Het OUD Estafette topic deel 13

Wow, inderdaad, wat een gigantisch verschil met 6 jaar geleden

Wow

Ik heb verdorie de halve nacht wakker gelegen door dit topic. .

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 25 mei 2015 11:54 schreef DevilsAndDust het volgende:
Ik heb verdorie de halve nacht wakker gelegen door dit topic. .

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Jij ook al? Ik heb ook liggen piekeren idd maar nee zeggen of dingen niet vermelden kan altijd.

quote:

Op maandag 25 mei 2015 12:47 schreef Chanty het volgende:

[..]

Jij ook al? Ik heb ook liggen piekeren idd maar nee zeggen of dingen niet vermelden kan altijd.

Ik zou het een eer vinden om het stokje doorgegeven te krijgen, dus ik zou dan ook wel meedoen. .

Wel besloten om sowieso het hele verhaal maar eens op te schrijven. Baard weet heel veel er niet eens van.

Oh ja, dit topic!
Mooie verhalen, en leuk om meer te weten te komen van posters hier

En eigenlijk ook bijzonder om te denken wat je zou opschrijven over jezelf en je achtergrond. Misschien sowieso goed om te doen, voor O voor later.

*meeleest*

Wat tof, dit topic! Ik lees ook mee!

quote:

Op maandag 25 mei 2015 10:16 schreef droomvrouwtje het volgende:
Ik zag dit ineens in mijn AT staan. Pff jeetje wat is er sinds die tijd veel gebeurd. Ongelofelijk.
Leuk dat het topic weer gekickt is.

Ik wil het stokje aan Nikki overdragen.

En dan een vraag.
Je ging van een eenling naar een tweeling en werd mama van 3. Vertel wat over je leuke 3tal en hoe was die overstap om ineens 2 baby's te hebben?

[..]

Ik solliciteerde niet naar een nominatie hoor. Maar wel heel tof. Ik ga eens proberen om er een interessant verhaal van te maken en je vraag te beantwoorden.

Ik lees ook mee. Wat een mooie (en heftige) verhalen...

Net even terug gelezen maar mijn verhaal uit 2011 verdient ook heel wat tippex

Maar wat een bijzondere verhalen en zo persoonlijk...lief al die kijkjes in jullie levens

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik weet van 95% de oude username niet. Maakt iemand ff een overzicht?

Dit topic

quote:

Op maandag 25 mei 2015 21:08 schreef Stormqueen het volgende:
Ik weet van 95% de oude username niet. Maakt iemand ff een overzicht?

Dat zou ik niet zo durven te doen. Ik weet van sommigen dat ze om minder herkenbaar te zijn hun userename hebben gewijzigd. Dus die zijn dan vast niet blij met zo'n overzicht.

Mind the pi

Wat een mooi topic.. Bijzonder om zo een verhaal bij de naam te lezen!

quote:

Op maandag 25 mei 2015 21:25 schreef Stormqueen het volgende:
Mind the pi

Ah, sorry. Ik ben niet zo alert vandaag.

quote:

Op maandag 25 mei 2015 21:08 schreef Stormqueen het volgende:
Ik weet van 95% de oude username niet. Maakt iemand ff een overzicht?

Die van mij raad je nooit!

Zijn er zoveel users undercover dan?

Ik ga ook meelezen en je gaat inderdaad meteen nadenken over wat je over jezelf zou schrijven

Het is een heel verhaal geworden.

Ik ben C. geboren in 1985 in Noordwijk. Nee, ik heet dus geen NIKKI. Mijn ouders hebben twee kinderen, ik en mijn zusje. Mijn zusje is 5 jaar jonger dan ik. Toen ik in groep 1 van de kleuterklas zat kwam ik altijd verdrietig thuis en zei: “Iedereen heeft een broertje of een zusje behalve ik, ik wil ook een broertje of een zusje.” Mijn ouders hebben echter bewust zo lang tussen beide kinderen gelaten omdat ze graag voor een nieuwe baby weer zoveel mogelijk individuele aandacht wilden hebben. Het was voor mijn ouders dus een voorwaarde dat ik eerst naar school zou gaan voor er een broertje of zusje zou komen. Toen ik bijna 5 was kreeg ik dan ein-de-lijk mijn langverwachte zusje. Ik was direct gek op haar en ondanks het leeftijdsverschil speelden we altijd samen, ik met haar vriendinnetjes en zij met mijn vriendinnetjes.
Ik heb tijdens mijn jeugd altijd veel verantwoordelijkheid gekregen van mijn ouders. Ik mocht al heel snel zelf boodschappen doen bij de bakker en de slager en had ook bepaalde taken in het huishouden. Achteraf bekeken denk ik dat mijn moeder graag wilde dat ik mezelf zou kunnen redden als zij ziek zou worden en dat ze mij daardoor snel heeft leren om te gaan met geld, boodschappen doen, het huishouden etc. Ik heb het haar helaas nooit kunnen vragen.

Toen ik 12 jaar oud was ontdekte ik dat mijn moeder wat vreemde bewegingen maakte met haar handen en voeten. Het waren dezelfde bewegingen als mijn oom en tante die de HD (Huntingtons Disease) hadden. Ik heb het feit dat ik dit wist twee jaar lang voor me gehouden tot ik er niet langer over kon zwijgen. Omdat ik er vragen over ging stellen besloot mijn moeder zich te laten testen op de aanwezigheid van het HD-gen. Uiteindelijk was testen niet meer nodig en heeft mijn vader mijn moeder toen ik net 14 was verteld dat ook zij HD had, hij wist het toen ook al een aantal jaar. Mijn moeder wist tot dat moment van niets. Ik kan me het moment dat mijn vader het haar vertelde nog heel goed herinneren, het voelt voor mij als het moment dat mijn moeder haar doodsvonnis te horen kreeg. Vanaf dat moment veranderde alles. Mijn moeder veranderde van een ondernemende vrouw die altijd het huis prima op orde hield en veel met ons ondernam in een vrouw die eigenlijk vrijwel niets meer deed, ze kreeg niets meer uit haar handen zei ze zelf. Dit is iets wat ik aan de ene kant kan begrijpen en aan de andere kant kan ik hier wel eens kwaad om worden nu ik zelf kinderen heb. Ik kan het natuurlijk niet met zekerheid zeggen, want je kunt niet van tevoren weten hoe je ergens op reageert, maar ik hoop dit als het zover gaat komen wel anders aan te pakken en zoveel mogelijk te zorgen dat mijn kinderen een onbezorgde jeugd hebben.

Terug naar mij, ik was een makkelijke leerling en belandde op een middelbare school in een gemengde brugklas mavo/havo/atheneum. Ik zette me goed in voor school, maar hoefde er zeker niet keihard voor te werken en deed dat dan ook niet. Na de gemengde brugklas ging ik naar 2 atheneum. Ik kwam in een saaie klas terecht en ontdekte dat ik me daar helemaal niet prettig voelde. Verder had ik voor mezelf al besloten dat ik niet naar de universiteit zou gaan (iets waar ik achteraf spijt van heb) en dus wilde ik per se naar 3 havo in plaats van 3 atheneum, ondanks dat ik gemiddeld een dikke 7 stond. Mijn ouders hebben me helaas totaal niet gestimuleerd om op het atheneum te blijven en dus ging ik tegen ze zin van de leraren in naar 3 havo. De rest van mijn middelbare schooltijd deed ik met twee vingers in mijn neus.

Toen ik 15 was ging ik regelmatig via de ouderwetse inbelverbinding chatten op de TMF chatbox. Daar ontmoette ik op een zaterdagmorgen in juni een jongen die ook uit Noordwijk kwam. Ik had wel eens van hem gehoord en dus spraken we af om samen te gaan skaten. :’) Het skaten was leuk dus we spraken nog een keer af en toen sloeg de vonk over. Ik had eigenlijk het idee om hem na de zomervakantie de bons te geven, maar het liep anders. We zijn nu bijna 15 jaar verder en hij is inmiddels al bijna 5 jaar mijn man en de vader van mijn kinderen.

Nadat ik de havo had afgerond ben ik op mijn 17e gaan studeren in Leiden. Omdat Leiden dichtbij mijn woonplaats was bleef ik thuis wonen. Ik volgde de opleiding HBO Communicatie en ook dat deed ik met twee vingers in mijn neus. Toen ik 18 jaar was ben ik het huis uitgegaan en bij mijn schoonouders gaan wonen. Dit ontstond meer uit nood, omdat mijn schoonmoeder de gevreesde ziekte met de K kreeg en binnen 2 maanden na de diagnose overleed. Mijn schoonvader had nog nooit een was gedraaid, rekening betaald of een aardappel geschild en dus nam ik het complete huishouden voor mijn rekening. Mijn ouders, in het bijzonder mijn moeder, waren niet blij dat ik het huis uit ging, maar accepteerden het wel. De band met mijn moeder werd ook beter toen ik eenmaal het huis uit was. Toen ik nog thuis woonde botste ik zo af en toe behoorlijk met mijn moeder, dit was vooral het gevolg van haar ziekte en haar veranderde persoonlijkheid.

Ik heb in totaal 2.5 jaar bij mijn schoonvader gewoond en toen kochten mijn vriend en ik een appartement. Ik was inmiddels afgestudeerd en werkte fulltime bij een bedrijf dat online tuinartikelen verkoopt. Toen we ongeveer een jaar in het appartement woonden begon het bij mijn man te kriebelen, hij wilde graag aan kinderen beginnen. Omdat er 50% kans is dat ik het HD-gen draag, hebben wij ervoor gekozen om niet zomaar aan kinderen te beginnen. We gingen een medisch traject in, PGD. In het kort is dit een IVF behandeling waarbij voor terugplaatsing van een embryo wordt bekeken of het gezond is. Gezond is relatief, want alleen de markers voor het HD-gen worden bekeken. Theoretisch gezien kan het kind elke andere afwijking dus alsnog hebben. Hoe dan ook, wij kozen voor deze behandeling en in juli 2009 startten we met de eerste poging. Wonder boven wonder was deze poging gelijk succesvol en raakte ik zwanger. In september 2009 ben ik zwanger en wel ten huwelijk gevraagd op de geboortedag van mijn schoonmoeder en in april 2010 werd onze dochter L geboren.

Twee maanden voor de geboorte van L werden we nog ingeloot voor een nieuwbouwproject in onze woonplaats en hebben we een eengezinswoning gekocht. Nog voor L werd geboren stond ons appartement te koop, ik was als de dood dat we met twee hypotheken zouden komen te zitten en wilde zo snel mogelijk van het appartement af. De weken na de geboorte van L was ik bezig met genieten en dingen regelen voor ons huwelijk dat op 19 juni zou gaan plaatsvinden. Tot 24 mei 2010, mijn moeder was benauwd en werd opgenomen in het ziekenhuis. Drie dagen later, op 27 mei, overleed ze omdat een gedeelte van haar darm afgestorven bleek. Het overlijden van mijn moeder was voor ons treurig en een verlossing tegelijkertijd. Treurig omdat ik graag had gezien dat zij L wat langer had meegemaakt en een verlossing omdat het voor mijn vader steeds zwaarder werd om haar te verzorgen. Door de ziekte kon mijn moeder steeds minder en het moment dat zij naar een verzorgingstehuis zou moeten kwam steeds dichterbij. Gelukkig is dit haar gespaard gebleven, want als zij iets niet wilde was dat naar een verzorgingstehuis. En zo was ik toen L 8 weken was niet alleen mijn bruiloft aan het regelen, maar ook de uitvaart van mijn moeder. Het was eigenlijk een bizarre situatie. Mijn familie had in die periode 4 kaartjes van ons op de kast staan, een geboortekaartje van L, een rouwkaart van mijn moeder, een trouwkaart van mijn man en mij en een verhuiskaart, want een paar dagen na mijn moeders overlijden verkochten we ons appartement. Dit alles gebeurde in een periode van nog geen 3 maanden. Op 1 juni hebben we mijn moeder begraven en op 19 juni zijn we getrouwd. Ondanks alles was het een mooie dag. Natuurlijk was het bij vlagen ook moeilijk, maar we hebben vooral genoten, juist omdat het leven soms korter duurt dan je hoopt.

Op 1 juli zijn we verhuisd en gingen we met dochter van 3 maanden terug naar mijn schoonvader. We hebben in totaal 1.5 jaar bij mijn schoonvader gewoond en dat is verrassend goed gegaan. Als iemand me zou vragen of ik het weer zou doen zou ik volmondig ja antwoorden. Toch was ik ook enorm blij toen we naar ons nieuwe huis verhuisden, blij om weer een plek voor ons gezin te hebben en toen L 2 jaar was begon het weer te kriebelen, dit keer bij mij. We waren weer in rustig vaarwater terecht gekomen en ik wilde graag een broertje of zusje voor L. Ditmaal verliep het medische traject wat minder voorspoedig. De eerste poging mislukte en de tweede poging lukte maar dit werd uiteindelijk een miskraam waar ik zo’n 3 maanden zoet mee ben geweest. Ik wilde de natuur zijn gang laten gaan, maar uiteindelijk bleek ingrijpen toch noodzakelijk omdat mijn lijf het niet zelf regelde. Na de miskraam hebben we even pauze genomen en deden we in juni 2013 onze laatste door de verzekering vergoedde poging. Het was erop of eronder, het werd dubbel erop. Ik raakte zwanger van niet één maar twee baby’s. Dit was wel het laatste waar ik op had gerekend. We moesten even aan het idee wennen, maar ons huis is groot genoeg, op dit moment hebben we de financiële middelen om voor drie kinderen te zorgen en we hebben ook liefde genoeg. De zwangerschap was een spannende tijd, maar uiteindelijk heb ik de tweeling kunnen voldragen en hebben zij de start gekregen waar ik mijn hele zwangerschap op gehoopt had. In maart 2014 zijn onze zonen T en S geboren. Met de komst van deze twee kleine jongens was ons gezin compleet. Zo voelt het dus om een compleet gezin te hebben.

Voordat mijn kinderen geboren waren volgde ik alle afleveringen van CSI, Bones, Trauma, Flashpoint, House, The Mentalist etc., maar sinds ik kinderen heb liggen de prioriteiten anders en is het kijken en volgen van series een beetje naar de achtergrond verdwenen. Eerlijkgezegd mis ik de series helemaal niet, want eigenlijk was het achteraf meer iets wat ik uit verveling deed dan dat ik het echt ontzettend leuk vond.

Verder houd ik van lekker eten en leuke dingen doen met de kinderen. In de lente/zomer/herfstperiode ga ik er vrijwel elk weekend op uit met één/twee of drie kinderen. Afhankelijk van wat we gaan doen gaan ze allemaal mee of blijven bijvoorbeeld de dreumesjes bij mijn man thuis. Ik geniet enorm van de leuke dingen die we als gezin doen, al het andere is op zo'n moment niet meer belangrijk.

Mijn meest recente "hobby" is dragen. Vooral dankzij Fok! ben ik me gaan verdiepen in het dragen, vooral omdat ik verwachtte dat het S goed zou doen omdat hij erg graag bij me was op dat moment. Doeken zijn niet mijn ding, maar draagzakken wel. Sinds ik de draagzak(ken) heb draag ik sowieso op elke vrije dag. Ik ervaar het dragen als een enorm fijn en vind het heerlijk de kinderen zo dicht bij me te hebben. Andersom vinden de kinderen het ook heerlijk om dicht bij mij te zijn.

En dan nu het antwoord op de vraag van droomvrouwtje:
Je ging van een eenling naar een tweeling en werd mama van 3. Vertel wat over je leuke 3tal en hoe was die overstap om ineens 2 baby's te hebben?

Mijn leuke drietal... Met de komst van T en S is ons leven best drastisch veranderd, drastischer dan met de komst van L. Dat klinkt misschien wat zwaar, maar zo zwaar bedoel ik het niet. Ik zal het proberen uit te leggen… Toen we alleen L hadden waren we enorm vrij om dingen te ondernemen, L was een makkelijke baby/dreumes/peuter en we konden haar vrijwel overal mee naartoe nemen. L was bijna 4 toen T en S werden geboren. Met de komst van T en S verdween een stukje van onze vrijheid en daarmee ook de vrijheid van L. Dat is natuurlijk niet heel erg, maar het zorgt er wel voor dat ik me regelmatig schuldig voel tegenover L, zij heeft niet om een broertje/zusje gevraagd en al helemaal niet om twee. Als L een lastige bui heeft moet ik er altijd even aan denken dat het voor haar vast ook niet makkelijk is om ineens alle aandacht te moeten delen met twee broertjes.

Met één baby en een kleuter kun je nog heel makkelijk dingen ondernemen (vind ik), dat deed/doe ik ook regelmatig en dan blijft er één baby bij papa, maar met twee baby’s gaat iets ondernemen toch wat lastiger. Je hebt te maken met twee jongetjes die allebei verdrietig kunnen zijn, allebei voeding nodig hebben etc. Natuurlijk deed en doe ik het wel, maar ik merk wel dat ik op dat soort dagen soms een beetje op mijn tandvlees loop. Misschien heeft dat te maken met het feit dat ik best wel perfectionistisch ben en daardoor alles graag goed wil doen, maar ik ben over het algemeen genomen toch echt minder ontspannen dan toen ik alleen L had.

Het feit dat ik twee baby’s kreeg kan ik als ik erover nadenk nog steeds niet volledig bevatten. Soms kijk ik naar mijn dreumessen en denk: “Het zijn er toch echt twee, wat bizar dat ze gewoon tegelijk in mijn buik hebben gezeten.” Of iets in die strekking. Ik kan ook vol verwondering naar babyfoto’s waar ze samen op staan kijken en me dan realiseren dat ze toch echt allebei van mij zijn. Ondanks dat het bijna fulltime werken, het huishouden doen en mijn man en de kinderen van voldoende liefde en aandacht voorzien af en toe best vermoeiend is zal ik er niet snel over klagen. Ik ben enorm trots op mijn man, mijn kinderen, mijn gezin. Het had ook heel anders kunnen lopen, dus ik ben vooral heel dankbaar voor alles wat ik heb.

En dan wil ik graag SQ nomineren en heb de volgende vraag: Heb je na je miskramen getwijfeld of een kindje wel voor jullie weggelegd was? En hebben je miskramen ervoor gezorgd dat je de zwangerschap van M anders hebt beleefd? Heb je bijvoorbeeld juist meer of juist minder kunnen genieten van deze zwangerschap dan toen je voor het eerst zwanger was?

Ik ontdekte dit topic pas gisteren en heb wat verhalen gelezen. Wat leer je mensen op een andere manier kennen. Leuk topic

Nikki, jouw stuk. Wat mooi en open geschreven.

Mooi Nikki
(je mag/moet) Even SQ pm-en dat je haar het stokje doorgeeft

Heeft ze al gedaan

leuk om je verhaal te lezen, Nikki! We hebben nog best veel overeenkomsten maar dat lees je nog wel ik neem de stok graag over

Hoe kon je vader trouwens die diagnose stellen bij je moeder? Is hij medisch onderlegd? Wel vreselijk lijkt me, om dat zo jong mee te maken

quote:

Op dinsdag 26 mei 2015 20:47 schreef Stormqueen het volgende:
Heeft ze al gedaan

leuk om je verhaal te lezen, Nikki! We hebben nog best veel overeenkomsten maar dat lees je nog wel ik neem de stok graag over

Hoe kon je vader trouwens die diagnose stellen bij je moeder? Is hij medisch onderlegd? Wel vreselijk lijkt me, om dat zo jong mee te maken

De broer en zus van mijn moeder waren op dat moment al ziek, dus hij wist dat het bewegen door de ziekte veroorzaakt werd. Uiteindelijk zijn ze nog wel naar de neuroloog gegaan hoor, maar dat was meer om daar jaarlijks opgevolgd te worden, niet per se meer voor het stellen van de diagnose.

Ik ben benieuwd naar de overeenkomsten.

Wat een heftig verhaal Nikki, ik wist dat jullie PGD hebben gedaan maar eigenlijk niet precies waarvoor. Heb ook even moeten googlen maar wat heftig om als kind je moeder op deze manier ziek te zien (worden). En wat een heftige tijd hebben jullie gehad rond de geboorte van L. Overgang van 1 naar 3 is ook heel herkenbaar.

Ben benieuwd SQ!

Wow Nikki, wat een ontzettend intense tijd moet die periode na de geboorte van L. zijn geweest.

Bedankt voor het delen van je verhaal en ik ben benieuwd naar dat van SQ!

Nikki, wat een mooi en op sommige punten heftig verhaal.

Ik vroeg me af, weet jij nu of je het HD gen draagt? Want het is dominant toch, als je het hebt word je ziek? Of zijn er meerdere varianten?

Of lees ik nou over dat stukje heen?

Vroeg ik me inderdaad ook af, Spees.

Mooi verhaal Nikki!

Heftig en mooi verhaal, nikki.

quote:

Op dinsdag 26 mei 2015 21:12 schreef Spees_Eend het volgende:
Nikki, wat een mooi en op sommige punten heftig verhaal.

Ik vroeg me af, weet jij nu of je het HD gen draagt? Want het is dominant toch, als je het hebt word je ziek? Of zijn er meerdere varianten?

Of lees ik nou over dat stukje heen?

Ik weet het niet. Het is inderdaad dominant. Ik heb er (nog) geen behoefte aan om het te weten op dit moment. Als er een moment komt dat de vraag wel/niet ziek dagelijks in mijn gedachten zit vind ik het vroeg genoeg om te testen.

quote:

Op dinsdag 26 mei 2015 21:20 schreef _NIKKI_ het volgende:

[..]

Ik weet het niet. Het is inderdaad dominant. Ik heb er (nog) geen behoefte aan om het te weten op dit moment. Als er een moment komt dat de vraag wel/niet ziek dagelijks in mijn gedachten zit vind ik het vroeg genoeg om te testen.

Ah ja dat vermoedde ik al. Dus je hebt voor embryoselectie gekozen voor het geval dat je het mócht hebben, je kinderen het sowieso niet hebben.

Heftig joh, ik heb in mijn omgeving een familie met Huntington dus heb die overwegingen meegekregen. Het klinkt zo leeg zo maar ik hoop van harte dat dat klote-gen jou heeft overgeslagen

Mooi verhaal Nikki.
Heftige tijd hebben jullie achter de rug

quote:

Op dinsdag 26 mei 2015 21:23 schreef Spees_Eend het volgende:

[..]

Ah ja dat vermoedde ik al. Dus je hebt voor embryoselectie gekozen voor het geval dat je het mócht hebben, je kinderen het sowieso niet hebben.

Heftig joh, ik heb in mijn omgeving een familie met Huntington dus heb die overwegingen meegekregen. Het klinkt zo leeg zo maar ik hoop van harte dat dat klote-gen jou heeft overgeslagen

Klopt, het was PGD of een vlokkentest en evt. abortus. Ik ben wel voornemens om mijn kinderen een brief te schrijven (als ik ziek blijk) waarin staat dat ook zij zich moeten laten testen. PGD geeft een zekerheid van 98-99%. Er is theoretisch dus een heel kleine kans dat de PGD diagnose van de embryo's niet goed was. Al denk ik persoonlijk dat het een soort zelfbescherming van de ziekenhuizen is, zodat er geen torenhoge claims komen als er toch een keer een fout gemaakt blijkt te zijn.

Wat een verhaal Nikki Ik vind het echt bewonderenswaardig hoe begaan je bent met je naasten en hoe onbaatzuchtig je daarin bent

quote:

Op dinsdag 26 mei 2015 21:31 schreef _NIKKI_ het volgende:

[..]

Klopt, het was PGD of een vlokkentest en evt. abortus. Ik ben wel voornemens om mijn kinderen een brief te schrijven (als ik ziek blijk) waarin staat dat ook zij zich moeten laten testen. PGD geeft een zekerheid van 98-99%. Er is theoretisch dus een heel kleine kans dat de PGD diagnose van de embryo's niet goed was. Al denk ik persoonlijk dat het een soort zelfbescherming van de ziekenhuizen is, zodat er geen torenhoge claims komen als er toch een keer een fout gemaakt blijkt te zijn.

Ik vind dit ook nog steeds zo'n moeilijke overweging.

Wow Nikki, wat een verhaal. Ik wist half/half wel dat je pgd deed ivm met een erfelijke ziekte en dat je zelf niet weet of je hebt. Maar dat het hier om ging dat wist ik niet.
Mooi en respect voor het feit dat je bij je schoonouders hebt gewoond, ik snap meteen de bijzondere band nu met je schoonvader.
En wat een heftige periode ten tijde van het overlijden van je moeder.
En je 3tal Zo leuk hoe je over ze vertelt.

Wauw Nikki, indrukwekkend verhaal.. Ik wist inderdaad dat je pgd deed vanwege een erfelijke ziekte maar niet welke dat was. Wat heftig het verhaal rondom je moeder ook.
Wat liefdevol praat je over je drietal

Nikki, wat ben je ook een topwijf

Bijzonder verhaal Nikki, mooi beschreven. Wat een top topic dit, je krijgt zo veel meer inzicht in bepaalde posters. Ben benieuwd naar het verhaal van SQ!

Mooi om je verhaal helemaal te lezen, Nikki, flarden ervan had ik her en der wel opgepikt, maar het is ontzettend mooi om zo'n levensgeschiedenis helemaal op je in te laten werken. Ik heb altijd zoveel bewondering voor hoe je alles aanpakt.

Net als DAD en Chanty lijkt het me zelf ook wel ingewikkeld om het 'eventjes' op te schrijven. .

SQ, benieuwd naar je verhaal. .

Wauw nikki. Ik had altijd al veel respect voor Hoe je alles oppakt en er voor iedereen bent maar dat respect is nu nog vele malen groter vreselijke ziekte. Sterkte voor vandaag ook

Nikki, wat heb ik een boel respect voor je. Wat Chanty zegt, dat had ik al, maar nu nog veel meer.
Wat heb je veel verdriet en lastige periodes gekend in je leven Sterke vrouw.


En nog een dikke knuffel voor DV !

Wat een mooi en indrukwekkend verhaal Nikki. Je vertelt er best luchtig over, maar ik vind dat evt dragerschap best heel eng klinken. En wat ben je een wereldverbeteraar, mooi

Mooi verhaal Nikki. Ook interessant om inderdaad wat meer over jouw leventje en de weg naar je kindjes te weten te komen.

Wat een verhaal Nikki, maar wat spreekt er veel liefde uit .

Wat een lieve reacties van iedereen. Ik vond het erg leuk om mijn verhaal eens op te schrijven en met jullie te delen.

Mooi Nikki . je klinkt heel sterk, bewonderenswaardig.

Nikki
Ik herinner me het overlijden van je moeder nog, jouw L en mijn L zijn bijna even oud. Ik vond je toen als zo sterk en dapper, en nu ik het hele verhaal ken, is dat niet minder geworden...

Oh my, wat een mooi topic. En wat mooi geschreven NIKKI

quote:

Op woensdag 27 mei 2015 13:21 schreef _NIKKI_ het volgende:
Wat een lieve reacties van iedereen. Ik vond het erg leuk om mijn verhaal eens op te schrijven en met jullie te delen.

Leuk om te lezen Nikki. Grappige 'band' hebben wij met onze kleuters die de verjaardag delen en ook allebei eenbtweeling.
Maar wat heftig meid. Ik heb ook onwijs veel respect voor je, ook omdat dat je zoveel werkt.

[ Bericht 1% gewijzigd door Cathmar op 27-05-2015 20:11:40 ]