Datingsite-ervaringen #310 GTST perikelen

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 20:32 schreef Perzephone het volgende:

[..]

Misschien hebben ze een geweldig innerlijk ?

Hoe was je valentijnsdate eigenlijk? Je moest uit eten toch?

Oké jullie hadden gelijk. Uitgebreid verslag volgt later

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:19 schreef Viking84 het volgende:
Oké jullie hadden gelijk. Uitgebreid verslag volgt later

Ik dacht elders al wat mindere geluiden te horen/lezen Zo erg?

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:19 schreef Viking84 het volgende:
Oké jullie hadden gelijk. Uitgebreid verslag volgt later

Benieuwd is.

Lol

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:28 schreef de_nachtwacht het volgende:
Lol

Jij bent gemeen

* Yuki is ook heel nieuwsgierig

Paiq is echt niks aan dan. Niemand van de tien praat ook maar terug. Ze weten alleen mijn geslacht en mijn leeftijd.

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:29 schreef Yuki het volgende:

[..]

Jij bent gemeen

* Yuki is ook heel nieuwsgierig

Om eerlijk te zijn snap ik vrij weinig van wat ze aan mij typt. Misschien is ze gedrogeerd of zo. Ze zei iets over overgeven. Dat deel begreep ik nog.

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:19 schreef Viking84 het volgende:
Oké jullie hadden gelijk. Uitgebreid verslag volgt later

Ahh nee, balen! Ben benieuwd...

Als dat verslag morgen pas komt, kan ik niet slapen van spanning, hoor.

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:19 schreef Viking84 het volgende:
Oké jullie hadden gelijk. Uitgebreid verslag volgt later

Ze liep rond op roze crocs. Oh ik lig in een deuk. Alle vooroordelen bevestigd in een paar minuten.

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:06 schreef de_nachtwacht het volgende:
Ze liep rond op roze crocs. Oh ik lig in een deuk. Alle vooroordelen bevestigd in een paar minuten.

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 22:21 schreef Godshand het volgende:

[..]

Beetje dwangmatig..

"Hey meisje. Meisje! Psstt Meisje! Hey hoer, ben je doof ofzo?!"

" Oh je bent doof. Sorry meisje, ik zoek de 2e voor vandaag meisje..."

Najib!

quote:

Op vrijdag 15 februari 2013 23:01 schreef Hungry_Joe het volgende:

[..]

Hoe was je valentijnsdate eigenlijk? Je moest uit eten toch?

Was zeer geslaagd! Het was dan wel een on-valentijnsdate, we kregen wel hartjespizza's bij kaarslicht .

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:06 schreef de_nachtwacht het volgende:
Ze liep rond op roze crocs. Oh ik lig in een deuk. Alle vooroordelen bevestigd in een paar minuten.

Da. Fuq.

Oké, meteen maar even het verslag, dan kan ik deze episode uit mijn hoofd zetten . En jullie mogen heel hard lachen, want ik heb alle alarmbellen niet gehoord, danwel genegeerd. Hierbij het complete verhaal .

Zondag kreeg ik een mailtje van haar via een datingsite die op bepaalde activiteiten gericht is. Leuk berichtje, leuk profiel, dus we sloegen aan het mailen. Long story short: we hebben elkaar de afgelopen week een paar honderd mails gestuurd en 's avonds veel gewhatsappt. Ze was vijftien jaar ouder dan ik, woonde nog maar zes jaar op zichzelf (had daarvoor jaren bij haar moeder gewoond, niet lachen ), ze speelde WoW (alweer: niet lachen ) en na drie dagen mailen schreef ze dat ze al stapelgek op me was en dat het lang geleden was dat ze dat zo had gehad, zeker in zo'n korte tijd ( ). En ze zei ook dat ze tot ze mij gezien had met niemand anders meer ging daten/zoenen/seksen, zo leuk vond ze me.

Oké, ik wilde daarin in zoverre meegaan dat ik inderdaad wel heel prettig met haar kon communiceren. Ik had echt het gevoel dat ik kon zeggen wat ik wilde en dat heb ik eigenlijk zelden. Vrouwen kunnen aardig snibbig zijn, daar merkte ik bij haar niets van. Dus het was een erg prettig contact. Maar ja, toch zat het me dwars dat ze zo hard van stapel liep. En dat ze steeds contact zocht. Als ik een keer niets terug zei op whatsapp, dan meteen: alles goed? Ja, alles is goed, maar ik wil niet steeds contact met je. En het leek ook maar niet tot haar door te dringen dat ook een contact dat virtueel goed loopt geen garantie is voor een leuk non-virtueel contact. Ik bleef dus nuchter en voorzichtig, maar ik voelde voor haar goed en haar intuïtie zat er nooit naast etc.

We zouden eerst afspreken op het moment dat ik verhuisd was, dan zou ze in mijn nieuwe huis gaan koken. Echter besloten het te vervroegen, omdat zo'n intensief contact toch wel een zware emotionele investering is. We hebben elkaar nooit expliciet om een foto gevraagd. Ik heb wel gevraagd hoe ze eruit zag, en dat heeft ze toen omschreven, maar ik durfde niet zo goed om een foto te vragen, toch bang dat het tegen zou vallen, denk ik Misschien had zij hetzelfde, want ze zei dat dit haar eerste blind date was (terwijl ze regelmatig vrouwen ontmoette via internet).

We zouden elkaar dus vanavond zien. Ik merkte gisteren en vandaag al dat ik niet meer zo enthousiast was en toen ik in de trein naar huis zat vanmiddag dacht ik: omg, dit wil ik helemaal niet. Maar ja, ze had speciaal boodschappen voor me gedaan, er zat aardig wat tijd in het voorbereiden... ik kon het toch niet maken om af te zeggen? Toch voelde ik me opgelucht bij de gedachte dat ik niet naar haar toe zou hoeven 's avonds. Dus gesprekje aangeknoopt via whatsapp, uitgelegd dat ik twijfels had, omdat ik vond dat zij wel heel hard van stapel liep. En toen ik het gezegd had, had ik eigenlijk meteen al spijt, want dit was eigenlijk ook niet wat ik wilde. Toen moest ik maar eens de boel op een rijtje zetten en over een maand weer contact opnemen. Na vijf minuten was dat een week en nog eens vijf minuten later was het: stap nu maar op de trein (niets zo wispelturig als de vrouw, uiteraard ). Dus ik snel douchen en de hele mikmak (just in case ), m'n mooie, sexy datejurkje met inkijk aan en in de trein. Gelukkig woonde ze hier nog geen kwartier vandaan. Ik naar haar huis toelopen, aanbelden en toen ze opendeed had ik meteen zoiets van: oké, dit wordt hem niet, ze sprak me direct al totaal niet aan. Ze had wat overgewicht (maar dat wist ik) en ze had totaal geen moeite gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze liep nota bene op roze nep-Crocs rond, wtf! . Ik voelde me ernstig overdressed in m'n jurkje, maar daar had ik van tevoren al voor gevreesd. Maar goed, zo ben ik gewoon: als ik ga daten, doe ik iets moois aan om de ander te prikkelen Van die hele chemie die we per e-mail hadden was he-le-maal niets over. Nou ja, samen het voorgerecht voorbereid ( ), gegeten en toen dat op was, merkte ik dat ik nerveus begon te worden, want nu kon ik me niet meer met eten bezighouden Ik hield de conversatie expres zo oppervlakkig mogelijk, omdat ze me totaal niet interesseerde en ik alleen uit beleefdheid nog even bleef plakken. Om 23.00 uur een verhaal opgehangen over moe zijn, drukke werkweek achter de rug, druk weekend voor de boeg bla bla, je kent het wel en toen ben ik weggegaan. God, ik ben nog nooit zo blij geweest dat een date voorbij was. Ik heb me nu voorgenomen dat ik liever minder ga daten en dan met een oprecht leuke vrouw dan nog meer van deze kansloze missies te ondernemen.

Overigens sprak ze me net aan op whatsapp. Ze deelde mijn conclusie (zou ik ook zeggen ja, nadat ik eerst afgewezen was door de ander ), maar ze vond dat het virtuele contact wel kon blijven. Eh nee, zo werkt dat niet voor mij. Prima. Dan wenste ze me veel succes met m'n huisje en ze hoorde het graag als ik nog vriendschap wilde. Eh nee, ik vind het overzichtelijker om het hierbij te laten. Dus toen elkaar netjes veel geluk gewenst en toen heb ik haar op alle mogelijke manieren geblokkeerd. Ik wil dit vergeten .

Lessons learned:

1. Aaaaaltijd een foto vragen en ook altijd een full body picture
2. Nooit voor de eerste date bij iemand thuis afspreken
3. Vrouwen die Wow spelen zijn waarschijnlijk níet aantrekkelijk
4. Voor vrouwen die je na drie dagen de liefde verklaren zonder je zelfs maar gezien te hebben moet je hard wegrennen
5. Intens en temperamentvol zijn synoniemen voor knettergek
6. Op volwassen leeftijd met je moeder samenwonen kan echt niet

[ Bericht 0% gewijzigd door Viking84 op 16-02-2013 00:56:11 ]

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:50 schreef Viking84 het volgende:
Oké, meteen maar even het verslag, dan kan ik deze episode uit mijn hoofd zetten . En jullie mogen heel hard lachen, want ik heb alle alarmbellen niet gehoord, danwel genegeerd. Hierbij het complete verhaal .

Zondag kreeg ik een mailtje van haar via een datingsite die op bepaalde activiteiten gericht is. Leuk berichtje, leuk profiel, dus we sloegen aan het mailen. Long story short: we hebben elkaar de afgelopen week een paar honderd mails gestuurd en 's avonds veel gewhatsappt. Ze was vijftien jaar ouder dan ik, woonde nog maar zes jaar op zichzelf (had daarvoor jaren bij haar moeder gewoond, niet lachen ), ze speelde WoW (alweer: niet lachen ) en na drie dagen mailen schreef ze dat ze al stapelgek op me was en dat het lang geleden was dat ze dat zo had gehad, zeker in zo'n korte tijd ( ). Oké, ik wilde daarin in zoverre meegaan dat ik inderdaad wel heel prettig met haar kon communiceren. Ik had echt het gevoel dat ik kon zeggen wat ik wilde en dat heb ik eigenlijk zelden. Vrouwen kunnen aardig snibbig zijn, daar merkte ik bij haar niets van. Dus het was een erg prettig contact. Maar ja, toch zat het me dwars dat ze zo hard van stapel liep. En dat ze steeds contact zocht. Als ik een keer niets terug zei op whatsapp, dan meteen: alles goed? Ja, alles is goed, maar ik wil niet steeds contact met je. En het leek ook maar niet tot haar door te dringen dat ook een contact dat virtueel goed loopt geen garantie is voor een leuk non-virtueel contact. Ik bleef dus nuchter en voorzichtig, maar ik voelde voor haar goed en haar intuïtie zat er nooit naast etc.

We zouden eerst afspreken op het moment dat ik verhuisd was, dan zou ze in mijn nieuwe huis gaan koken. Echter besloten het te vervroegen, omdat zo'n intensief contact toch wel een zware emotionele investering is. We hebben elkaar nooit expliciet om een foto gevraagd. Ik heb wel gevraagd hoe ze eruit zag, en dat heeft ze toen omschreven, maar ik durfde niet zo goed om een foto te vragen, toch bang dat het tegen zou vallen, denk ik Misschien had zij hetzelfde, want ze zei dat dit haar eerste blind date was (terwijl ze regelmatig vrouwen ontmoette via internet).

We zouden elkaar dus vanavond zien. Ik merkte gisteren en vandaag al dat ik niet meer zo enthousiast was en toen ik in de trein naar huis zat vanmiddag dacht ik: omg, dit wil ik helemaal niet. Maar ja, ze had speciaal boodschappen voor me gedaan, er zat aardig wat tijd in het voorbereiden... ik kon het toch niet maken om af te zeggen? Toch voelde ik me opgelucht bij de gedachte dat ik niet naar haar toe zou hoeven 's avonds. Dus gesprekje aangeknoopt via whatsapp, uitgelegd dat ik twijfels had, omdat ik vond dat zij wel heel hard van stapel liep. En toen ik het gezegd had, had ik eigenlijk meteen al spijt, want dit was eigenlijk ook niet wat ik wilde. Toen moest ik maar eens de boel op een rijtje zetten en over een maand weer contact opnemen. Na vijf minuten was dat een week en nog eens vijf minuten later was het: stap nu maar op de trein (niets zo wispelturig als de vrouw, uiteraard ). Dus ik snel douchen en de hele mikmak (just in case ), m'n mooie, sexy datejurkje met inkijk aan en in de trein. Gelukkig woonde ze hier nog geen kwartier vandaan. Ik naar haar huis toelopen, aanbelden en toen ze opendeed had ik meteen zoiets van: oké, dit wordt hem niet, ze sprak me direct al totaal niet aan. Ze had wat overgewicht (maar dat wist ik) en ze had totaal geen moeite gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze liep nota bene op roze nep-Crocs rond, wtf! . Ik voelde me ernstig overdressed in m'n jurkje, maar daar had ik van tevoren al voor gevreesd. Maar goed, zo ben ik gewoon: als ik ga daten, doe ik iets moois aan om de ander te prikkelen Van die hele chemie die we per e-mail hadden was he-le-maal niets over. Nou ja, samen het voorgerecht voorbereid ( ), gegeten en toen dat op was, merkte ik dat ik nerveus begon te worden, want nu kon ik me niet meer met eten bezighouden Ik hield de conversatie expres zo oppervlakkig mogelijk, omdat ze me totaal niet interesseerde en ik alleen uit beleefdheid nog even bleef plakken. Om 23.00 uur een verhaal opgehangen over moe zijn, drukke werkweek achter de rug, druk weekend voor de boeg bla bla, je kent het wel en toen ben ik weggegaan. God, ik ben nog nooit zo blij geweest dat een date voorbij was. Ik heb me nu voorgenomen dat ik liever minder ga daten en dan met een oprecht leuke vrouw dan nog meer van deze kansloze missies te ondernemen.

Overigens sprak ze me net aan op whatsapp. Ze deelde mijn conclusie (zou ik ook zeggen ja, nadat ik eerst afgewezen was door de ander ), maar ze vond dat het virtuele contact wel kon blijven. Eh nee, zo werkt dat niet voor mij. Prima. Dan wenste ze me veel succes met m'n huisje en ze hoorde het graag als ik nog vriendschap wilde. Eh nee, ik vind het overzichtelijker om het hierbij te laten. Dus toen elkaar netjes veel geluk gewenst en toen heb ik haar op alle mogelijke manieren geblokkeerd. Ik wil dit vergeten .

Lessons learned:

1. Aaaaaltijd een foto vragen en ook altijd een full body picture
2. Nooit voor de eerste date bij iemand thuis afspreken
3. Vrouwen die Wow spelen zijn waarschijnlijk níet aantrekkelijk
4. Voor vrouwen die je na drie dagen de liefde verklaren zonder je zelfs maar gezien te hebben moet je hard wegrennen
5. Intens en temperamentvol zijn synoniemen voor knettergek
6. Op volwassen leeftijd met je moeder samenwonen kan echt niet

En ik maar denken dat sommige van mijn dates wat raar verliepen

Maare hoe oud ben jij en zij dan?

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:50 schreef Viking84 het volgende:
Oké, meteen maar even het verslag, dan kan ik deze episode uit mijn hoofd zetten . En jullie mogen heel hard lachen, want ik heb alle alarmbellen niet gehoord, danwel genegeerd. Hierbij het complete verhaal .

Zondag kreeg ik een mailtje van haar via een datingsite die op bepaalde activiteiten gericht is. Leuk berichtje, leuk profiel, dus we sloegen aan het mailen. Long story short: we hebben elkaar de afgelopen week een paar honderd mails gestuurd en 's avonds veel gewhatsappt. Ze was vijftien jaar ouder dan ik, woonde nog maar zes jaar op zichzelf (had daarvoor jaren bij haar moeder gewoond, niet lachen ), ze speelde WoW (alweer: niet lachen ) en na drie dagen mailen schreef ze dat ze al stapelgek op me was en dat het lang geleden was dat ze dat zo had gehad, zeker in zo'n korte tijd ( ). En ze zei ook dat ze tot ze mij gezien had met niemand anders meer ging daten/zoenen/seksen, zo leuk vond ze me.

Oké, ik wilde daarin in zoverre meegaan dat ik inderdaad wel heel prettig met haar kon communiceren. Ik had echt het gevoel dat ik kon zeggen wat ik wilde en dat heb ik eigenlijk zelden. Vrouwen kunnen aardig snibbig zijn, daar merkte ik bij haar niets van. Dus het was een erg prettig contact. Maar ja, toch zat het me dwars dat ze zo hard van stapel liep. En dat ze steeds contact zocht. Als ik een keer niets terug zei op whatsapp, dan meteen: alles goed? Ja, alles is goed, maar ik wil niet steeds contact met je. En het leek ook maar niet tot haar door te dringen dat ook een contact dat virtueel goed loopt geen garantie is voor een leuk non-virtueel contact. Ik bleef dus nuchter en voorzichtig, maar ik voelde voor haar goed en haar intuïtie zat er nooit naast etc.

We zouden eerst afspreken op het moment dat ik verhuisd was, dan zou ze in mijn nieuwe huis gaan koken. Echter besloten het te vervroegen, omdat zo'n intensief contact toch wel een zware emotionele investering is. We hebben elkaar nooit expliciet om een foto gevraagd. Ik heb wel gevraagd hoe ze eruit zag, en dat heeft ze toen omschreven, maar ik durfde niet zo goed om een foto te vragen, toch bang dat het tegen zou vallen, denk ik Misschien had zij hetzelfde, want ze zei dat dit haar eerste blind date was (terwijl ze regelmatig vrouwen ontmoette via internet).

We zouden elkaar dus vanavond zien. Ik merkte gisteren en vandaag al dat ik niet meer zo enthousiast was en toen ik in de trein naar huis zat vanmiddag dacht ik: omg, dit wil ik helemaal niet. Maar ja, ze had speciaal boodschappen voor me gedaan, er zat aardig wat tijd in het voorbereiden... ik kon het toch niet maken om af te zeggen? Toch voelde ik me opgelucht bij de gedachte dat ik niet naar haar toe zou hoeven 's avonds. Dus gesprekje aangeknoopt via whatsapp, uitgelegd dat ik twijfels had, omdat ik vond dat zij wel heel hard van stapel liep. En toen ik het gezegd had, had ik eigenlijk meteen al spijt, want dit was eigenlijk ook niet wat ik wilde. Toen moest ik maar eens de boel op een rijtje zetten en over een maand weer contact opnemen. Na vijf minuten was dat een week en nog eens vijf minuten later was het: stap nu maar op de trein (niets zo wispelturig als de vrouw, uiteraard ). Dus ik snel douchen en de hele mikmak (just in case ), m'n mooie, sexy datejurkje met inkijk aan en in de trein. Gelukkig woonde ze hier nog geen kwartier vandaan. Ik naar haar huis toelopen, aanbelden en toen ze opendeed had ik meteen zoiets van: oké, dit wordt hem niet, ze sprak me direct al totaal niet aan. Ze had wat overgewicht (maar dat wist ik) en ze had totaal geen moeite gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze liep nota bene op roze nep-Crocs rond, wtf! . Ik voelde me ernstig overdressed in m'n jurkje, maar daar had ik van tevoren al voor gevreesd. Maar goed, zo ben ik gewoon: als ik ga daten, doe ik iets moois aan om de ander te prikkelen Van die hele chemie die we per e-mail hadden was he-le-maal niets over. Nou ja, samen het voorgerecht voorbereid ( ), gegeten en toen dat op was, merkte ik dat ik nerveus begon te worden, want nu kon ik me niet meer met eten bezighouden Ik hield de conversatie expres zo oppervlakkig mogelijk, omdat ze me totaal niet interesseerde en ik alleen uit beleefdheid nog even bleef plakken. Om 23.00 uur een verhaal opgehangen over moe zijn, drukke werkweek achter de rug, druk weekend voor de boeg bla bla, je kent het wel en toen ben ik weggegaan. God, ik ben nog nooit zo blij geweest dat een date voorbij was. Ik heb me nu voorgenomen dat ik liever minder ga daten en dan met een oprecht leuke vrouw dan nog meer van deze kansloze missies te ondernemen.

Overigens sprak ze me net aan op whatsapp. Ze deelde mijn conclusie (zou ik ook zeggen ja, nadat ik eerst afgewezen was door de ander ), maar ze vond dat het virtuele contact wel kon blijven. Eh nee, zo werkt dat niet voor mij. Prima. Dan wenste ze me veel succes met m'n huisje en ze hoorde het graag als ik nog vriendschap wilde. Eh nee, ik vind het overzichtelijker om het hierbij te laten. Dus toen elkaar netjes veel geluk gewenst en toen heb ik haar op alle mogelijke manieren geblokkeerd. Ik wil dit vergeten .

Lessons learned:

1. Aaaaaltijd een foto vragen en ook altijd een full body picture
2. Nooit voor de eerste date bij iemand thuis afspreken
3. Vrouwen die Wow spelen zijn waarschijnlijk níet aantrekkelijk
4. Voor vrouwen die je na drie dagen de liefde verklaren zonder je zelfs maar gezien te hebben moet je hard wegrennen
5. Intens en temperamentvol zijn synoniemen voor knettergek
6. Op volwassen leeftijd met je moeder samenwonen kan echt niet

Sjezus, dat is er een voor de boeken!

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:56 schreef Deezertje het volgende:
Maare hoe oud ben jij en zij dan?

Ik ben 29, zij was 43. Zag er overigens prima uit voor haar leeftijd, geen rimpels ofzo .
En dat was eigenlijk ook te oud inderdaad, maar ze was zo leuheueueuek . Ik ga me nu weer richten op rond de 35 .

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:56 schreef Deezertje het volgende:
Maare hoe oud ben jij en zij dan?

Haar naam is denk ik een hele grote hint. Ik schat 28-29 en de date 43-44.

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:58 schreef Viking84 het volgende:

[..]

Ik ben 29, zij was 43. Zag er overigens prima uit voor haar leeftijd, geen rimpels ofzo .
En dat was eigenlijk ook te oud inderdaad, maar ze was zo leuheueueuek . Ik ga me nu weer richten op rond de 35 .

Met de nadruk op was denk ik.

quote:

Op zaterdag 16 februari 2013 00:58 schreef Viking84 het volgende:

[..]

Ik ben 29, zij was 43. Zag er overigens prima uit voor haar leeftijd, geen rimpels ofzo .
En dat was eigenlijk ook te oud inderdaad, maar ze was zo leuheueueuek . Ik ga me nu weer richten op rond de 35 .

Zeker bij zo'n leeftijd zou ik een foto vragen.

Roze nepcrocs, hoe durf je.

Oh, wat trouwens nog het ergste was: omdat ik me zo vertrouwd met haar voelde, heb ik best wel intieme dingen met haar gedeeld en m'n fantasie de vrije loop gelaten. Voelde best wel awkward .