'Heb' je een stoornis of omschrijft de stoornis wie je bent?

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 19:28 schreef Skitzofrenix het volgende:

[..]

Dat zijn dan de symptonen waar je last van hebt, een enkele karakter/persoonlijkheidstrekken.
Met goede therapie kan je er mee leren omgaan, en het zegt dus nog steeds niet veel over jou hele persoon zijnde, want je hebt nog veel meer karakter trekken, die helemaal niks met je stoornis te maken hebben.

Daar ben ik het wel met je eens.
Wel is het zo dat iets als bijvoorbeeld autisme doordringt in je hele "zijn". Het bepaalt voor een groot deel je hobbies, hoe je je gedraagt, in hoeverre je kunt samenwerken met mensen en ga zo maar door

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 18:12 schreef werty het volgende:

[..]

of (zo hoorde ik laatst van een 'oosterling') ze hebben het wel maar schuiven het onder de mat omdat 'het niet normaal is en de buren dat niet mogen weten'
dus word het een soort van intern geregeld,
toegegeven de cijfers die ze me gaf lagen wel lager dan in het 'westen'

ik heb in China meegemaakt dat volgens de westerse maatstaven zo'n beetje alle vrouwen tussen 10 en 40 anorexia zouden hebben. Ze praten er niet over, maar het ideaalbeeld van een chinees meisje is een wit botje. Ze eten ontzettend weinig (alleen rijst of groente, vaak maar 1x per dag), sporten heel veel en zijn er continu mee bezig. Een heel normale opmerking als je een meisje een tijd niet hebt gezien is 'hoi, je bent dikker geworden!'. Wat niet gemeen bedoeld is, maar als motivatie om nog dunner te worden...

Beide. De stoornis valt te herleiden naar biologische factoren en gebeurtenissen, maar uiteindelijk omschrijft het ook gewoon je persoonlijkheid in het geval van bijvoorbeeld persoonlijkheidsstoornissen. Autist ben je en autisme heb je. In hoeverre je een stoornis zoals autisme je leven laat bepalen zal beinvloeden in hoeverre je je ook autist voelt. Althans, zo zie ik het.

quote:

Op maandag 9 januari 2012 18:11 schreef Madame_Paon het volgende:

[..]

Astma en Alzheimer zijn dus ook geen ziektes, maar lichamelijke eigenschappen?

Wat een onzin.
Dat stoornissen bestaan, is allang bewezen d.m.v. tweelingstudies, hersenscans en afwijkingen op genen.

Dat "argument" dat in Afrika ook "niemand" een stoornis heeft, is ook totale onzin. Ten eerste gebruiken mensen Afrika nooit als voorbeeld zoals de wereld zou moeten zijn, tenzij het over dit onderwerp gaat. Dat zegt dus al genoeg. En tweede zijn er daar ook meer dan genoeg mensen met psychiatrische stoornissen, maar die worden niet herkend/wordt er gedacht dat ze bovennatuurlijke krachten hebben/worden ze verbrand als heks.

Dat is inderdaad het tegenargument. De vraag is waar die grens dan getrokken wordt. Want vrijwel al je eigenschappen vallen toe te schrijven aan genen, biologische factoren en je ervaringen. In hoeverre ben je bepaalde eigenschappen dan wel en anderen niet? Je bent dus enkel wat je functioneren niet belemmert? Ik heb er zelf geen antwoord op, maar ik vind het wel interessant.

Je bent een dementerend persoon en je hebt dementie...

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 20:20 schreef -Strawberry- het volgende:

Je bent een dementerend persoon en je hebt dementie...

ben ik niet mee eens. Toen mijn tante nog leefde en aan het dementeren was, zag ik mijn tante met dementie en niet een dementerend persoon. Ik blijf erbij, als je je gaat identificeren met wat je hebt, wordt je dat inplaats van dat jejezelf blijft.

Misschien is het al gezegd, maar: soms is het erkennen (bekennen?) van een stoornis ook een gemakkelijk excuus.

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 22:06 schreef Gray het volgende:
Misschien is het al gezegd, maar: soms is het erkennen (bekennen?) van een stoornis ook een gemakkelijk excuus.

Hangt helemaal af van de situatie en de ernst van de stoornis.
Als je dingen steelt en het afschuift op je PDD-NOS, is het gewoon een waardeloos excuus, maar als je om niks woedeaanvallen hebt door je borderline, is het vaak wel een geldig "excuus".

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 22:12 schreef Madame_Paon het volgende:

[..]

Hangt helemaal af van de situatie en de ernst van de stoornis.
Als je dingen steelt en het afschuift op je PDD-NOS, is het gewoon een waardeloos excuus, maar als je om niks woedeaanvallen hebt door je borderline, is het vaak wel een geldig "excuus".

Een excuus dus.

Ik vind dat een stoornis nooit omschrijft wie je bent, maar dat je wel soms storing ondervindt aan wie je bent. Wat een afweging is tussen wat de wereld van je vind, en wat je zelf vindt.

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 22:28 schreef Gray het volgende:

[..]

Een excuus dus.

Ik vind dat een stoornis nooit omschrijft wie je bent, maar dat je wel soms storing ondervindt aan wie je bent. Wat een afweging is tussen wat de wereld van je vind, en wat je zelf vindt.

Ik denk dat wat Madame_paon bedoelt is dat de hinder die iemand als "excuus" wilt gebruiken wel relevant moet zijn.

Elke stoornis belet je om volledig te zijn wie je echt ben, dus zegt een stoornis dan juist iets over wie je niet bent?

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 22:36 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik denk dat wat Madame_paon bedoelt is dat de hinder die iemand als "excuus" wilt gebruiken wel relevant moet zijn.

Zoiets ja. Dat de omgeving niet boos moeten worden om dingen waar mensen echt niks aan kunnen doen.

Een stoornis heet niet voor niks een stoornis: bepaalde dingen zijn daardoor verstoord en het kan een hele grote invloed op je leven hebben.
Het heeft op wel invloed op wie je bent, maar je bent nooit alleen maar de stoornis.

Het probleem is dat geestelijke stoornissen de maatschappij over het algemeen niet veel boeit en het moeilijk te herkennen is in één oogopslag. Dat gaat met een paar missende ledematen of een nekkraag van een whiplash een stuk beter. Daar kunnen ze wat mee! Dus komt het labeltje snel op de proppen.

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 20:30 schreef Frag_adder het volgende:

[..]

ben ik niet mee eens. Toen mijn tante nog leefde en aan het dementeren was, zag ik mijn tante met dementie en niet een dementerend persoon. Ik blijf erbij, als je je gaat identificeren met wat je hebt, wordt je dat inplaats van dat jejezelf blijft.

Nee natuurlijk. Ik zag mijn oma ook niet als alzheimervrouwtje, maar als vrouw met alzheimer. Het is alleen dus niet eenduidig wanneer je iets hebt en wanneer iets een deel van jou uitmaakt.

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 22:47 schreef Canillas het volgende:
Elke stoornis belet je om volledig te zijn wie je echt ben, dus zegt een stoornis dan juist iets over wie je niet bent?

Nee, je persoonlijkheid wordt er te veel door beinvloed waardoor je niet meer jezelf zou zijn als je de stoornis niet had gehad. Dan was je een heel ander persoon geworden, maar dat kan je niet meer zien als jezelf.

quote:

Op woensdag 11 januari 2012 01:56 schreef -Strawberry- het volgende:
Nee, je persoonlijkheid wordt er te veel door beinvloed waardoor je niet meer jezelf zou zijn als je de stoornis niet had gehad. Dan was je een heel ander persoon geworden, maar dat kan je niet meer zien als jezelf.

Je bent altijd wie je bent, je persoonlijkheid is iets wat je hebt, en dat kan door een stoornis (een verzameling opgestapelde en door angst en verdriet opgebouwde psychische mechanismes die je beperken in je doen en laten) ernstig beïnvloed worden, net zoals het helen van een stoornis de ruimte zal geven om wie je bent meer te uiten.

Dat zal ook op natuurlijke wijzen gaan wanneer er geheeld wordt omdat een stoornis (hoe beperkend die is ook is) het niet verkeerd 'bedoelt'; het vormt zich met de tijd en daar zijn redenen voor. In die redenen zitten ook de antwoorden om het te helen.

Een stoornis is opgebouwd uit iemands natuurlijke, aangeboren vermogen die in beslag gelegd worden om de stoornis te kunnen doen ontstaan, wat het dubbel zo cru maakt; je raakt iets kwijt wat de bedoeling had je te helpen met het leven van een leven wat bij je past en het wordt gebruikt voor iets wat tegenovergesteld als waar het voor bedoelt was; ipv leven wordt er gericht op niet echt leven, op overleven.

Maar ook dat staat uiteindelijk allemaal los van wie je bent want het is iets wat je hebt, net zoals je een lichaam hemt, een gedachte of gevoel hebt.

quote:

Op dinsdag 10 januari 2012 22:47 schreef Canillas het volgende:
Elke stoornis belet je om volledig te zijn wie je echt ben, dus zegt een stoornis dan juist iets over wie je niet bent?

Wat zijn we dan echt ?

quote:

Op zondag 15 januari 2012 19:09 schreef Gertje-Plongers het volgende:
Wat zijn we dan echt ?

Wat of wie?

Wie, om mee te beginnen.

Wat is makkelijker; je bent leven, net zoals al het andere levende ter wereld.

Wie je bent dat is aan jou om uit te vinden, jij bent ook de enige die dat volledig kan weten of begrijpen. Wel kan je er vanuit gaan dat jij, net als elk mens, een uniek verzameling vermogens/talenten bent, dat is je natuur, je genetische blauwdruk, en die vermogens gebruik jij om jezelf te zijn en tegelijkertijd ben jij wie je bent door van je vermogens gebruik te maken; als je een leven leidt wat bij je past, wat in harmonie is met jouw vermogens. Dingen die bij jouw en vermogens passen zijn de dingen waar je plezier in hebt, die je energie geven, net zoals het echt zijn van je bent iets is wat plezier en energie geeft. Jezelf kunnen zijn is vrijheid.

Wat in dit topic als stoornis wordt gezien zijn die vermogens die in beslag gelegd worden vanuit coping, vanuit een overlevingsstrategie die bedoeld is pijnlijke, onverwerkte zaken te vermijden; zolang die onwerwerkt zijn liggen ze in je onbewuste opgeslagen als bedreigend, kom je met die dingen in aanraken dan gaan de alarmbellen af. Dat kost je je vermogen, daar lever je dan op in, ze worden gebruikt om je uit het leven te houden ipv je juist te laten leven. Niet jezelf kunnen zijn is het uiterste tegenovergestelde van vrijheid.

Vandaar dat een stoornis eerder laat zien wie je niet bent dan dat het iets over je kan zeggen als persoon, integendeel.

Ik denk dat je er gewoon van uit moet gaan dat psychiaters geen mensen kunnen helpen die zelf geen probleem hebben. Je hebt pas een stoornis als je deze zelf als zodanig herkend.

In de jaren 80 was er het Rosenhan experiment, in dat experiment werden er gezonde mannen en vrouwen naar een psychiater gestuurd met een nepprobleem, die zo erg was dat ze opgenomen werden. Ze infiltreerde psychologie als het ware. Wat bleek, ze kregen gewoon meerdere stoornissen toebedeelt en mochten op een gegeven moment niet meer weg uit de klinieken.


Sindsdien is het 1 en andere wel verbeterd, maar de kans dat je een verkeerde diagnose krijgt als je binnenloopt is nog aardig groot.

quote:

Op zondag 15 januari 2012 19:21 schreef Canillas het volgende:
Wat is makkelijker; je bent leven, net zoals al het andere levende ter wereld.

Wie je bent dat is aan jou om uit te vinden, jij bent ook de enige die dat volledig kan weten of begrijpen. Wel kan je er vanuit gaan dat jij, net als elk mens, een uniek verzameling vermogens/talenten bent, dat is je natuur, je genetische blauwdruk, en die vermogens gebruik jij om jezelf te zijn en tegelijkertijd ben jij wie je bent door van je vermogens gebruik te maken; als je een leven leidt wat bij je past, wat in harmonie is met jouw vermogens. Dingen die bij jouw en vermogens passen zijn de dingen waar je plezier in hebt, die je energie geven, net zoals het echt zijn van je bent iets is wat plezier en energie geeft. Jezelf kunnen zijn is vrijheid.

Wat in dit topic als stoornis wordt gezien zijn die vermogens die in beslag gelegd worden vanuit coping, vanuit een overlevingsstrategie die bedoeld is pijnlijke, onverwerkte zaken te vermijden; zolang die onwerwerkt zijn liggen ze in je onbewuste opgeslagen als bedreigend, kom je met die dingen in aanraken dan gaan de alarmbellen af. Dat kost je je vermogen, daar lever je dan op in, ze worden gebruikt om je uit het leven te houden ipv je juist te laten leven. Niet jezelf kunnen zijn is het uiterste tegenovergestelde van vrijheid.

Vandaar dat een stoornis eerder laat zien wie je niet bent dan dat het iets over je kan zeggen als persoon, integendeel.

Klopt grotendeels ook wat je zegt. Maar mijn vermoeden is dat iedereen gebruik maakt van coping tot op zekere hoogte. Een stoornis wordt het pas zodra jij of anderen er hinder van ondervinden.

De oorzaak daarvan kan veel redenen hebben, maar hebben altijd met de omgeving te maken.

Dan komt de vraag wat we zijn ? en in hoeverre kunnen we dat zijn. Dus in welke mate bepaald de omgeving en opvoeding etc, wie we zijn.

quote:

Op zondag 15 januari 2012 19:11 schreef Gertje-Plongers het volgende:
Wie, om mee te beginnen.

Cognito, ergo sum. Je bent, wie je denkt dat je bent.

Van Descartes 17e eeuwse filosoof en de vader van de wetenschappelijke methode. Was een filosoof die alles om zich heen betwijfelde en naging wat hij dan nog dacht. Zijn conclusie was dat de enige zekerheid die je in het leven hebt als individu en nooit kan ontkennen is het feit dat je twijfelt.

Het denken word niet zozeer bepaalt door de antwoorden die je hebt, maar de vragen die je aan jezelf stelt. Die vragen die worden in ons denken beantwoord vanuit een bepaalde zekerheid, sommige dingen mag je van jezelf niet aan twijfelen, andere weer wel. Het hele plaatje bepaalt je indentiteit. Door vaak na te vragen, verstevig jij de antwoorden op je eigen vragen.

Mooie bijdrage. leuk om eens wat van op te zoeken. Bedankt.

quote:

Op zondag 15 januari 2012 19:49 schreef picardmike het volgende:

[..]

Cognito, ergo sum. Je bent, wie je denkt dat je bent.

Ik denk dus ik besta.

quote:

Cogito ergo sum

De eerste uitgave van Discours de la Méthode uit 1637
Cogito ergo sum (Ik denk, dus ik ben) is een filosofische stelling van René Descartes, die een belangrijk element werd van de westerse filosofie. Descartes kwam tot zijn stelling in het werk Principia Philosophiae uit 1644; in het Discours de la Méthode uit 1637 komt de Franse versie ("Je pense donc je suis") voor.

Descartes begint zijn filosofie vanuit een scepticistisch standpunt. Overgeleverde waarheden kunnen onwaar blijken te zijn, en ook je eigen waarneming kan je bedriegen. Misschien is er wel een kwaadwillende god of demon die ons doorlopend probeert te bedriegen. Als men echter daarvan uitgaat, is er dan nog iets wat we zeker kunnen weten? Daar komt het cogito ergo sum om de hoek kijken: Descartes kan wel aan alles twijfelen, hij kan in alles bedrogen worden, maar dan nog is er iemand (of iets) die twijfelt, die bedrogen wordt. Het simpele feit dát hij twijfelt, impliceert dat hij bestaat. Daarmee is de eerste zekerheid terug in zijn filosofisch systeem, en heeft hij dus een grond om op te staan, een beginpunt om in zijn filosofie van uit te gaan.

Zijn beide niet juist ? Ik denk, dus ik ben, kan, en daarmee ook, ik denk dus ik besta ?