een kinderwens; je hart of verstand volgen. (of beide)

quote:

Op zondag 25 november 2012 13:59 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Absoluut! En daar komt dan weer m de hoek kijken wat Moonah postte: ik ken mezelf, en ik weet dat ik voor mezelf kan zorgen. Met veel of weinig geld. Ik heb mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid in het verleden vaak genoeg aan mezelf bewezen, om me daarover geen zorgen te maken. Mede daardoor vind ik het dus nu geen probleem meer om wel afhankelijk(er) te zijn van B dan ik ooit van een vorig vriendje ben geweest.

en dat ook

ik ben niet direct vanuit huis in deze relatie + kinderen gestapt. ik heb altijd prima voor mezelf gezorgd, dat kan ik heus wel weer

quote:

Op zondag 25 november 2012 14:55 schreef simmu het volgende:

[..]

daar ben ik het niet zomaar mee eens (of oneens hoor)

wat anderen al zeggen: het gaat niet alleen om in je onderhoud voorzien. het gaat ook om het idee dat je domweg een flinke achterstand hebt. jarenlang niet gewerkt is ook jarenlang geen loonsverhogingen, promoties en pensioen enzo. daar is die partneralimentatie voor bedoeld. niet om standaard van de bijstand afgetrokken te worden (ja. als je in de bijstand zit wordt alimentatie van je uitkering afgetrokken)

Idd, kinderalimentatie en partneralimentatie worden beiden met de bijstand verrekend.
Indien partner dus x 3 modaal verdient is het waarschijnlijk voordeliger om de alimentatie goed te regelen dan om dwars te liggen en de ander in de bijstand te laten belanden.

Daarbij verhaalt de bijstand ook op de ex-partner als je het alimentatie-technisch zo regelt dat er weinig te verrekenen valt voor de bijstand, en de sociale dienst verhaalt bruto

Sowieso is het natuurlijk verstandig om de zaken een beetje goed te regelen en niet dwars te gaan liggen De neiging om elkaar het licht in de ogen niet te gunnen en het onderste uit te kan te willen halen bij een scheiding, ongeacht of de kinderen daar nu de dupe van worden, begrijp ik sowieso niet zo goed.

quote:

Op zondag 25 november 2012 14:55 schreef simmu het volgende:

[..]

daar ben ik het niet zomaar mee eens (of oneens hoor)

wat anderen al zeggen: het gaat niet alleen om in je onderhoud voorzien. het gaat ook om het idee dat je domweg een flinke achterstand hebt. jarenlang niet gewerkt is ook jarenlang geen loonsverhogingen, promoties en pensioen enzo. daar is die partneralimentatie voor bedoeld. niet om standaard van de bijstand afgetrokken te worden (ja. als je in de bijstand zit wordt alimentatie van je uitkering afgetrokken)

maar hoeveel is dat dan? of.. hoe bereken/bepaal je hoeveel verlies je lijdt

_{ik heb verder geen verstand van allimentaties enzo hoor}

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:06 schreef Clubsoda het volgende:
Sowieso is het natuurlijk verstandig om de zaken een beetje goed te regelen en niet dwars te gaan liggen De neiging om elkaar het licht in de ogen niet te gunnen en het onderste uit te kan te willen halen bij een scheiding, ongeacht of de kinderen daar nu de dupe van worden, begrijp ik sowieso niet zo goed.

Dat soort dingen zijn gewoon vaak onderdeel van de woede over de scheiding, van de scheidingen die ik in mijn omgeving heb meegemaakt is degene met de grootste problemen de scheiding tussen een stel wat samen nog geen goudvis had.
De scheidingen van ouders met kinderen hebben in geen van de gevallen partneralimentatie gevraagd, en een van de moeders heeft zelfs nooit kinderalimentatie gevraagd.

Het mooie is juist dat haar ex-echtgenoot doet alsof hij haar "afgekocht" heeft qua alimentatie, terwijl hij haar alleen maar uitgekocht heeft.... en daar nog over klaagt, de droeftoeter

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:08 schreef Barreltje het volgende:

[..]

maar hoeveel is dat dan? of.. hoe bereken/bepaal je hoeveel verlies je lijdt

_{ik heb verder geen verstand van allimentaties enzo hoor}

Je zou toch kunnen indexeren?
Daar zou je de cijfers van het CBS voor kunnen gebruiken, maar je zou ook het salaris van de werkende partner als basis voor de indexering kunnen nemen, of gewoon een percentage van het salaris van de werkende partner.

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:06 schreef Clubsoda het volgende:
Sowieso is het natuurlijk verstandig om de zaken een beetje goed te regelen en niet dwars te gaan liggen De neiging om elkaar het licht in de ogen niet te gunnen en het onderste uit te kan te willen halen bij een scheiding, ongeacht of de kinderen daar nu de dupe van worden, begrijp ik sowieso niet zo goed.

Relaties van niks, tenminste zo lijkt het op mij over te komen.

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:08 schreef Barreltje het volgende:

[..]

maar hoeveel is dat dan? of.. hoe bereken/bepaal je hoeveel verlies je lijdt

_{ik heb verder geen verstand van allimentaties enzo hoor}

de precieze hoeveelheid zal je nooit weten, aangezien je nu eenmaal gekozen hebt voor optie b), plus dat partneralimentatie afhankelijk is van het salaris van degene die salaris heeft.

tsja. wij vonden beiden dat gezien de bewuste keuzes die we hierin maakten partneralimentatie een gegeven is. we vinden dat een heel normale consequentie van die keuzes. we kiezen beide voor deze constructie (wat ik erken als zijnde een luxe trouwens)

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:15 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Relaties van niks, tenminste zo lijkt het op mij over te komen.

Ja, oordeel maar vast zonder te weten wat er speelt.... hoppatee.

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:17 schreef Leandra het volgende:

[..]

Ja, oordeel maar vast zonder te weten wat er speelt.... hoppatee.

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:15 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Relaties van niks, tenminste zo lijkt het op mij over te komen.

Even ter herhaling hoor, voor als je het niet gezien hebt.
Oordeel maar zonder goed te lezen.
Ik ben weer weg, voel me niet heel welkom hier.

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:11 schreef Leandra het volgende:

[..]

Dat soort dingen zijn gewoon vaak onderdeel van de woede over de scheiding, van de scheidingen die ik in mijn omgeving heb meegemaakt is degene met de grootste problemen de scheiding tussen een stel wat samen nog geen goudvis had.
De scheidingen van ouders met kinderen hebben in geen van de gevallen partneralimentatie gevraagd, en een van de moeders heeft zelfs nooit kinderalimentatie gevraagd.

Het mooie is juist dat haar ex-echtgenoot doet alsof hij haar "afgekocht" heeft qua alimentatie, terwijl hij haar alleen maar uitgekocht heeft.... en daar nog over klaagt, de droeftoeter

Woede of niet, het lijkt mij niet de manier om het zo uit te vechten. En er zijn natuurlijk zat scheidingen waarbij de kinderen worden ingezet als pressiemiddel, of ze uit het leven van (met name) de vader worden gehouden, of waarin één van beiden niet meer naar ze om kijkt. Geen partneralimentatie is in heel veel gevallen redelijk en dan moet je dat ook laten vind ik, in het kader van de goede verhoudingen.

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:13 schreef Leandra het volgende:

[..]

Je zou toch kunnen indexeren?
Daar zou je de cijfers van het CBS voor kunnen gebruiken, maar je zou ook het salaris van de werkende partner als basis voor de indexering kunnen nemen, of gewoon een percentage van het salaris van de werkende partner.

en dan voor de duur van de relatie of voor de duur van de rest van je werkende leven? ( tot 65/67/70 jaar

quote:

Op zondag 25 november 2012 14:47 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Vind ik ook wel, hoor. Wij werken allebei vier dagen en dat betekent dat we ieder drie dagen fulltime bij onze kinderen zijn. Ik merk heel goed het verschil tussen veel moeten reizen of dichtbij je werk wonen en veel thuis kunnen werken. Die paar uur op een dag maken voor mijn gevoel alle verschil. En daarom vind ik het prima zo. En daarom zoek ik nu ook werk in mijn woonplaats.

Dat heb ik deze eerste periode dit schooljaar ook gemerkt zeg, poeh! Ik draaide meer lessen en heb dan nu twee relatief rustige perioden voor de boeg. Maar ik was dus alledrie de dagen een uur later thuis dan gewend en dat maakte alle verschil in mijn hele gevoel van rust en lekker met de kindjes zijn. Tegen vieren thuis zijn samen, of tegen vijven... net dat uur.

Gelukkig gaan we nu dus twee relatief rustige periodes in.

Ik vind het ook fijn dat ik onafhankelijk ben, dat ik ons huisje heb kunnen kopen en behoorlijk naar mijn zin heb kunnen laten verbouwen. En dat allemaal op eigen kracht, dat ik alle boodschappen doe, de kleding verzorg en dan ook nog vrij veel thuis ben met de kinderen.

Ik zou graag iets minder werken (0,5 ipv 0,7 fte), maar het is nou eenmaal zo dat het dan niet haalbaar is. Mocht ik ooit een partner vinden nog dan zou ik dat graag wel doen, alsnog. Ik zou niet snel mijn hele baan opzeggen omdat ik ook wil meer wil kunnen werken mocht dat nodig zijn.

Het is hier die verrekte tropenreis die het zo spannend maakt . Maar voor de komende zomer krijgen we de reis van mijn ouders. Supersupersuperlief! En het scheelt mij een hoop financiële stress. Want zonder dure vakanties komen we hier netjes rond van wat er is.

Veel ruimte om te sparen heb ik niet. Daar zou ik mezelf nog wel meer toe willen dwingen. Discipline ;-).

[ Bericht 2% gewijzigd door groofskendezoveelste op 25-11-2012 15:56:50 ]

quote:

Op zondag 25 november 2012 15:35 schreef Barreltje het volgende:

[..]

en dan voor de duur van de relatie of voor de duur van de rest van je werkende leven? ( tot 65/67/70 jaar

Dat ligt eraan wat je afspreekt, daarbij heeft de wetgever de duur van de partneralimentatie al behoorlijk beperkt.

Boeiende discussie, en ook hier een relevant onderwerp. Ik ben zo'n vrouw die er (samen met mijn man, uiteraard) voor heeft gekozen om voorlopig niet te gaan werken. In plaats daarvan ben ik nu een jaar na mijn afstuderen zwanger en verwachten we begin april ons eerste kindje. In de richting van mijn (universitaire) studie zijn de laatste 1-2 jaar helaas vrij veel banen geschrapt en is er weinig beschikbaar. Zeker hier in de regio is het daarom heel erg lastig iets te vinden, en al helemaal zonder vervolgopleiding (nog eens 2 jaar fulltime, á ¤15.000). Omdat ik het belangrijk vind op tijd moeder te worden hebben we er daarom voor gekozen nu al voor een kindje te gaan.

Het plan is nu voor mij om de eerste 5 á 6 jaar thuis te zijn voor het/de kind(eren), in die tijd ons gezin compleet te maken en te wachten tot de jongste ook op school zal zitten. Dan ben ik als het goed is begin 30 en kan ik met frisse moed beginnen met een parttime baan en/of extra opleiding. Naarmate de kinderen ouder worden kunnen mijn ouders ook vaker oppassen en kan ik uiteindelijk redelijk wat uren werken. Zowel mijn man als ik vinden het daarnaast belangrijk dat onze kinderen in ieder geval de eerste 1,5/2 jaar zoveel mogelijk door hun eigen ouder(s) op worden gevoed en niet naar een opvang hoeven. Dat speelt ook mee in onze keuze om het zo aan te pakken.

Deze keus maakt dingen mogelijk die wij belangrijk vinden (geen kinderopvang de eerste 2 jaar, relatief jong kinderen krijgen..) maar beperkt ons op andere manieren. Zo zouden we ondanks dat mijn man fulltime werkt, een vast contract heeft en iets boven modaal verdiend geen eigen huis kunnen kopen daar waar we eigenlijk graag willen wonen. Ook een eigen auto, dure vakanties, merkkleding, vaak uit eten gaan en dat soort zaken zullen er de eerst komende tijd bij in schieten. Gelukkig vinden we dat allebei niet belangrijk (nouja, behalve die auto dan die mijn man toch wel graag wil hebben) en hebben we een regeling getroffen met mijn ouders waardoor we naar ieders tevredenheid op een heel aantrekkelijk plekje met voldoende ruimte voor wel 4 kinderen kunnen wonen tegen lage kosten. Zo houden we ruimte over om voldoende te sparen om uiteindelijk op de plek en de manier te kunnen wonen waar we willen.

quote:

Op zondag 25 november 2012 13:41 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

En dat is iets slechts?

Maar alle gekheid op een stokje: ik vermoed wel eens dat het een onderschat hedendaags probleem is. Het komt nog steeds vaak voor dat een vrouw volledig thuisblijft. Daar valt denk ik wel een mouw aan te passen, namelijk bijvoorbeeld dat beide partners een individuele bankrekening hebben met daarop een aanzienlijk geldbedrag om op terug te vallen. Maar dan zit je nog wel met het probleem van lange tijd afwezig geweest zijn van de arbeidsmarkt. In zekere mate bestaat dit probleem ook voor vrouwen die veel minder zijn gaan werken, maar voor hen is het minder groot en acuut, vermoed ik.

Nou ja, zomaar een gedachte, hoor. Het is voor mij wel een reden om bijvoorbeeld die bankrekeningen te hebben en om niet minder dan vier dagen te willen werken.

Ik geloof nou niet dat de gemiddelde modale man zoveel beter uit is op de huidige arbeidsmarkt. Ergo... het is een probleem dat niet bestaat en echt stamt uit de jaren 50.

Meen je dat serieus? Jij denkt dat een man met een recent arbeidsverleden evenveel kansen heeft op de huidige arbeidsmarkt als een vrouw (of man) die van de afgelopen x nauwelijks iets anders op haar cv kan zetten dan 'zorgen voor de kinderen'? Dat haar salarisontwikkeling ook maar enigszins vergelijkbaar is met die van eerdergenoemde man?
Onvoorstelbaar.

quote:

Op zondag 25 november 2012 21:02 schreef Vanyel het volgende:

Meen je dat serieus? Jij denkt dat een man met een recent arbeidsverleden evenveel kansen heeft op de huidige arbeidsmarkt als een vrouw (of man) die van de afgelopen x nauwelijks iets anders op haar cv kan zetten dan 'zorgen voor de kinderen'? Dat haar salarisontwikkeling ook maar enigszins vergelijkbaar is met die van eerdergenoemde man?
Onvoorstelbaar.

Ik denk dat op een bepaalde leeftijd je arbeidsverleden in de huidige crisis geen flikker meer uitmaakt maar je gewoon fucked ben ja.

Zo onvoorstelbaar is dat niet. Daarnaast blijft het sowieso een gedrocht uit de jaren 50. Kom op zeg alsof een zichzelf respecterende vrouw niet voor zichzelf kan zorgen.

Dan nog even het feit dat het vaak helemaal geen KEUZE is. De man verdiende vaak al simpelweg meer en KON dus niet thuisblijven omdat er anders op de eerste plaats al niet genoeg geld binnen kwam voor het gezin.

Vervolgens wordt er bij partneralimentatie vol le dig voorbij gegaan aan de offers die de man in de voorgaande jaren heeft gedaan. Immers heeft die heel wat minder quality time met de kinderen doorgebracht.

En ja ik chargeer, maar zo zwart/wit als het door de VROUWELIJKE kant altijd wordt voorgespiegeld "Ow die vrouw is zo zielig want die heeft volledig altruïstisch haar héééle carrier verneukt" is het natuurlijk ook niet. Veel vrouwen vinden het maar wat prettig die jaren minder werken of zelfs volledig thuis blijven.

"Maar wat prettig" klinkt erg negatief, maar ik denk wel dat nog steedsveel vrouwen graag de eerste jaren bij de kinderen zijn. Toch een stukje natuur, misschien? Ook een reden waarom er zo weinig vrouwen op topfuncties zitten.

quote:

Op zondag 25 november 2012 21:16 schreef miss_sly het volgende:
"Maar wat prettig" klinkt erg negatief, maar ik denk wel dat nog steedsveel vrouwen graag de eerste jaren bij de kinderen zijn. Toch een stukje natuur, misschien? Ook een reden waarom er zo weinig vrouwen op topfuncties zitten.

Het wordt toch als negatief ervaren, dat thuis blijven? Daarom moet er partneralimentatie betaald worden.

Dat bedoel ik dus, het wordt altijd gebracht alsof die vrouwen verschrikkelijke offers gebracht hebben maar als we eerlijk zijn zouden we allemaal wel een jaar of 4 met jonge kinderen thuis willen blijven terwijl we zeker zijn van inkomen.

En de 'prijs' die daar tegenover staat is dat je een bepaalde achterstand oploopt op de arbeidsmarkt. Het lullige is dat bij een scheiding opeens verwacht wordt dat die prijs dan door de ex betaald moet worden.

quote:

Op zondag 25 november 2012 21:09 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Ik denk dat op een bepaalde leeftijd je arbeidsverleden in de huidige crisis geen flikker meer uitmaakt maar je gewoon fucked ben ja.

dat is correct, maar niet waar vanyel het over heeft. die spreekt over gelijke ontwikkeling in gelijke functies.

quote:

Zo onvoorstelbaar is dat niet. Daarnaast blijft het sowieso een gedrocht uit de jaren 50. Kom op zeg alsof een zichzelf respecterende vrouw niet voor zichzelf kan zorgen.

idd

quote:

Dan nog even het feit dat het vaak helemaal geen KEUZE is. De man verdiende vaak al simpelweg meer en KON dus niet thuisblijven omdat er anders op de eerste plaats al niet genoeg geld binnen kwam voor het gezin.

en toch begonnen beiden gelijkwaardig, als je kijkt naar algemeen opleidingsnivo

quote:

Vervolgens wordt er bij partneralimentatie vol le dig voorbij gegaan aan de offers die de man in de voorgaande jaren heeft gedaan. Immers heeft die heel wat minder quality time met de kinderen doorgebracht.

die man koos daar toch ook zelf voor?

quote:

En ja ik chargeer, maar zo zwart/wit als het door de VROUWELIJKE kant altijd wordt voorgespiegeld "Ow die vrouw is zo zielig want die heeft volledig altruïstisch haar héééle carrier verneukt" is het natuurlijk ook niet. Veel vrouwen vinden het maar wat prettig die jaren minder werken of zelfs volledig thuis blijven.

en vaak zat is dat niet het geval en doen ze dat omdat

quote:

het vaak helemaal geen KEUZE is. De man verdiende vaak al simpelweg meer en KON dus niet thuisblijven omdat er anders op de eerste plaats al niet genoeg geld binnen kwam voor het gezin.

en de cirkel is rond

quote:

Op zondag 25 november 2012 21:19 schreef simmu het volgende:

[..]

dat is correct, maar niet waar vanyel het over heeft. die spreekt over gelijke ontwikkeling in gelijke functies.

[..]

idd

[..]

en toch begonnen beiden gelijkwaardig, als je kijkt naar algemeen opleidingsnivo

[..]

die man koos daar toch ook zelf voor?

[..]

en vaak zat is dat niet het geval en doen ze dat omdat

[..]

en de cirkel is rond

Precies, je hebt beide die keuze gemaakt. Degene die thuisblijft loopt een (onmeetbare) achterstand op in het bedrijfsleven en krijgt daar (onmeetbaar) meer qualitytime met de kinderen voor terug.

Dikke streep er dus onder als je gaat scheiden.

quote:

Op zondag 25 november 2012 21:23 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Precies, je hebt beide die keuze gemaakt. Degene die thuisblijft loopt een (onmeetbare) achterstand op in het bedrijfsleven en krijgt daar (onmeetbaar) meer qualitytime met de kinderen voor terug.

Dikke streep er dus onder als je gaat scheiden.

en dat mag ieder stel voor zichzelf beslissen. tis maar net hoe je erin stapt, hoe je vooraf afgesproken hebt

Zijn wij dan echt de enigen waar, tot voor kort, we beiden ongeveer evenveel werkten? Mijn man is ook minder gaan werken toen er kinderen kwamen. Dat levert hem tot nu toe geen achterstand op, eerder bewondering omdat hij, ondanks die ene dag thuis, toch 36 uur werkt en ook gewoon zijn doelen haalt. En mij heeft het eigenlijk ook geen achterstand opgeleverd. Ja, ik werk nu minder dan eerst, maar dat is niet omdat ik zo graag meer thuis wil zijn bij de jongens, maar omdat ik nu nog niet meer kan werken bij deze baas.

quote:

Op zondag 25 november 2012 21:24 schreef simmu het volgende:

[..]

en dat mag ieder stel voor zichzelf beslissen. tis maar net hoe je erin stapt, hoe je vooraf afgesproken hebt

Nee dat is dus juist het punt, het is verankerd in de wet.