Het dreumestopic (1 - 2 jaar) deel 152

Het was hier tot een uur of half 11 droog Stiemie . Anders was ik gaan plassen stampen denk ik...

Iris heeft slecht geslapen, warmte?! Bang in het donker (kan dat al op deze leeftijd), licht uit was ze het absoluut niet mee eens. En een poepluier midden in de nacht en nu ook alweer 2, dus misschien zat dat haar dwars...

Over dat onderhandelen heb je het al eerder gehad, Claudia, en dat is best blijven hangen bij me. Ik wil het zeker toepassen omdat ik denk dat het goed is voor dr zelfvertrouwen en ze er later veel aan kan hebben. Ik vind het alleen nog lastig toe te passen en het zit nog niet echt in mn systeem.

Driftbuien heeft Lente ook nog niet gehad, wel heeft ze een periode doorgemaakt waarin ze gewoon op de grond ging zitten wanneer iets r niet zinde. Maar de laatste tijd is ze zelfs opvallend meegaand. Gisteren bijvoorbeeld wilde ze met de blokkenkar spelen, maar daar is een wieltje van stuk.

Lente, wijzend: die!
Ik: nee, die is stuk, daar kun je nu niet mee spelen.
Lente: dagdag die!

Laatst deed ze het ook toen ze de hond niet mocht aaien.
Lente: aai, Jaja
Ik: doe Rascha maar even niet aaien nu, dat vindt ze niet fijn (ja, ook ik maak me schuldig aan germanisme )
Lente: Dagdag aai Jaja.

Ik vind het de laatste tijd wel erg leuk om te zien dat ze nu in staat is om zich bewust aan te stellen en uit te sloven. Ze heeft sinds kort bijvoorbeeld een heel overdreven lachje dat ze op gepaste momenten inzet.

[ Bericht 18% gewijzigd door Ssserpente op 29-06-2011 09:10:08 ]

Haha, dat laatste is heel herkenbaar.

Ivan is nog steeds een rustig jongetje dat zichzelf goed kan vermaken, maar hij heeft echt ontdekt dat wat hij wil en ik wil niet hoeven te convergeren. En dat buit hij flink uit! Ik heb best veel foefjes om hem coöperatiever te krijgen, en ze komen allemaal neer op begrip tonen ('Ivan wil X') en (een vorm van) onderhandelen*. Ons gesprek zou er dus als volgt uitzien:

Ivan: "Ivan appel!"
Ik: "Ivan wil een appel!"
Hij: "Appel appel appel appel appel!"
Ik: "Ivan wil HEEL GRAAG een appel."
Hij: "JA!"
Ik: "Ivan wil een appel. Maar nee, NEE, het is nu geen tijd voor een appel. Je krijgt zometeen een boterham van mama. Zullen we even met de puzzel spelen?"

En dat werkt meestal wel, wat me eigenlijk al meevalt. Ik probeer in plaats van dat laatste ook wel eens andere foefjes toe te passen, zoals hem iets in fantasie geven. Dat zit nog niet echt in mijn systeem.

_{*We onderhandelen niet over dingen die echt niet mogen, bijv. van de stoep af lopen of Lena pijn doen, maar ik probeer hem wel alternatieven te geven.}

Oh nou, dat is eigenlijk precies hoe ik het al aanpak met Lente. Zit het onbewust mss toch meer in mn systeem dan ik dacht.

Het klinkt me heel lastig Claudia. Vooral als ze dan alsnog zouden tegensputteren. Wat doe je dan?

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:12 schreef Ssserpente het volgende:
Oh nou, dat is eigenlijk precies hoe ik het al aanpak met Lente. Zit het onbewust mss toch meer in mn systeem dan ik dacht.

Lente is best gauw redelijk als ik het zo hoor. Je kunt bijvoorbeeld beginnen met 'nee'; dat wordt hier vaak niet geaccepteerd. Ik herhaal meestal een paar keer wat hij wil, en daarna is het mijn beurt.

Overigens denk ik dat je heel veel van die dingen onbewust al doet inderdaad! Sommige dingen echter niet, zoals dat gelijk geven. Dat is voor mij iets tegenintuïtiefs, want ik ben vrij rechtlijnig.

Ik doe dat expres dingen fout zeggen idd wel bij Sasha, een liedje heel gek zingen (de wielen van het vliegtuig gaan rond en rond, en dan komt er een heel hard Neeheeeee! ) of bij een boekje lezen zeggen dat een poes een giraf is ofzo. Zo leuk om tzien hoe trots hij is als hij het wel goed weet.

En grappig dat ik stuva langs zie komen, toevallig hebben wij zaterdag er ook een kast van gekocht. Even wennen, want hij is wat lomp, maar er kan zoveel in.
Een diepe la voor speelgoed, een diepe la erboven voor het knutselspul en dan bovenop een kastje met 2 deurtjes.

Nils vindt dat trouwens vaak sneu als ik het zo aanpak.

Als Lente bijvoorbeeld tijdens het eten in dr kinderstoel zit, roept ze: af!
Ik: wil je er af?
Lente, heel blij: jaaaaaaaaaaa!
Ik: nee, je mag er nu niet af, je moet even blijven zitten tot ze allemaal klaar zijn met eten, maar je mag wel alvast een ijsje.

Nils vindt het sneu dat ik dan eerst blij maak door te doen alsof je eraf mag (wil je eraf? Jaaaaaaa!) men vervolgens toch nee zeg.

Sorry voor het gebrek aan leestekens, is teveel gedoe op mn telefoon.

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:14 schreef CrazyPrincess het volgende:
Het klinkt me heel lastig Claudia. Vooral als ze dan alsnog zouden tegensputteren. Wat doe je dan?

Dat verschilt. Ik doe vooral dingen preventief om ervoor te zorgen dat het niet zover komt. Als ik niet wil dat hij van de stoep af loopt dan ga ik bijvoorbeeld samen met hem zingen of ik wijs in de verte iets aan waar we naartoe lopen. Of ik geef hem een keuze, zoals 'wil je aan de hand lopen of wil je zelf lopen?'.

Het gaat hier vaak écht mis als hij hongerig en/of moe is. Soms gun ik hem zijn driftbui. Ik las dat hier laatst als tip van het consultatiebureau en ik vond die formulering geweldig. Inwendig zeg ik dan ook tegen mezelf: "Ik gun je nu je driftbui." En daarna gaat het wel weer. En als het niet gaat dan gaat het soms maar niet. Ik kan ook niet altijd evenveel hebben.

In het boek staat wel wat je kunt doen als de situatie eenmaal escaleert. In milde gevallen komt dat neer op klappen en een geluid maken dat je kind associeert met 'dit mag écht niet' (in het boek wordt grommen genoemd, maar dat ga ik écht niet doen ) of negeren ('kind ignoring'). In ernstige gevallen worden de time-out genoemd en 'giving a fine' (een consequentie op bepaald gedrag stellen zoals iets afpakken). Dat laatste neemt een heel klein deel van het boek in beslag; het idee is dat je dit grotendeels kunt voorkomen. Ik weet ook niet of ik me er wel in kan vinden. De tijd zal het wel leren.

Overigens had ik het er pas over dat ik kinderen van Ivans leeftijd te jong vind voor een time-out, maar volgens de auteur kun je er al vanaf 1 jaar mee beginnen.

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:21 schreef Ssserpente het volgende:
Nils vindt het sneu dat ik dan eerst blij maak door te doen alsof je eraf mag (wil je eraf? Jaaaaaaa!) men vervolgens toch nee zeg.

Ik begrijp wat je bedoelt! Dat had ik zelf ook wel, maar als je erover nadenkt is meteen 'nee' zeggen juist weer wat ongevoelig.

Ik stel het trouwens allleen in vraagvorm als ik niet zeker weet wat hij wil, anders zeg ik alleen zoiets als 'Ivan wil X'. Daarmee is de boodschap vooral: ik begrijp wat je wilt. En dat is juist heel respectvol! Er wordt in het boek ook benadrukt dat je er geen te lange zinnen van moet maken en dat je de intensiteit van het willen tot op zekere hoogte na moet bootsen (30% ongeveer, maar dat hangt van het kind af).

Ik moet dit soort dingen eigenlijk ook toe gaan passen in de communicatie met m'n lief. Het is zo verleidelijk om eerst mijn zegje te willen doen terwijl je soms beter eerst even kunt luisteren en de hoofdboodschap kunt herhalen. Wel gek dat het me met Ivan wel lukt maar met mijn lief niet. Daar ben ik toch iets te temperamentvol voor, vrees ik.

Het klinkt inderdaad wel als iets wat bij feedbackcursussen enzo wordt gegeven: Erkenning van de gevoelens van de ander of beschrijven van de situatie

Ik heb nu vooral moeite met hoeveel Truus al begrijpt van wat ik zeg (woordelijk dan, niet de intonatie, die snapt ze wel ).

Ik laat Mette ook regelmatig even uitrazen hoor. Ze is heel erg temperamentvol en kan haar frustratie soms niet kwijt. Na 5 minuten trekt ze dan weer bij en gaat ze weerverder spelen.

Wij zijn ook al vroeg begonnen met haar 'keuzes' te geven, dat werkt erg goed. Met eten hanteren we ook vaak Jou manier Claudia, ze at ze laatst gewoon weer een boontjes uit haarzelf.
Al met al gaat het best goed de laatste tijd, ze zit alleen midden in een klimfase, met overal opklimmen en dan gaan staan om ons te testen. Dat is wel lastig. Maar dat geintje zal over een aantal weken ook wel niet leuk meer zijn.

Dat boek lijkt ne best interessant. Misschien goed leesvoer voor tijdens me verlof.

Leuk dat je er weer bent, Claudia, fijne bijdragen weer!

Ik vind onderhandelen erg lasatig, heb ik gemerkt. Niet zozeer omdat ik niet vind dat Senna ook overwinningen mag behalen, maar omdat ik me had voorgenomen (en dat ook vrij aardig doe) om na te denken voor ik van iets zeg dat het mag of niet. Een bewuste keus maken dus. Dan is alsnog gaan onderhandelen vrij lastig. ik ga het wel proberen, want ik vind het wel een goede. Hoewel ik dan weer niet van te veel overwinningen ben, door wat ik bij mij broer gezien heb.

Dat wat je zegt over de omgang met je lief herken ik ook erg Ik wéét dat ik beter met schaap zou kunnen communiceren zoals ik soms met Senna doe, en toch is dat erg moeilijk. Hoewel de enkele keer dat ik het wel doe, ik verbaasd ben over het resultaat

Wij treffen oeke en Ko trouwens zometeen. Het zal mij benieuwen hoelang het deze keer duurt voor Ivan mijn benen loslaat en gewoon gaat spelen! Best lastig met een baby erbij ook, een dreumes die heel dichtbij mama wil zijn.

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:35 schreef miss_sly het volgende:
Hoewel ik dan weer niet van te veel overwinningen ben, door wat ik bij mij broer gezien heb.

Nou ja, het idee is dat het gevoel van rechtvaardigheid van een dreumes eerst bij 90-10 ligt: 9 keer hij zijn zin, jij 1 keer jouw zin. Naarmate je kind ouder wordt trekt dat bij tot 50-50 en daar moet je zelf in meegroeien.

Gezellig Claudia! Veel plezier vast

Wij geven ook keuzes trouwens, best veel eigenlijk. Geeft haar toch het gevoel dat ze ook iets te zeggen heeft, maar het zijn natuurlijk wel keuzes waarvan wij het goed vinden dat ze ze krijgt

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:37 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Nou ja, het idee is dat het gevoel van rechtvaardigheid van een dreumes eerst bij 90-10 ligt: 9 keer hij zijn zin, jij 1 keer jouw zin. Naarmate je kind ouder wordt trekt dat bij tot 50-50 en daar moet je zelf in meegroeien.

Ja, dat snap ik wel. En ik weet ook wel dat mijn broer dan niet direct een standaardvoorbeeld is, maar ik heb aan mezelf gemerkt dat ik dat wel een lastig iets vind. Iets om me bewust van te zijn dus

Advocaat van de duivel: wat is er mis met een driftbui op z'n tijd?
Frustratie is ook een deel van het opgroeien. Hoort erbij.

Natuurlijk is het prettiger om eea te voorkomen, maar m.i. is het geen doel op zich.

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:14 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Lente is best gauw redelijk als ik het zo hoor. Je kunt bijvoorbeeld beginnen met 'nee'; dat wordt hier vaak niet geaccepteerd. Ik herhaal meestal een paar keer wat hij wil, en daarna is het mijn beurt.

Overigens denk ik dat je heel veel van die dingen onbewust al doet inderdaad! Sommige dingen echter niet, zoals dat gelijk geven. Dat is voor mij iets tegenintuïtiefs, want ik ben vrij rechtlijnig.

Ik probeer juist nee zeggen vaak bewust te voorkomen, juist om de sfeer positief te houden en geen weerstand op te roepen.

Lente bijvoorbeeld tijdens het eten: ijs!
Ik: ja, dat is een lekker ijsje, hè? Die mag jij straks ook na het eten.

Ik voorkom hiermee dat ze meteen begint te miepen zodra ze nee hoort.

Ik krijg Lente vaak trouwens zo ver om groente te eten door het op een belachelijke manier voor te doen. Boontjes naar binnen te werken als een konijn bijvoorbeeld. Hilarisch, vindt ze, dus gaat ze meedoen.

Wat bij ons ook goed werkt, is het gewenste gedrag benoemen ipv het ongewenste gedrag te verbieden.
Dus ipv "niet de jam in je haar smeren" zeggen we "eet de boterham met Jan maar gewoon op"
Als je het ongewenste gedrag benoemt, versterk je de aandacht erop, en dat wil je nu juist niet hebben

Driftbuien ken ik eigenlijk (nog) helemaal niet

Rocka, Wolf heeft de afgelopen dagen weinig gegeten, hij kon zelf goed aangeven waar hij wel zin in had en dat was alleen brood en fruit. Dus ik dacht dat zn maag wel voldoende rust had gehad.
Hij is dus wel gewoon vrolijk en drinkt goed, dus kijk het toch nog maar aan. Als hij vrijdag nog steeds zo boert en aan diarree is/verminderde eetlust dan bel ik de arts wel even om advies te vragen

quote:

Op woensdag 29 juni 2011 09:57 schreef DaviniaHR het volgende:
Wat bij ons ook goed werkt, is het gewenste gedrag benoemen ipv het ongewenste gedrag te verbieden.
Dus ipv "niet de jam in je haar smeren" zeggen we "eet de boterham met Jan maar gewoon op"
Als je het ongewenste gedrag benoemt, versterk je de aandacht erop, en dat wil je nu juist niet hebben

Arme Jan

MAar wat zijn jullie al bewust aan het opvoeden ook met eten enzo zeg Is mijn dreumesje zoveel jonger nog dan?
Driftbuien komen alleen voor als hij dorst heeft en ik hem niet binnen 3 seconden begrijp of als hij naar bed moet en hij vindt van niet.

Qua eten zet ik het hem gewoon voor zoals wij het ook eten en in 80% van de gevallen eet hij gewoon alles op of in ieder geval van alles wat. En soms eet hij zijn groente niet.. nou dan een dagje niet.
Hij heeft vanmorgen een stuk afbakstokbrood gevonden van Tara en daar is hij nu al de hele morgen blij mee, haha

Het enige wat hier écht een punt is, is dingen van Leander afpakken (andersom ook trouwens) en op dingen klimmen. De tafel en de vensterbank mogen écht niet en de rest wel. Maargoed dat is dan wel minder leuk natuurlijk

Meestal haal ik hem gewoon uit de situatie terwijl ik benoem waarom ik het niet fijn vind.

hier ook zo'n beetje wat free doet. driftbuien hebben we hier in de vorm van een dramakoninkje. die komen vooral tevoorschijn wanneer hij "nee" te horen krijgt

verder is het best simpel hier. vaste slaap en eet tijden, geen dingen van broertje of zusje afpakken, niet aan papa's en mama's spulletjes komen. ventje heeft de laatste tijd een laadjesopenmaakmanie. daar ben ik ook niet zo blij mee, maar dat lost zich inmiddels (na 4 x met de vingertjes ertussen) vanzelf op. (bij de laadjes let ik er trouwens wel op dat het semi-gecontroleerd gaat hoor! maar hij weet zelfs nog met zn vngers tussen beveiligde laadjes te komen. nja. dan maar de harde manier leren he )

met het eten krijgt elk l=kind een bordje eten (doorgaans gewoon wat wij eten) en gaan ze gewoon zelf aan de slag. als ze niet willen, naja, dan zullen ze geen honger hebben he! daar ben ik dan weer heeeeeeeeel makkelijk in! ik vind het belangrijker dat ze leren dat samen eten leuk is

We hebben het hier ook nog niet echt nodig, maar ik vind dit wel allemaal reuze-interessant leesmateriaal. Misschien straks maar eens kijken of ik dat boek ook bij de bieb kan vinden. Dan ben ik voorbereid als Larsje straks toch driftbuien gaat krijgen