Depressie & Angst #17

Meh, kan er ook nog wel bij. Begin ik bij te komen van afgelopen weekend, kom ik erachter dat mn exvriend verliefd is op een ander. Ik dacht dat ik er al aardig mee om kon gaan dat het over was, maar nu lig ik weer jankend op bed.

Een tijdje geleden vroeg iemand van jullie wat meer over mezelf te vertellen, en aangezien ik bang ben dat jullie me gaan zien als iemand die alleen maar liefdesverdriet heeft en zich aanstelt door te doen alsof ze depressief is, ga ik nu maar even wat meer over mezelf vertellen. Misschien lucht het ook wel even op.

Waar het ooit allemaal mee begonnen is, is dat mijn broertje PDD-NOS en ADHD heeft. Daardoor eiste hij veel meer aandacht op. Nu ik ouder ben en er veel over heb gelezen en geleerd snap ik dat ik hier door altijd minder aandacht kreeg en maakt het me ook niet uit. Als kind kreeg ik dus vanaf mijn 3e tot heden te weinig aandacht, wat je als kind niet snapt en waardoor er psychische problemen door kunnen ontstaan. Dit is bij mij het geval. Ik heb een hechtingsstoornis opgelopen. Ik heb vrijwel geen band met mijn ouders. Er is wel een band, maar de band die ik met ze heb is absoluut geen gezonde ouder-kind band.

Hierdoor altijd al problemen gehad met mijn vader. Ik kan oprecht zeggen dat ik hem meer zie als de man die mij het leven heeft gegeven en die rond paradeert in ons huis om bevelen uit te spreken. Ik voel geen liefde voor hem. Als hem iets overkomt vind ik dat net zo kut voor hem als ik het zo vinden voor iemand die ik amper ken. Voor mijn moeder is dit nog wel iets anders. Met mijn moeder heb ik wel lichte kenmerken van een moeder-dochter band, maar ook niet zoals het hoort. Mijn moeder is een hartstikke lieve vrouw, maar laat enorm over zich heenlopen, vooral door mijn vader. Van mijn moeder zou ik in ieder geval kunnen zeggen dat ik van dr hou, in lichte vorm met de gedachte; het is tenslotte mijn moeder. Bij mijn vader heb ik dit niet.

Sinds 2 jaar weet mijn moeder (pas 54) dat ze parkinson heeft. Erg jong voor deze ziekte. Mijn moeder is hierdoor enorm depressief geworden. Dit heeft zich vooral geuit in periodes van heel heftig tot amper zichtbaar. Maar het was er altijd. In de heftige periodes spreekt zij suïcidale gedachten uit naar ons. Ze meent dit. We hebben thuis het vermoeden dat ze haar pillen opspaart, aangezien ze soms wel heel snel door haar medicijnen heen is en ze ook regelmatig roept dat dat de enige manier is waarop ze het zou doen. Ze weigert in therapie te gaan. Haar woorden: 'Ik laat nog liever het gezin stikken dan dat ik in therapie ga'. Dit is voor mijn moeder echt uitzonderlijk, haar gezin is haar alles. Om maar aan te geven hoe eigenwijs ze eigenlijk is. Toen ze deze uitspraak deed raakte het me wel, maar drong het nog niet tot me door. Er was toen nog niet zoveel aan de hand verder.

Tot een aantal maanden geleden. Toen kon ik het kennelijk allemaal niet meer wegstoppen. Ik liet het altijd langs me heen gaan, wilde er niet teveel onder leiden. Maar nu heb ik geen keuze meer. Dit heeft ervoor gezorgt dat ik langzaam maar zeker zelf depressief ben geworden. Daarbij komende dat mijn schoonmoeder destijds voor de tweede keer kanker had, en om haar gaf ik ook enorm. Daar is het vooral begonnen.

Sindsdien gaat het op school slecht, gaat het op stage slecht, ging het slecht in mijn relatie en ben ik ook nog eens 2 van mn goede vriendinnen (achteraf dus helemaal niet zulke goede vriendinnen) verloren om lullige redenen. Ik voel me enorm alleen, heb amper vrienden en dat begin ik toch te voelen. Zeker nu, sinds het uit is. Sinds het uit is maar met 2 mensen echt contact gehad, dat zijn ook de enige 2 die daadwerkelijk iets om me geven. Meer mensen heb ik niet.

Dus sinds kort ervoor gekozen om in therapie te gaan, daar een diagnostisch onderzoek gehad en daaruit is gekomen dat ik matig depressief ben. Hoef geen medicijnen, maar als ik het wil mag ik dat aangeven en wordt ernaar gekeken hoe verstandig het is. Ik wil het eerst proberen met de psycholoog. Hij helpt me enorm goed, na 2 weken voelde ik me al een stuk beter. Maar ik had al een vermoeden dat ik een terugval zou krijgen. En die terugval heb ik nu sinds afgelopen weekend.

Oppervlakkige informatie, aangezien ik verder niet weet wat ik vertellen moet; Mijn naam is Nathalie, ik ben 21 jaar en studeer zelf Creatieve Therapie Drama. Daarvoor zit ik op kamers, net verhuisd naar een nieuwe, in Amersfoort, maar ga elk weekend naar mijn ouders (in Enschede), omdat ik daar nog werk en dit niet op wil geven en zodat ik mijn beste vriendin elke week zie.

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 15:42 schreef Sylvana het volgende:
Ik zou dat even met je psychiater bespreken Glories. Daar kunnen wij weinig over zeggen. Sterkte iig!

Ik zit bij een psycholoog. Mag van huisarts wel 3x op een dag nemen, maar ben bang dat ik er zo snel verslaafd aan raak. Heb een beetje oudere topics gelezen, en toch wel respect gekregen voor sommige mensen hier. Die er al langere tijden mee kampen, en nog steeds hier andere mensen hulp geven door vragen te beantwoorden. Daarom een dikke kus voor jullie en dat alles weer goed mag komen.

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 13:03 schreef Nyota het volgende:

[..]

Klote hè? Slik je de ad al lang? Kan je nog verhogen of wil je dat niet ivm de bijwerkingen?

Wat doe jij met dat dichtslaan?

Slik pas 2,5 maand AD maar heb het idee dat de Citalopram die ik nu slik niet de juiste AD voor mij is. Krijg steeds meer last van bijwerkingen ipv minder. Denk dan ook dat verhogen geen zin heeft en ik ga dan ook morgen met mijn huisarts bespreken wat misschien een betere keus zou zijn.

Dat dichtslaan geeft nogal wat problemen, want daardoor heb ik veel te lang ontkent dat ik depressief ben. Ik probeerde het weg te stoppen, omdat ik niet wist hoe ik het moest verwoorden. Nu probeer ik er gewoon doorheen te gaan, ook al betekend dat dat ik het huilend en onsamenhangend moet vertellen. Want anders kan niemand me verder helpen en alleen red ik het ook niet.

Goedemiddag dames en heren,

Daar ben ik weer even! Ik dacht echt dat ik er vanaf was, Die paniek, en overprikkeling e.d maar helaas, De verhuizing en alles regelen heeft een aardige wissel getrokken, en de laatste dagen dus ook weer veel hoofpijn, hartkloppingen en gewoon niet lekker in mijn vel, Alles is eigenlijk net teveel. Gelukkig weet ik wel goed hoe ik daar nu mee om moet gaan, maar het maakt het niet minder vervelend! Gelukkig heb ik heel veel afleiding in de vorm van een pup, Hij is nu 6 weken oud, en dus nog bij zijn mama, maar ik ga wel regelmatig kijken. Op 1 april (geen grap ) komt hij bij ons wonen en daar kijk ik erg naar uit! Hij is echt enorm lief, en ondeugend!



Verder lees ik veel dingen over het ophogen van medicatie, Daar heb ik geen ervaring mee, Tenminste niet meer dan het langzaam opbouwen naar de aanbevolen dosis! Ik heb door de verhuizing een nieuwe huisarts, en ik denk dat ik deze week toch maar een afspraak ga maken, Ik vind het een fijn gevoel om een keer kennis te maken met hem.

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 16:21 schreef MsMessy het volgende:

[..]

Slik pas 2,5 maand AD maar heb het idee dat de Citalopram die ik nu slik niet de juiste AD voor mij is. Krijg steeds meer last van bijwerkingen ipv minder. Denk dan ook dat verhogen geen zin heeft en ik ga dan ook morgen met mijn huisarts bespreken wat misschien een betere keus zou zijn.

Dat dichtslaan geeft nogal wat problemen, want daardoor heb ik veel te lang ontkent dat ik depressief ben. Ik probeerde het weg te stoppen, omdat ik niet wist hoe ik het moest verwoorden. Nu probeer ik er gewoon doorheen te gaan, ook al betekend dat dat ik het huilend en onsamenhangend moet vertellen. Want anders kan niemand me verder helpen en alleen red ik het ook niet.

Ik ben nu ook ongeveer 2,5 maand bezig Goed dat je het morgen gaat bespreken, je moet je er ok bij voelen.
En hoe lang ga je nu naar je psych? Ik vind het heel goed dat je je er toch doorheen sleept. Ben wel een beetje jaloers eigenlijk, want ik durf niet eens te huilen, dus dat schiet niet echt op. Stapje voor stapje gaan we er komen toch?

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 16:47 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

Gelukkig heb ik heel veel afleiding in de vorm van een pup, Hij is nu 6 weken oud, en dus nog bij zijn mama, maar ik ga wel regelmatig kijken. Op 1 april (geen grap ) komt hij bij ons wonen en daar kijk ik erg naar uit! Hij is echt enorm lief, en ondeugend!

[ afbeelding ]

Ach gosh, wat een schat zeg. Ahh, echt zo kioet Heb je hem al een naam gegeven? En wat goed dat je weet hoe je nu met te veel hebben gedaan om kan gaan. Goed bezig!

En girlnextdoor: wat goed dat je hier je verhaal neerlegt. Het is niet niks nee: lucht het je een beetje op? Het is moeilijk als je de aandacht vroeger gemist hebt

En hier nog steeds ziek in bed. Kweet niet of dat nou zo goed is voor m'n stemming...

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 16:13 schreef TheGirlNextDoor het volgende:
Meh, kan er ook nog wel bij. Begin ik bij te komen van afgelopen weekend, kom ik erachter dat mn exvriend verliefd is op een ander. Ik dacht dat ik er al aardig mee om kon gaan dat het over was, maar nu lig ik weer jankend op bed.

Een tijdje geleden vroeg iemand van jullie wat meer over mezelf te vertellen, en aangezien ik bang ben dat jullie me gaan zien als iemand die alleen maar liefdesverdriet heeft en zich aanstelt door te doen alsof ze depressief is, ga ik nu maar even wat meer over mezelf vertellen. Misschien lucht het ook wel even op.

Waar het ooit allemaal mee begonnen is, is dat mijn broertje PDD-NOS en ADHD heeft. Daardoor eiste hij veel meer aandacht op. Nu ik ouder ben en er veel over heb gelezen en geleerd snap ik dat ik hier door altijd minder aandacht kreeg en maakt het me ook niet uit. Als kind kreeg ik dus vanaf mijn 3e tot heden te weinig aandacht, wat je als kind niet snapt en waardoor er psychische problemen door kunnen ontstaan. Dit is bij mij het geval. Ik heb een hechtingsstoornis opgelopen. Ik heb vrijwel geen band met mijn ouders. Er is wel een band, maar de band die ik met ze heb is absoluut geen gezonde ouder-kind band.

Hierdoor altijd al problemen gehad met mijn vader. Ik kan oprecht zeggen dat ik hem meer zie als de man die mij het leven heeft gegeven en die rond paradeert in ons huis om bevelen uit te spreken. Ik voel geen liefde voor hem. Als hem iets overkomt vind ik dat net zo kut voor hem als ik het zo vinden voor iemand die ik amper ken. Voor mijn moeder is dit nog wel iets anders. Met mijn moeder heb ik wel lichte kenmerken van een moeder-dochter band, maar ook niet zoals het hoort. Mijn moeder is een hartstikke lieve vrouw, maar laat enorm over zich heenlopen, vooral door mijn vader. Van mijn moeder zou ik in ieder geval kunnen zeggen dat ik van dr hou, in lichte vorm met de gedachte; het is tenslotte mijn moeder. Bij mijn vader heb ik dit niet.

Sinds 2 jaar weet mijn moeder (pas 54) dat ze parkinson heeft. Erg jong voor deze ziekte. Mijn moeder is hierdoor enorm depressief geworden. Dit heeft zich vooral geuit in periodes van heel heftig tot amper zichtbaar. Maar het was er altijd. In de heftige periodes spreekt zij suïcidale gedachten uit naar ons. Ze meent dit. We hebben thuis het vermoeden dat ze haar pillen opspaart, aangezien ze soms wel heel snel door haar medicijnen heen is en ze ook regelmatig roept dat dat de enige manier is waarop ze het zou doen. Ze weigert in therapie te gaan. Haar woorden: 'Ik laat nog liever het gezin stikken dan dat ik in therapie ga'. Dit is voor mijn moeder echt uitzonderlijk, haar gezin is haar alles. Om maar aan te geven hoe eigenwijs ze eigenlijk is. Toen ze deze uitspraak deed raakte het me wel, maar drong het nog niet tot me door. Er was toen nog niet zoveel aan de hand verder.

Tot een aantal maanden geleden. Toen kon ik het kennelijk allemaal niet meer wegstoppen. Ik liet het altijd langs me heen gaan, wilde er niet teveel onder leiden. Maar nu heb ik geen keuze meer. Dit heeft ervoor gezorgt dat ik langzaam maar zeker zelf depressief ben geworden. Daarbij komende dat mijn schoonmoeder destijds voor de tweede keer kanker had, en om haar gaf ik ook enorm. Daar is het vooral begonnen.

Sindsdien gaat het op school slecht, gaat het op stage slecht, ging het slecht in mijn relatie en ben ik ook nog eens 2 van mn goede vriendinnen (achteraf dus helemaal niet zulke goede vriendinnen) verloren om lullige redenen. Ik voel me enorm alleen, heb amper vrienden en dat begin ik toch te voelen. Zeker nu, sinds het uit is. Sinds het uit is maar met 2 mensen echt contact gehad, dat zijn ook de enige 2 die daadwerkelijk iets om me geven. Meer mensen heb ik niet.

Dus sinds kort ervoor gekozen om in therapie te gaan, daar een diagnostisch onderzoek gehad en daaruit is gekomen dat ik matig depressief ben. Hoef geen medicijnen, maar als ik het wil mag ik dat aangeven en wordt ernaar gekeken hoe verstandig het is. Ik wil het eerst proberen met de psycholoog. Hij helpt me enorm goed, na 2 weken voelde ik me al een stuk beter. Maar ik had al een vermoeden dat ik een terugval zou krijgen. En die terugval heb ik nu sinds afgelopen weekend.

Oppervlakkige informatie, aangezien ik verder niet weet wat ik vertellen moet; Mijn naam is Nathalie, ik ben 21 jaar en studeer zelf Creatieve Therapie Drama. Daarvoor zit ik op kamers, net verhuisd naar een nieuwe, in Amersfoort, maar ga elk weekend naar mijn ouders (in Enschede), omdat ik daar nog werk en dit niet op wil geven en zodat ik mijn beste vriendin elke week zie.

Toch een heel verhaal en voldoende om je zorgen over te maken dus! Wat je al zegt, dat het ooit allemaal begonnen is doordat je broertje alle aandacht op-eiste, dat is waarschijnlijk ook pas op latere leeftijd een beetje duidelijk geworden bij jou. Was je zelf als kind dan ook zo dat je het een beet opgaf en dacht van; ach laat maar, als hij de aandacht wil.. Een beetje moe van steeds je best moeten doen om ook een beetje in beeld te blijven bij je ouders? Uiteindelijk jezelf een beetje wegcijferen en afzonderen, waardoor je je wat minderwaardig voelde en je ook wat meer een gesloten persoonlijkheid ging ontwikkelen.
Of probeerde je juist een eigen identiteit te creeëren die heel uniek was?

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 18:17 schreef romski het volgende:

[..]

Toch een heel verhaal en voldoende om je zorgen over te maken dus! Wat je al zegt, dat het ooit allemaal begonnen is doordat je broertje alle aandacht op-eiste, dat is waarschijnlijk ook pas op latere leeftijd een beetje duidelijk geworden bij jou. Was je zelf als kind dan ook zo dat je het een beet opgaf en dacht van; ach laat maar, als hij de aandacht wil.. Een beetje moe van steeds je best moeten doen om ook een beetje in beeld te blijven bij je ouders? Uiteindelijk jezelf een beetje wegcijferen en afzonderen, waardoor je je wat minderwaardig voelde en je ook wat meer een gesloten persoonlijkheid ging ontwikkelen.
Of probeerde je juist een eigen identiteit te creeëren die heel uniek was?

Beide.
Als kind werd ik al gauw naar mn kamer gestuurd. 'Ga maar even boven spelen'. Zodat mijn broertje alle aandacht kon krijgen. Daardoor heb ik min of meer geleerd om altijd maar op mn kamer te zitten, wat ik uiteindelijk altijd prettig vond. Dus zo iemand ben ik nu ook geworden. Zit nooit beneden bij mijn ouders, altijd op mn kamer.

Tijdens mijn puberteit kwam de drang om uniek te zijn (maar dat is ook enigszins normaal in de puberteit). Op die manier shockeerde ik mijn ouders. Negatieve aandacht is ook aandacht. Dat shockeren heb ik nu niet meer. Maar ik zonder me wel af, het hoeft van mij ook niet allemaal

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 18:08 schreef Nyota het volgende:

[..]

Ik ben nu ook ongeveer 2,5 maand bezig Goed dat je het morgen gaat bespreken, je moet je er ok bij voelen.
En hoe lang ga je nu naar je psych? Ik vind het heel goed dat je je er toch doorheen sleept. Ben wel een beetje jaloers eigenlijk, want ik durf niet eens te huilen, dus dat schiet niet echt op. Stapje voor stapje gaan we er komen toch?

[..]

Ach gosh, wat een schat zeg. Ahh, echt zo kioet Heb je hem al een naam gegeven? En wat goed dat je weet hoe je nu met te veel hebben gedaan om kan gaan. Goed bezig!

En girlnextdoor: wat goed dat je hier je verhaal neerlegt. Het is niet niks nee: lucht het je een beetje op? Het is moeilijk als je de aandacht vroeger gemist hebt

En hier nog steeds ziek in bed. Kweet niet of dat nou zo goed is voor m'n stemming...

We hebben hem Dexter genoemd Ik verheug mij echt op zijn komst, en ik vind het puppy-shoppen ook zo leuk! Samen met lief sta ik bij de dierenzaak in piepspeeltjes te knijpen enz,

Ik heb weer mijn breakdown gehad! Ik had eten gekookt, we zaten aan tafel en ik kon alleen nog maar huilen, Hoezo tever gegaan??!! Het is gewoon allemaal even wennen, Het samenwonen, Ineens alles zelf moeten regelen, en dan het mentale stukje dat ik in een andere stad ben gaan wonen, Wel 9 hele minuten met de trein Het komt allemaal wel goed, maar het had leuk geweest als iemand van tevoren had gezegd dat het zo zwaar kon zijn, als je uit huis gaat!

Nyota wat heb je? Dat je ziek in bed ligt? Beterschap in ieder geval!

TGND: Sterkte meid! Het is heel vervelend om te horen dat iemand waar jij nog veel voor voelt, verder gaat met zijn leven, maar je moet bedenken dat als jij weer stevig op je voeten staat hij een geweldige meid heeft laten lopen, En dan is het jammer voor hem,want dan komt er iemand die jou verdient!

Indien jullie nog even willen AHHH en OOOH-en ik heb nog meer foto's van Dexter hoor

Superverkouden/griepish Alles doet pijn en de tweede box tissues is er bijna doorheen...
Ik slaap nu even tijdelijk op een ieni mini beetje seroquel, anders doe ik helemaal geen oog dicht.

Maar ik wil zo graag sporten

Dus zo lang ik hier lig: kom maar door met die foto's!!

http://www.mijnalbum.nl/Album=PCWBS8EJ

Hier staan er nog wel een paar in! Have fun!

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 19:44 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
http://www.mijnalbum.nl/Album=PCWBS8EJ

Hier staan er nog wel een paar in! Have fun!

Dat beessie is echt onmogelijk lief!

Ahhh, hij ziet er ook zo lekker zacht uit enzo Dexter is lief!!!!

Nu vind ik t helemaal jammer dat ik vandaag niet naar t asiel kon; daar zitten ook schatjes

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 20:37 schreef Nyota het volgende:
Ahhh, hij ziet er ook zo lekker zacht uit enzo Dexter is lief!!!!

Nu vind ik t helemaal jammer dat ik vandaag niet naar t asiel kon; daar zitten ook schatjes

klopt Wij hebben ook wel even getwijfeld of we niet in het asiel zouden gaan kijken, maar wij zitten met het punt dat we Dexter willen laten wennen aan de hond van mijn ouders en die is nogal dominant, en dan blijk je het beste een pup erbij te kunnen zetten omdat die zich nog van nature onderdanig opstellen. Hij is nu 6 weken oud, en wij krijgen heb op 1 april, Dan is hij 9 weken, Wij hebben al maanden geleden een vakantie gepland, en die valt dus precies samen met de week dat hij weg mag, En hoewel ik direct mijn vakantie zou afzeggen voor dit droppie, kunnen we dat toch echt niet maken tegenover onze vrienden! Eerst vrijdag maar weer kijken! En ik zal wel af en toe een foto droppen! Ik knap er in ieder geval wel van op

Onze kat komt wel uit het asiel, en dat is echt de knuffeligste kat die ik ooit heb gezien!!

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 18:08 schreef Nyota het volgende:

[..]

Ik ben nu ook ongeveer 2,5 maand bezig Goed dat je het morgen gaat bespreken, je moet je er ok bij voelen.
En hoe lang ga je nu naar je psych? Ik vind het heel goed dat je je er toch doorheen sleept. Ben wel een beetje jaloers eigenlijk, want ik durf niet eens te huilen, dus dat schiet niet echt op. Stapje voor stapje gaan we er komen toch?

Loop ongeveer net zo lang bij de psych (1x in de 2 weken) Dat huilen moet gewoon, dat doe ik als ik kwaad wordt of gefrustreerd ben en dus ook als ik dichtsla, doordat ik ga huilen haal ik de druk van de ketel en dan kan ik het wel zeggen, al dan niet met vloeken en verwijten naar mezelf
Ik zie de zon aan het eind echt schijnen, alleen nu nog er komen, om er lekker in te kunnen liggen.

@gewoonmezelf87 Wat een heerlijk pluizg bolletje Huisdieren zijn zo fijn om om je heen te hebben. Ik lijk af en toe wel compleet gek, omdat ik de tegen de kat aan loop te praten

TGND Wat goed dat je je verhaal hier hebt verteld! Heel veel sterkte

Pfffft hier was het echt een strijd met mezelf vanochtend. Wilde eerst niet uit bed, toch gedaan, na het douchen wilde ik toch weer in bed kruipen, maarja dat vond ik ook weer belachelijk. Toen geen zin om te ontbijten, toch een tosti gemaakt en uiteindelijk toch naar therapie gegaan. Is dus wel gelukt om naar therapie te gaan, maar vraag niet hoe. Moet ook de hele dag, dus hoop dat ik het volhoud...

quote:

Op dinsdag 6 maart 2012 22:39 schreef MsMessy het volgende:

[..]

Loop ongeveer net zo lang bij de psych (1x in de 2 weken) Dat huilen moet gewoon, dat doe ik als ik kwaad wordt of gefrustreerd ben en dus ook als ik dichtsla, doordat ik ga huilen haal ik de druk van de ketel en dan kan ik het wel zeggen, al dan niet met vloeken en verwijten naar mezelf
Ik zie de zon aan het eind echt schijnen, alleen nu nog er komen, om er lekker in te kunnen liggen.

@gewoonmezelf87 Wat een heerlijk pluizg bolletje Huisdieren zijn zo fijn om om je heen te hebben. Ik lijk af en toe wel compleet gek, omdat ik de tegen de kat aan loop te praten

Ik praat ook tegen mijn dieren hoor, ook tegen de hond van mijn ouders als ik buiten loop met hem, Hoevaak ik al niet aangekeken ben alsof ik helemaal gek ben...

Sylvana, Goed van je, Je hebt alles gedaan ondanks dat je de motivatie niet kon vinden! Dus nu de dag volmaken is een eitje in vergelijk met wat je al hebt overwonnen vandaag!

Over huisdieren gesproken, ik wil zelf ook zo ontzettend graag een klein diertje. Al is het inderdaad alleen maar om daar lekker mee te knuffelen en tegen te praten. Maar ik zit op kamers en ben elk weekend het hele weekend weg. Dat zou sneu zijn voor het desbetreffende beestje.

Maar in het weekend zie ik wel mijn hond en cavia. Daarmee haal ik het knuffelen en praten in het weekend wel enigszins in

Huisdieren

Aargg ik had een hele post geplaatst maar toen laadde de pagina niet en nu is ie weg Opnieuw dus maar.

@gewoonmezelf Dankjewel en je hebt helemaal gelijk dat het een eitje is om te blijven als je er bent.

Vanochtend groepstherapie gehad en voor het eerst had ik het gevoel dat we echt de diepte ingingen en dat we echt serieus bezig waren met wat er achter iets zit. Dit itt de week/weekend/doelenbesprekingen waar het toch wat oppervlakkig blijft meestal.

Daarna psycho-educatie gehad over ouderschap en psychische problemen. Dat is een moeilijk onderwerp voor mij waar ik erg mee bezig ben. Want wil heel erg graag kinderen, maar twijfel of het verstandig is met een recidiverende depressie

Edit: Heb bericht van het UWV dat ze voor 9 juni een beslissing nemen. Voor die tijd op gesprek komen en verder afwachten dus.

[ Bericht 8% gewijzigd door _Hestia_ op 07-03-2012 16:35:59 ]

Weer bijgepraat met de huisarts. Hij heeft de citalopram verhoogt, omdat hij veel van de dingen waar ik last van had herkende als toch een te lage dosering. Dus nu voor ongeveer 3 weken proberen of het op een hogere dosering beter gaat. Hoop het wel want dat warrige en jankerige zorgt ervoor dat ik mezelf een nog minder persoon vind.

Waarom laat ik mijn humeur toch zo afhangen van wat hij doet? Ik wil m niet meer, maar het lukt hem toch om me de pijn te blijven voelen.

Hij doet zo respectloos tegen me. Hij is echt niet meer de jongen waar ik ooit op viel. Hoopte ook dat dat het makkelijker zou maken, maar dat valt dus keihard tegen. Hoe laat ik het los? Hoe kan ik ingodsnaam zelf ook verder gaan?

Voel me zo fucking alleen.
Hallo terugval..

quote:

Op donderdag 8 maart 2012 12:42 schreef TheGirlNextDoor het volgende:
Waarom laat ik mijn humeur toch zo afhangen van wat hij doet? Ik wil m niet meer, maar het lukt hem toch om me de pijn te blijven voelen.

Hij doet zo respectloos tegen me. Hij is echt niet meer de jongen waar ik ooit op viel. Hoopte ook dat dat het makkelijker zou maken, maar dat valt dus keihard tegen. Hoe laat ik het los? Hoe kan ik ingodsnaam zelf ook verder gaan?

Voel me zo fucking alleen.
Hallo terugval..

Het leven wat je hebt gehad met hem, is vertrouwd en in zekere zin ook veilig, En nu ben je die veiligheid voor een groot deel kwijt! Je moet nu je leven inrichten zoals jij het wilt, en dus zonder hem, en dat gaat helaas niet van de 1 op de andere dag! Maar je komt er wel, en het zal ook slijten, en voel je vooral niet schuldig als je een baaldag hebt, dat betekent niet gelijk een terugval, Het betekent gewoon een baaldag! Heeft iedereen
En dat alleen voelen, lieve schat ik woon samen en ik heb ook zat momenten dat ik me eenzaal en alleen voel! Ik denk dan altijd maar,dat dat komt omdat niemand helemaal zal begrijpen waar je doorheen gaat!, En het wel of niet eenzaam zijn hangt dus niet persé samen met wel of niet samen zijn!

Pffft hier wil het vandaag niet echt Wel naar therapie geweest, maar daarna alleen geslapen en vriendlief is nu patat aan het halen. Heb hierdoor ook mn doelen van deze week niet gehaald (maximaal 1.5 uur slapen en zou vandaag strijken)

En ik zou vanavond een workshop taarten decoreren gaan doen, maar die heb ik ook afgezegd, terwijl het me echt heel leuk leek...

[ Bericht 21% gewijzigd door _Hestia_ op 08-03-2012 18:38:58 ]

Angst om naar school te gaan omdat ik mijn doelen niet gehaald heb.

Bleh, dat halve griepje heeft erin gehakt
Vanochtend wel weer naar yoga gegaan en dat was heel fijn en verder niet zo veel. En dat is echt funest voor m'n stemming.

Begin weer heel erg te twijfelen aan mezelf hoe en of ik hier ooit uit kom en vind mezelf zo'n kansloos figuur die al zo lang bezig is: ik ben nu een jaar officieel ziek, vanaf juli met een depressie en bijna een half jaar zonder baan. Bleh.

En dan wil ik mezelf enerzijds een harde schop onder m'n reet geven, maar hoor anderzijds dat stemmetje van m'n therapeute dat ik eens lief voor mezelf moet zijn en dat dit proces tijd nodig heeft en ik niet moet wegrennen voor m'n gevoel.

Pff, 's nachts lig ik dan ook weer te veel te denken en dan komen de tranen opeens wel, wat overdag nooit lukt.

Ik wilde dat ik mijn handleiding ergens kon vinden

quote:

Op donderdag 8 maart 2012 19:17 schreef Nyota het volgende:
Bleh, dat halve griepje heeft erin gehakt
Vanochtend wel weer naar yoga gegaan en dat was heel fijn en verder niet zo veel. En dat is echt funest voor m'n stemming.

Begin weer heel erg te twijfelen aan mezelf hoe en of ik hier ooit uit kom en vind mezelf zo'n kansloos figuur die al zo lang bezig is: ik ben nu een jaar officieel ziek, vanaf juli met een depressie en bijna een half jaar zonder baan. Bleh.En dan wil ik mezelf enerzijds een harde schop onder m'n reet geven, maar hoor anderzijds dat stemmetje van m'n therapeute dat ik eens lief voor mezelf moet zijn en dat dit proces tijd nodig heeft en ik niet moet wegrennen voor m'n gevoel.

Pff, 's nachts lig ik dan ook weer te veel te denken en dan komen de tranen opeens wel, wat overdag nooit lukt.

Ik wilde dat ik mijn handleiding ergens kon vinden

Hallo spiegelbeeld! Dit is dus precies de gevoelens die mij al een paar weken bezighouden, Ik weet van binnen heus wel dat ik rustig aan moet doen, en er eigenlijk helemaal nog niet klaar voor ben, maar tegelijk voel ik ook de druk die er volgens mij dus is! En het stomme is ook dat die druk er helemaal niet is! Niemand vind het vreemd dat ik er nog niet aan toe ben, waarom ik dan wel!? *zucht* en een knuffel voor mijn spiegelbeeld!