Pfff, even een egopost... Riep ik gisteren wel zo stoer "komt allemaal wel goed", das toch eigenlijk niet helemaal hoe ik me voel...
Vanmorgen weer drama, ze weigert weer de fles terwijl de vorige al 7,5 uur geleden is en ook niet leeg ging (150 gedronken met een totaal van nog zo'n 670 gisteren

). Ze moest weer zo huilen . Mijn lief is nu met haar naar beneden gelopen en het is stil, maar zodra hij de fles weer aanbiedt is het waarschijnlijk gelijk huilen.
Ze is trouwens wel een beetje neusverkouden, net ook weer een forse lel uit haar neus gehaald, je hoorde het ook gewoon 'fluiten' zeg maar. Zou dat een reden van het slechte drinken kunnen zijn? Ik merk dat ik erg gespannen raak van de situatie, dat is misschien heel overdreven, maar het gehuil rondom die flessen maakt me nerveus voor de volgende voeding ('zou het nu wel lukken?'). En dat voelt zij natuurlijk ook. En ik vind het bovenal gewoon ook zo zielig dat ze zo overstuur is.
Edit: ze heeft net 130 gedronken (is in elk geval iets) en loopt nu te ouwehoeren met haar papa maar weigert verder te drinken. Ze zit hier nu breeduit lachend naast me, onze clown.
Ik voel me een enorme aansteller, maar ik vind dat huilen zo zielig en ik maak me ook best een beetje ongerust omdat ze zo weinig drinkt. Ze gaat trouwens momenteel ook erg vaak 'over de rooie' met aankleden en is vaak wat onrustig.
Sorry, jullie vinden me vast een enorme zeur.