quote:
Op dinsdag 5 februari 2013 13:03 schreef Dipkip het volgende:En toch he....
Ik kan me voorstellen dat deze situatie ontstaat. Dat je nadat je jezelf in de problemen hebt gewerkt verliefd wordt, oprecht, en dat een nieuw liefje wil helpen. Dat hij zegt ik huur dat huis toch, en ik snap dat je niet mee kunt betalen, maar kom bij mij wonen want dat vind ik fijner dan als je bij je ouders blijft. Ik heb als student een relatie gehad met iemand die niet gestudeerd had maar meteen was gaan werken. Die had een koophuis - no way natuurlijk dat ik van mn stufi en bijbaan de helft van zijn hypotheek kon opbrengen. Had ik dan niet met hem mogen gaan samenwonen, was ik dan een uitzuiger? Hij wist hoe mijn situatie was toen hij me vroeg bij hem in te trekken, we hebben daar afspraken over gemaakt. Dus tot daar kan ik het me best voorstellen. TS haar situatie is wel veel extremer dan mijne was, ik betaalde wel mijn eigen rekeningen namelijk, maar kon maar weinig meebetalen aan het huis. Maar toch - het kan met de beste intenties zo ontstaan zijn. Of TS het aanbod had moeten accepteren kun je over discussieren, maar waarschijnlijk zagen ze het als een investering in de toekomst. Nu leven van zijn inkomen, maar dan straks twee mooie inkomens. Daar valt iets voor te zeggen.
En ik snap de angst van TS ook wel. Dit heeft een enorme impact op haar leven, misschien moet ze haar studie er wel door afbreken en kijkt ze ineens tegen jaren kutbaantjes en schuldsanering aan. Terwijl als de relatie goed was blijven gaan het allemaal goed had kunnen komen ondanks haar eerdere fouten (die ze toegeeft). Ze heeft een tijd het uitzicht gehad dat het allemaal goed ging komen, en nu moet ze weer terug schakelen naar het beeld van hoe de fuck ga ik me hier uit redden. Dat is moeilijk. En dan moet ze het ook nog zichzelf aandoen, in de zin dat zij de beslissing neemt met de relatie te stoppen. Als hij bij haar wegging overkwam het haar, nu moet ze zelf de boel torpederen. Dat lijkt me erg zwaar. Bovendien is een relatie die misloopt vaak niet van de ene dag op de andere kapot. Eerst twijfel je een beetje, dan gaat het weer een tijdje wat beter, uiteindelijk komt het knagende besef dat het niet goed zit. Dat is vaak al lastig als er geen financiele consequenties aan zitten.
Maar TS, hoe kut het ook is, je zult het onder ogen moeten zien. Je kunt dit niet alleen hem niet aan doen - zelfs als hij het wel prima vindt, kun je dit jezelf niet aan doen. Je houdt jezelf dan gevangen in die relatie, wordt een soort prostituee en werkster in één en je moet dan ook nog de hele dag doen alsof je het geweldig vindt. Het ergste is nog dat je er niet eerlijk over mag zijn. Dat moet je gewoon niet willen. Dat is geen enkel diploma waard. Hoe eng het ook is, ik denk dat je er toch mee zult moeten stoppen. Probeer een oplossing te vinden - als hij bij jou weg zou gaan zou je dat ook moeten. Misschien moet je een tijd je studie onderbreken, maar dat is dan maar zo. Volgens mij word je hartstikke depressief als je zo doorgaat. Als het nou nog twee maanden tot je afstuderen was, ok, maar twee jaar? Dat moet je gewoon niet willen. Ik denk dat je beter in de schuldsanering kunt zitten maar vrij kunt zijn, dan in deze situatie doorleven. En als je dan je diploma haalt, heb je het echt zelf gedaan, zelf iets van je leven gemaakt. Dan kun je er trots op zijn. Nu ga je jezelf haten.
Hij heeft mij nooit gevraagd mee te betalen en hij wist zelf ook wel dat ik dat financieel niet kan trekken. Over een rekening heb ik gelogen en dat was de creditcard. Het is niet alleen een schuld, maar ik schaam mij ook dood naar anderen dat ik een schuld of financieel probleem heb. Dat gevoel van rekeningen moeten betalen waarvoor je geen geld heb en alles al gebruikt hebt, is zo ontzettend zwaar en klote. Slapeloze nachten. En ja, natuurlijk is het mijn eigen schuld maar dat betekent niet dat het ook zo maar even meevalt volgens veel reacties die makkelijker te zeggen zijn dan uit de voeren. Vraag mij af of die mensen die het zo makkelijk afdoen ook echt het zelf zo zouden doen. Bovendien word je telkens weer herinnerd aan die schulden. Die en die gaan wat doen, kost geld. Dit dat, alles kost geld. Soms nog weleens depri daardoor.
Schoonmaken heb ik gedaan als baantje, maar dat is zo gruwelijk zwaar als je daarna nog moet studeren of het huishouden doen. En het verdient echt bijna niks, plus dat ik zelf opdraai voor de reiskosten. Ik heb echt wel dingen geprobeerd. Heb nu dan ook een baantje dat wel aardig verdient en ook nog wel leuk is wat ik makkelijk kan plannen met de rest. Een goede tip was oppassen, wat ik wel erg graag wil gaan doen.
Nu heb ik nog het geluk dat ik mijn vriend heb, maar de intentie was om te gaan samenwonen dat mijn studie op fietsafstand vanaf hem is, zodat ik of niet heen en weer hoef te reizen, terwijl hij in de buurt woont of op kamers ergens dichtbij ging zitten. Het huishouden heb ik overgenomen en hij mijn rekeningen omdat wanneer we samenwoonden ik ook niks meer verborgen kon houden of het voor hem. Dat is er een beetje ingeslopen.
De situatie van de banklening die terugbetaald moet worden door iemand anders afgesloten moet ik blijven betalen. Diegene kan al niet eens een extra lening voor zichzelf afsluiten. Ik ben alleen maar een struikelblok maar ze hebben mij we geholpen waardoor ik nog steeds mijn hoofd boven water kan houden en meer is het ook niet. Ik leef niet in een luxe wat ik las hier. Koop alleen wat ik nodig heb. Ik ben zelfs al blij te maken met wat kleding of nog simpeler een cremetje of wat dan ook. Ik leef als een arm iemand.
Maar na die 11 maanden zo zie ik het zijn de zwaarste lasten van mijn schouder. Dat is het enige lichtpuntje wat ik nog heb om naartoe te leven. Die hele financiële situatie maakt me kapot. En naar mijn ouders is niet echt een optie.