Dan begin ik maar.

Sorry voor eventuele fouten, ik kom net mn bed uit dus het is niet veel soeps.

Ik vraag de vooruitstrevende en enthousiaste FOK!kers af te blijven van dit verhaal totdat het helemaal geperfectioneerd is.
Mijn naam is Laura. Sinds twee jaar woon ik samen met mijn vriend John. Echter, in onze relatie is er iets gebeurd dat het daglicht niet kan verdragen.
Omdat het tot die tijd goed ging met ons, ga ik gelijk naar de dag des onheils.
31 december 2011, oudejaarsavond. Wij verheugen ons op het knusse avondje die wij twee zullen hebben. We hebben allebei een oudejaarslot gekocht, zoals gewoonlijk. John doet de laatste boodschappen, en samen maken we daar een heerlijk diner van. Na het eten vrijen we, (om aan te geven hoe goed de relatie is tussen hun tweeën) en om tien uur zitten we netjes voor de tv, voor de staatsloterijshow. Ik wil natuurlijk wel weten of we iets gewonnen hebben!
"Nu worden de eerste lotnummers bekend gemaakt..." hoor ik op de televisie. Ik val in Johns armen.
Een hele rits aan lotnummers volgen. Totdat het lotnummer van John aan de beurt is! John springt op:
"450 euro, dat is toch geweldig?!" We zijn hartstikke blij, en we knuffelen mekaar bijna fijn. Ik bedoel, 450 euro is voor ons toch een best bedrag. John schenkt wat champagne in voor ons en we toosten op mijn lot. "Dat het nog meer mag worden!"
Met een enorme glimlach ga ik op de bank zitten. Nu mijn lot nog. Om half 12 zien we mijn eindnummers voorbijkomen. Nou, ik heb in ieder geval wél 7,50 gewonnen! Ho, wacht, foutje. "Ik blijk gewoon vijf-en-twintig-duizend (extra articulerend) euro gewonnen te hebben! Dat is bijna een jaarloon!" Ik bespring John en we knuffelen mekaar. "Eigenlijk zouden we nu weer champagne moeten drinken he?" vraagt John. "Doe maar niet" zeg ik, "ik wil graag naar mijn ouders toe om ze het te vertellen." We kleden ons aan en gaan naar de auto.
De muziek gaat keihard op en binnen no time zijn we bij mijn ouders. Ze wonen in de stad hiernaast, dus zo ver is dat niet. Eenmaal binnen sta ik te springen en zeg ik: "Mam, pap, ik heb 25.000 euro gewonnen!" Ze zijn echt superblij voor me! "En ja, ik nodig jullie uit voor een etentje in een duur restaurant. Gewoon, omdat het kan."
"Dat is pas een goed begin van het nieuwe jaar!" zegt pap.
Inmiddels is het al half 3 's nachts. We gaan maar weer naar huis toe. Mijn ouders willen ook naar bed. Johns humeur is niet al te best. Hij praat bijna niet tegen me, en als hij reageert is hij kortaf. Wat is er aan de hand? Eenmaal aangekomen bij huis stormt hij naar de deur. Hij maakt de deur open, gaat in de deuropening staan en houdt z'n hand op: "Vijfhonderd euro. Anders kom je niet binnen."
"Wat?"
"Vijfhonderd euro."
"Nee! We wonen al een jaar samen... gisteravond hebben we nog heerlijk gevreeën... en nu dit?!"
"Bitch, JIJ bent rijk. JIJ HEBT 25.000 EURO, jij kan me makkelijk wat geld geven! Vijfhonderd euro, anders kom je er niet in. Geef je sleutels hier! NU!" John rent op me af en probeert mijn sleutels af te pakken.
"Maar... John alsjeblieft! AU!" Te laat. Hij heeft mijn sleutels. En ik heb een flinke kras in mijn hand.
"Laura, jij komt hier voorlopig niet meer binnen. Gierige wijven komen niet in mijn huis." John mompelt nog iets en hij doet de deur dicht. Ik kan nergens heen. John heeft mijn sleutels afgepakt, ik kan niet autorijden en mijn telefoon ligt nog binnen. Dan maar rondlopen.
Om me heen maken allerlei mensen plezier. Ze steken vuurwerk af, ze zijn met vrienden en familie bezig, ze hebben allemaal een leuk avondje. Ik ook hoor, daar niet van, alleen is het niet zo mooi geëindigd. Maar ik ben vastbesloten om het recht te zetten.
Tussenstukje: "Het wachten duurde heel lang. Logisch ook, het was ijskoud buiten, ik had na een paar uur pijn in mijn voeten gekregen en ik heb ook een hele tijd zitten wachten. Hoe lang weet ik niet, maar ik besloot weer te gaan lopen toen het licht was.
Ik sta voor de deur. *ding dong* John doet open in zijn pyjama. "Wat doe jij hier? Ik had toch gezegd dat..." Ik onderbreek hem. "Wat nou? We wonen hier samen, gek! Doe niet zo raar, je bent ineens veranderd in een geldwolf. Hoe kan dat nou? Als jij normaal deed dan hadden we dat geld gewoon gedeeld! MAAR NEE, DAT WILDE JIJ NIET! Jij moest het gelijk van mij hebben! Geldwolf! Idioot dat je er bent!"
"Laura... kom op. Godverdomme, kutwijf. Laat maar." John doet de deur dicht. Half huilend blijf ik achter.
Ik kijk in mijn portemonnee en zie dat ik een tientje heb. Daar kan ik net mee heen en weer naar mijn ouders. Ik loop naar de tramhalte en zie dat mijn vriendin Elisa er staat. Ik kan het echt heel goed vinden met haar, en ik kan echt alles bij haar kwijt. Al gauw zien en omhelzen we elkaar.
"Hee Elies, hoe gaat 'ie? En ook nog een gelukkig nieuwjaar!"
"Ja, het gaat perfect. Het was heel gezellig vannacht. Hoe gaat het met jou?" Ik voel een jankbui opkomen. "Lau... wat is er lieverd?" Ik barst in snikken uit. "Laura... ga maar even zitten."
"Wat me overkomen is... jezus, het is zo onbegrijpelijk. John..."
"Wat is er met hem?" zegt Elisa overbezorgd. "Is er iets met hem gebeurd?"
"Nee, met mij!" schreeuw ik. "Alsjeblieft zeg. John heeft me eruit gegooid."
"Wat?" Elisa kijkt me verbaasd aan. "Het ging zo goed tussen jullie!"
"Ja, het ging heel goed tussen ons. Je weet dat we altijd een oudejaarslot kopen, toch?"
"Ja."
"Nou, John heeft 450 euro gewonnen en ik 25.000. Je zou denken dat dat geweldig is he?"
"Wow, ik ben echt jaloers op jullie, wij hebben maar 7,50 gewonnen. Dat is zeker geweldig!"
"Dat dacht ik dus ook. Niet dus. We zijn naar mijn ouders gegaan, en toen we terug waren, ging hij in de deuropening staan en hield hij zijn handje op. Vijfhonderd euro, anders kom je er niet in."
Elisa's mond valt open. "Jezus. Dus je hebt al die tijd buiten gezeten? "
"Ja. En ik heb net nog een keer aangebeld in de hoop dat hij van mening veranderd is. Maar helaas."
Elisa zegt dat ze op weg was naar haar ouders, maar dat ze voor mij wel een andere keer wilde gaan. Ik mocht bij haar slapen, en zij zou voor mij John bellen en vragen wat er aan de hand is.
Bij haar thuis ga ik het bed in en val ik als een blok in slaap. Totdat Elisa me vijf uur later wakker maakt. "Laura. Ik heb John gebeld en hij wilt hier langskomen. Vind je dat goed?"
"Ja, is goed. Hoe laat komt hij langs?"
"Om negen uur."
Ik knik en ik ga het bed uit. Aankleden enzo. Samen met Elisa bespreek ik wat John over de telefoon heeft gezegd.
9 uur 's avonds. De bel gaat. Dat is John. Hij gaat zitten op de bank en kijkt me wantrouwig aan.
"John, doe jij je verhaal maar." zegt Elisa. "En Laura, probeer niet uit te vallen."
Tussenstukje: "John vertelt over wat er is gebeurd in zijn ogen. Hij vond het niet leuk om naar mijn ouders te gaan. Hij mag ze ook niet echt, vandaar. Zo is zijn humeur veranderd. John dacht ook dat ik het geld voor mezelf zou houden, of een deel aan mijn ouders zou weggeven. Dat wilde hij niet, hij had juist grootse plannen voor ons samen. We zouden ons huisje een beetje opknappen. Daar fantaseerden we weleens over."
"Laura, ik vond het echt heel jammer dat je, toen je vanmiddag aanbelde, zo tegen me uitviel. Ik weet niet of je het doorhad, maar ik heb mijn zin niet eens kunnen afmaken."
"Daar heb je gelijk in. Wat wilde je dan zeggen?"
"Dat je niet voor 12 uur 's middags moest aanbellen. Jij belde om 8 uur 's ochtends aan."
Ik sta met mijn mond vol tanden. "Dat is best vroeg, maar ik wist dan ook niet hoe laat het was. Ik had helemaal niks bij me." John knikt. "En weet je, jij moet ook niet zomaar denken. Vraag het gewoon even, dan weten we allebei waar we aan toe zijn."
John glimlacht naar me. "Is alles goed zo?" vraagt Elisa.
"Wat mij betreft wel" zegt John en hij kust me. "Zullen we gaan?"
"Is goed. Maar niet eerder voordat we Elisa hebben bedankt."
Ik knuffel Elisa uitvoerig en samen gaan we naar huis.
Wat jullie nog krijgen: De 2-maanden-na-de-gebeurtenis-verhaal. Dat gaat zo: John en Laura zijn gelukkig samen, zijn bezig met verbouwen, en er kan nog wel iets overdreveners toegevoegd worden zoals dat Laura zwanger is, voor de extra drama.
Wat ik van jullie vraag: Fouten in het verhaal, dingen die niet realistisch zijn, dingetjes die je graag toegevoegd ziet.