quote:
quote:
"De Zwarte Brug
Zo wordt hij genoemd in de volksmond. Het oude spoor loopt door mijn woonplaats heen. De Brug ligt vlakbij het schietoefenterrein. Loopt vanaf daar door naar Den Bosch, naar het natuurreservaat en daar is nog een brug. Een groot deel van deze brug is pas nog gerenoveerd.
Het spoor wordt niet meer gebruikt (al heel lang niet meer.) Mij is in de geschiedenisles verteld, dat deze brug vroeger is gebruikt voor deportatie. In de Tweede Wereldoorlog. Ik heb, voor ze mij dat vertelden, daar heel wat rare dingen meegemaakt.
Zo kwam ik daar met vrienden, vroeger oorlogje spelen. De brug is altijd ijskoud maar dat kan komen omdat het oud ijzer is. Maar de kou onder de brug, die is nog steeds onverklaarbaar, echt gewoon eronder staan en een koude lucht voelen die stroomt alsof het word meegetrokken door een trein. Maar het raarste is nog wel de spookauto's die daar zijn waargenomen. Ik wou laatst foto's gaan maken. Maar het moment dat ik onder de brug door ging om er foto's van te maken. Was de batterij leeg, nieuwe batterijen erin, leeg. Toen ik weg was van de brug, probeerde ik het nog eens, volle bak. Ook mijn telefoon deed raar, onder de brug en in de buurt geen bereik maar liep ik verder het weiland achter de brug in, deed hij het weer. Ging ik richting Vlijmen (mijn dorp) dan was er weer volle back.
Ook geluiden van treinen, auto's, schreeuwende mensen. Schreeuwen meer uit doodsangst dan iets anders. Maar dan ook echte doodsangst. Nu is het toppunt geweest. Ik moest daar langs, 's avonds (ik kwam terug van een feest ik was naar het station gefietst en fietste nu terug) De dingen die ik voelde en zag, mijn remmen die er mee stopten, (ik ging harder fietsen)
De extreme kou/warm verschil in mijn handen. De constante verandering van het gevoel te hebben achtervolgd te worden, tot het gevoel hebben dat er iets dwars door je heen gaat.
Ik ben toen geschrokken. Durf er niet naartoe te gaan. Niet alleen tenminste..."