Depressie & Angst #19

Bleh, lig ziek in m'n bed. Dat sluimerde dus al een tijdje. Bah, hopelijk kan ik morgen wel gaan werken, want ik heb een gevoel van ontzettend stilstaan en niet vooruit komen. En dat doe ik voornamelijk zelf.
Maandag het met m'n psych gehad waarom ik m'n gevoelens niet durf te uiten. Is ook niet zo handig bij een psych he, als je dat niet doet... of durft.

Wat dat betreft hoop ik dat de kkp me goed zal doen, omdat ik dan continue bezig moet zijn en minder hard weg kan vluchten ofzo. En dan maar hopen dat ze vinden dat ik daar ook pas.

Hoi allemaal!

Ik heb speciaal een account aangemaakt om dit topic te volgen en af en toe
iets te schrijven. Jullie stukjes zijn voor mij heel herkenbaar en geven mij
het gevoel dat ik niet alleen ben met deze dingen..

Ik zal iets over mezelf vertellen:
Vorig jaar september ben ik begonnen met mijn opleiding. Helaas moest ik
deze (tijdelijk) stoppen i.v.m. een depressie. Mijn instelling was om het jaar
te gaan halen en ben mij helemaal gaan focussen op mijn studie. Aangezien
ik erg perfectionistisch ben en faalangst heb, ben ik doorgeslagen in het leren.
Mijn sociale contacten begon ik te verwaarlozen en ik begon steeds vermoeider
te worden. Half januari ben ik ingestort. Ik moest naar school, maar kon mijn bed
niet meer uitkomen..

Naast de vermoeidheid was ik ook erg emotioneel. Mijn moeder
had een vermoeden en adviseerde mij naar de huisarts te gaan. Eenmaal bij de dokter
kwamen alle emoties eruit. Hij stelde een aantal vragen en vermoedde een depressie.
Hij verwees mij door naar de psycholoog en daar moest ik een vragenlijst invullen en
een intakegesprek voeren. Daar kwam uit dat ik tegen een zware depressie aan zat.
Ik krijg op dit moment cognitieve gedragstherapie en het gaat iets beter met me dan
voorheen.

Wat ik op dit moment nog erg moeilijk vind, is om dingen te ondernemen. Ik doe ze
wel, maar met weinig plezier. Ook voelt de drempel nog wat hoog aan. Daarnaast
kom ik niet graag mensen tegen die er vanaf weten (behalve mijn ouders en een paar
vrienden), omdat ik bang ben dat ze vragen
gaan stellen. Het liefst spreek ik alleen mensen die er niets vanaf weten. Herkennen jullie dit
ook?

quote:

Op woensdag 9 mei 2012 14:37 schreef Flower02 het volgende:
Hoi allemaal!

Ik heb speciaal een account aangemaakt om dit topic te volgen en af en toe
iets te schrijven. Jullie stukjes zijn voor mij heel herkenbaar en geven mij
het gevoel dat ik niet alleen ben met deze dingen..

Ik zal iets over mezelf vertellen:
Vorig jaar september ben ik begonnen met mijn opleiding. Helaas moest ik
deze (tijdelijk) stoppen i.v.m. een depressie. Mijn instelling was om het jaar
te gaan halen en ben mij helemaal gaan focussen op mijn studie. Aangezien
ik erg perfectionistisch ben en faalangst heb, ben ik doorgeslagen in het leren.
Mijn sociale contacten begon ik te verwaarlozen en ik begon steeds vermoeider
te worden. Half januari ben ik ingestort. Ik moest naar school, maar kon mijn bed
niet meer uitkomen..

Naast de vermoeidheid was ik ook erg emotioneel. Mijn moeder
had een vermoeden en adviseerde mij naar de huisarts te gaan. Eenmaal bij de dokter
kwamen alle emoties eruit. Hij stelde een aantal vragen en vermoedde een depressie.
Hij verwees mij door naar de psycholoog en daar moest ik een vragenlijst invullen en
een intakegesprek voeren. Daar kwam uit dat ik tegen een zware depressie aan zat.
Ik krijg op dit moment cognitieve gedragstherapie en het gaat iets beter met me dan
voorheen.

Wat ik op dit moment nog erg moeilijk vind, is om dingen te ondernemen. Ik doe ze
wel, maar met weinig plezier. Ook voelt de drempel nog wat hoog aan. Daarnaast
kom ik niet graag mensen tegen die er vanaf weten (behalve mijn ouders en een paar
vrienden), omdat ik bang ben dat ze vragen
gaan stellen. Het liefst spreek ik alleen mensen die er niets vanaf weten. Herkennen jullie dit
ook?

dingen ondernemen is ook lastig als je depressief bent, want dan is er maar heel erg weinig (of niks) leuk. het is het beste om gewoon daarmee door te blijven gaan, ook al is de drempel hoog. Lukt het een dag niet, dan kan dat ook gebeuren, reken dat jezelf vooral niet aan dan.

Als je geen behoefte hebt aan vragen kan je misschien ook tegen die mensen die vragen stellen zeggen dat je niet zoveel behoefte hebt om erover te praten. dat begrijpen mensen meestal wel.

sterkte in ieder geval, en welkom natuurlijk!

En nog even een egopost: 30 mei beginnen met schematherapie

quote:

Op woensdag 9 mei 2012 21:50 schreef Murmeli het volgende:
En nog even een egopost: 30 mei beginnen met schematherapie

Zie je er tegenop?

Ik ben weer eens veel te ver gegaan, En heb pas aan de rem getrokken toen ik vanmorgen kokhalzend van de spanning en stress in de trein zat, Ik ben naar mijn ma gegaan, heb de afspraak voor vanmiddag afgebeld, En ben daarna lekker naar huis gegaan.

Ik heb de hele week al een beetje last van spanning, En afgelopen nacht heb ik 1.5 uur geslapen, Ik heb geholpen bij de bevalling van de hond van een vriendin, Vermoeiend, maar zo'n mooie ervaring, 9 mooie pups op de wereld erbij
En nu weer lekker rustig aan doen

Nee, ik kijk er gek genoeg wel naar uit!
he bah wat balen dat je te ver bent gegaan zeg ff 3 stappen terug dan maar weer!
wel gaaf lijkt me dat, die bevalling!

Hi Flower, welkom hier. En ja, is herkenbaar hoor wat je schrijft

@Murmeli: ben echt blij voor je dat je zo snel al mag gaan beginnen. Superspannend en het wordt ook ontzettend kut, maar er gebeurt nu meer dan de afgelopen tijd

@gewoonmezelf: blijft lastig he, die belans? Ik herken dat wel heel erg van de keer toen ik in een burnout was beland. Hopelijk heb je iets fijns verder vandaag gedaan.

Ik lig zelf nog steeds ziek in bed en dat is bleh. M'n kuitblessure is vandaag ook weer wat pijnlijker, maar hoop zo dat ik zaterdag weer kan sporten. Word echt gek hiervan.
Verder merk ik dat ik ook weer veel strakker een schema wil gaan maken (als ik weer beter ben) wat te doen op een dag. En verder baal ik gewoon van mezelf, maar volgende week nieuwe kansen bij m'n psych denk ik dan maar even.

En nu tijd voor een ontspanningsoefeningetje.

N: misschien een schema voor de ochtend en dan vanaf 2 uur vrij ofzo...

Mja, maar dan moet ik ook wel bedenken wat ik in de middag wil doen, anders wordt het te veel lanterfanten en niksen. En goed niksen is ok.
Ga er wel naar kijken als ik weer wat minder ziek ben. Vooralsnog is het slapen, snuiten, slapen.

En nu wachten tot m'n schatje thuiskomt zodat hij voor me kan koken enzo. Alleen dat gaat nog anderhalf uur duren omdat ie in de file staat

De intakeformulieren voor de kortdurende klinische psychotherapie zijn binnen! Straks invullen en maar meteen weer op de bus doen morgen. En dan weer wachten....

Toch wel spannend

Ik ga waarschijnlijk eind juni naar huis... Daarna intake voor ambulant.

quote:

Op dinsdag 15 mei 2012 18:19 schreef Nijna het volgende:
Ik ga waarschijnlijk eind juni naar huis... Daarna intake voor ambulant.

Wat fijn Nijna. Vind je t spannend? En waarom kan die intake niet eerder, of is dat wel bij dezelfde instelling?

Ja, ik vind het spannend. Maar heb er niet meer zoveel buikpijn van als ik eerder had bij het idee naar huis te moeten. Intake begin juli, heb gister al iemand gesproken van het team waar ik naar ben verwezen. Het is dezelfde instelling, maar wachttijd e.d. Nou gaan ze kijken voor iets ter overbrugging.
Ook lopen we nog bij jeugd en ik heb nog individuele therapie van hier die doorloopt als ik ambulant ga, dus eigenlijk best nog wel wat momenten in de week dat ik een contact mogelijkheid heb.

quote:

Op woensdag 16 mei 2012 18:13 schreef Nijna het volgende:
Ja, ik vind het spannend. Maar heb er niet meer zoveel buikpijn van als ik eerder had bij het idee naar huis te moeten. Intake begin juli, heb gister al iemand gesproken van het team waar ik naar ben verwezen. Het is dezelfde instelling, maar wachttijd e.d. Nou gaan ze kijken voor iets ter overbrugging.
Ook lopen we nog bij jeugd en ik heb nog individuele therapie van hier die doorloopt als ik ambulant ga, dus eigenlijk best nog wel wat momenten in de week dat ik een contact mogelijkheid heb.

Dat er nog genoeg contactmomenten zijn is wel fijn natuurlijk En hoe reageert t thuisfront? En hoe kijk je dan nu terug op je opname? Ik hoop voor je dat weer thuis zijn je ook een hoop goeds weer geeft

Zo'n opname lijkt me toch ook heel spannend, maar toch kijk ik er soort van naar uit (of klinkt dat heel raar?) Even niet alle andere dagelijkse dingen, wat een soort rust geeft, maar voornamelijk met jezelf bezig zijn (wat ook heel zwaar is natuurlijk, maar wel het idee hebt dat je verder komt).

Thuisfront zal het fijn vinden, vooral de kids. Mijn man die ziet ook wel wat er allemaal nog niet zo wil en die vindt het denk ik ook spannend. Ik zie vooral de lange weg die ik nog te gaan heb voor me...
De opname heeft me rust gegeven, wat jij ook zegt, even niet de dagelijkse dingen. Ze zijn bezig met diagnostiek, ik hoop dat de uitkomst een stukje rust geeft en een verklaring voor een heleboel dingen (en een stukje verdriet). Maar eerst maar zien of het idd is waar ze aan denken.
Dat is het wel zo'n beetje, ik heb niet heel veel geleerd ofzo, zit ook niet op een echte behandelafdeling.

Jij gaat wel naar een behandelafdeling toch, heel specifiek ergens mee bezig?
Niet gek dat je ernaar "uitkijkt". Ik hoop dat het je gaat brengen wat je ervan verwacht!

Hmm ok, maar die rust heeft je in ieder geval wel geholpen. Hopelijk schiet die diagnostiek dan een beetje op. Waarom is dat eigenlijk nooit eerder gedaan?

En ja, de kkp is een behandelafdeling. Vind t ook wel spannend om verschillende redenen. Hopelijk hoor ik snel wat over een intake. En daarna zal het nog wel een paar maanden wachten zijn...

Ze hebben eerder ook diagnostiek gedaan, die depressie komt er echt wel uit naar voren. Maar nu willen ze toch nog iets anders uitzoeken en ik heb het idee (als ik mn psychiater zo hoor) dat ze er best wel van overtuigd is... Het zou een hoop verklaren, dat wel...
Waarom niet eerder? Ik denk dat ze er nooit eerder aan gedacht hebben. Mijn moeder had toen ik nog een kind was, wel het idee dat er iets was. Maar toen was dat nog helemaal niet zo actueel allemaal. En ze heeft het op een gegeven moment, na de zoveelste "je ziet beren op de weg" maar gelaten voor wat het was.

Succes met wachten

4 juni is de intake. Eigenlijk best spannend. Ik moest er wel m'n afspraak met m'n psych die dag voor verzetten, maar dat leek me wel ok.
Hoewel pas een afspraak over drie weken weer zo ver weg lijkt. Maar goed, over 2 weken dus die kkp eens bekijken...

Voor mij eind juni ontslag en 3 juli eerste van 3 intakes bbij ambulant.

Morgen de intake en zie er tegenop. Eerst wat vragenlijsten invullen, dan een gesprek en dan nog een psychiatrisch onderzoek.
Ik vind het spannend en eng. M'n psych had me nog gemaild met de vraag of ik morgenmiddag al een afspraak met een vriendin had geregeld, omdat ik dan wel een luisterend oor kan gebruiken en verdiend heb. Echt lief

Nou goed, maar eens wat gaan voorbereiden.

Hoe is t met de rest, leven jullie nog?

Ik ga eind deze maand met ontslag uit de kliniek. Spannend en ik hoop dat ik niet weer in dezelfde valkuilen ga stappen... Maar op het moment als ik thuis ben, ben ik ze aardig aan het opzoeken
Niet bewust, maar ik race gewoon als een idioot door.

Spannend Nyota!

Nijna: ik kan me voorstellen dat het moeilijk is, Die valkuilen liggen altijd op de loer, maar het feit dat je ze herkent betekent wel dat je op de goede weg bent!

Over valkuilen gesproken: Ik herken ze en pleur er gewoon nog net zo hard in! Vorige week voelde ik aan alles dat mn leven sneller ging dan ik bij kan houden, maar eigenwijs als ik ben, heb ik gewoon doorgelopen, Nou dat heb ik geweten hoor! Tjonge! Maar goed we zijn weer even op de plaats gezet, en doen alles weer rustig aan!

Wat zijn ze toch verraderlijk die valkuilen...

Valkuilen zijn stom Gaat t weer een beetje gewoonmezelf? Nog fijne plannen voor deze week?

En ik ben op weg naar de intake... Beetje zenuwachtig... Ik ben benieuwd.

Succes n!