Mijn vrouw verliefd op een ander en mentaal/fysiek kil voor me

Mijn gevoel zegt me dat je vooral niet zoveel tijd moet steken in iets met haar opbouwen, werk nu vooral aan je eigen leven, je eigen lol en aan de tijd met je kinderen. Zet jezelf voor jou gewoon nu op de eerste plek.
Dat betekend niet dat je niet moet werken aan samen de relatie goed krijgen, maar voor nu lijkt het erop dat zij daar niet zo in mee wilt of dat ze het niet zo ziet nu.
Op het moment dat jij gewoon je ding doet en lekkerder in je vel zit heb je ook gewoon kans dat er vanzelf wat meer toenadering van haar komt.

Ik moest hier aan denken bij jouw topic: http://theweek.com/articl(...)ing_She_ignored_him/
Ik was absoluut verbaast dat die 'tactiek' had gewerkt, maar wie weet valt er bij jou ook nog iets te redden.

Opmerkelijk eigenlijk, dat jij hebt gedaan wat zij had moeten doen, namelijk het contact verbreken. Hoe dubbel is het dat je instemt met relatietherapie maar tegelijkertijd die ander niet loslaat, en als je wel los moet laten (omdat je partner de verantwoordelijkheid pakt die je zelf had moeten pakken) gaat zitten grienen en niet meer naar therapie wilt? Wat zegt dat over haar en haar plannen voor de toekomst met TS? En wat zegt het over die man in de US als hij het contact verbreekt zodra zijn vrouw erachter komt? Dan wordt je als vrouw van TS ook ff goed op je plek gezet.

Zij is iig geen enkel moment van plan geweest de illusie van het verre geluk los te laten, ik hoop dat je dat weet TS. Ze had het nagejaagd zonder enig begrip of besef van de pijn die ze jou en het gezin hiermee berrokkent. Wat wilde ze met die toezegging om in relatietherapie te gaan? Doekje voor het bloeden? Pappen en nathouden? Nu heb je haar min of meer gedwongen om wakker te worden en de realiteit te aanvaarden en dat neemt ze je kwalijk.

Wat ik dus voornamelijk mis in het hele verhaal is haar eigen verantwoordelijkheid. Welke rol heeft zij gespeeld? Welke blaam treft haar? Heeft ze zelf uberhaupt een schuldgevoel? Jij hebt je gedragen als een ouder die een kind wilt bijsturen, zij gedraagt zich als een egoistisch kind wiens speeltje is afgepakt. En daar vind ik het dan ook vooral scheef zitten. Zij had de keuze moeten maken, zij had haar verantwoordelijkheid moeten nemen, niet jij. Je (ouderlijke) geduld en begrip sieren je, ik had dit gedrag niet gewild in een partner.

Het wordt een vrolijke kerst voor de kinderen.

quote:

Op maandag 24 december 2012 11:09 schreef Droefheid het volgende:
Ik natuurlijk ook niet.
Ook ik denk dat ze het vol wilde houden om te kijken hoe of wat. Daarom ook de keuze van het bellen gemaakt wat voor het opbouwen in het begin funest is natuurlijkl.

Aan de andere kant.. het is wat het is. De kinderen zijn er nu eenmaal en ik ben dus wel nog van mening dat ik wil proberen of het nog wat kan worden.

Ik denk dat ze oprecht van stuur is en nu moet nadenken over dingen die ze eerder lekker links kon laten liggen omdat ze naar de roze wolk kon wegvluchten. Dat ze vooral zaterdag verdriet had begrijp ik. Dat ze daarna boosheid heeft ook, lijkt me toch ook stukje weghebben van rouwverwerking.
Natuurlijk beseft ze dat me pijn heeft gedaan, ik denk alleen dat ze op dit moment meer moeite heeft met haar eigen diepe dal.

Dus hoe gaan we daarmee om....hoe actief etc.

Vingers wijzen voegt niet toe en vergis je niet.. natuurlijk heb ik verwijten maar toch probeer ik mij zo constructief mogelijk op te stellen.. Gemeen natrappen kan altijd nog , hoop niet dat ik ooit die richting op ga want ik denk wel dat ik dan vrij naar gedrag zou kunnen vertonen en in zelfmedelijden en om mij heen slaan vervallen... dat is niet goed voor voor de moeder van mijn kinderen...en niet goed voor mijzelf. Ik denk dat ik mijzelf dan wel permanent de vernieling ik kan helpen.

Ik ben wel goed in zwelgen, word ik geen beter mens van en zorgt alleen voor oppotten. (wat ik ook goed kan :p)_

De mantel der liefde waarmee je alles bedekt is waarlijk bijzonder. Ik hoop dat ze ooit zover komt dat ze dit inziet en je waardeert voor de rol die je op je nam toen zij het liet afweten.

quote:

Op maandag 24 december 2012 11:09 schreef Droefheid het volgende:
Ik natuurlijk ook niet.
Ook ik denk dat ze het vol wilde houden om te kijken hoe of wat. Daarom ook de keuze van het bellen gemaakt wat voor het opbouwen in het begin funest is natuurlijkl.

Aan de andere kant.. het is wat het is. De kinderen zijn er nu eenmaal en ik ben dus wel nog van mening dat ik wil proberen of het nog wat kan worden.

Ik denk dat ze oprecht van stuur is en nu moet nadenken over dingen die ze eerder lekker links kon laten liggen omdat ze naar de roze wolk kon wegvluchten. Dat ze vooral zaterdag verdriet had begrijp ik. Dat ze daarna boosheid heeft ook, lijkt me toch ook stukje weghebben van rouwverwerking.
Natuurlijk beseft ze dat me pijn heeft gedaan, ik denk alleen dat ze op dit moment meer moeite heeft met haar eigen diepe dal.

Dus hoe gaan we daarmee om....hoe actief etc.

Vingers wijzen voegt niet toe en vergis je niet.. natuurlijk heb ik verwijten maar toch probeer ik mij zo constructief mogelijk op te stellen.. Gemeen natrappen kan altijd nog , hoop niet dat ik ooit die richting op ga want ik denk wel dat ik dan vrij naar gedrag zou kunnen vertonen en in zelfmedelijden en om mij heen slaan vervallen... dat is niet goed voor voor de moeder van mijn kinderen...en niet goed voor mijzelf. Ik denk dat ik mijzelf dan wel permanent de vernieling ik kan helpen.

Ik ben wel goed in zwelgen, word ik geen beter mens van en zorgt alleen voor oppotten. (wat ik ook goed kan :p)_

Gezien haar kinderlijke gedrag denk ik dat ze bij je weg gaat.
,
Blijkbaar vindt ze zelf dat ze het recht heeft op de andere relatie en hoopte dat jij begreep of anders accepteerde, zodat ze haar time out uit jullie relatie kon nemen en mogelijk terug gaan als het feestje gevierd was. Nu is ze dus gefrustreerd dat de zaken niet volgens haar plan lopen en zou mij niets verbazen als ze hierdoor weg gaat..

Het is en blijft een complexe situatie. Hoe jij erin staat, stond ik er net zo in.

Je wilt haar (in mijn geval hem) de ruimte geven om het "te verwerken" en dat zij zich weer voor jou kan openstellen om weer een toekomst op te bouwen.
Aan de andere kant......je zou haar het liefst vastpakken, eens flink door elkaar willen schudden en willen laten zien wat jij ziet.......dat jullie bij elkaar horen, en dat jullie hier weer samen aan willen en moeten gaan werken.

In mijn geval: mijn ex is op zijn knieën gegaan, huilend gesmeekt om een 2e kans. Ook smeekte hij om het vooral niet aan de buitenwereld te laten merken, zodat we de kans kregen om weer wat op te bouwen.
Maandenlang heb ik gedubd tussen het er over hebben, over vooral niet over hebben. Wat een goede keuze is? Geen idee. Volg je gevoel, dat had ik toen ook moeten doen. Dan had ik al veel eerder duidelijkheid gehad.

Ook al zijn jullie het er over eens dat jullie samen verder willen......op de achtergrond blijft het sluimeren. Ze heeft je al eens "bedrogen" (ja....ik noem het bedrog, want je emotioneel openstellen voor iemand wat nu zo diep blijkt te zitten vind ik 100x erger dan een gevoelloze ONS) en op sommige momenten zal dit je echt parten gaan spelen. Hoelang heeft ze al contact gehad zonder dat je het wist? Hoelang is zij er al in haar hoofd mee bezig?

Ik heb het voor mezelf willen wegstoppen, zodat we verder konden opbouwen. Maar toch.....kom je thuis na een avond weg te zijn, ben je toch benieuwd wat er is gebeurd in de tussentijd op die pc.
Qua lichamelijk contact e.d. ging het steeds beter. Voor mijn gevoel kwam de rest dan ook wel goed. Want dat kun je toch niet gevoelloos doen, zonder dat je überhaupt nog gevoelens voor iemand hebt? (hoe naïef...)
Uiteindelijk bleek mijn onderbuikgevoel volledig terecht (al heb ik het destijds willen wegstoppen als, ach...dat is het vertrouwen dat weer moet groeien). Hij is uiteindelijk niet gezwicht voor de 1e vrouw, maar tijdens een bedrijfsreis voor iemand in het zelfde vak. En ja hoor.....elke avond keurig even bellen (zoals we altijd deden tijdens werkreisjes) en nee, ik wilde niet de jaloerse vriendin zijn. Dus vooral het er niet over hebben over hoe zo'n ongelooflijk klotengevoel je bij de hele trip hebt.
Meneer is keurig terug gekomen van de trip, de eerste dagen waren top. Ik had het gevoel dat het allemaal goed kwam, en dat er weer een stijgende lijn in zat.

Helaas werd dat "geluk" een paar dagen ruw verbroken. Kom je thuis, verteld meneer doodleuk dat hij het niet meer kan. Dat hij geen gevoelens meer heeft. Uh..pardon!?!?!? En nee, er was geen ander. Dat moest ik vooral niet denken. Lag niet aan mij, lag aan hem. Standaardriedeltje kwam voorbij. Dat was voor mij de druppel. Ik kon het ook niet langer meer opbrengen. Hier werd ik zo ongelukkig van, en aan een dood paard trekken....daar had ik geen energie meer voor.
Uiteindelijk is hij de avond erna naar zijn ouders gegaan, om de dag erna nog een avond met mij door te brengen. Om er over te praten (vooral voor mezelf, om het een plek te kunnen geven). Na het gesprek van uren moest meneer even bellen. Dus ik heel naïef: doe je ouders de groeten, ik spreek ze morgen nog wel. Zegt hij doodleuk: nee, niet mijn ouders. Ik wil even bellen met iemand waar ik vorige week veel mee heb gesproken (tijdens de trip)
Voor mij enorm ongelooflijk.......wereld stond even stil. Dus JIJ wil met iemand die je vorige week hebt leren kennen, gaan praten over ONZE situatie? Iemand die geen idee heeft wat ONS de afgelopen jaren is overkomen/hebben meegemaakt? Dat kon er bij mij niet in.
Heb hem de deur uit geschreeuwd, donder dan maar op!!(en nog een aantal woorden die niet echt forum waardig zijn) Ga maar lekker bellen met DIE vrouw, waar je kennelijk je hele leven mee kunt bespreken.
Ik wist niet dat je je zo kapot kon voelen. Zat letterlijk te shaken van verdriet. Tranen waren de afgelopen al uitgevloeid dacht ik, maar er kwamen er nog zoveel. Grond zakt onder je voeten vandaan. En zo begripvol ik was geweest de maanden ervoor, die avond voelde ik alleen maar woede.
De dag later heb ik "met liefde" zijn spullen ingepakt, en heb hem persoonlijk naar zijn ouders gebracht.
Ik heb nog nooit twee mensen zo verdrietig gezien.......De man die nooit huilde, zat als een zielig musje in de stoel. De vrouw die altijd zo sterk was, kon haar tranen niet bedwingen. Ze vonden het zo erg.......
Vervolgens ging mn ex zijn spullen uitladen, en had ik even een moment voor ons samen. Heb mijn kant van het verhaal gedaan. Van begin tot eind......heb ze dus ook gelijk even verteld dat als ze een van de vrouwen met een van de namen werd voorgesteld, dat die er al was/waren toen wij nog samen waren.
De weken erna waren voor mij een hel. Je moet overal je verhaal weer doen, je bent zelf bezig met het verwerken en uiteraard....je moet weer verder.
Je overlevingsmechanisme komt dan echt naar boven. 14 dagen niets kunnen eten, geleefd op thee en water. Kapot was ik er van.
Op de 15e dag kwamen vriendinnen bij me thuis. Pannen werden op tafel gezet met het eten wat ik altijd zo lekker vond. Mijn bord werd volgeschept.........eten! Niet eerder van tafel dan dat het bord leeg was. Dat was voor mij het moment dat ik dacht, nu is het klaar. Met zo'n vent wordt je toch niet gelukkig. Liever alleen en weten wat je aan jezelf hebt, dan constant in angst leven dat de ander er vandoor gaat en je hele leven op je tenen blijven lopen.

Moraal van het verhaal: Ik ben nu 2 jaar verder. En het is de beste stap die ik ooit heb kunnen maken, hem de deur uit zetten!
Nog geen 2 weken nadat ik hem de deur uit heb gezet, heeft hij zijn nieuwe vlam voorgesteld aan de familie (en nee.....het speelde eeeeeeeeeeecht nog niet eerder dan die trip, uhu.....)
Ik wens hem er oprecht veel plezier mee, en heb oprecht medelijden met haar. Over een paar jaar hebben hun hun dingen meegemaakt, is het spannender bij een ander en gaat hij er weer vandoor.

Ik heb het eerste jaar mezelf weer leren kennen, ontdekt dat het helemaal niet eng is om dingen alleen te doen. Dat het zelfs wel lekker is om je niet hoeven te verantwoorden.
De eerste keer dat je alleen op een terras gaat zitten (omdat vrienden allemaal gezinnen hebben, en niet altijd tijd hebben) is doodeng, echt waar.......maar lekker een boek mee, genieten van het weertje. Dat is best lekker.

En ja......ook nieuwe liefdes ontstaan, ook in mijn geval. En dat is DOODENG!! Niet alle mannen zijn zo, dat weet je echt wel in je achterhoofd. Maar toch.

Zo, dat was een heel epistel :-)

Hoop dat je hier toch iets aan hebt. De moraal is meer dat je vooral moet doen wat je zelf denkt dat goed is. Niemand kan in jouw hoofd kijken, in de hare, of weet hoe het precies tussen jullie zit.
Vertrouw op je onderbuikgevoel, en spreek dat ook uit naar de ander. Hoe vervelend het soms ook kan zijn, het werkt verhelderend en brengt duidelijkheid. Al is het misschien niet met een uitkomst die je voor ogen had.

Sterkte!

quote:

Op maandag 24 december 2012 11:50 schreef Godshand het volgende:

[..]

Gezien haar kinderlijke gedrag denk ik dat ze bij je weg gaat.
,
Blijkbaar vindt ze zelf dat ze het recht heeft op de andere relatie en hoopte dat jij begreep of anders accepteerde, zodat ze haar time out uit jullie relatie kon nemen en mogelijk terug gaan als het feestje gevierd was. Nu is ze dus gefrustreerd dat de zaken niet volgens haar plan lopen en zou mij niets verbazen als ze hierdoor weg gaat..

Ik denk het ook en eerlijk gezegd, had je een andere reactie van haar verwacht TS?

Altijd leuk relatieproblemen tijdens de kerst, versterkt de boel alleen maar.

Verder, sterkte!

quote:

Op maandag 24 december 2012 11:32 schreef VaLkyRie het volgende:

[..]

De mantel der liefde waarmee je alles bedekt is waarlijk bijzonder. Ik hoop dat ze ooit zover komt dat ze dit inziet en je waardeert voor de rol die je op je nam toen zij het liet afweten.

Dit. Echt enorm respect daarvoor, ik weet niet of ik zoiets zou kunnen.

TS, heel veel sterkte.

quote:

Op maandag 24 december 2012 09:50 schreef Droefheid het volgende:
@MoreMusic

Dank voor de bemoedigende woorden. Na de keuze is het hier natuurlijk diep onder het vriespunt gekomen.

Ik ben niet zo bang voor de toekomst en soortgelijke situaties wel voor deze ene persoon ooit in de toekomst, maar voor nu voor wat er nu gaat gebeuren.

Mijn vrouw word niet snel verliefd en ze is nu duidelijk zeer boos en ontdaan. Sprake van poging opbouwen is er nu even niet , wel van tijd voor haar om dingen op een rijtje te zetten. Volgens mij had ze me het liefst een week of langer niet gezien. Dus ik word waarschijnlijk vooral verweten haar roze wolk verknald te hebben. Poging tot vasthouden worden met zee boos gefronste blikken beantwoord.

Zaterdag was ze zwaar verdrietig, veel huilen. In de avond hebben we wel een uur of twee gepraat maar meer uitwisselen dat we beide pijn hebben.. niet opbouwend.
De zondag wilde ze vooral tijd voor zichzelf en is een tijd met kinderen naar ouders gegaan, gaf aan dat het iets beter ging , maar weer mindertoen ze weer thuis was.
Gisteravond had ze tot laat gewerkt (administratie , dus inloggen vanaf zolder) en daarna dus een kwade blijk toen ik toenadering zocht om communicatie op gang te krijgen. Mijn antwoord was dat ze hoewel ze me wel wat kwalijk mocht nemen, zij zelf toch ervoor gezorgd had dat deze situatie kon onstaan en dat ze daar toch wel de verantwoordelijkheid voor mij en mij en kinderen mocht nement om poging te doen in ieder geval minimale communicatie op gang te houden... dat viel niet goed , mocht niet chanteren... dus die pijn zit diep.

Dat sterkt me wel in de angsten hoe sterk de band was die ze aan het opbouwen was. Aan de andere kant was het slechts mail en telefoon, dus 100% reeel is dat ook niet en fantasie, ideaalbeeld speelt er wel in mee plus een alternatief voor wat ze thuis niet had.

Maar ik vraag me wel af wat nu handig is om nu te doen, ik wil haar wel iets ruimte geven, maar ook niet teveel... beetje roede lopen hier. Te weinig ruimte ruimte betekent dat ik irritatie en boosheid opwek, soms door alleen al bij haar te proberen te zijn. Te veel ruimte betekent dat ze dingen op haar eigen manier kan verantwoorden.. moet ik ook niet teveel hebben, daar heeft ze eerder geen eerlijke afwegingen in gemaakt (vind ik dan).

Voor de toekomst zal ik haar wel weer kunnen vertrouwen juist omdat ze dit soort dingen nooit snel doet of haar snel zal overkomen.
Maar kan ik die toekomst wel opbouwen... en krijg ik wel of niet de kans nog om daar een poging toe te wagen.

Laat bloemen bezorgen op haar werk, of bij jullie thuis. Of stuur een email met een hart erin, waarin je haar vertelt dat je van haar houdt. Kopieer van de afbeelding hieronder. Zoek een mooi gedicht en email het haar. Schrijf je gevoelens die je voor hebt op een papier en stuur het naar haar. Arrengeer een weekendje wellness resort.Je hebt een grote slag geleverd. Nu wordt het tijd om op te bouwen. Doe van die leuke subtiele dingen. Jij kan het Droefheid. Ik heb alle vertrouwen in jou.

GROOT RESPECT VOOR DROEFHEID

Ik heb best wel respect voor je keuze om die vrouw te benaderen. Hoe reageerde die vrouw als ik het vragen mag, en hoe heb je het precies gebracht?

Je moet echter ook begrijpen dat verliefd worden (echt verliefd worden) in een relatie kan gebeuren en dat dat echt niet zomaar weg is en ze nu eigenlijk gewoon liefdesverdriet heeft. En zich hier waarschijnlijk heel eenzaam in voelt omdat ze er met niemand echt over kan praten (want not done). Ze moet dus in haar eentje een hele brok verwerken. Het was misschien haar hoop, haar uitweg ofzo.

Dat zijn allemaal verboden gevoelens maar die zijn er nou eenmaal ook in het echte leven.

Zij moet ook even rouwen hierom.

Probeer haar gewoon de ruimte te geven om haar eigen gevoelens te verwerken.

Het ligt nu aan die andere kerel hoe het gaat, of hij toch weer niet stiekem contact op neemt met je vrouw en hoe zijn vrouw vervolgens zal reageren (hem eruit gooien of niet).

Succes in ieder geval

quote:

Op dinsdag 25 december 2012 10:53 schreef Droefheid het volgende:
Qua contact, ik had haar wel flink aantal jaren geleden eenmalig keer ontmoet. Dus ik kon mezelf wel introduceren. (scheelt wel iets) Precies zelfde flink aantal jaren dat mijn eigen vrouw hem niet meer gezien had.

Uiteindelijk ook een samengevatte lange boodschap in een uitgebreide email. Dan was het voor haar makkelijker om er met haar man mee aan de gang te gaan en moeilijker voor hem om dingen weg te wuiven. En ik hoop van harte dat ze er aan die kant uitkomen,. maar zal natuurlijk met knallende deuren gaan. De email heb ik later nog aan mijn vrouw laten lezen, die was ontdaan en maakte zich zorgen, vond ik verder geen probleem.

Hij heeft wel mijn vrouw gemailed dat ik en zijn vrouw contact hebben gehad en dat hij het contact verbreekt en dat het hem spijt dat hij mijn vrouw pijn heeft gedaan.
Of dat ook zo permanent blijft weet je niet.
De vrouw heeft me later wel gemailed:

"heeft mij belooft dat hij 100% voor zijn gezin kiest en zoals ik al schreef dat hij de contact volledig afbreekt met je vrouw. Hij realiseert wel dat hij mij pijn heeft gedaan, met zijn "puberale gedrag" (zijn eigen worden).Kortom we gaan aan onze relatie werken. Dit moet van ons beiden komen, ook van mij. Ik heb goede hoop dat het lukt.
Door dit geburen - wat voor mij best traumatisch is - heb ik ook veel dingen gerealiseerd. Dus ik zal ook mij best doen en ***** ook.

Ik wens jou heel veel strekte met jullie situatie en ik hoop dat jullie uitkomen (ook vanwege jullie kinderen).
Nogmaals bedankt voor je moed en eerlijkheid, ik vind jou een dappere man.

groet,
"

Alleen mijn vrouw is nu inderdaad boos verdrietig en boos. Haar aanraken triggered al een fors wegtrekkende reactie. Ze zal dus zeker liefdesverdriet hebben en meer verwijten hebben dan ze uitspreekt.
Ik heb haar de afgelopen dagen zoveel mogelijk ruimte proberen te geven,. Vanochtend samen gegeten en ik ga vanmiddag aantal uren weg en vanavond wel weer met gezin samen eten.

Alleen lastige is: hoeveel ruimte geven? wanneer aandringen? wanneer niet?
Ik vrees dat wanneer ik haar nu teveel los laat ze mij als bron van veel zal zien.
Graag ben ik bij het herstel betrokken omdat ik bang ben dat ze anders niet eens meer een poging wil doen maar meer met afscheid nemen begint.

Lastig, klote en K U T. :p maargoed, voor die tijd vrat het ook aan me, ik slaap wel beter maar dat moet ik maar niet al te hard roepen.

wow...ik vind je echt dapper kerel, veel bewondering voor je dat je heel de situatie nog "bij elkaar" probeert te houden.

no offence, maar wat een ongelooflijke teef je vrouw.

Dude, GTFO!

quote:

Op dinsdag 25 december 2012 22:28 schreef Montelly het volgende:

[..]

wow...ik vind je echt dapper kerel, veel bewondering voor je dat je heel de situatie nog "bij elkaar" probeert te houden.

no offence, maar wat een ongelooflijke teef je vrouw.

Dapper? Eerder precies het tegenovergestelde. TS is echt een slapjanus en ik kan me goed voorstellen dat zijn vrouw hem niet respecteert en ben ook niet verbaasd dat ze zoo over hem heen loopt. Jezus man, waar is je zelfrespect?

_{Dat zeg ik niet om je af te kraken hoor, ik geef gewoon eerlijk mijn kijk op de zaak in de hoop dat je er wat mee kunt.}

quote:

Op dinsdag 25 december 2012 10:53 schreef Droefheid het volgende:
Qua contact, ik had haar wel flink aantal jaren geleden eenmalig keer ontmoet. Dus ik kon mezelf wel introduceren. (scheelt wel iets) Precies zelfde flink aantal jaren dat mijn eigen vrouw hem niet meer gezien had.

Uiteindelijk ook een samengevatte lange boodschap in een uitgebreide email. Dan was het voor haar makkelijker om er met haar man mee aan de gang te gaan en moeilijker voor hem om dingen weg te wuiven. En ik hoop van harte dat ze er aan die kant uitkomen,. maar zal natuurlijk met knallende deuren gaan. De email heb ik later nog aan mijn vrouw laten lezen, die was ontdaan en maakte zich zorgen, vond ik verder geen probleem.

Hij heeft wel mijn vrouw gemailed dat ik en zijn vrouw contact hebben gehad en dat hij het contact verbreekt en dat het hem spijt dat hij mijn vrouw pijn heeft gedaan.
Of dat ook zo permanent blijft weet je niet.
De vrouw heeft me later wel gemailed:

"heeft mij belooft dat hij 100% voor zijn gezin kiest en zoals ik al schreef dat hij de contact volledig afbreekt met je vrouw. Hij realiseert wel dat hij mij pijn heeft gedaan, met zijn "puberale gedrag" (zijn eigen worden).Kortom we gaan aan onze relatie werken. Dit moet van ons beiden komen, ook van mij. Ik heb goede hoop dat het lukt.
Door dit geburen - wat voor mij best traumatisch is - heb ik ook veel dingen gerealiseerd. Dus ik zal ook mij best doen en ***** ook.

Ik wens jou heel veel strekte met jullie situatie en ik hoop dat jullie uitkomen (ook vanwege jullie kinderen).
Nogmaals bedankt voor je moed en eerlijkheid, ik vind jou een dappere man.

groet,
"

Alleen mijn vrouw is nu inderdaad boos verdrietig en boos. Haar aanraken triggered al een fors wegtrekkende reactie. Ze zal dus zeker liefdesverdriet hebben en meer verwijten hebben dan ze uitspreekt.
Ik heb haar de afgelopen dagen zoveel mogelijk ruimte proberen te geven,. Vanochtend samen gegeten en ik ga vanmiddag aantal uren weg en vanavond wel weer met gezin samen eten.

Alleen lastige is: hoeveel ruimte geven? wanneer aandringen? wanneer niet?
Ik vrees dat wanneer ik haar nu teveel los laat ze mij als bron van veel zal zien.
Graag ben ik bij het herstel betrokken omdat ik bang ben dat ze anders niet eens meer een poging wil doen maar meer met afscheid nemen begint.

Lastig, klote en K U T. :p maargoed, voor die tijd vrat het ook aan me, ik slaap wel beter maar dat moet ik maar niet al te hard roepen.

Je hebt je vrouw een HELE grote gunst bewezen. Dit toont aan dat de man in de VS nooit van plan was zijn vrouw en gezin te verlaten voor jouw vrouw. Hij hield alleen contact voor wat aandacht en wat seks. Hij was nooit serieus met je vrouw. Hij was haar aan het playen.

Jij bent goed bezig Droefheid. Geef haar de ruimte, maar inderdaad niet te veel. Google op internet voor advies zou ik zeggen. Wat zeggen professionelen hierover? Dit is vast ook anderen overkomen. Misschien geven wij hier niet de juiste adviezen. Je moet de strategie vinden die de grootste kans van slagen heeft.

quote:

Op zaterdag 22 december 2012 14:14 schreef polderturk het volgende:

[..]

Uitstekend gedaan ! Jij hebt misschien haar vertrouwen geschonden, echter je hebt daadkracht getoond en laten zien dat je niet over je heen laat lopen. Je hebt je mannelijkheid laten zien. Dit is ook aantrekkelijk voor vrouwen. Jij zit nu in de juiste flow. Je zelfvertrouwen en testosteronniveau is omhooggegaan. Je moet hier gebruik van maken. Je moet snel de volgende stap zetten, wat het ook is. Dit zal jou extra aantrekkelijk maken en laten zien dat jij vastbesloten bent de relatie te redden en dat zij belangrijk voor je is.

dit is geen fitness topic man..

quote:

Op dinsdag 25 december 2012 22:28 schreef Montelly het volgende:

[..]

wow...ik vind je echt dapper kerel, veel bewondering voor je dat je heel de situatie nog "bij elkaar" probeert te houden.

no offence, maar wat een ongelooflijke teef je vrouw.

Ehm dat is wel erg zwart wit, het had TS ook kunnen overkomen.

quote:

Op zondag 16 december 2012 01:06 schreef Droefheid het volgende:
kids kids kids... ze zijn mijn leven
en ik vind mijn vrouw nog steeds knap, superlief.. alleen niet tegen mij noch met mij:p

alternatief ga ikzelf emotioneel niet beter van worden, zie het als enorme teleurstelling falen, gaat erin hakken als ik het niet met haar kan repareren... ik heb mijn kaarten op deze relatie gezet, mijn vader leeft al sinds mijn volwassenheid niet meer, mijn zin in het leven is toch echt zelf een goed leven maar vooral mijn kinderen lol plezier en veiligheid geven.Dat is mijn zin van het leven. (werk ook leuk en belangrijk, maar minder belangrijk geworden)

alternatief praktisch: zij zal alles hebben in de regio , werk, contacten van vroeger, kinderen om de hoek.. dus ik zal ook moeten blijven, restschuld hakt er bij mij fors in, bij haar niet... maximale wat ik kan krijgen is co-ouderschap, als ik pech heb minder,, zal ook in de buurt van de school willen wonen , ook met onze verhuizing nog geen twee jaar terug voel ik mij bekocht

Maar belangrijkste blijft: ik vind haar een heel prachtig mens nog, met alleen vervelende kanten richting mij, vooral gevoel genegeerd te worden wanneer het niet om praktische zaken gaat

Volgens mij is dit de beste post van jou, hou die voor ogen.
Sterker nog, ik zou je adviseren om dit tegen je vrouw te zeggen. En kies dan maar voor een paar jaar verstandshuwelijk, met een beetje (niet eens uitzonderlijk veel) mazzel groeit liefde en waardering van beide zijden wel terug. Als jullie dit overleven schept ook dat weer een band, en vertrouwen.

Verder zijn er een aantal posters die melden dat je uit elkaar moet gaan voor de kinderen want die zouden heus zien dat je een liefdeloze relatie hebt en dat zou ze een verkeerd voorbeeld geven. Blijft een veelgehoord verhaal. Uit werkelijk ELK onderzoek blijkt dat er weinig zo slecht is voor een kind als een scheiding - met uitzondering van gewelddadige stellen.
Los van het feit dat het slecht is voor de kinderen, kijk eens naar de gescheiden vaders in je omgeving. Hoeveel hebben nog een echte waardevolle band met hun kinderen? Hoeveel kinderen hebben een echte band met hun niet-thuiswonende vader?
Laat de boel uit de hand lopen door op je strepen te gaan staan en je bent je kinderen grotendeels (het belangrijkste deel) kwijt.

Doorbijten.