OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Dat kon ik voorheen in 20 minuten.quote:Op dinsdag 18 oktober 2011 21:47 schreef groofskendezoveelste het volgende:
Ik sta een uur voor vertrek op en kan zonder problemen twee kinderen aankleden en voeden en ook nog gezellig ertussen in op de bank sesamstraat kijken (en zelf douchen, kopje koffie drinken enzovoorts). Proost!
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik ben nu ook een uur bezig 's morgens en dan douche ik niet eens 
Maar ach, zien tegen die tijd wel, heb dan toch geen keuze meer, dan moet je wel
Maar ach, zien tegen die tijd wel, heb dan toch geen keuze meer, dan moet je wel
disclaimer
Errug herkenbaar dit! Ene dag wil ik het NU, andere keer vind ik het doodeng! Hoe verwoord ik dit nou goed...quote:Op dinsdag 18 oktober 2011 10:03 schreef Stormqueen het volgende:
Grappig om te zien dat er toch best wat meiden zijn die flink jonger zijn dan ik, die al helemaal de pan uit rammelenHet is zo'n immense verantwoordelijkheid en mijn leven is nu zo vanzelfsprekend - ik sta op, rommel in de badkamer, ga naar m'n werk, kom weer thuis, boodschappen doen, koken en dan wat aan de klus. (aan het huis, niet aan kinderen nog
(ik zie wel vaak als argument dat baby's cute zijn, maar ik denk voornamelijk aan als ze niet cute zijn - de hele nacht huilen, en de periode na de baby-tijd dat alles "Nee!!!" is enzo
Anyway, herkent iemand die gevoelens en hoe ga je daar mee om? Of neemt het rammelen op een gegeven moment dusdanig de overhand dat die argumenten niet meer meespelen?
Ik maak me licht zorgen - met de nadruk op licht - dat dat JA IK WIL NU!!! gevoel nooit gaat komen, ondanks het feit dat ik zeker weten wel kinderen wil. En ook niet pas over 8 jaar, omdat er massa's mensen in mijn omgeving aan het jongen zijn momenteel en ik niet wil dat mijn kind de verwende benjamin wordt zonder leeftijdsgenootjes om zich heen
Wanneer bepaal je dan of het moment echt goed is? Argh, dilemma's
(achtergrondinfo: ik ben 30, mijn vriend 28, 5 jaar samen waarvan 3 jaar samen in koophuis, allebei HBO en al 6 jaar werkend - volwassen en verantwoordelijk genoeg op papier, maar dus niet in ons hoofd
Ik bedoel, ze zijn cute, maar niet altijd. Vandaar dat ik inderdaad postte 'nu nog even beseffen dat ze niet altijd cute zijn'. Maar denk wel dat je hier in groeit, dat bijv. als het huilt, jij weet wat er waarschijnlijk mis kan zijn. Hoor dat ook van anderen: "het is anders als het je eigen kind is". En dat geloof ik ook wel. En je hebt ook 9 maanden om aan het idee te wennen...
Nou zit het bij ons zo dat we bijna drie jaar samen zijn en een jaar samenwonen. Ik 27, hij 29. Allebei vast contract, leuk huisje, kortom: niks waarom wat een kindje krijgen in de weg staat...Behalve dit: ik ben na het samenwonen naar een uur reistijd gegaan naar mn werk. Dat vind ik best veel, 2 uur op een dag x 4 dagen (en ik heb geen doorgroeimogelijkheden). Ofwel, ik wil daar weg en dichter in de buurt werk vinden. En laat dat nou niet lukken. Nu al een dik jaar bezig met zoeken en solliciteren.
Maar ik wil geen kindje als "bezigheidstherapie", als excuus voor "mama vond haar werk te ver en niet meer leuk". Want zoals ik in dit topic (of ander topic
) al als reactie kreeg van iemand "nadat je een kindje hebt is de motivatie om te gaan werken helemaal ver te zoeken". Misschien wel. Misschien ook niet, misschien doet het me minder. Stoort het me minder JUIST omdát ik moeder ben en mezelf zegmaar kwijt kan in de verzorging van het kindje. Ik wil wel sowieso kids en jong moeder zijn lijkt me superleuk. Maar veel misschiens...hahaBen nu ook al zo'n tien jaar aan de pil en ben hem eigenlijk gewoon beu. Heb last van allerlei kwaaltjes die "toevallig" bijna allemaal in het lijstje bijwerkingen staan. Wil die troep gewoon niet meer. En dan nog het feit dat ik al op mijn zevende ongesteld werd, dat was niet helemaal volgens het boekje. Wil eigenlijk gewoon er achter komen of mijn lichaam alles wel zelf kan. Dat alles werkt en dat ik niet over bijv. drie jaar achter kom (wanneer ik het 'JA IK WIL NU' gevoel echt heb (als dat gevoel uberhaupt al bestaat)) dat alles dus net ff níet blijkt te werken...dat ik al in de overgang ben geweest of weet ik veel...iets anders geks
Vandaar dat ik nu bezig ben met mijn laatste pil strip en ik niet meer begin aan een nieuwe, kan ook niet want ze zijn op
. En of er een kindje komt... dat zien we dan wel weer. Ondanks mijn misschiens en dilemma's is het erg welkom, maar ik ga niet aan de gang met ovulatietesten of er extra mijn best voor doen Als het zo mag zijn vinden we tegen die tijd vast wel een oplossing voor mijn misschiens.
Of wat denken jullie ervan?
Sorry, lang verhaal...Hoop dat ik het niet te warrig heb opgeschreven
Ik nam voorheen ook een uur.
Ik sta niet vroeger op omdat ik nu twee kinderen erbij heb. (Alleen mijn alleereerste werkdag na mijn verlof was ik om 500uur op
. Maar dat was even kortdurige beginnersstress.
Ik sta niet vroeger op omdat ik nu twee kinderen erbij heb. (Alleen mijn alleereerste werkdag na mijn verlof was ik om 500uur op
. Maar dat was even kortdurige beginnersstress.
Men, ik heb voor mezelf alleen al een uur nodig! Maar ik ben dan ook niet zo'n natural beauty als jij.quote:
Ik sta een uur voor vertrek op en kan zonder problemen twee kinderen aankleden en voeden en ook nog gezellig ertussen in op de bank sesamstraat kijken (en zelf douchen, kopje koffie drinken enzovoorts). Proost!
Ik sta om 6.20 op en vertrek om 8.10.
Vind je misschiens allemaal wel meevallen hoor supreme! Niks sterk bezwaarlijks ofzo, gewoon gezonde " twijfel "
Wat betreft die pil, die slik ik al vier jaar niet meer, maar daar heb je andere trucjes voor
Wat betreft die pil, die slik ik al vier jaar niet meer, maar daar heb je andere trucjes voor
disclaimer
Ik denk dat je iets door probeert te denken waar je je nu maar moeilijk een beeld van kunt vormen. Misschien vind je het heerlijk om na de geboorte van je kind weer aan het werk te gaan, misschien wil je juist zoveel mogelijk thuis zijn. Dat zie je dan wel, toch? Fijne als je die 'luxe' hebt in ieder geval.quote:Op dinsdag 18 oktober 2011 21:49 schreef SupremeEvil het volgende:
Maar ik wil geen kindje als "bezigheidstherapie", als excuus voor "mama vond haar werk te ver en niet meer leuk". Want zoals ik in dit topic (of ander topic
Ik heb wel de indruk dat het lastig kan zijn om te solliciteren als je fulltime voor je kind zorgt. Als je baby klein is en zichzelf makkelijk kan vermaken dan heb je wel tijd om vacatures door te bladeren en brieven te schrijven, maar als dat niet zo is dan kan het lastig zijn om tijd voor jezelf vrij te maken. En je moet natuurlijk de deur uit kunnen.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Dat scheelt, da's al zeker 20 minutenquote:
Oh ja, das waar, ik doe niet aan make-up. (Soms wel hoor, soms wel!)
al kun je het prima combineren met koffie en een sigaretje
disclaimer
Ja maar Claudia, ik heb er 'maar' eentje he. Die slaapt door. Maar wat jij schetst is voor ons een reden om te wachten met een tweede. Nu gaat het redelijk soepel allemaal, hebben nu net een redelijk ritme.
ti amo più di ieri ma meno di domani
De combinatie Ivan-Lena wordt nu echt makkelijker, merk ik. Ivan kan ik gerust een tijd alleen laten en dat maakt dat ik bijvoorbeeld in de tussentijd Lena rustig kan voeden. Ik merk nu pas hoezeer ik altijd bezig was met plannen en anticiperen. Dat was tweede natuur geworden en ik dacht er niet zoveel over na.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
SupremeEvil, ik denk eigenlijk dat pas kan zeggen wat je echt wilt als je kindje er is en je aan het werk bent. Voor mij geld dat ik na mijn verlof ook wel weer graag aan het werk ging. Eenmaal aan de slag merkte ik dat ik het wereldje (IT) toch wat anders ben gaan zien dan voorheen. Die poeha en het gestress om deadlines waar ik voorheen echt wel wakker van kon liggen vind ik nu overtrokken. Het doet me allemaal wat minder.
Ik ben nu in verwachting van mijn tweede en het is voor mij een mooi punt om eens te kijken wat ik ECHT wil doen voor werk. Ik weet wel al dat thuisblijfmoeder zijn niet mijn ding is.
Ik ben nu in verwachting van mijn tweede en het is voor mij een mooi punt om eens te kijken wat ik ECHT wil doen voor werk. Ik weet wel al dat thuisblijfmoeder zijn niet mijn ding is.
Twee dagen per week moet Senna op tijd op het kdv zijn, maar dan nog is het prima als we iets na half 9 vertrekken. De andere dag dat ik meot werken, komen omi en opa en oma hier oppassen, dus hoeft Senna niet aangekleed te zijn als wij vertrekken. En op maandag en donderdag doen we het rustig aan en zien we wel. Ik probeer die dagen zo min mogelijk 'moeten' op te leggen aan Senna. Ik ben immers thuis om bij haar te zijn en tijd met haar door te brengen, dus wil ik niet mijn dingen en planning constant aan haar opleggen.quote:
[..]
Maar het wegbrengen naar het kinderdagverblijf komt er toch wel bovenop?
Het maakt voor je beleving denk ik ook wel verschil hoeveel dagen per week er voortgemaakt moet worden.
Kortom, eignelijk proberen we wel om 'voortmaken' sowieso te beperken, want ik heb ook gemerkt dat hoe meer ik voort wil maken, hoe moeilijker het gaat.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Hier met maar 1 kind hebben we hier wel een vast ritme en patroon van de dag.
Alleen in de weekenden laten we dat wat los, maar nog proberen we een vast patroon te houden.
Niet omdat we controlle willen, maar om het voor Roy duidelijk te houden.
Alleen in de weekenden laten we dat wat los, maar nog proberen we een vast patroon te houden.
Niet omdat we controlle willen, maar om het voor Roy duidelijk te houden.
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Hmm, wordt toch tijd om hier ook maar eens te gaan posten. Ik rammel ook al een tijdje, maar bij mij zit het er voorlopig ook echt nog niet in; ik ben 20, woon bij mijn ouders, geen baan met vaste uren en ik studeer nog. Bovendien heb ik ook nog geen vriend, dus dat maakt het ook wat lastiger
Het is ook niet dat ik rammel van: ik wil NU een kind, maar ik hoop toch zeker wel kinderen te krijgen in de toekomst. Tot die tijd maar lekker werken met kinderen (ik werk nu als woningassistent in een gezin met 4 kinderen). En ondertussen ben ik ook al ondergeplast, ondergekotst en 'gestoord' door huilende baby's, maar dat maakt me allemaal niets uit
Ik vind het wel heerlijk om in OUD mee te lezen, via anderen meegenieten
Het is ook niet dat ik rammel van: ik wil NU een kind, maar ik hoop toch zeker wel kinderen te krijgen in de toekomst. Tot die tijd maar lekker werken met kinderen (ik werk nu als woningassistent in een gezin met 4 kinderen). En ondertussen ben ik ook al ondergeplast, ondergekotst en 'gestoord' door huilende baby's, maar dat maakt me allemaal niets uit
Ik vind het wel heerlijk om in OUD mee te lezen, via anderen meegenieten
Bij mij kriebelt t ook wel. Ik ben 22. Maar mijn vriend 27 wil er nog niet aan denken.
I solemnly swear i'm up to no good
Gelukkig ik ben dus niet de enigequote:
[..]
Dat heb ik ook een hele tijd gedacht
ik dacht dus ook laat ik is gaan kijken want ze raken maar niet uitgesproken over rammelaars 
Geniaalquote:
[..]
Gelukkig ik ben dus niet de enige
I solemnly swear i'm up to no good
Haha MissJones dat dacht ik ook toen ik het topic voor het eerst zag.
Hier (gelukkig) even wat minder aan het rammelen. Wil toch echt eerst m'n "carriereswitch" gaan maken voor ik aan de kindjes zou gaan. Heb heel erg het gevoel dat NU het moment is, nu we nog geen kinderen hebben, en nu we het financieel zouden redden als er een tijdje wat minder loon binnenkomt (door studie bijvoorbeeld).
dat dacht ik ook toen ik het topic voor het eerst zag.Hier (gelukkig) even wat minder aan het rammelen. Wil toch echt eerst m'n "carriereswitch" gaan maken voor ik aan de kindjes zou gaan. Heb heel erg het gevoel dat NU het moment is, nu we nog geen kinderen hebben, en nu we het financieel zouden redden als er een tijdje wat minder loon binnenkomt (door studie bijvoorbeeld).
[i]And those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music.[/i]
I loved to discover how unique and strange humanity is. How we are all, deep down, nerdy weirdos.
I loved to discover how unique and strange humanity is. How we are all, deep down, nerdy weirdos.
Dank voor jullie reacties Fijn om te lezen.
Zit ook te denken aan carriereswitch ofzo, weet alleen niet welke kant op!
Voorlopig blijft alles bij het oude omdat ik t dus ook niet meer weet...
Komt vast nog wel iets op m'n pad... Toch?
Fijn om te lezen.Zit ook te denken aan carriereswitch ofzo, weet alleen niet welke kant op!
Voorlopig blijft alles bij het oude omdat ik t dus ook niet meer weet...
Komt vast nog wel iets op m'n pad... Toch?
Net weer eens heeel voorzichtig over gehad met m'n vriend. En dat komt omdat die sukkel zelf toen we langst de spenen enzo liepen een hele lieve pakte.. En die was dan voor mij om me koest te houden s'nachts.. 
Komende twee jaar wilt hij zeker nog niet.. Maarja.. Als zijn vrienden eenmaal beginnen gaat dat wel kriebelen denk ik? Probleem is dat merendeel van zijn vrienden nog vrijgezel is ... Ik zie een probleem aankomen
Komende twee jaar wilt hij zeker nog niet.. Maarja.. Als zijn vrienden eenmaal beginnen gaat dat wel kriebelen denk ik? Probleem is dat merendeel van zijn vrienden nog vrijgezel is ... Ik zie een probleem aankomen
I solemnly swear i'm up to no good
O hai, jij hier? Ik had wel een duidelijke *tring* in mijn biologische wekker zitten, maar ik heb er meer als een jaar over gedaan om het daadwerkelijk toe te geven aan mezelf en toen nog een paar maanden eer ik het aan mijn lief durfde te zeggen. En mijn eerste gedachte toen ik eenmaal zwanger was was 'wtf heb ik gedáán??'
Maar zie hier, het kind is bijna twee en hij is nog steeds niet stuk It grows on you, ik heb er geen spijt van dat ik op een goede dag besloot dat ik mijn beslissingen niet wilde baseren op angst.
Ik had wel een duidelijke *tring* in mijn biologische wekker zitten, maar ik heb er meer als een jaar over gedaan om het daadwerkelijk toe te geven aan mezelf en toen nog een paar maanden eer ik het aan mijn lief durfde te zeggen. En mijn eerste gedachte toen ik eenmaal zwanger was was 'wtf heb ik gedáán??'Maar zie hier, het kind is bijna twee en hij is nog steeds niet stuk
It grows on you, ik heb er geen spijt van dat ik op een goede dag besloot dat ik mijn beslissingen niet wilde baseren op angst.
3!
