Ik ben gisteren begonnen in 'Mrs Robinsons disgrace' (ondertitel: 'the private diary of a Victorian lady'') van Kate Summerscale, en het is tot nu toe heel fascinerend. Ik las erover in NRC, waar ze via twitter een soort literaire discussie voeren over het boek (maar ik volg geen twitter). Omdat het boek vergeleken werd met 'Madame Bovary' van Flaubert (qua thematiek dan, vooral), heb ik het gekocht.
Het is een waargebeurd verhaal dat min of meer gefictionaliseerd is - literaire non-fictie, zeg maar, een beetje zoals Annejet van der Zeijl dat in Nederland doet. Hoofdpersoon is Isabella Robinson, een getrouwde vrouw die rond 1850 verliefd wordt op een andere man, maar dat was in die tijd natuurlijk schandalig, en dus kan ze er alleen over schrijven in haar dagboek. (De originele dagboekfragmenten zijn in het boek verwerkt).
Het verhaal speelt precies in de tijd waarin echtscheiding in Engeland voor het eerst was toegestaan, maar dat ging toen natuurlijk nog niet zo gemakkelijk als nu: mannen moesten voor de rechter kunnen aantonen dat hun vrouw was vreemdgegaan, terwijl vrouwen nog wat extra belastende bewijzen nodig hadden (zo gemakkelijk kwamen vrouwen er toen niet vanaf

)
Hoe dan ook: het dagboek van deze Isabella Robinson werd door haar man als bewijslast aan de rechter overhandigd. Waargebeurd, dus. De vraag waar het in dit boek om draait, is of Isabella daadwerkelijk een affaire had met die andere man, of dat ze alles bij elkaar heeft gefantaseerd in haar dagboek - een vorm van escapisme dus, om te ontsnappen aan haar dodelijk saaie bestaan (daar komt Madame Bovary om de hoek kijken) en haar liefdeloze huwelijk.