angst

Bij mij duurde het langer dan 10 jaar omdat ik zeg maar niet eens door had dat ik depressief was...en er dus ook niks aan deed wat effectief was tegen die depressie. Ik dacht dat het normaal was en (omdat ik het niet door had / me er bewust van was) stond er nooit bij stil dat het abnormaal was.
Zoiets.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 12:01 schreef lateralize het volgende:
Ja ik drukte me weer niet zo handig uit. Wat ik meer wilde zeggen is dat het lijkt alsof het jaren en jaren duurt op de manier waarop zij het omschrijft. Een decennium of langer. Dat kan ik me niet goed voorstellen, wanneer je er echt actief mee bezig bent adhv mindfulness, meditatie, of andersoortige therapie. Maar goed, ik spreek dan ook niet uit ervaring of een plaats van depressie. Ik heb zelf alleen ervaring met neerslachtigheid, overmatig rumineren, en ongefundeerde angst

Het kan best zo lang duren, verandering gaat soms traag. Sommige mensen willen het ook niet te boven komen, maar willen er slechts geen last van hebben. Die onderdrukken het met AD en therapeutische sessies, maar willen niet in die afgrond kijken in de angst dat die terugkijkt.

Het slechte nieuws is dat je erin moet springen, zonder parachute. Het goede nieuws is dat de afgrond geen bodem heeft. _{parafrase van een uitspraak van Chögyam Trungpa}

Best vervelend, geharrewar met je zorgverzekeraar. Ik heb gevraagd of ik CGT mag volgen, maar bij een burn out wordt dat niet vergoed.
Nu mocht ik nog verder met de billen bloot, uitgelegd dat ik sinds vorig jaar al een verwijzing heb liggen ivm een angststoornis en een overheersend negatief zelfbeeld.
Afwachten maar weer...
Daarnaast een mail gekregen met daarin een oproep voor de bedrijfsarts, met daarin aan hem het verzoek om goed te onderzoeken of mijn klachten werkgerelateerd zijn. Met uitroeptekens. En ik heb al zo enorm het gevoel dat ik me aaanstel, dit doet er even een leuke schep bovenop

quote:

Op woensdag 10 april 2013 12:57 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Dat is allemaal leuk en aardig, maar als ik in die afgrond kijk, zie ik zelf ook niks. Dus waarom moeite doen voor iets wat toch niet leuk is, niks gaat opleveren krijg ik enorme suicidale neigingen van. Niet van het kut voelen maar puur the futility of life. Wat voor zin heeft het. Ik voel nergens een uitdaging en en above all juist een mislukkeling dat ik vulnerable was voor een BPDer. Take that out of the equation en ik had het eigenlijk echt naar mn zin.

Dat is ook het hele idee: niets zien. Níets. Geen goed, geen slecht. We associeren het 'niets' vaak met negativiteit, terwijl het daar eigenlijk aan voorbij gaat. De mooiste schilderijen begonnen op een leeg doek. De wil om alles op te geven, alles te laten vallen, kan daarom de kans van je leven zijn.

quote:

Ik zit nu in de trein naar het vliegveld, zo eerst nog ff dinneren bij een vriend en dan s'avonds gaan stappen met een groep meiden van de uni daar. Ik vraag me echt af waar ik aan begonnen ben, mijn hele lichaam stribbelt echt tegen, krijg niks door m'n keel en ga het liefst rechtsomkeert, maar mn hoofd zegt toch, hup hansworst, ff doorzetten. Awkward

Leuk joh! Hartstikke veel plezier!

quote:

Op woensdag 10 april 2013 09:26 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Hmm. Met welke intenties ga je er in dan? Ga je naar een vereniging om vrienden te maken? Of om gewoon fun te hebben? En FOK kan inderdaad wel een basaal vangnet zijn. Ik kan toch wel zeggen dat ik, misschien geen vrienden op FOK heb zitten, maar toch wel degelijk mensen die ik irl ken, mee afspreek, mee eet, en eigenlijk toch ook wel weer vrienden zijn

Ik ga met beide intenties bij een vereniging. Ik wil fun maken met vrienden. Het is nog niet helemaal 100% zo, maar het gaat iedere maand wel steeds meer die richting op en dat vind ik hartstikke leuk
Ik ken eigenlijk helemaal niemand echt goed en dat ik de hele tijd alleen ben en mij eenzaam voel is voor mij de definitie van de hel. Ik neem dat mee in het antwoord op je volgende vraag:

quote:

Op woensdag 10 april 2013 09:27 schreef sitting_elfling het volgende:
Hoe behandelen jullie eigenlijk irrationele angsten?

Wetende dat de angst eigenlijk niet rationeel is, en het je dus niks mag doen, terwijl je fysiek voelt dat het wel controle over je heeft.

Bij mij is het vrij simpel geweest. Eenzaamheid = hel en daar moet ik uit zien te komen. Ik had in eerste instantie eigenlijk niet bij een studentenvereniging willen gaan door mijn angsten (en ik heb dat ook jarenlang niet gedaan en somehow volgehouden), maar ik ben toch blij dat ik het gedaan heb.
Ik denk dat in de kern het toch belangrijk is geweest dat ik rotsvaste keuzes heb gemaakt, maar het kost mij toch veel wilskracht, energie en moeite om het gevoel te krijgen dat ik het leuk vind. Het gaat wel steeds beter trouwens
Het "slijt" wat (maar het verdwijnt natuurlijk nooit, want ik heb er niet echt vat op).

quote:

Op woensdag 10 april 2013 12:45 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Bij mij duurde het langer dan 10 jaar omdat ik zeg maar niet eens door had dat ik depressief was...en er dus ook niks aan deed wat effectief was tegen die depressie. Ik dacht dat het normaal was en (omdat ik het niet door had / me er bewust van was) stond er nooit bij stil dat het abnormaal was.
Zoiets.

Dat was bij mij ook het geval. Bij mij begon er gewoon op een gegeven moment een lampje te branden dat anderen om mij heen eigenlijk gewoon véél verder waren dan ik op sociaal gebied, terwijl ik dat ook wilde.
Het laatste is natuurlijk heel belangrijk, want als je niks wilt dan maakt het geen zak uit.

SE, ik kan me heel goed in je beschrijvingen vinden. Vooral het gevoel dat er een doel moet zijn, heb ik ook. Ben echt benieuwd hoe je terugkomt van je reis.

Hou ons op de hoogte

quote:

Op woensdag 10 april 2013 18:34 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Anders ik wel ..

Wil ik terug? Ja .. geen idee of die couchsurfers er wel degelijk zitten . Heb een telefoonnummer en een adres maar op dat nummer zie ik geen deur staan. Heb voor de zekerheid toch maar ff hostel er bij geboekt. . Ik vind het erg interessant om die overdreven angst bij me te zien terwijl ik, lets say 3 maand geleden dat echt absoluut niet had. Het is enorm irrationele angst. Ik denk dat ik sinds Oktober tot aan nu wel een stuk of 20 keer met het vliegtuig ben geweest, en elke keer was het voor mijn ex. Dus nu associeer ik het vliegen en het 'alleen' zijn en wachten in de hal met enorme hel en ruminating over die kut periode .

Naja, Ik arriveer rond een uur of 22, we zullen wel zien. Ik kan nu niet meer terug.

Succes, ik hoop dat je vindt wat je zoekt

quote:

Op woensdag 10 april 2013 14:33 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Mja, maar daarom voelt het ook alsof deze rit niet mijn problemen gaat oplossen maar meer gewoon vlucht gedrag zal zijn. Andere omgeving, andere dingen.

Kijk, dan zit je zo af te vragen. Wat wil je nu?

Waarom moet je iets willen? Van wie?

quote:

Hoe je het ook bekijkt, 9 van de 10 zal toch een leven leiden van huisje boompje beestje. Ik dacht dat dat was wat ik wou, en ik zat ook in die richting, ik woonde samen. Maar het bleek dus allemaal een leugen te zijn en dan is je perceptie over deze manier van leven behoorlijk schade opgelopen.

Ik denk dat deze rit mij wel gaat helpen om van mijn codependent issues af te komen. Op het laatst in de relatie was mijn gelukkigheid, haar gelukkigheid, mijn leven was haar leven. Dat is niet gezond. Ik maakte geen keuzes in het leven om mezelf, maar om haar.

Deze keuze, is de 1e keuze sinds de break die ik echt helemaal zelf heb gemaakt.

Soms wordt je niet alleen een illusie armer, maar ook een les rijker. En andere illusies versterken zich daartussen soms. Blijkbaar denk je nog steeds iets te moeten najagen om iets te verkrijgen. Ik wel hoop voor je dat je ontdoen van die illusie niet nog meer leed levert.

quote:

Ik voel een vreemde jaloezie als ik een dikke gemeentewerker een tuintje zie ploegen met z'n buddies en fluiten naar een pittige tante van 40+ met kort kapsel. Het maakt ze allemaal niet uit, gewoon beetje lol hebben.

Het leven hoeft ook niet zo moeilijk te zijn.

quote:

Ik heb het idee dat ik veel te veel geforceerd naar een doel van het leven aan het zoeken ben terwijl er geen doel is, maar ik die 'queeste' niet wil opgeven omdat ik er zo (stubbornly) van overtuigd ben dat er wel een doel is. Ik weet wel, dat als ik het echt kan loslaten, echt 'los', er zo veel stress en druk van mijn schouders zou vallen. Mijn spieren zijn bijna altijd enorm geklampt en moet veel sporten om het weer enigszins op level te krijgen.

Doel, geen doel... Misschien heeft het een doel dat die ene boom daar staat. Misschien niet. Maar die boom, die boomt toch wel. Wat is er mis met: ik weet het niet?

quote:

Dat is hetzelfde dat ik een vage need heb van validatie van mijn bestaan. Mijn zelfwaardigheid heeft een enorme deuk opgelopen na zo'n BPD scenario. Soms wordt het ook te veel hoor, dan sluit ik me juist weer af. Ik baal er gewoon van dat ik een groot gedeelte van m'n sociaal leven om zeep heb geholpen om een figuur in mijn leven op nummer 1 te gooien terwijl dat figuur mentaal echt gewoon ziek bleek te zijn.

Beheers je zelf je waardigheid, of je bestaan? Heb je daar macht over, controle? Of lijkt dat misschien maar zo...

quote:

Mensen zeggen me, you dodged a bullet. Zo voelt dat niet.

Melk hoeft niet groen te kleuren om rot te zijn. Ook al was je ontkomen voor je gevangen zat, het leed is al geschied. Het had erger gekund, maar dat maakt het niet minder erg. Nu is het meer een kwestie van het niet erger maken dan het is.

Maar je gaat iig op avontuur, dus dat is cool. Wie weet wat dat je brengt, of waar. Met wie.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 18:34 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Anders ik wel ..

Wil ik terug? Ja .. geen idee of die couchsurfers er wel degelijk zitten . Heb een telefoonnummer en een adres maar op dat nummer zie ik geen deur staan. Heb voor de zekerheid toch maar ff hostel er bij geboekt. . Ik vind het erg interessant om die overdreven angst bij me te zien terwijl ik, lets say 3 maand geleden dat echt absoluut niet had. Het is enorm irrationele angst. Ik denk dat ik sinds Oktober tot aan nu wel een stuk of 20 keer met het vliegtuig ben geweest, en elke keer was het voor mijn ex. Dus nu associeer ik het vliegen en het 'alleen' zijn en wachten in de hal met enorme hel en ruminating over die kut periode .

Naja, Ik arriveer rond een uur of 22, we zullen wel zien. Ik kan nu niet meer terug.

En en gevonden?

Hoi hoi. Ik heb hier nog nooit echt meegelezen dus ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik hier opeens binnen kom vallen. Ik moet gewoon echt mijn verhaal even kwijt.

Ik heb al 7 jaar een vriend, waarmee ik nu ook bijna 1 jaar samenwoon. Voordat ik met hem ging samenwonen wist ik al wel dat hij last had van controledwang en extreem handen wassen. Ook verwaterde zijn contact met zijn vrienden steeds meer. Daarbij kwamen ook zijn examens en een hoop stress en zenuwachtigheid en angst om 'niks'. Ik heb hem altijd met alle liefde gesteund, en hem moet in gepraat en hem opgevrolijkt, maar ik zit op een punt dat ik er doorheen zit en gewoon niet meer weet of onze relatie nog wel te redden valt.

Sinds we samenwonen zijn me steeds meer dingen op gaan vallen, ik dacht dat de gestresstheid minder zou worden na zijn afstuderen maar dit is niet het geval. Hij vind toch wel iets nieuws om zich druk over te maken. Handen wassen tot bloedens toe, en uiteindelijk bestond zijn dag uit niet heel veel meer als werken, 's avonds afwassen en douchen, doordat hij door al zijn controles gewoon niet meer aan meer toe kwam. Een afwasje waar ik 10 minuten over zou doen duurde bij hem een uur. Ook kreeg ik hier altijd zoveel vragen bij op me af dat het me zoveel energie kost dat ik het eigenlijk beter zelf zou kunnen doen. Ik heb naar hem geprobeerd te luisteren, begrip te tonen, boos te worden alles.. maar niks lijkt te werken. Een sociaal leven heeft hij niet echt meer en het nut van leven lijkt hij ook niet echt meer in te zien.
Nu kwam ik zelf ook in een kut situatie doordat ik een hele zware blessure aan mijn knie had en een drukke periode op school, en opeens ben ik heel hard met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik er wel altijd voor hem ben, maar hij nooit voor mij. Het zijn gewoon die rotopmerkingen die hij altijd laat vallen 'ja, maar jij hebt het niet druk', als ik vertel dat ik moe ben. Of als ik trots terug kom van de fysio omdat ik na een halfjaar eindelijk weer iets kan 'ja maar dat kan je gewoon omdat je een goede motoriek hebt'. Nooit kan er een aardig woordje van af, nooit vrolijkt hij mij eens op. Alles komt van mijn kant.. en ik heb dit lang vol kunnen houden en heel lang geduld gehad maar de bom is gebarsten. Uiteindelijk heb ik hem zover kunnen krijgen dat hij naar een psycholoog ging, en via een psychiater krijgt hij nu antidepressiva voor een depressie in combinatie met een dwangstoornis.

Maar ondertussen is het wel zo dat ik thuis altijd op mijn tenen loop, om hem maar rustig te houden, maar ook op school heeft het invloed. Ik heb mijn laatste kwartaal verpest en ben steeds banger dat andere mensen me niet accepteren zoals ik ben wanneer ik mezelf ben. Daarnaast voel ik me altijd moe, en lijkt het net alsof ik nooit maar dan ook nooit klaar ben. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet, ik wil hem helpen, maar ik wil ook mezelf niet kwijtraken..

fokking hell. wijn op. beetje brakke tekst. goed gesprek met een vriendin gehad. ze sloeg de kop op een aantal spijkers. ik ben goed in contact met groepen maar zoek te weinig een op een contact en daardoor voel ik me eenzaam. verder ontwijk ik keihard daten. ik denk zwart wit. succesjes zie ik als eenmalige gebeuetenissen, en mislukking als bevestiging vanmijn totale falen als mens. kunst is nu om dat laatste om te draaien. vaker daten. vrijblijvend. in mijn eentje de kroeg in. laag uitgesneden shirtje aan en gaan met die banaan.

Cuppiecake, samen gesprekken bij psycholoog of relatietherapeut een optie om te kijken of er nog wat te redden is?
Niet fijn als het altijd van 1 kant komt. Aan de andere kant lijkt hij er nu wel mee bezig te zijn...
Maar jezelf kwijtraken is ook niet de bedoeling...
Praten jullie wel eens samen?
Of misschien als dat lastig is, schrijven?
Of evt zelf een aatal gesprekken om alles op een rijtje te krijgen?
Een relatie heb je samen. Zou je samen wat van moeten maken...
Sterkte!

quote:

Op donderdag 11 april 2013 11:47 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Yes .. gevonden. Ik zit nu ergens in de middle of nowhere. Was wel ff spannend gisteravond want kon het nummer natuurlijk niet vinden. En ken die mensen natuurlijk niet. Awkward..

Gevonden .. gekletst met wijn, champagne, het hele levensverhaal direct op tafel gegooid .. dronken in slaap vallen, net wakker worden en nu zo even verkennen waar we eigenlijk zijn . Weird .. de emoties hebben nog niet de tijd gehad om mijn brein in te halen.

Lol heb je wel gescheckt of dat je nog maagd ben van achter

quote:

Op donderdag 11 april 2013 05:32 schreef Nijna het volgende:
Cuppiecake, samen gesprekken bij psycholoog of relatietherapeut een optie om te kijken of er nog wat te redden is?
Niet fijn als het altijd van 1 kant komt. Aan de andere kant lijkt hij er nu wel mee bezig te zijn...
Maar jezelf kwijtraken is ook niet de bedoeling...
Praten jullie wel eens samen?
Of misschien als dat lastig is, schrijven?
Of evt zelf een aatal gesprekken om alles op een rijtje te krijgen?
Een relatie heb je samen. Zou je samen wat van moeten maken...
Sterkte!

We praten wel eens, maar eigenlijk loopt dat altijd op ruzie uit. Hij ontkent vaak eerst dat hij dingen doet, dan beweert hij dat ik overdrijf, alsvolgt gaat hij het 'goedpraten', en uiteindelijk loopt het dan zo uit de hand dat hij spijt krijgt en 100x sorry zegt en beweert om er rekening mee te gaan houden. Dat doet hij dan een paar dagen om alsvolgt weer in hetzelfde patroon terug te vallen.
En ik zie ook echt wel verschil door de antidepressiva, en ik zie ook wel dat hij wilt veranderen. Maar het heeft gewoon tijd nodig voordat ik er echt op kan vertrouwen dat het beter wordt. Als ik hem geen pijn zou doen door weg te gaan was ik misschien al wel veel eerder opgestapt. Maar aan de andere kant kan ik me dat ook niet voorstellen.
Het is ook wel de bedoeling dat ik een keer mee ga naar de psycholoog, maar daarvoor zit hij nu nog te vroeg in het traject. Dus doe ik ondertussen maar zoveel mogelijk alsof mijn neus bloed en ga door.

Hai ben ik weer.
Morgen gesprek met de activiteitenbegeleider.
Ik vraag mij vaak af of ik mij aanstel, omdat ik nu zoveel hulp nodig heb.
Ach.

fuk. toch weer een onbedaarlijke huilbui. leven in het nu, leven in het nu, leven in het nu, niet tobben over morgen meiske. misschien toch naar de huisarts. misschien heb ik het eigenlijk het meest baat bij een masseur ofzo. even aanraking en de spanning uit mijn schouders krijgen.

Haai, morgen gesprek voor medicatie.
Waarschijnlijk mag ik meer gaan slikken.