Het dreumestopic (1 - 2 jaar) deel 204

Ik laat hem vaak juist dan wel even gecontroleerd gillen soms doe ik mee om daarna proberen het om te buigen naar wat vrolijks.

Ik ken de driftbuien ook wel van Ivan. Maar Lena is een verhaal apart. Als ze op een of andere manier niet haar zin krijgt dan zet ze het op een huilen en gillen waar geen einde aan komt tot ze haar zin wél krijgt. En zelfs als ze haar zin krijgt, dan kan ze nog wel even doorgaan omdat ze er zo in blijft hangen. Ik heb het idee dat het sterk te maken heeft met het feit dat ze een oudere broer heeft en ze al vroeg gedwongen werd het voor zichzelf op te nemen. Maar misschien komt het gewoon doordat ze een meisje is?

Echt, een regel als "je mag niet gillen" zou hier waanzin zijn. Ze luistert er niet naar en het valt niet af te dwingen. Ik probeer wel duidelijk te maken dat ze niet haar zin krijgt omdat ze gilt. Maarja, in de praktijk werkt het vaak wel zo. Ivan pakt een boekje af, Lena zet het op een gillen, Ivan geeft het boekje terug. Mission accomplished.

Ieder zijn aanpak. Dat harde gegil willen wij niet hebben. Er is niks gecontroleerds aan. Zover gaat zijn taalbegrip nog niet. Hij stopt ook direct als we er wat van zeggen en we benoemen het ook dat frustratie en boosheid best mag maar zonder dat hoge gillen.

Oh, ik merk trouwens wel dat het wat beter gaat nu ze kan praten en meer begrijpt.

Te lang wakker in de auto..............krijsen
Niet iets vast mogen houden in het winkelwagentje...........gillen
Mama die wegloopt als ik in bed zit.......huilen

Mama die iets niet doet zoals ik het wil......driftdeuk (ik zet haar dan overigens in de box, waar ze kan uithuilen) Op een gegeven moment vraag ik dan aan haar ''Is het nu klaar?'' Dan zegt ze ja en haal ik haar er weer uit, of ze zegt nee en gaat nog even door.

Maar buiten dat is ze enorm gezellig en ondeugend, kastjes openmaken en dan gierend van het lachen wegkruipen als ik naar haar toe loop....
Grapjes maken tegen ons en zelf het hardst van allemaal lachen.

We zijn zo gek op haar, tis zo'n leuk kind.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 14:11 schreef Juud79 het volgende:
Op een gegeven moment vraag ik dan aan haar ''Is het nu klaar?'' Dan zegt ze ja en haal ik haar er weer uit, of ze zegt nee en gaat nog even door.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 14:11 schreef Claudia_x het volgende:
Oh, ik merk trouwens wel dat het wat beter gaat nu ze kan praten en meer begrijpt.

Ik zeg nu al vaak tegen Lientje, niet zo gillen, we doen hier 'lalala' en dat zeg/zing ik dan zachtjes...
Dan gaat ze me vaak nadoen en stopt ze met gillen, ik kan dr heul slecht tegen.

Olivier kan een vraag nog niet met ja of nee beantwoorden dus knap dat Lientje dat al kan en zich daar dan ook aan houdt

In het winkelwagentje zitten is hier eerst frustratie omdat hij iets wil vast houden en daarna is hij het gewoon in zijn geheel zat en dan gaat het alarm ook af

Ow en onderweg in de auto is het redmiddel haar speen en pop en dan de cd met verhaaltjes van Nijntje aan, daar wordt ze rustig van en dan valt ze vaak makkelijker in slaap.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 14:15 schreef Dizzy-Miss-Lizzy het volgende:
Olivier kan een vraag nog niet met ja of nee beantwoorden dus knap dat Lientje dat al kan en zich daar dan ook aan houdt

In het winkelwagentje zitten is hier eerst frustratie omdat hij iets wil vast houden en daarna is hij het gewoon in zijn geheel zat en dan gaat het alarm ook af

Sinds een week of twee kan ze dat, schudden doet ze er ook bij, knikken nog niet.

Winkelwagen stop ik een speen in mijn zak voor nood, ik vind het namelijk zelf ook heel onprettig schreeuwende kinderen van een ander in de winkel.
Ik geef haar vaak iets in handen of ik geef haar een stukje brood/krentenbol oid, dat werkt nog.

En ik ga geen boodschappen doen als ze hongerig of moe is.

Ieder zijn eigen aanpak idd. Yaro is al bijna twee en begrijpt heel veel. scheelt dat de driftbuien vaak thuis zijn en niet bij een ander. Daarnaast benoem ik ook vaak zat dat hij zijn zin er niet mee krijgt en krijgt dit ook niet.

Maar zoals jij ze omschrijf ken ik ze niet Claudia. Maar klinkt wel logisch als dit wel werkt in de verdediging richting Ivan.

Hier zit er nog wel veel pit in waardoor ik het idee heb dat uitten van emoties die hij niet goed kwijt kan moet uiten door te gillen of met dingen te gooien. Dit proberen we dan gecontroleerd te doen. Even hard mogen gillen, daarna lachen of fluisteren e.d. Of met iets mogen gooien wat geen kwaad kan. Lekker even naar buiten en/of ravotten helpt hier ook goed.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 14:14 schreef Juud79 het volgende:

[..]

Ik zeg nu al vaak tegen Lientje, niet zo gillen, we doen hier 'lalala' en dat zeg/zing ik dan zachtjes...
Dan gaat ze me vaak nadoen en stopt ze met gillen, ik kan dr heul slecht tegen.

Ik doe nu net alsof Lena heel onredelijk is, maar dat is ze niet. Ze komt bijvoorbeeld niet aan mijn telefoon of aan de afstandsbediening. Als ze die toevallig tegenkomt, dan geeft ze ze meteen aan mij. Ze zit ook nooit in kastjes, trekt nooit onze boeken uit de kast. Er zijn alleen een paar dingen die haar heilig zijn. Als ze haar eten op heeft moet je METEEN haar bordje aanpakken, want anders ligt het op de grond. En appeltjes zijn ook heilig. Net als Charlie & Lola.

Wij hebben er een handje van telkens met boodschappen doen de luiertas te vergeten waar de speen in zit. En momenteel poept hij dan uiteraard ook steeds en lekt lekker door
Groot succes dus

In de auto gaat eigenlijk altijd heel goed. Hij slaapt veel, met speen wel maar ja 8uur rijden is gewoon veel. Hij heeft wat babytv op de ipad gekeken, vermaakt zich best een poos met allemaal verschillend speelgoed dat ik aanreik en de raamstickers benoemen is ook favoriet.
Als hij ging gillen lasten we ook een stop in om hem even te kunnen laten rennen. Daarna ging het dan wel weer.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 14:22 schreef As1981 het volgende:
Hier zit er nog wel veel pit in waardoor ik het idee heb dat uitten van emoties die hij niet goed kwijt kan moet uiten door te gillen of met dingen te gooien. Dit proberen we dan gecontroleerd te doen. Even hard mogen gillen, daarna lachen of fluisteren e.d. Of met iets mogen gooien wat geen kwaad kan. Lekker even naar buiten en/of ravotten helpt hier ook goed.

Ja, kan ik me goed voorstellen! Yaro is een energiek jongetje. Bij Ivan heb ik dat ook veel gedaan, voordoen hoe hij woede of frustratie kon uiten. Dan zei ik bijvoorbeeld: "Als ik boos ben, stamp ik heel hard met mijn voeten op de grond. Heel hard!" En dan deed ik dat voor. (Heb ik uit The happiest toddler on the block.)

Ik laat Soneal met boodschappen doen trouwens gewoon iets vasthouden wat geen kwaad kan als het vliegles krijgt.
Maar meestal gooit hij het braaf in de kar als hij het vasthouden zat is

Bij Ivan hadden we ook altijd een speen achter de hand als hij driftig werd in bijvoorbeeld een supermarkt. Maarja, Lena heeft geen speen. We moeten bij haar dus een goed moment kiezen of tijdens een driftbui heel snel erachter zien te komen wat er is. Wat dat betreft word je zonder speen wel beter in improviseren.

Sofie wilde ook altijd wat vasthouden in de supermarkt, maar ze is vakkundig sloperontdekker. Ze trekt alle verpakkingen open. Ik heb daar gewoon geen zin in, dus krijgt ze tegenwoordig niks meer vast. Vindt ze eigenlijk ook wel prima.
Driftbuien heeft ze de laatste tijd niet meer zoveel. Ze kan nu aardig duidelijk maken wat ze wil, en pikt het ook aardig als ze het niet krijgt. Vaak bied ik wel een alternatief aan. Geen koekje, maar wel een krentebol, of wat drinken.
Ze zit sowieso weer lekker in dr vel. Ze is een poosje wat onrustig geweest, maar ze is weer zo leuk. Ze snapt ook weer meer.

Zeer herkenbaar hoor Claudia!

Ik dacht dat het de laatste tijd wat beter ging hier qua gillen bij het niet krijgen van de zin, maar ik denk dat ik gewoon te veel gewerkt heb en het dus niet meegekregen heb.
Sarah gilt niet heel snel, maar als ze eenmaal begint is ze er niet uit te krijgen. Negeren helpt niet, want ze wil bij mama. Uitnodigingen om even bij me te komen zitten helpt niet, want ze wil toch niet bij mama. Zit ze wel bij me dan mag ik haar niet aanraken, niet aaien, geen kusjes, ik word gewoon ruw weg geduwd.
Oorzaak is volgens mij meestal een opeenstapeling van dingetjes en dan is er een druppeltje dat maakt dat ze hysterisch word. Gaat ook rustig een half uur door.
Wat hier dan wel helpt is als J vraagt wil je met mij mee spelen? Dan is het heel vaak bij Sarah 'een diepe zucht gevolgd door een ja" en als dat samen spelen dan leuk verloopt dan is het ook goed. Word er weer afgepakt enzo dan is het zo weer gillen.
Kortom ik vind het echt vreselijk lastig en zielig want ze is echt buitenzinnen van hysterie op zo een moment en ik kan dan ook echt niet tot haar doordringen.

Puck krijgt ook alles open idd Hij kauwt ook rustig een stuk karton weg

Puck vraagt enkel om eten en is dan tevreden met een rijstwafeltje.
Wat hij wel als snoepje ziet zijn de multivitamine kauwtabletten. Nou prima die mag hij 2x per dag als hij er om vraagt

Herkenbaar, hoor, MamaPurk! Vooral dat bij je willen zitten, of nee, toch niet. En als Ivan dan bij me komt zitten heel jaloers worden. Ivan moet dan van me af, maar zelf wil ze nog niet bij me zitten. Zucht.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 14:24 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Ik doe nu net alsof Lena heel onredelijk is, maar dat is ze niet. Ze komt bijvoorbeeld niet aan mijn telefoon of aan de afstandsbediening. Als ze die toevallig tegenkomt, dan geeft ze ze meteen aan mij. Ze zit ook nooit in kastjes, trekt nooit onze boeken uit de kast. Er zijn alleen een paar dingen die haar heilig zijn. Als ze haar eten op heeft moet je METEEN haar bordje aanpakken, want anders ligt het op de grond. En appeltjes zijn ook heilig. Net als Charlie & Lola.

Eten is hier ook wel een onderneming. Ze eet eigenlijk bijna alles zelf, behalve pap. Als ze klaar is gooit ze graag haar eten met haar handjes op de grond, dan komen de katten namelijk bij haar kijken. Of ze kiept haar bord om op tafel.
Als ze boos is of het gaat niet zoals ze wil dan maait ze ook in een beweging haar bord van tafel, gevolgd door een beker als ik niet snel genoeg ben.
Maar het gaat steeds beter, het scheelt hier dat we er nog maar een hebben en zij vaak de volle aandacht krijgt en we op haar kunnen letten, dat maakt dat ze zich steeds meer graag net zoals ons wil gaan gedragen.

Ze zit ook driftig met vork en lepel snijbewegingen te maken door het eten e.d.
Al eet ze daarna met haar handjes.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 15:05 schreef Claudia_x het volgende:
Herkenbaar, hoor, MamaPurk! Vooral dat bij je willen zitten, of nee, toch niet. En als Ivan dan bij me komt zitten heel jaloers worden. Ivan moet dan van me af, maar zelf wil ze nog niet bij me zitten. Zucht.

Ja jaloers zijn ze hier allebei! En als ik dan zeg dat ik twee knieën heb is dat ook weer een rede om te gillen want mama's aandacht word niet gedeeld...

Als Ylana huilt en daarin blijft hangen mag ze even op een stoel gaan zitten om daar verder te huilen maar (na troosten enzo natuurlijk) niet meer in mijn oor. Dan vraag ik even later; 'Is Ylana klaar met huilen?' en dan antwoordt ze met ( ) 'Nee, njiet kjaar uilen, Lana verder uilen!' *brullll*
Werkelijk, dan kan je me opvegen. Meestal is het even later dan wel klaar met huilen en gaat ze lekker spelen .
Ik kan me herinneren van vroeger dat ik het heel vervelend vond dat ik niet 'uit mocht huilen' dan bleef die halve huilbui nog zo lang dwars zitten bij me, dat gaf me een heel naar gevoel. Ze lijkt nogal op me (understatement van het jaar) en had me al snel voorgenomen om dat anders te doen bij haar dan mijn moeder bij mij deed. Bij Tobias werkt dat trouwens niet om hem te laten gaan, daar moe(s)t ik het wel voor afbakenen.

quote:

Op maandag 6 augustus 2012 15:08 schreef Juud79 het volgende:

[..]

Eten is hier ook wel een onderneming. Ze eet eigenlijk bijna alles zelf, behalve pap. Als ze klaar is gooit ze graag haar eten met haar handjes op de grond, dan komen de katten namelijk bij haar kijken. Of ze kiept haar bord om op tafel.
Als ze boos is of het gaat niet zoals ze wil dan maait ze ook in een beweging haar bord van tafel, gevolgd door een beker als ik niet snel genoeg ben.
Maar het gaat steeds beter, het scheelt hier dat we er nog maar een hebben en zij vaak de volle aandacht krijgt en we op haar kunnen letten, dat maakt dat ze zich steeds meer graag net zoals ons wil gaan gedragen.

Ze zit ook driftig met vork en lepel snijbewegingen te maken door het eten e.d.
Al eet ze daarna met haar handjes.

Erg herkenbaar hier gaat het bord van tafel als ze vindt dat ze klaar is. En alleen eten met handjes vooral een succes met yoghurt. Maar helpen mag ik niet dan is het echt krijsen.